(1)

Η σύμβαση για την Αναγνώριση και την Εκτέλεση Αλλοδαπών Δικαστικών Αποφάσεων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις («Σύμβαση») συνήφθη στο πλαίσιο της συνδιάσκεψης της Χάγης για το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο στις 2 Ιουλίου 2019.

(2)

Η σύμβαση επιδιώκει να προωθήσει την πρόσβαση στη δικαιοσύνη παγκοσμίως μέσω της ενίσχυσης της διεθνούς δικαστικής συνεργασίας. Ειδικότερα, η σύμβαση επιδιώκει να μειώσει τους κινδύνους και τα έξοδα που συνδέονται με τις διασυνοριακές δικαστικές διαδικασίες και την επίλυση διαφορών και, ως εκ τούτου, να διευκολύνει το διεθνές εμπόριο, τις επενδύσεις και την κινητικότητα.

(3)

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συμμετείχε ενεργά στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην έγκριση της σύμβασης και συμμερίζεται τους στόχους της.

(4)

Επί του παρόντος, οι πολίτες και οι επιχειρήσεις της Ένωσης που επιδιώκουν την αναγνώριση και την εκτέλεση σε τρίτη χώρα δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε στην Ένωση αντιμετωπίζουν ένα κατακερματισμένο νομικό τοπίο λόγω της έλλειψης ενός ολοκληρωμένου διεθνούς πλαισίου για την αναγνώριση και την εκτέλεση των αλλοδαπών δικαστικών αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Η αύξηση των διεθνών εμπορικών και επενδυτικών ροών έχει αυξήσει τους νομικούς κινδύνους για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις της Ένωσης.

(5)

Η κατάσταση αυτή θα πρέπει επομένως να αντιμετωπιστεί μέσω ενός προβλέψιμου συστήματος διασυνοριακής αναγνώρισης και εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Οι εν λόγω στόχοι μπορούν να επιτευχθούν μόνο με την προσχώρηση σε ένα σύστημα αμοιβαίας αναγνώρισης και εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων μεταξύ κρατών, όπως αυτό που θεσπίστηκε με τη σύμβαση. Παράλληλα, η σύμβαση θα επιτρέπει την αναγνώριση και την εκτέλεση στην Ένωση αποφάσεων τρίτων χωρών μόνον εφόσον τηρούνται οι θεμελιώδεις αρχές του δικαίου της Ένωσης.

(6)

Δυνάμει του άρθρου 26 της σύμβασης, περιφερειακοί οργανισμοί οικονομικής ολοκλήρωσης που έχουν αρμοδιότητα επί ορισμένων ή όλων των ζητημάτων που διέπονται από τη σύμβαση, όπως η Ένωση, μπορούν να υπογράψουν, να αποδεχθούν, να εγκρίνουν ή να προσχωρήσουν στη σύμβαση.

(7)

Δυνάμει του άρθρου 3 παράγραφος 2 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα για τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας κατά το μέτρο που η σύναψή της ενδέχεται να επηρεάσει τους κοινούς κανόνες ή να μεταβάλει την εμβέλειά τους. Η σύμβαση επηρεάζει το δίκαιο της Ένωσης, ιδίως τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2). Ως εκ τούτου, η Ένωση είναι αποκλειστικά αρμόδια για όλα τα ζητήματα που διέπονται από τη σύμβαση.

(8)

Δυνάμει του άρθρου 24 παράγραφος 3 και του άρθρου 28 της σύμβασης, η προσχώρηση στη σύμβαση μπορεί να πραγματοποιηθεί πριν από την έναρξη ισχύος της.

(9)

Η Ένωση θα πρέπει επομένως να προσχωρήσει στη σύμβαση.

(10)

Κατά την προσχώρηση στη σύμβαση, η Ένωση θα πρέπει να δηλώσει, σύμφωνα με το άρθρο 27 της σύμβασης, ότι έχει αρμοδιότητα για το σύνολο των ζητημάτων που διέπονται από τη σύμβαση. Συνεπώς, τα κράτη μέλη θα δεσμεύονται από τη σύμβαση συνεπεία της προσχώρησης της Ένωσης.

(11)

Στις υποθέσεις που αφορούν μη οικιστικές μισθώσεις (ενοικιάσεις), ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 απονέμει αποκλειστική δικαιοδοσία στα δικαστήρια του κράτους μέλους όπου βρίσκεται η ακίνητη περιουσία. Η σύμβαση δεν περιλαμβάνει τέτοιους κανόνες αποκλειστικής δικαιοδοσίας για μη οικιστικές μισθώσεις. Ως εκ τούτου, κατά την προσχώρησή της στη σύμβαση, η Ένωση θα πρέπει να δηλώσει, σύμφωνα με το άρθρο 18 της σύμβασης, ότι δεν θα εφαρμόζει τη σύμβαση στις μη οικιστικές μισθώσεις (ενοικιάσεις) ακινήτων που βρίσκονται στην Ένωση.

(12)

Η Ιρλανδία δεσμεύεται από τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 και ως εκ τούτου συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης.

(13)

Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου (αριθ. 22) σχετικά με τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη ΣΛΕΕ, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από αυτή ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της,