1

Με την προσφυγή της δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα, Synapsa Med sp. z o.o., ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του πέμπτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) της 9ης Ιανουαρίου 2023 (υπόθεση R 923/2022‑5) (στο εξής: προσβαλλομένη απόφαση).

2

Με έγγραφο της 6ης Φεβρουαρίου 2024, ο εκπρόσωπος της προσφεύγουσας ενημέρωσε το Γενικό Δικαστήριο ότι έπαυσε να την εκπροσωπεί.

3

Στο πλαίσιο των μέτρων οργάνωσης της διαδικασίας που προβλέπονται στο άρθρο 89 του Κανονισμού Διαδικασίας του, το Γενικό Δικαστήριο, με έγγραφο της 9ης Φεβρουαρίου 2024, ενημέρωσε τον εκπρόσωπο της προσφεύγουσας ότι εξακολουθούσε να είναι το σημείο επαφής του έως ότου η προσφεύγουσα διορίσει νέο εκπρόσωπο. Το Γενικό Δικαστήριο τoν κάλεσε επίσης να ενημερώσει την προσφεύγουσα ότι, βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, η προσφεύγουσα όφειλε να διορίσει νέο εκπρόσωπο. Προσέθεσε ότι, σε περίπτωση που δεν ενημερωνόταν σχετικά με τον διορισμό αυτόν από τον νέο εκπρόσωπο της προσφεύγουσας το αργότερο έως τις 26 Φεβρουαρίου 2024, προτίθετο να διαπιστώσει αυτεπαγγέλτως ότι η δίκη πρέπει να καταργηθεί, σύμφωνα με το άρθρο 131, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.

4

Η προσφεύγουσα δεν διόρισε νέο εκπρόσωπο εντός της ταχθείσας προθεσμίας.

5

Στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας τα οποία προβλέπονται στο άρθρο 89 του Κανονισμού Διαδικασίας του, το Γενικό Δικαστήριο κάλεσε τους διαδίκους, με έγγραφο της 7ης Μαρτίου 2024, να λάβουν θέση εγγράφως σχετικά με τη δυνατότητα του Γενικού Δικαστηρίου να διαπιστώσει αυτεπαγγέλτως, με αιτιολογημένη διάταξη, την κατάργηση της δίκης, σύμφωνα με το άρθρο 131, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας.

6

Με έγγραφο της 21ης Μαρτίου 2024, η παρεμβαίνουσα, Gravity Brand Holdings LLC, απάντησε καταφατικά στο ερώτημα του Γενικού Δικαστηρίου. Προσέθεσε ότι θα ήταν σκόπιμο το Γενικό Δικαστήριο να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.

7

Με έγγραφο της 22ας Μαρτίου 2024, το EUIPO ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή και να μην το καταδικάσει στα δικαστικά έξοδα. Διευκρίνισε επίσης ότι δεν προέβη σε δικαστικά έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν. Ειδικότερα, το EUIPO ισχυρίζεται ότι η διαπίστωση, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 131, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως θα είχε ως συνέπεια η προσβαλλομένη απόφαση να μην παράγει έννομα αποτελέσματα δυνάμει του άρθρου 71, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1).

8

Το EUIPO υποστηρίζει ότι η υποχρέωση της προσφεύγουσας να εκπροσωπείται από δικηγόρο συνιστά ουσιώδη τύπο, η μη τήρηση του οποίου καθιστά την προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου απαράδεκτη. Επιπλέον, κατά το EUIPO, όταν το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ότι ο προσφεύγων δεν τηρεί πλέον τον κανόνα αυτόν, έχει την ευχέρεια να ερμηνεύσει το γεγονός αυτό είτε ως παραίτηση κατά το άρθρο 125 του Κανονισμού Διαδικασίας, είτε ως κώλυμα για τη συνέχιση της δίκης με αποτέλεσμα η προσφυγή να καθίσταται προδήλως απορριπτέα κατά το άρθρο 126 του Κανονισμού Διαδικασίας, είτε ως λόγο απαραδέκτου δημόσιας τάξεως κατά το άρθρο 129 του Κανονισμού Διαδικασίας.

9

Η προσφεύγουσα δεν απάντησε στην ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου εντός της ταχθείσας προθεσμίας.

10

Κατά το άρθρο 131, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν ο προσφεύγων παύσει να ανταποκρίνεται στις οχλήσεις του Γενικού Δικαστηρίου, αυτό μπορεί, αφού ακούσει τους διαδίκους, να διαπιστώσει αυτεπαγγέλτως με αιτιολογημένη διάταξη ότι η δίκη πρέπει να καταργηθεί.

