*****

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ. 2062/81 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

της 15ης Ιουλίου 1981

περί καθορισμού της μεθόδου προσδιορισμού της ελάχιστης αρτοποιήσιμης ποιότητας μαλακού σίτου

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,

Έχοντας υπόψη:

τη συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος,

τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2727/75 του Συμβουλίου της 29ης Οκτωβρίου 1975 περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των σιτηρών (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1949/81 (2), και ιδίως το άρθρο 4 παράγραφος 3,

τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1955/81 του Συμβουλίου της 13ης Ιουλίου 1981 περί καθορισμού των τεχνολογικών απαιτήσεων του μαλακού σίτου που προορίζεται για αρτοποίηση (3),

Εκτιμώντας:

ότι ο μαλακός σίτος ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις που προβλέπονται για την αρτοποίηση εφ' οσον παρουσιάζει αποδεκτό βαθμό αμυλασικής δράσεως και περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη και εφ' οσον είναι δυνατή η μηχανική κατεργασία της ζύμης που λαμβάνεται από το άλευρο αυτό· ότι για να εκτιμηθεί η συμπεριφορά της ζύμης που υπόκειται σε μηχανική κατεργασία για να αρτοποιηθεί, φαίνεται αρκετό να τεθεί σε εφαρμογή μόνο το πρώτο μέρος της ευρωπαϊκής δοκιμασίας αρτοποιήσεως που εφαρμόζεται, μετά από αίτηση της Επιτροπής, από σύνολο εργαστηρίων της Κοινότητος·

ότι η Επιτροπή Διαχειρίσεως Σιτηρών δεν γνωμοδότησε εντός της προθεσμίας που τέθηκε από τον πρόεδρό της,

ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:

Άρθρο 1

1. Η αμυλασική δράση του αρτοποιήσιμου μαλακού σίτου θεωρείται σύμφωνα με το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1955/81 αποδεκτή, όταν ο δείκτης πτώσεως είναι ανώτερος ή ίσος προς 180 δευτερόλεπτα, περιλαμβανομένου του χρόνου των 60 δευτερολέπτων προετοιμασίας (ανάδευση).

2. Ο δείκτης πτώσεως προσδιορίζεται επί θραυσμένου σπόρου σύμφωνα με την αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Οργάνωση Χημείας Σιτηρών (ICC) μέθοδο, οι προδιαγραφές της οποίας καθορίζονται από τον εξής τίτλο:

- αριθ. 107: προσδιορισμός του χρόνου πτώσεως (μέθοδος Hagberg - Perten) για τη μέτρηση του βαθμού της α-αμυλασικής δράσεως των σπόρων και των αλεύρων.

Άρθρο 2

1. Η περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη (Ν x 5,7) του αρτοποιήσιμου μαλακού σίτου θεωρείται σύμφωνα με το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1955/81, αποδεκτή όταν, αναγόμενη στην ξηρά ουσία, είναι ίση ή ανώτερη από 10,5 %.

2. Η περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη προσδιορίζεται επί θραυσμένου σπόρου σύμφωνα με την αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Οργάνωση Χημείας Σιτηρών (ICC) μέθοδο, οι προδιαγραφές της οποίας καθορίζονται από τον εξής τίτλο:

- αριθ. 105: μέθοδος για τον προσδιορισμό των πρωτεϊνών των σιτηρών και των μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα σιτηρά.

Εν τούτοις τα Κράτη μέλη δύνανται να χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε άλλη μέθοδο. Σ' αυτές τις περιπτώσεις όμως πρέπει να προσκομίσουν στην Επιτροπή απόδειξη αναγνωρίσεως από τη Διεθνή Οργάνωση Χημείας Σιτηρών (ICC), ότι η χρησιμοποιούμενη μέθοδος δίνει ισοδύναμα αποτελέσματα.

