Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 52014PC0382

Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 604/2013 όσον αφορά τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων των οποίων κανένα μέλος της οικογένειας, αδελφός ή συγγενής δεν ευρίσκεται νόμιμα σε κράτος μέλος

/* COM/2014/0382 final - 2014/0202 (COD) */

52014PC0382

Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 604/2013 όσον αφορά τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων των οποίων κανένα μέλος της οικογένειας, αδελφός ή συγγενής δεν ευρίσκεται νόμιμα σε κράτος μέλος /* COM/2014/0382 final - 2014/0202 (COD) */


ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

1.           ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

· Αιτιολόγηση της πρότασης

Αντικείμενο της παρούσας πρότασης είναι η τροποποίηση του άρθρου 8 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα[1] (εφεξής: κανονισμός του Δουβλίνου III.

Κατά τις διαπραγματεύσεις για τον κανονισμό του Δουβλίνου III, οι συννομοθέτες συμφώνησαν να αφήσουν ανοιχτό το ζήτημα των ασυνόδευτων ανηλίκων που ζητούν διεθνή προστασία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι οποίοι δεν έχουν μέλος της οικογένειας, αδελφό ή συγγενή που ευρίσκεται στο έδαφος των κρατών μελών, και τη σχετική διάταξη - άρθρο 8 παράγραφος 4 - ουσιαστικά αμετάβλητη (αντικατοπτρίζοντας, δηλ., το κείμενο του άρθρου 6 δεύτερο εδάφιο του κανονισμού αριθ. 343/2003 του Συμβουλίου, της 18ης Φεβρουαρίου 2003, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας (εφεξής : κανονισμός του Δουβλίνου)[2] και να προβούν σε δήλωση, που επισυνάπτεται στον κανονισμό, με το ακόλουθο περιεχόμενο:

«Το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλούν την Επιτροπή να εξετάσει το ενδεχόμενο, με την επιφύλαξη του δικαιώματός της για ανάληψη πρωτοβουλίας, αναθεώρησης του άρθρου 8, παράγραφος 4 του αναδιατυπωμένου κανονισμού του Δουβλίνου, όταν το Δικαστήριο αποφανθεί επί της υπόθεσης C-648/11 MA κ.α. κατά υφυπουργού Εσωτερικών και το αργότερο εντός των προθεσμιών του άρθρου 46 του κανονισμού του Δουβλίνου. Τότε, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο θα ασκήσουν τις νομοθετικές αρμοδιότητές τους, λαμβάνοντας υπόψη το μείζον συμφέρον του παιδιού.»

Η Επιτροπή συμφώνησε, με την ίδια δήλωση, με την προτεινόμενη προσέγγιση:

«Η Επιτροπή, με πνεύμα συμβιβασμού και προκειμένου να εγκριθεί αμέσως η πρόταση, δέχεται να εξετάσει αυτή την υπόδειξη, η οποία θεωρεί ότι περιορίζεται στις συγκεκριμένες περιστάσεις και δεν δημιουργεί προηγούμενο.»

Στις 6 Ιουνίου 2013, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε την απόφασή του στην υπόθεση C-648/11, κρίνοντας ότι:

«Το άρθρο 6 δεύτερο εδάφιο του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 343/2003 του Συμβουλίου, της 18ης Φεβρουαρίου 2003, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας έχει την έννοια ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης, κατά τις οποίες ασυνόδευτος ανήλικος του οποίου κανένα μέλος της οικογένειας δεν ευρίσκεται νομίμως στο έδαφος κράτους μέλους υπέβαλε αιτήσεις ασύλου σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη, «υπεύθυνο για την εξέταση της αιτήσεως ασύλου κράτος» είναι το κράτος μέλος στο οποίο ευρίσκεται ο εν λόγω ανήλικος μετά την υποβολή σε αυτό αιτήσεως ασύλου».

· Στόχοι της πρότασης

Η παρούσα πρόταση λαμβάνει πλήρως υπόψη την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-648/11. Στοχεύει στην επίλυση της σημερινής ασάφειας της διάταξης για τους ασυνόδευτους ανηλίκους που δεν έχουν οικογένεια, αδέλφια ή συγγενείς στο έδαφος των κρατών μελών, παρέχοντας ασφάλεια δικαίου όσον αφορά την ευθύνη για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας σε τέτοιες περιπτώσεις.

2.           ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΤΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ

Kατά την προετοιμασία της παρούσας πρότασης, δεν ήταν αναγκαία η διεξαγωγή ειδικών διαβουλεύσεων και εκτιμήσεων επιπτώσεων, δεδομένου ότι η παρούσα αυστηρά στοχοθετημένη πρόταση αποτελεί συνέχεια των περιεκτικών διαβουλεύσεων και εκτιμήσεων επιπτώσεων που είχε ήδη διεξαγάγει η Επιτροπή στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την πρόταση COM(2008)820 final για την αναδιατύπωση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 343/2003 του Συμβουλίου. Επομένως, οι διαβουλεύσεις που είχε διεξαγάγει η Επιτροπή κατά την εκπόνηση της εν λόγω πρότασης ισχύουν για την παρούσα πρόταση.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι η πρόταση να τροποποιηθεί το άρθρο 8 παράγραφος 4 πρέπει να υποβληθεί το συντομότερο δυνατό, προκειμένου να εξασφαλιστεί ασφάλεια δικαίου όσον αφορά τις διατάξεις σχετικά με τους ασυνόδευτους ανηλίκους στη «διαδικασία του Δουβλίνου». Επιπλέον, είναι απαραίτητο να υπάρξει τελική εκδοχή του παρόντος άρθρου, προτού προβλεφθούν συμπληρωματικοί κανόνες για τους ασυνόδευτους ανηλίκους, βάσει του άρθρου 290 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

3.           ΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

· Σύνοψη της προτεινόμενης δράσης

Η παρούσα πρόταση εξετάζει το θέμα της ευθύνης για την εξέταση της αίτησης ασύλου ασυνόδευτου ανήλικου χωρίς οικογένεια, αδελφούς ή συγγενείς στο έδαφος της ΕΕ. Η προτεινόμενη διάταξη καλύπτει τις δύο πιθανές περιπτώσεις ασυνόδευτων ανηλίκων που ευρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση:

Η παράγραφος 4 στοιχείο α) καλύπτει την κατάσταση που είναι παρόμοια με εκείνη που περιγράφεται στην υπόθεση C-648/11, δηλ. ένας ασυνόδευτος ανήλικος χωρίς οικογένεια, αδέλφια ή συγγενείς στο έδαφος της ΕΕ, ο οποίος υπέβαλε πολλαπλές αιτήσεις ασύλου, μεταξύ άλλων στο κράτος μέλος όπου ευρίσκεται επί του παρόντος. Στην περίπτωση αυτή, το κράτος μέλος που είναι υπεύθυνο προσδιορίζεται σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου, δηλ. η ευθύνη ανήκει στο κράτος μέλος στο οποίο ο ανήλικος υπέβαλε αίτηση και στο οποίο ευρίσκεται επί του παρόντος. Σκοπός του κανόνα αυτού είναι να διασφαλιστεί ότι η διαδικασία για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο δεν είναι αδικαιολόγητα παρατεταμένη, και ότι οι ασυνόδευτοι ανήλικοι έχουν άμεση πρόσβαση στις διαδικασίες προσδιορισμού του καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Η αναφορά στο μείζον συμφέρον του ανηλίκου εισάγεται για να επιτρέψει εξαιρέσεις από τον εν λόγω κανόνα σε περιπτώσεις που οι ατομικές περιστάσεις ενδέχεται να υποδηλώνουν ότι η παραμονή στο έδαφος του κράτους μέλους όπου ευρίσκεται ο ανήλικος ενδέχεται να θέσει σε κίνδυνο το μείζον συμφέρον του.

Η παράγραφος 4 στοιχείο β) αφορά την περίπτωση κατά την οποία ένας ανήλικος ο οποίος έχει υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας ευρίσκεται στο έδαφος ενός κράτους μέλους χωρίς να έχει υποβάλει αίτηση σε αυτό. Η πρόταση είναι ότι το κράτος μέλος πρέπει να παρέχει στον ανήλικο τη δυνατότητα να υποβάλει αίτηση, αφού προηγουμένως τον ενημερώσει σχετικά με το εν λόγω δικαίωμά του και τις επιπτώσεις του. Ο ανήλικος έχει, συνεπώς, δύο επιλογές: είτε να υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας στο εν λόγω κράτος μέλος, είτε να μην υποβάλει. Όταν κατατίθεται αίτηση στις αρχές του εν λόγω κράτους μέλους, ισχύουν οι περιστάσεις της παραγράφου 4 στοιχείο α), δηλ. το εν λόγω κράτος μέλος είναι αρμόδιο για την εξέταση της εν λόγω αίτησης. Έτσι, ο ανήλικος θα παραμείνει στο κράτος μέλος στο οποίο ευρίσκεται και η αίτησή του θα εξεταστεί σε αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό αντιστοιχεί στο μείζον συμφέρον του ανηλίκου. Η εναλλακτική λύση είναι ότι ο ανήλικος θα πρέπει να μεταφερθεί στο κράτος μέλος το οποίο φαίνεται ως το καταλληλότερο, λαμβανομένου υπόψη του μείζονος συμφέροντος του ανηλίκου (που μπορεί να περιλαμβάνει, αν και δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται σε αυτό, το γεγονός ότι μια διαδικασία για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας μπορεί να είναι εν εξελίξει ή να έχει κλείσει με τελική απόφαση, κλπ.).

