Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 62018CN0223

Υπόθεση C-223/18 P: Αναίρεση που άσκησε στις 27 Μαρτίου 2018 η Deichmann SE κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 17 Ιανουαρίου 2018 στην υπόθεση T-68/16, Deichmann SE κατά Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης

OJ C 249, 16.7.2018, p. 3–4 (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)

201806290261986482018/C 249/062232018CJC24920180716EL01ELINFO_JUDICIAL201803273423

Υπόθεση C-223/18 P: Αναίρεση που άσκησε στις 27 Μαρτίου 2018 η Deichmann SE κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 17 Ιανουαρίου 2018 στην υπόθεση T-68/16, Deichmann SE κατά Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Top

C2492018EL330120180327EL00063342

Αναίρεση που άσκησε στις 27 Μαρτίου 2018 η Deichmann SE κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) στις 17 Ιανουαρίου 2018 στην υπόθεση T-68/16, Deichmann SE κατά Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης

(Υπόθεση C-223/18 P)

2018/C 249/06Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική

Διάδικοι

Αναιρεσείουσα: Deichmann SE (εκπρόσωπος: C. Onken, Rechtsanwältin)

Λοιποί διάδικοι στην αναιρετική διαδικασία: Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Munich, SL

Αιτήματα

Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 17ης Ιανουαρίου 2018 στην υπόθεση T-68/17·

να ακυρώσει την απόφαση του τετάρτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 4ης Δεκεμβρίου 2015 στην υπόθεση R 2345/2014-4·

εναλλακτικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης·

να καταδικάσει το αναιρεσίβλητο και την παρεμβαίνουσα στα δικαστικά έξοδα τόσο της αναιρετικής όσο και της πρωτόδικης διαδικασίας.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση συνιστά παράβαση των άρθρων 51, παράγραφος 1, στοιχείο α', και 15, παράγραφος 1, του ΚΚΣ (νυν άρθρων 58, παράγραφος 1, στοιχείο α', και 18, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 ( 1 ) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΣΕΕ) από πολλές απόψεις. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο δεν καθόρισε ορθώς την έννοια του όρου «το σήμα» των άρθρων 51, παράγραφος 1, στοιχείο α', και 15, παράγραφος 1, ΚΣΕΕ.

1)

Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε τη σημασία και τις νομικές συνέπειες που έχει ο καθορισμός του είδους του επίμαχου σήματος. Έκρινε εσφαλμένα ότι δεν ασκούσε επιρροή το κατά πόσον το αμφισβητούμενο σήμα είχε καταχωρισθεί ως εικονιστικό σήμα ή ως σήμα θέσεως. Ωστόσο, η διάκριση μεταξύ των διαφορετικών ειδών σήματος ασκεί πράγματι σημαντική επιρροή στο αντικείμενό τους, καθώς και στον τρόπο χρήσεώς τους. Η χρήση του αμφισβητούμενου σήματος ως εικονιστικού σήματος θα διέφερε αισθητά από τον τρόπο χρήσεώς του εάν ήταν σήμα θέσεως.

2)

Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο δεν καθόρισε ορθώς το αντικείμενο του αμφισβητούμενου σήματος, αλλά το εξέλαβε και το αντιμετώπισε ως σήμα θέσεως. Το αμφισβητούμενο σήμα είναι εικονιστικό σήμα, εφόσον ζητήθηκε να καταχωρισθεί και καταχωρίσθηκε ως τέτοιο, δεν υπήρξε δε κάποια περιγραφή ή αποποίηση ευθύνης περί του αντιθέτου. Η χρήση διακεκομμένων γραμμών και μόνο δεν καθιστά σήμα θέσεως ένα εικονιστικό σήμα.

3)

Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε ότι η Munich S.L. απέδειξε πραγματική χρήση του σήματός της μέσω της πωλήσεως υποδημάτων που έφεραν στο πλάι δυο διαπλεκόμενες γραμμές. Αυτού του είδους η χρήση θα είχε σημασία μόνον για τη χρήση ενός σήματος θέσεως, αλλά όχι για τη χρήση ενός εικονιστικού σήματος όπως του αμφισβητούμενου.


( 1 ) ΕΕ 2017, L 154, σ. 1.

Top