11

Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία, από το άρθρο 19, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, καθώς και το άρθρο 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία εφαρμόζονται στο Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του ίδιου Οργανισμού, και ειδικότερα από τη χρήση του όρου «εκπροσωπούνται» στο άρθρο 19, τρίτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού, προκύπτει ότι, για να ασκήσουν προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου οι λοιποί διάδικοι πέραν των κρατών μελών, των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, των συμβαλλόμενων στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) κρατών πλην των κρατών μελών και της Εποπτεύουσας Αρχής της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) που προβλέπεται από την εν λόγω Συμφωνία, δεν δύνανται να προσφύγουν αυτοπροσώπως αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσουν τις υπηρεσίες τρίτου προσώπου, το οποίο πρέπει να έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή κράτους συμβαλλομένου στη Συμφωνία ΕΟΧ (πρβλ. διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, BikeWorld κατά Επιτροπής, T‑702/15, EU:T:2017:834, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

12

Από το άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου προκύπτει επίσης ότι η υποχρέωση εκπροσώπησης από δικηγόρο εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι την επίδοση της δικαστικής αποφάσεως που περατώνει τη δίκη. Ωστόσο, η υποχρέωση αυτή πρέπει να συνάδει, αφενός, με την ελευθερία του διαδίκου να εκπροσωπείται από τον δικηγόρο της επιλογής του και, αφετέρου, με το δικαίωμα του δικηγόρου να παραιτηθεί, τηρώντας τις δεοντολογικές του υποχρεώσεις, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Κατά συνέπεια, μολονότι ένας διάδικος δεν είναι υποχρεωμένος να εκπροσωπείται καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας από τον ίδιο δικηγόρο, εντούτοις πρέπει να διασφαλίζει τη συνέχεια της εκπροσώπησής του από δικηγόρο καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, ήτοι από την κατάθεση της προσφυγής μέχρι την επίδοση της δικαστικής αποφάσεως που περατώνει τη διαδικασία. Ως εκ τούτου, όταν ένας δικηγόρος παύει να εκπροσωπεί τον προσφεύγοντα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ο εν λόγω διάδικος υποχρεούται να διορίσει, χωρίς καθυστέρηση, νέο εκπρόσωπο, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέχεια της εκπροσώπησής του (διάταξη της 19ης Ιουνίου 2014, Suwaid κατά Συμβουλίου, T‑268/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:598, σκέψη 17).

13

Εν προκειμένω, από τις σκέψεις 4 και 9 ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν διόρισε νέο εκπρόσωπο και δεν ανταποκρίνεται πλέον στις οχλήσεις του Γενικού Δικαστηρίου. Παραλείποντας να ανταποκριθεί στα αιτήματα του Γενικού Δικαστηρίου να υποδείξει τον δικηγόρο τον οποίο έχει διορίσει ως νέο εκπρόσωπό της, η προσφεύγουσα παρέβη, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, την ουσιώδη δικονομική υποχρέωση που προβλέπει το άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου.

14

Ωστόσο, αντίθετα προς ό,τι διατείνεται το EUIPO, η αδράνεια της προσφεύγουσας δεν μπορεί, εν προκειμένω, να ερμηνευθεί ούτε ως παραίτηση κατά το άρθρο 125 του Κανονισμού Διαδικασίας, ούτε ως κώλυμα για τη συνέχιση της δίκης με αποτέλεσμα η προσφυγή να καθίσταται προδήλως απορριπτέα κατά το άρθρο 126 του Κανονισμού Διαδικασίας, ούτε ως λόγος απαραδέκτου δημόσιας τάξεως κατά το άρθρο 129 του Κανονισμού αυτού.

15

Κατά πρώτον, όσον αφορά το επιχείρημα του EUIPO ότι η αδράνεια της προσφεύγουσας μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη παραιτήσεως, πρέπει να σημειωθεί ότι, για να γίνει δεκτή η ύπαρξη παραιτήσεως, θα πρέπει ο προσφεύγων να επιδείξει πραγματική και εξωτερικευμένη βούληση παραιτήσεως. Η προϋπόθεση της πραγματικής βούλησης συνεπάγεται την απουσία οποιασδήποτε αμφιβολίας ως προς την ύπαρξη της βούλησης αυτής. Όσον αφορά τον εξωτερικευμένο χαρακτήρα της παραιτήσεως, αυτός συνεπάγεται ιδίως ότι η παραίτηση δεν μπορεί να είναι σιωπηρή (πρβλ. διάταξη της 15ης Δεκεμβρίου 2022, Leonardo κατά Frontex, T‑675/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:870, σκέψη 22).

16

Ωστόσο, εν προκειμένω, το γεγονός ότι η προσφεύγουσα παρέλειψε να διορίσει νέο εκπρόσωπο και να ανταποκριθεί στις οχλήσεις του Γενικού Δικαστηρίου εντός της ταχθείσας προθεσμίας δεν αρκεί για να στοιχειοθετηθεί παραίτηση, δεδομένου ότι δεν μπορεί να συναχθεί με απόλυτη βεβαιότητα η βούληση της προσφεύγουσας να παραιτηθεί. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η αδράνεια αυτή συνιστά παραίτηση.