Η περίπτωση ανηλίκου ο οποίος αποφασίζει να μην υποβάλει νέα αίτηση στο κράτος μέλος όπου ευρίσκεται δεν αποτελεί αντικείμενο της υπόθεσης C-648/11. Ωστόσο, η κατάσταση πρέπει να καλυφθεί από τον κανονισμό, προκειμένου να αποφευχθούν ενδεχόμενα κενά στα κριτήρια του προσδιορισμού της ευθύνης. Η λύση που προτείνεται είναι ότι το υπεύθυνο κράτος μέλος πρέπει να είναι εκείνο στο οποίο ο ανήλικος υπέβαλε την πλέον πρόσφατη αίτησή του. Ο κανόνας αυτός σκοπό έχει να εξασφαλίσει ότι υπάρχει βεβαιότητα όσον αφορά τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο, με τη θέσπιση ενός κανόνα που είναι βέβαιος και προβλέψιμος. Η αναφορά στο μείζον συμφέρον του ανηλίκου προστίθεται προκειμένου να διασφαλιστεί, όπως και στην παράγραφο 4 στοιχείο α), ότι πρέπει να αποφεύγονται οι μεταφορές που αντίκεινται στο μείζον συμφέρον του.

Η παράγραφος 4 στοιχείο γ) αποσκοπεί στην εξασφάλιση ότι η εκτίμηση του μείζονος συμφέροντος του ανηλίκου γίνεται σε συνεργασία μεταξύ του κράτους μέλους όπου υποβάλλεται το αίτημα και του κράτους μέλους που υποβάλλει το αίτημα, με σκοπό τον από κοινού προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για τον ανήλικο και την αποφυγή των συγκρούσεων συμφερόντων.

Οι εγγυήσεις για τους ανηλίκους που προβλέπονται στο άρθρο 6 του κανονισμού αριθ. 604/2013 εφαρμόζονται σε όλους τους ανηλίκους που υπόκεινται στις διαδικασίες του παρόντος κανονισμού. Ως εκ τούτου, η ρητή αναφορά στις διατάξεις του άρθρο 6 όσον αφορά τους ασυνόδευτους ανηλίκους που βρίσκονται σε μία από τις καταστάσεις που περιγράφονται στο άρθρο 8 παράγραφος 4 δεν θεωρήθηκε αναγκαία.

Η παράγραφος 4 στοιχείο δ) δεν περιλαμβάνει κριτήριο για τον προσδιορισμό της ευθύνης, αλλά περιλαμβάνει διάταξη που επιτρέπει στα κράτη μέλη να αλληλοενημερώνονται σχετικά με την ευθύνη που έχει αναληφθεί πρόσφατα. Αυτό επιτρέπει στο κράτος μέλος που ήταν προηγουμένως υπεύθυνο για τη διεξαγωγή «διαδικασίας του Δουβλίνου» να κλείσει την υπόθεση στην εσωτερική του διαχείριση. Τούτο είναι ιδιαίτερα σημαντικό προκειμένου να αποφεύγονται περιπτώσεις κατάχρησης του συστήματος, όταν ο ανήλικος μετακινείται σε άλλο κράτος μέλος για κανέναν άλλο λόγο από το να παραταθεί η διαμονή του στο έδαφος της ΕΕ. Η διάταξη είναι παρόμοια με εκείνη του άρθρου 17 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο του κανονισμού 604/2013, όπου θεσπίζεται ο ίδιος κανόνας πληροφόρησης στο πλαίσιο της ρήτρας κυριαρχίας.