Άρθρο 3

Για να θεωρείται σύμφωνα με το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1955/81, ότι δεν κολλά και ότι δύναται να επεξεργασθεί μηχανικά:

α) η ζύμη πρέπει, στο τέλος του ζυμώματος, να αποτελεί μια συμπαγή μάζα που πρακτικά δεν επικολλάται στα τοιχώματα του κάδου και στον άξονα του ζυμωτηρίου και η μάζα αυτή να μπορεί εύκολα να συγκεντρωθεί με τα χέρια και να εξαχθεί από τον κάδο με την πρώτη φορά χωρίς υπολογίσιμες απώλειες·

β) κατά την επεξεργασία η ζύμη πρέπει να επικολλάται ελάχιστα ή καθόλου στα τοιχώματα του θαλάμου αρτοποιήσεως έτσι ώστε περιστρεφόμενη καλώς περί αυτήν να επιτρέπει το σχηματισμό σφαίρας. Στο τέλος της επεξεργασίας, η ζύμη δεν πρέπει να επικολλάται στα τοιχώματα του θαλάμου, όταν το σκέπασμα του θαλάμου ανυψώνεται.

Τα χαρακτηριστικά αυτά γνωρίσματα αξιολογούνται κατά την εφαρμογή του πρώτου μέρους της ευρωπαϊκής δοκιμασίας αρτοποιήσεως κατά τη μέθοδο που αναφέρεται στο παράρτημα.

Άρθρο 4

1. Οι δαπάνες σχετικά με την πραγματοποίηση της δοκιμής της αμυλασικής δράσεως, της δοσολογίας της πρωτεΐνης και της δοκιμής της μηχανικής επεξεργασίας βαρύνουν αυτόν που προσφέρει το σίτο.

2. Σε περίπτωση αμφισβητήσεως, ο οργανισμός παρεμβάσεως θα υποβάλει τον εξετασθέντα σίτο στους αναγκαίους ελέγχους και τα σχετικά με αυτούς έξοδα θα βαρύνουν την πλευρά που δεν θα δικαιωθεί.

Άρθρο 5

Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 1387/78 καταργείται.

Άρθρο 6

Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται από την 1η Αυγούστου 1981.

Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε Κράτος μέλος.

Έγινε στις Βρυξέλλες, στις 15 Ιουλίου 1981.

Για την Επιτροπή

Ο Πρόεδρος

Gaston THORN

(1) ΕΕ αριθ. L 281 της 1. 11. 1975, σ. 1.

(2) ΕΕ αριθ. L 198 της 20. 7. 1981, σ. 2.

(3) ΕΕ αριθ. L 198 της 20. 7. 1981, σ. 12.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΜΕΘΟΔΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗΣ ΑΡΤΟΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΟΥ ΣΙΤΟΥ

1. Τίτλος

Μέθοδος για τη δοκιμή αρτοποιήσεως αλεύρου σίτου.

2. Πεδίο εφαρμογής

Η μέθοδος εφαρμόζεται στα άλευρα που λαμβάνονται από πειραματική άλεση σίτου για παραγωγή άρτου που ζυμώνεται με μαγιά ζύθου.

3. Αρχή της μεθόδου

Παρασκευάζεται ζύμη από άλευρα, νερό, μαγιά ζύθου, άλας και σακχαρόζη μέσα σ' ενα ορισμένο ζυμωτήριο. Μετά τη διαίρεση και σφαιροποίηση, τα ζυμάρια αφήνονται επί 30 λεπτά της ώρας. Διαμορφώνονται, τοποθετούνται επί των πλακών ψησίματος και ψήνονται μετά την τελική ζύμωση επί ορισμένο χρόνο. Σημειώνονται οι τεχνολογικές ιδιότητες της ζύμης. Ο άρτος κρίνεται από τον όγκο και το ύψος.

4. Συστατικά

4.1. Μαγιά ζύθου

Ενεργός ξηρά μαγιά Engedura (Gist-Brocades NV, Yeast Division ) ή συστατικό που να έχει τα αυτά χαρακτηριστικά γνωρίσματα

4.2. Νερό πόσιμο

4.3. Σακχαρούχος και αλατούχος διάλυση ασκορβικού οξέος.

Διάλυση 30 + ή - 0,5 γρ χλωριούχου καλίου (ποιότητα εμπορίου), 30 + ή - 0,5 γρ σακχαρόζης (εμπορίου) και 0,040 + ή - 0,001 γρ ασκορβικού οξέος σε 800 + ή - 5 γρ νερού. Παρασκευάζεται νέο διάλυμα κάθε ημέρα.