17

Κατά δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα του EUIPO ότι η αδράνεια της προσφεύγουσας συνιστά διατάραξη της ομαλής διεξαγωγής της δίκης, ώστε η προσφυγή να μπορεί να θεωρηθεί προδήλως απορριπτέα, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 126 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία. Επιπλέον, από τη νομολογία προκύπτει ότι το παραδεκτό προσφυγής πρέπει να ελέγχεται με σημείο αναφοράς την κατάσταση κατά τον χρόνο καταθέσεως της προσφυγής. Ως εκ τούτου, εάν, κατά τον χρόνο αυτόν, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την άσκηση της προσφυγής, η προσφυγή είναι απαράδεκτη (απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1984, Bensider κ.λπ. κατά Επιτροπής, 50/84, EU:C:1984:365, σκέψη 8· πρβλ. διάταξη της 6ης Ιουλίου 2017, Yanukovych κατά Συμβουλίου, C‑505/16 P, EU:C:2017:525, σκέψη 53).

18

Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προϋπόθεση του παραδεκτού της προσφυγής όσον αφορά την εκπροσώπηση της προσφεύγουσας πληρούτο δεόντως κατά τον χρόνο κατάθεσης της προσφυγής. Δεδομένου ότι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν διόρισε νέο εκπρόσωπο και δεν ανταποκρίνεται πλέον στις οχλήσεις του Γενικού Δικαστηρίου κατά τη διάρκεια της διαδικασίας δεν είναι ικανό να επηρεάσει ούτε το παραδεκτό της προσφυγής κατά τον χρόνο άσκησής της ούτε τη βασιμότητά της, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η παρούσα προσφυγή είναι προδήλως απορριπτέα.

19

Κατά τρίτον, όσον αφορά το επιχείρημα του EUIPO ότι η αδράνεια της προσφεύγουσας συνιστά λόγο απαραδέκτου που μπορεί να εξετάζεται από το Γενικό Δικαστήριο αυτεπαγγέλτως, δυνάμει του άρθρου 129 του Κανονισμού Διαδικασίας, αρκεί να υπομνησθεί ότι η αδράνεια της προσφεύγουσας έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της δίκης και, επομένως, δεν επηρεάζει το παραδεκτό της προσφυγής κατά τον χρόνο άσκησής της. Εξάλλου, δεδομένου ότι, κατά τη νομολογία, ο μη έγκαιρος και προσήκων διορισμός νέου εκπροσώπου μπορεί να συνιστά επαρκή απόδειξη ότι ο προσφεύγων δεν έχει πλέον έννομο συμφέρον [πρβλ. διάταξη της 12ης Σεπτεμβρίου 2013, Yaqub κατά ΓΕΕΑ – Turkey (ATATURK), T‑580/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:518, σκέψη 7 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία], η παράλειψη διορισμού νέου εκπροσώπου μπορεί να οδηγήσει μόνο στη διαπίστωση ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως και όχι στην απόρριψη της προσφυγής ως απαράδεκτης.

20

Επιπροσθέτως, όσον αφορά το επιχείρημα του EUIPO ότι η διαπίστωση της κατάργησης της δίκης στην παρούσα υπόθεση θα είχε ως συνέπεια να μην παράγει έννομα αποτελέσματα η προσβαλλόμενη απόφαση, πρέπει να σημειωθεί ότι η παρούσα υπόθεση διαφέρει από εκείνες που επικαλείται το EUIPO και οι οποίες οδήγησαν στις διατάξεις της 12ης Απριλίου 2018, Cryo-Save κατά EUIPO (C‑327/17 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:235), της 3ης Ιουλίου 2003, Lichtwer Pharma κατά ΓΕΕΑ – Biofarma (Sedonium) (T‑10/01, EU:T:2003:182), της 26ης Νοεμβρίου 2012, MIP Metro κατά ΓΕΕΑ – Real Seguros (real,- BIO) (T‑549/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:622), της 4ης Ιουλίου 2013, Just Music Fernsehbetriebs κατά ΓΕΕΑ – France Télécom (Jukebox) (T‑589/10, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:356), της 23ης Φεβρουαρίου 2021, Frutas Tono κατά EUIPO – Agrocazalla (Marién) (T‑587/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:107), και της 14ης Φεβρουαρίου 2023, Laboratorios Ern κατά EUIPO – Arrowhead Pharmaceuticals (TRiM) (T‑428/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2023:80). Πράγματι, οι υποθέσεις αυτές αφορούν περιπτώσεις στις οποίες έλαβαν χώρα γεγονότα, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ή του Δικαστηρίου, τα οποία είτε κατέστησαν τη διαδικασία ενώπιον του EUIPO άνευ αντικειμένου, λόγω παραιτήσεως από την ανακοπή κατά της καταχωρίσεως του σήματος ή ανακλήσεως της αιτήσεως για την κήρυξη εκπτώσεως από τα δικαιώματα επί του προσβαλλόμενου σήματος, είτε επηρέασαν το κύρος του προγενέστερου δικαιώματος ή του δικαιώματος που αποτέλεσε το αντικείμενο της αίτησης προστασίας στο πλαίσιο του συστήματος σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καθένα από τα γεγονότα αυτά οδήγησαν τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης να διαπιστώσουν, κατ’ ουσίαν, ότι η προσφυγή είχε καταστεί άνευ αντικειμένου κατά την έννοια του άρθρου 113 ή του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Μαΐου 1991, του άρθρου 130, παράγραφος 2, ή του άρθρου 131, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας και ότι, κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων αυτών, παρείλκε η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής.