· Μεταβλητή γεωμετρία

Η παρούσα πρόταση τροποποιεί τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 604/2013 και χρησιμοποιεί την ίδια νομική βάση όπως η εν λόγω πράξη, ήτοι το άρθρο 78 παράγραφος 2 στοιχείο ε) της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο τίτλος V της ΣΛΕΕ δεν εφαρμόζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, εκτός αν αυτά τα δύο κράτη αποφασίσουν διαφορετικά, σύμφωνα με τις διατάξεις του πρωτοκόλλου για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας που προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και στη ΣΛΕΕ.

Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία δεσμεύονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 604/2013 μετά τη γνωστοποίηση της επιθυμίας τους να συμμετάσχουν στην έκδοση και την εφαρμογή του εν λόγω κανονισμού με βάση το προαναφερθέν πρωτόκολλο. Η θέση αυτών των κρατών μελών όσον αφορά τον κανονισμό 604/2013 δεν επηρεάζει την πιθανή τους συμμετοχή όσον αφορά τον τροποποιημένο κανονισμό.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο για τη θέση της Δανίας, που έχει προσαρτηθεί στη ΣΕΕ και στη ΣΛΕΕ, η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση από το Συμβούλιο μέτρων σύμφωνα με τον Τίτλο V της ΣΛΕΕ (εξαιρουμένων των «μέτρων περί καθορισμού των τρίτων χωρών των οποίων οι υπήκοοι πρέπει να διαθέτουν θεώρηση για να διέρχονται τα εξωτερικά σύνορα των κρατών μελών ή μέτρων που αφορούν τη θεώρηση ενιαίου τύπου»). Ωστόσο, δεδομένου ότι εφαρμόζει τον υφιστάμενο κανονισμό του Δουβλίνου, δυνάμει της διεθνούς συμφωνίας που συνήψε με την ΕΚ το 2006[3], η Δανία κοινοποιεί στην Επιτροπή την απόφασή της εάν θα εφαρμόσει ή όχι το περιεχόμενο του τροποποιημένου κανονισμού, δυνάμει του άρθρου 3 της εν λόγω συμφωνίας.

· Συνέπειες της πρότασης στις τρίτες χώρες που συνδέονται με το σύστημα του Δουβλίνου

Παράλληλα με τη σύνδεση διαφόρων τρίτων χωρών με το κεκτημένο Σένγκεν, η Κοινότητα συνήψε ορισμένες συμφωνίες για τη σύνδεση των χωρών αυτών με το κεκτημένο του Δουβλίνου/ Eurodac:

– τη συμφωνία για τη σύνδεση της Ισλανδίας και της Νορβηγίας, η οποία συνήφθη το 2001[4]·

– τη συμφωνία για τη σύνδεση της Ελβετίας που συνήφθη στις 28 Φεβρουαρίου 2008[5]·

– το πρωτόκολλο για τη σύνδεση του Λιχτενστάιν, που υπεγράφη στις 28 Φεβρουαρίου 2008[6].

Για να καθοριστούν δικαιώματα και υποχρεώσεις μεταξύ της Δανίας –η οποία, όπως εξηγείται παραπάνω, έχει συνδεθεί με το κεκτημένο του Δουβλίνου/ Eurodac μέσω διεθνούς συμφωνίας – και των προαναφερόμενων συνδεδεμένων χωρών, έχουν επίσης συναφθεί δύο άλλες πράξεις μεταξύ της Κοινότητας και των συνδεδεμένων χωρών[7].

Σύμφωνα με τις τρεις προαναφερθείσες συμφωνίες, οι συνδεδεμένες χώρες αποδέχονται το κεκτημένο του Δουβλίνου/Eurodac και την ανάπτυξή του χωρίς καμία εξαίρεση. Επειδή δεν συμμετέχουν στην έκδοση πράξεων που τροποποιούν ή αναπτύσσουν το κεκτημένο του Δουβλίνου (επομένως ούτε και στην παρούσα πρόταση), οι χώρες αυτές οφείλουν να κοινοποιήσουν στην Επιτροπή εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος την απόφασή τους να αποδεχθούν ή όχι το περιεχόμενο της εν λόγω πράξης, αφ’ ης στιγμής αυτή εγκριθεί από το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σε περίπτωση που η Νορβηγία, η Ισλανδία, η Ελβετία ή το Λιχτενστάιν δεν αποδέχονται πράξη που τροποποιεί ή αναπτύσσει το κεκτημένο του Δουβλίνου/Eurodac, εφαρμόζεται η καλούμενη «ρήτρα της λαιμητόμου» και οι αντίστοιχες συμφωνίες παύουν να ισχύουν, εκτός εάν ληφθεί διαφορετική ομόφωνη απόφαση από την κοινή/μεικτή επιτροπή της οποίας τη σύσταση προβλέπουν οι συμφωνίες.

2014/0202 (COD)

Πρόταση

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 604/2013 όσον αφορά τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων των οποίων κανένα μέλος της οικογένειας, αδελφός ή συγγενής δεν ευρίσκεται νόμιμα σε κράτος μέλος

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,

Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 78 παράγραφος 2 στοιχείο ε),

Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,

Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,

Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής[8],

Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών[9],

Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία,

Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

(1)       Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου[10] καθορίζει το κράτος μέλος στο οποίο ο ασυνόδευτος ανήλικος υπέβαλε την αίτηση διεθνούς προστασίας ως το κράτος μέλος που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της εν λόγω αίτησης.

(2)       Μετά την έκδοση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 604/2013, το Δικαστήριο αποφάσισε στην υπόθεση C-648/11 ότι, εάν ένας ασυνόδευτος ανήλικος του οποίου κανένα μέλος της οικογένειας δεν ευρίσκεται νόμιμα στο έδαφος κράτους μέλους υπέβαλε αιτήσεις ασύλου σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη, «υπεύθυνο για την εξέταση της αιτήσεως ασύλου κράτος» είναι το κράτος μέλος στο οποίο ευρίσκεται ο εν λόγω ανήλικος μετά την υποβολή σε αυτό αιτήσεως ασύλου.

(3)       Η κατάσταση ασυνόδευτου ανηλίκου του οποίου κανένα μέλος της οικογένειας δεν ευρίσκεται νόμιμα στο έδαφος κράτους μέλους και ο οποίος υπέβαλε αιτήσεις ασύλου σε ένα ή περισσότερα κράτη μέλη, και ευρίσκεται στο έδαφος κράτους μέλους χωρίς να έχει υποβάλει αίτηση εκεί δεν αποτελεί αντικείμενο της απόφασης. Προκειμένου να διασφαλιστεί συνεκτική διάταξη για τους ασυνόδευτους ανηλίκους στον παρόντα κανονισμό και να αποφευχθεί η έλλειψη ασφάλειας δικαίου, πρέπει επίσης να προβλεφθεί το κριτήριο για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο, σε μια τέτοια κατάσταση.

(4)       Σύμφωνα με την απόφαση, το υπεύθυνο κράτος μέλος θα πρέπει να ενημερώνει σχετικά το κράτος μέλος στο οποίο έχει υποβληθεί η πρώτη αίτηση. Δεδομένου ότι η αίτηση ασύλου πρέπει να εξετάζεται μόνον από ένα κράτος μέλος, το υπεύθυνο κράτος μέλος θα πρέπει να ενημερώνει για την απόφασή του το κράτος μέλος που ήταν προηγουμένως υπεύθυνο, το κράτος μέλος που διεξάγει διαδικασία προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους ή το κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε αίτημα αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης του ανηλίκου, ανάλογα με την περίπτωση.

(5)       [Σύμφωνα με το άρθρο 3 και το άρθρο 4α παράγραφος 1 του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, που προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα συγκεκριμένα κράτη μέλη κοινοποίησαν την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν στην έκδοση και στην εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.]

(6)       Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 για τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στη έκδοση του παρόντος κανονισμού και δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του.

(7)       Συνεπώς, ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 604/2013 θα πρέπει να τροποποιηθεί αναλόγως,

ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:

Άρθρο 1

Στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 604/2013, το άρθρο 8 παράγραφος 4 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

«4α)       Όταν ο ασυνόδευτος ανήλικος δεν έχει μέλος της οικογένειας, αδελφό ή συγγενή που ευρίσκεται νόμιμα σε κράτος μέλος όπως αναφέρεται στις παραγράφους 1 και 2, υπεύθυνο κράτος μέλος είναι αυτό όπου ο ασυνόδευτος ανήλικος έχει υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας και στο οποίο ευρίσκεται, υπό τον όρο ότι αυτό είναι προς το μείζον συμφέρον του ανηλίκου.

4β)         Όταν ο αιτών, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 4α ευρίσκεται στο έδαφος ενός κράτους μέλους χωρίς να έχει υποβάλει αίτηση, το εν λόγω κράτος μέλος ενημερώνει τον ασυνόδευτο ανήλικο σχετικά με το δικαίωμα να υποβάλει αίτηση και του δίνει ουσιαστική ευκαιρία να υποβάλει αίτηση στο εν λόγω κράτος μέλος.

Εφόσον ο ασυνόδευτος ανήλικος που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο υποβάλει αίτηση στο κράτος μέλος όπου ευρίσκεται, το εν λόγω κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης, υπό τον όρο ότι αυτό είναι προς το μείζον συμφέρον του ανηλίκου.

Εφόσον ο ασυνόδευτος ανήλικος που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο δεν υποβάλει αίτηση στο κράτος μέλος όπου ευρίσκεται, υπεύθυνο κράτος μέλος είναι εκείνο στο οποίο ο ασυνόδευτος ανήλικος υπέβαλε την πλέον πρόσφατη αίτησή του, εκτός αν αυτό δεν είναι προς το βέλτιστο συμφέρον του ανηλίκου.

4γ)         Το κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε αίτημα για την εκ νέου ανάληψη ασυνόδευτου ανηλίκου συνεργάζεται με το κράτος μέλος στο οποίο ευρίσκεται ο ασυνόδευτος ανήλικος προκειμένου να εκτιμηθεί το μείζον συμφέρον του ανηλίκου.

4δ)         Το κράτος μέλος, που είναι υπεύθυνο, σύμφωνα με την παράγραφο 4α), ενημερώνει τα παρακάτω κράτη μέλη ανάλογα με την περίπτωση:

α)      το κράτος μέλος που ήταν προηγουμένως υπεύθυνο·

β)      το κράτος μέλος που διεξάγει διαδικασία προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους·

γ)      το κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε αίτημα αναδοχής του ασυνόδευτου ανηλίκου·

δ)      το κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε αίτημα εκ νέου ανάληψης του ασυνόδευτου ανηλίκου·

Οι εν λόγω πληροφορίες αποστέλλονται μέσω του δικτύου ηλεκτρονικής επικοινωνίας DubliNet που δημιουργήθηκε βάσει του άρθρου 18 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1560/2003.»

Άρθρο 2

Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.

Βρυξέλλες,

Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο                     Για το Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος                                                   Ο Πρόεδρος

[1]               ΕΕ L 180/31 της 29.6.2013, σ. 31.

[2]               ΕΕ L 50 της 25.2.2003, σ. 1.

[3]           Συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου της Δανίας σχετικά με τα κριτήρια και τους μηχανισμούς για τον προσδιορισμό του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται στη Δανία ή σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και με το «Eurodac» για την αντιπαραβολή δακτυλικών αποτυπωμάτων για την αποτελεσματική εφαρμογή της σύμβασης του Δουβλίνου, ΕΕ L 66 της 8.3.2006, σ. 38.

[4]           Συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τα κριτήρια και τους μηχανισμούς καθορισμού του κράτους που είναι αρμόδιο για την εξέταση αίτησης παροχής ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος ή στην Ισλανδία ή τη Νορβηγία (ΕΕ L 93 της 3.4.2001, σ. 40).

[5]           Συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τα κριτήρια και τους μηχανισμούς προσδιορισμού του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος ή στην Ελβετία (ΕΕ L 53 της 27.2.2008, σ. 5).

[6]           Πρωτόκολλο μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν για την προσχώρηση του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν στη συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τα κριτήρια και τους μηχανισμούς για τον προσδιορισμό του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος ή στην Ελβετία (ΕΕ L 160 της 18.6.2011, σ. 39).

[7]           Πρωτόκολλο μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν στη συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τα κριτήρια και τους μηχανισμούς προσδιορισμού του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος ή στην Ελβετία (η οποία συνήφθη στις 24.10.2008, ΕΕ L 161 της 24.6.2009, σ. 8) και πρωτόκολλο στη συμφωνία μεταξύ της Κοινότητας, της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τα κριτήρια και τους μηχανισμούς καθορισμού του κράτους που είναι αρμόδιο για την εξέταση αίτησης παροχής ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος, ή στην Ισλανδία ή τη Νορβηγία (ΕΕ L 93 της 3.4.2001).

[8]               ΕΕ C της, σ.

[9]               ΕΕ C της, σ.

[10]             Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα (ΕΕ L 180 της 29.6.2013, σ. 31).

Top