4.4. Σακχαρούχος διάλυση

Διάλυση 5 + ή - 0,1 γρ σακχαρόζης (εμπορίου) σε 95 + ή - 1 γρ νερού. Παρασκευάζεται κάθε ημέρα νέο διάλυμα.

4.5. Άλευρο βύνης (με ενζυματική δραστηριότητα)

Ποιότητα εμπορίου.

5. Εξοπλισμός και εργαλεία

5.1. Αρτοποιείο

Με ρυθμιστικό σύστημα διατηρήσεως της θερμοκρασίας μεταξύ 22 °C και 25 °C.

5.2. Ψυγείο

Που διατηρεί εσωτερικώς θερμοκρασία 4 + ή - 2 °C.

5.3. Ζυγός

Μεγίστου φορτίου 2 χγρ και ακριβείας 2 γρ.

5.4. Ζυγός

Μεγίστου φορτίου 0,5 χγρ και ακριβείας 0,1 γρ. 5.5. Αναλυτικός ζυγός

Ακριβείας 0,1.10-[3 γρ.

5.6. Σκάφη ζυμώματος

Stephan UMTA 10, αναμικτήρας τύπου «Detmold» (Stephan Soehne GmbH) ή παρόμοια συσκευή με τα αυτά χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

5.7. Θάλαμος ζυμώσεως

Με ρυθμιστικό σύστημα διατηρήσεως θερμοκρασίας 30 ° + ή - 1 °C .

5.8. Ανοικτό πλαστικό δοχείο

Εκ polymethylmethacrylate (Plexiglas, Perspex) εσωτερικών διαστάσεων 25 x 25 εκ., ύψους, 15 εκ. πάχους τοιχωμάτων 0,5 + ή - 0,05 εκ.

5.9. Πλάκες τετράγωνοι από πλαστικό

Εκ polymethylmethacylate (Plexiglas, Perspex) διαστάσεων τουλάχιστον 30 x 30 εκ., πάχος 0,5 Ε ή - 0,05 εκ.

5.10. Συσκευή παρασκευής άρτου

Συσκευή Brabender (Brabender OHG) ή παρόμοια με τα ίδια χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

5.11.

5.12.

5.13.

6. Ετοιμασία δειγμάτων

Κατά τον κανόντα ICC αριθ. 101.

7. Τρόπος διενέργειας

7.1. Προσδιορισμός υδροδειδώσεως

Η απορρόφηση νερού προσδιορίζεται κατά τον κανόνα ICC αριθ. 115 (βλέπε επίσης 10.1).

7.2. Προσδιορισμός της προσθήκης αλεύρου βύνης

Καθορίζουμε το χρόνο πτώσεως του αλεύρου κατά ISO 3093/1974. Αν ο χρόνος πτώσεως είναι μεγαλύτερος των 250, καθορίζουμε την ποσότητα της βύνης που θα προσθέσουμε για να επιτευχθεί χρόνος πτώσεως μεταξύ 200 και 250, με μία σειρά αναμίξεων με αυξημένες ποσότητες βύνης (4.5). Αν ο χρόνος πτώσεως είναι μικρότερος των 250, δεν χρειάζεται προσθήκη βύνης.

7.3. Ενεργοποίηση της ξηράς μαγιάς

Φέρομε το συκχαρούχο διάλυμα (4.4) σε θερμοκρασία 35 + ή - 1 °C. Χύνουμε ένα μέρος του βάρους της ενεργού ξηράς μαγιάς σε τέσσερα μέρη βάρους της χλιαρής σακχαρούχου διαλύσεως, χωρίς ανάδευση. Αν χρειασθεί ανακινούμε ελαφρά.

Το αφήνομε σε ανάπαυση 10 + ή - 1 λεπτό. Εν συνεχεία το αναδεύουμε μέχρις ότου επιτευχθεί ομοιογενές αιώρημα. Χρησιμοποιούμε το αιώρημα αυτό στα επόμενα δέκα λεπτά.