21

Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι καμία από τις περιστάσεις αυτές δεν συντρέχει εν προκειμένω. Ειδικότερα, η παρεμβαίνουσα δεν απέσυρε την αίτηση ακυρώσεως του σήματος της προσφεύγουσας. Επιπλέον, δεν έλαβε χώρα κανένα γεγονός που να σχετίζεται με την εγκυρότητα του προγενέστερου επίμαχου δικαιώματος της παρεμβαίνουσας. Επομένως, εν προκειμένω, η διαδικασία ακυρώσεως ενώπιον του EUIPO διατήρησε το αντικείμενό της. Η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία κηρύχθηκε άκυρο το σήμα της προσφεύγουσας, δεν έπαυσε να ισχύει. Απλώς ανεστάλησαν τα έννομα αποτελέσματά της εν αναμονή της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, στο οποίο προσέφυγε η προσφεύγουσα.

22

Επομένως, το γεγονός ότι η προσφεύγουσα έπαυσε να ανταποκρίνεται στις οχλήσεις του Γενικού Δικαστηρίου, παραιτούμενη κατ’ αυτόν τον τρόπο από το δικαίωμα υπεράσπισης των συμφερόντων της, χωρίς ωστόσο να παραιτηθεί από την προσφυγή της, δεν επηρεάζει τη διαδικασία ενώπιον του EUIPO και, κατά συνέπεια, το αντικείμενο της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, αλλά μόνο τις προϋποθέσεις για τη συνέχιση της εξέτασης της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.

23

Στο πλαίσιο αυτό, η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως βάσει του άρθρου 131, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας δεν μπορεί να εμποδίσει την προσβαλλομένη απόφαση να παράγει έννομα αποτελέσματα.

24

Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι ο μοναδικός σκοπός του μηχανισμού που θεσπίζεται με το άρθρο 71, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001 είναι να διασφαλίσει ότι οι αποφάσεις των τμημάτων προσφυγών δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα εν αναμονή της εκβάσεως της ένδικης διαδικασίας, προκειμένου να εξασφαλιστεί στα ενδιαφερόμενα μέρη νομική προστασία η οποία να προσαρμόζεται στην ιδιομορφία του δικαίου των σημάτων. Πράγματι, δεν θα είχε νόημα να καταχωριστεί ένα σήμα, εν συνεχεία να διαγραφεί από το μητρώο και, ενδεχομένως, να καταχωριστεί εκ νέου ανάλογα με τις διαδοχικές αποφάσεις των οργάνων του EUIPO και των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης. Κατά συνέπεια, μολονότι, βεβαίως, η διαπίστωση της κατάργησης της δίκης δεν αναφέρεται ρητώς στο άρθρο 71, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001 ως όρος για το ανασταλτικό αποτέλεσμα των προσφυγών που ασκούνται κατά των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών, εντούτοις πρέπει να θεωρηθεί ότι, για τους σκοπούς της εφαρμογής της συγκεκριμένης διάταξης, η διαπίστωση της κατάργησης της δίκης δυνάμει του άρθρου 131, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας πρέπει να εξομοιωθεί με απόρριψη της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, κατά την έννοια του άρθρου 71, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001.

25

Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, πρέπει να διαπιστωθεί αυτεπαγγέλτως, σύμφωνα με το άρθρο 131, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ότι η δίκη επί της υπό κρίση προσφυγής πρέπει να καταργηθεί.

26

Το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας ορίζει ότι, σε περίπτωση καταργήσεως της δίκης, το Γενικό Δικαστήριο κανονίζει τα δικαστικά έξοδα κατά την κρίση του.

27

Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι, υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως, η προσφεύγουσα πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα δικαστικά έξοδα της παρεμβαίνουσας, δεδομένου ότι το EUIPO ενημέρωσε το Γενικό Δικαστήριο ότι δεν προέβη σε δικαστικά έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν.

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο πενταμελές τμήμα)

διατάσσει: