Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 62017TN0289

Υπόθεση T-289/17: Προσφυγή της 15ης Μαΐου 2017 — Keolis CIF κ.λπ. κατά Επιτροπής

OJ C 239, 24.7.2017, p. 50–51 (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)

24.7.2017   

EL

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 239/50


Προσφυγή της 15ης Μαΐου 2017 — Keolis CIF κ.λπ. κατά Επιτροπής

(Υπόθεση T-289/17)

(2017/C 239/63)

Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική

Διάδικοι

Προσφεύγουσες: Keolis CIF (Le Mesnil-Amelot, Γαλλία), Keolis Val d’Oise (Bernes-sur-Oise, Γαλλία), Keolis Seine Sénart (Draveil, Γαλλία), Keolis Seine Val de Marne (Athis-Mons, Γαλλία), Keolis Seine Esonne (Ormoy, Γαλλία), Keolis Vélizy (Βερσαλλίες, Γαλλία), Keolis Yvelines (Βερσαλλίες) και Keolis Versailles (Βερσαλλίες) (εκπρόσωποι: D. Epaud και R. Sermier, δικηγόροι)

Καθής: Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Αιτήματα

Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:

να ακυρώσει μερικώς την από 2 Φεβρουαρίου 2017 απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τα καθεστώτα ενισχύσεων SA.26763 2014/C (πρώην 2012/NN) τα οποία έθεσε σε εφαρμογή η Γαλλία υπέρ των επιχειρήσεων μεταφορών με λεωφορεία στην περιοχή Île-de-France, στο μέτρο που αυτή διακηρύσσει, στο άρθρο της 1, ότι το καθεστώς ενισχύσεων τέθηκε «παρανόμως» σε εφαρμογή, ενώ επρόκειτο για υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων·

επικουρικώς, να ακυρώσει μερικώς την από 2 Φεβρουαρίου 2017 απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τα καθεστώτα ενισχύσεων SA.26763 2014/C (πρώην 2012/NN) τα οποία έθεσε σε εφαρμογή η Γαλλία υπέρ των επιχειρήσεων μεταφορών με λεωφορεία στην περιοχή Île-de-France, στο μέτρο που αυτή διακηρύσσει, στο άρθρο της 1, ότι το καθεστώς ενισχύσεων τέθηκε «παρανόμως» σε εφαρμογή, όσον αφορά το πριν από τις 25 Νοεμβρίου 1998 χρονικό διάστημα·

να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής, οι προσφεύγουσες προβάλλουν δύο λόγους ακυρώσεως.

1.

Ο πρώτος λόγος αντλείται από το γεγονός ότι το επίμαχο περιφερειακό καθεστώς ενισχύσεων δεν τέθηκε παρανόμως σε εφαρμογή, δεδομένου ότι δεν υπόκειτο στην υποχρέωση προηγούμενης κοινοποιήσεως. Ειδικότερα, το περιφερειακό καθεστώς ενισχύσεων αποτελεί υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων, κατά την έννοια του άρθρου 108, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και των διατάξεων του άρθρου 1, στοιχείο β', και του κεφαλαίου VI του κανονισμού (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2015, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2015, L 248, σ. 9) (στο εξής: κανονισμός 2015/1589). Βάσει των κανόνων που ισχύουν για τα υφιστάμενα καθεστώτα ενισχύσεων, η εφαρμογή των καθεστώτων αυτών δεν είναι παράνομη, δεδομένου ότι η Επιτροπή μπορεί μόνο να καθορίσει ενδεχομένως εύλογα μέτρα για την εξέλιξη ή την εξαφάνιση των εν λόγω καθεστώτων ως προς το μέλλον.

2.

Ο δεύτερος, επικουρικώς προβαλλόμενος, λόγος αντλείται από το γεγονός ότι, έστω και αν υποτεθεί ότι το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων δεν συνιστά υφιστάμενο καθεστώς ενισχύσεων, η Επιτροπή δεν μπορούσε να ανατρέξει κατά την εξέτασή της σε χρόνο πέραν των 10 ετών πριν από τις 25 Νοεμβρίου 2008, ημερομηνία κατά την οποία η Επιτροπή απηύθυνε αίτηση παροχής πληροφοριών στις γαλλικές αρχές. Ειδικότερα, το άρθρο 17 του κανονισμού 2015/1589 ορίζει ότι η δεκαετής προθεσμία παραγραφής διακόπτεται μόνο από ενέργεια της Επιτροπής ή κράτους μέλους, το οποίο ενεργεί κατόπιν αιτήσεως της Επιτροπής. Συνεπώς, οι προσφεύγουσες φρονούν ότι κατά την εξέτασή της η Επιτροπή μπορούσε να ανατρέξει μόνο μέχρι τις 25 Νοεμβρίου 1998.


Top