7.4. Ρύθμιση των θερμοκρασιών του αλεύρου και των υγρών συστατικών

Η θερμοκρασία του αλεύρου και του νερού πρέπει να ρυθμίζεται, για να επιτυγχάνεται θερμοκρασία ζυμαριού στο τέλος του ζυμώματος 27 + ή - 1 °C. 7.5. Σύνθεση της ζύμης

Ζυγίζουμε, με ακρίβεια 2 γρ 10 y/3 γρ αλεύρου όπως είναι (που αντιστοιχεί σε 1 χγρ αλεύρου περιεκτικότητας σε νερό 14 % εντός της οποίας περιλαμβάνεται η ποσότητα του χρησιμοποιουμένου αλεύρου για τη δοκιμασία στο φαρινογράφο (βλέπε τον κανόνα ICC αριθ. 115 κεφάλαιο 9.1). Ζυγίζουμε όσο το δυνατό ακριβέστερα 2 γραμμάρια ποσότητας αλεύρου βύνης (μαγιάς) ικανής να φέρει χρόνο μεταξύ 200 και 250 δευτερολέπτων (7.2).

Ζυγίζουμε 430 + ή -5γρ σακχαρούχου ή αλατούχου διαλύματος ασκορβικού οξέος (4.3) και προσθέτουμε νερό μέχρις ότου επιτύχουμε μια ολική μάζα ( x - 9)· 10y/3 γρ (βλέπε 10.2) όπου x είναι η ποσότητα του χρησιμοποιούμενου ύδατος στη δοκιμασία του φαρινογράφου (βλέπε κανόνα ICC αριθ. 115 κεφάλαιο 9.1). Η ολική αυτή μάζα (συνήθως ανέρχεται μεταξύ 450 και 650) πρέπει να προσδιορίζεται με ακρίβεια 1,5 γρ.

Ζυγίζουμε 90 + ή -1 γρ αιωρήματος μαγιάς (7.3).

Σημειώνουμε την ολική μάζα της ζύμης (P) που είναι το άθροισμα των μαζών αλεύρου, σακχαρούχου και αλατούχου διαλύματος ασκορβικού οξέος, μαζί με αιώρημα μαγιάς και αλεύρου βύνης.

7.6. Ζύμωμα

Τοποθετούμε κατ' αρχή τη σκάφη ζυμώματος σε θερμοκρασία 27 + ή -1 °C με αρκετή ποσότητα νερού κατάλληλης θερμοκρασίας.

Χύνουμε τα υγρά συστατικά μέσα στη σκάφη, μετά σκορπίζουμε πάνω στην επιφάνεια το άλευρο και τη βύνη.

Βάζουμε σε κίνηση το ζυμωτήριο (1η ταχύτητα, 1 400 στροφές/λεπτό) και αφήνουμε να στρέφεται 60 δευτερόλεπτα. 20 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη λειτουργίας του ζυμωτηρίου, στρέφουμε δύο φορές την ξύστρα που είναι προσαρμοσμένη στο σκέπασμα του κάδου του ζυμωτηρίου.

Μετρούμε τη θερμοκρασία του ζυμαριού. Αν η θερμοκρασία δεν κυμαίνεται μεταξύ 26 και 28 °C, απορρίπτουμε τη ζύμη αυτή και παρασκευάζουμε νέα αφού ρυθμίσουμε τη θερμοκρασία των συστατικών.

Σημειώνουμε τις ιδιότητες της ζύμης χρησιμοποιώντας μία από τις ακόλουθες εκφράσεις:

- μη κολλώδης και μηχανοποιήσιμη,

- κολλώδης και μηχανοποιήσιμη.

Για να θεωρείται ως μη κολλώδης και μηχανοποιήσιμη στο τέλος του ζυμώματος, η ζύμη πρέπει να αποτελεί μία συμπαγή μάζα που δεν προσκολλάται στα τοιχώματα του κάδου και στον άξονα του ζυμωτηρίου. Η ζύμη αυτή θα πρέπει εύκολα να συγκεντρώνεται με τα χέρια και να εξάγεται από τον κάδο με την πρώτη φορά χωρίς σοβαρές απώλειες.

7.7. Τεμαχισμός και σφαιροποίηση

Ζυγίζουμε με ακρίβεια 2 γρ 3 τεμάχια ζύμης κατά τον ακόλουθο τύπο:

p = 0,25 P, στο οποίο

p = μάζα τεμαχίου ζύμης·

P = ολική μάζα ζύμης.

Σφαιροποιούμε αμέσως μέσα σε 15 δευτερόλεπτα τα τεμάχια της ζύμης στη μηχανή σφαιροποιήσεως (5.10) και εν συνεχεία τα βάζουμε για χρονικό διάστημα 30 + ή -2 λεπτών επάνω στις πλαστικές πλάκες (5.9) που σκεπάζονται με ανεστραμμένα τα πλαστικά δοχεία (5.8) εντός του θαλάμου ζυμώσεως (5.7).

Τα τεμάχια της ζύμης δεν αλευρώνονται.

7.8. Ζύμωση

Τοποθετούμε τα τεμάχια της ζύμης που βρίσκονται στους πλαστικούς δίσκους τους σκεπασμένους με τα ανεστραμμένα δοχεία, στο ζυμωτήριο και ξαναπλάθουμε κάθε τεμάχιο εντός 15 δευτερολέπτων. Ανασηκώνουμε το σκέπασμα που προστατεύει τη ζύμη μόνο την τελευταία στιγμή προ του πλασίματος. Σημειώνουμε τις ιδιότητες της ζύμης χρησιμοποιώντας τις ακόλουθες εκφράσεις:

- μη κολλώδης και επεξεργάσιμη μηχανικά,

- κολλώδης και μη επεξεργάσιμη μηχανικά. Για να θεωρηθεί ως μη κολλώδης και επεξεργάσιμη μηχανικά, η ζύμη κατά τη λειτουργία της συσκευής, θα πρέπει να μην προσκολλάται παρά ελάχιστα ή καθόλου στα τοιχώματα του ζυμωτηρίου σε τρόπο ώστε η ζύμη να πλάθεται με μία περιστροφική κίνηση για να πάρει το σχήμα σφαίρας. Στο τέλος της επεξεργασίας, η ζύμη δεν πρέπει να προσκολλάται στα τοιχώματα του θαλάμου του ζυμωτηρίου όταν το σκέπασμα του θαλάμου ανασηκωθεί.

7.9.

7.10.

8.

9. Έκθεση αποτελέσματος δοκιμασίας

Η έκθεση αποτελέσματος δοκιμασίας πρέπει να αναφέρει:

- τις ιδιότητες της ζύμης στο τέλος του ζυμώματος και της ζυμώσεως,

- το χρόνο πτώσεως του αλεύρου χωρίς προσθήκη αλεύρου βύνης,

- ολες τις παρατηρηθείσες ανωμαλίες.

Θα πρέπει επί πλέον να σημειώνει:

- τη χρησιμοποιηθείσα μέθοδο,

- ολες τις αναγκαίες πληροφορίες για τον προσδιορισμό του δείγματος.

10. Γενικές παρατηρήσεις

10.1. Η αγγλική έκδοση του κειμένου της ICC αριθ. 115 είναι αυθεντική.

Οι γαλλικές και γερμανικές εκδόσεις δεν συμφωνούν με το κείμενο τούτο. Κατά συνέπεια δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται.

10.2. Ο τύπος για τον υπολογισμό της ποσότητας των υγρών συστατικών βασίζεται στους ακόλουθους υπολογισμούς:

Προσθήκη x ml υδατος σε ισοδύναμη ποσότητα 300 γρ αλεύρου περιεκτικότητας σε υγρασία 14 % δίδει την επιθυμητή συνεκτικότητα. Καθώς στη δοκιμασία της αρτοποιήσεως χρησιμοποιούμε 1 χγρ αλεύρου (περιεκτικότητα σε νερό 14 %) όπου x βασίζεται σε 300 γρ αλεύρου, είναι αναγκαίο στη δοκιμασία αρτοποιήσεως να χρησιμοποιούμε το x διαιρούμενο δια τρία και πολλαπλασιαζόμενο επί 10 γρ νερού, δηλαδή 10 x /3 γρ.

Τα 430 γρ του σακχαρούχου και αλατούχου διαλύματος του ασκορβικού οξέος περιέχουν 15 γρ άλατος και 15 γρ σακχάρου. Αυτά τα 430 γρ διαλύματος περιλαμβάνονται στα υγρά συστατικά. Επομένως, για να προσθέσουμε 10 x / 3 γρ νερού στη ζύμη, πρέπει να προσθέσουμε (10 x / 3 + 30) γρ υγρά συστατικά που αποτελούνται από 430 γρ σακχαρούχου και αλατούχου διαλύματος ασκορβικού οξέος και μία πρόσθετη ποσότητα νερού.

Μολονότι ένα μέρος νερού που παροστίθεται με τη διάλυση της ζύμης απορροφάται από τη μαγιά, το αιώρημα αυτό περιέχει επίσης ελεύθερο νερό. Υπολογίζεται κατ' εκτίμηση ότι τα 90 γρ του αιωρήματος της μαγιάς περιέχουν 60 γρ ελεύθερου νερού. Πρέπει ως εκ τούτου να προβούμε σε μία διόρθωση των 60 γρ επί της ποσότητας των υγρών συστατικών λαμβάνοντας υπόψη το ελεύθερο νερό του αιωρήματος της μαγιάς, δηλαδή: 10 x / 3 συν 30 μείον 60 γρ πρέπει να προστεθούν τελικώς. Το οποίο δίδει:

(10 x /3 + 30) - 60 = 10 x /3 - 30= ( x 3 - 3) 10 = ( x - 9) 10/3,

δηλαδή τον τύπο της παραγράφου 7.5.

Αν επί παραδείγματι η ποσότητα του νερού x που χρησιμοποιείται στη δοκιμασία του φαρινογράφου είναι 165 ml, αντικαθιστούμε την τιμή αυτή στον τύπο, ώστε τα 430 του σακχαρούχου και αλατούχου διαλύματος του ασκορβικού οξέος να αυξηθούν μέχρι τελικής μάζας:

(165 - 9) 10/3 = 156 x 10/3 = 520 γραμμάρια.

10.3. Η μέθοδος δεν είναι αμέσως εφαρμόσιμη για το σίτο. Ο εργαστηριακός τρόπος που πρέπει να ακολουθήσουμε για να χαρακτηρίσουμε την αρτοποιητική αξία είναι ο ακόλουθος:

Καθαρίζουμε το δείγμα του σίτου και προσδιορίζουμε την περιεκτικότητα σε νερό του καθαρισμένου σίτου. Δεν επεξεργαζόμαστε το σίτο δια θερμάνσεως, αν η περιεκτικότητά του σε νερό περιλαμβάνεται μεταξύ 15,0 και 16,0 %. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις επεξεργαζόμαστε το σίτο μέχρις όπου αποκτήσει περιεκτικότητα σε νερό 15,5 + ή -0,5 % τουλάχιστον 3 ώρες πριν από το άλεσμα.

Παρασκευάζουμε το άλευρο χρησιμοποιώντας μύλους εργαστηρίου Buehler MLU 202 η Brabender Quadrumant Senior η οποιοδήποτε παρεμφερές μηχάνημα που έχει τα αυτά χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Διαλέγουμε πρόγραμμα αλέσματος με το οποίο επιτυγχάνουμε ελάχιστο ποσοστό εξαγωγής 72 % αλεύρου του οποίου το ποσοστό σε τέφρα θα περιλαμβάνεται μεταξύ 0,50 και 0,60 % επί της ξηράς ουσίας. Προσδιορίζουμε την τέφρα του αλεύρου κατά το παράρτημα του κανονισμού αριθ. 162/67/ΕΟΚ της 23ης Ιουνίου 1967 και την περιεκτικότητα σε νερό κατά το παράρτημα του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2731/75 της 29ης Οκτωβρίου 1975. Υπολογίζουμε το ποσοστό εξαγωγής κατά την εξίσωση:

1.2.3 // Ε = // (100 - f) F (100 - w) W // x 100 %

οπου:

1.2 // E // = ποσοστό εξαγωγής· // f // = περιεκτικότητα σε νερό του αλεύρου· // w // = περιεκτικότητα σε νερό του σίτου· // F // = μάζα αλεύρου που παράχθηκε με υγρασία· // W // = μάζα σίτου που αλέστηκε με υγρασία.

Σημείωση: Οι διευκρινίσεις ως προς τα συστατικά και τις συσκευές που χρησιμοποιούνται, αναγράφονται στο έγγραφο Τ/77.300 της 31ης Μαρτίου 1977 που δημοσιεύθηκε από το Ινστιτούτο voor Graan, Meel en Brood TNO - Wageningen, Postbus 15 Wageningen (Κάτω Χώρες).