(1)

Η διεθνής σύμβαση του 1996 περί ευθύνης και αποζημιώσεων για ζημία σχετιζόμενη με τη θαλάσσια μεταφορά επικίνδυνων και επιβλαβών ουσιών («σύμβαση HNS του 1996») αποσκοπεί να διασφαλίσει επαρκή, άμεση και αποτελεσματική αποζημίωση των ατόμων που έχουν υποστεί ζημίες από τη διαρροή επικίνδυνων και επιβλαβών ουσιών κατά τη θαλάσσια μεταφορά τους. Με τη σύμβαση HNS του 1996 καλύφθηκε ένα σημαντικό κενό στη διεθνή ρύθμιση της ευθύνης στο πλαίσιο θαλάσσιων μεταφορών.

(2)

Το 2002 το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2002/971/ΕΚ του Συμβουλίου (2). Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση, τα κράτη μέλη έπρεπε να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για να επικυρώσουν ή να προσχωρήσουν στη σύμβαση HNS του 1996 εντός εύλογου χρονικού διαστήματος και, ει δυνατόν, πριν από τις 30 Ιουνίου 2006. Την εν λόγω σύμβαση επικύρωσαν στη συνέχεια τέσσερα κράτη μέλη. Η σύμβαση HNS του 1996 δεν τέθηκε σε ισχύ.

(3)

Η σύμβαση HNS του 1996 τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο του 2010 στη σύμβαση HNS του 1996 («πρωτόκολλο του 2010»). Σύμφωνα με το άρθρο 2 και το άρθρο 18 παράγραφος 1 του πρωτοκόλλου του 2010, η σύμβαση HNS του 1996 και το πρωτόκολλο του 2010 πρέπει να νοούνται, να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται από κοινού ως ενιαία πράξη από τα συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου τού 2010.

(4)

Ένα κείμενο που ενοποιεί τη σύμβαση HNS του 1996 και το πρωτόκολλο του 2010 («σύμβαση HNS του 2010») εκπονήθηκε από τη γραμματεία του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού («ΔΝΟ») και εγκρίθηκε από τη Νομική Επιτροπή του ΔΝΟ, κατά την 98η συνεδρίασή της. Η σύμβαση HNS του 2010 δεν αποτελεί πράξη ανοικτή προς υπογραφή ή επικύρωση. Η σύμβαση HNS του 2010 θα τεθεί σε ισχύ μόλις τεθεί σε ισχύ στα κράτη μέλη το πρωτόκολλο του 2010.

(5)

Σύμφωνα με το άρθρο 20 παράγραφος 8 του πρωτοκόλλου τού 2010, η έκφραση συναίνεσης από κράτος να δεσμευτεί από το πρωτόκολλο του 2010 ακυρώνει κάθε προγενέστερη έκφραση συναίνεσης για τη σύμβαση HNS του 1996 από το συγκεκριμένο κράτος. Κατά συνέπεια, τα κράτη που είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης HNS του 1996 θα παύσουν να είναι συμβαλλόμενα μέρη της από τη στιγμή που θα εκφράσουν τη συναίνεση τους να δεσμευτούν από το πρωτόκολλο του 2010, σύμφωνα με το άρθρο 20, και συγκεκριμένα τις παραγράφους 2, 3 και 4, του εν λόγω πρωτοκόλλου.

(6)

Όπως συνέβη με την προκάτοχό της, η σύμβαση HNS του 2010 είναι ιδιαίτερα σημαντική για τα συμφέροντα της Ένωσης και των κρατών μελών της, καθώς προβλέπει μεγαλύτερη προστασία των θυμάτων ζημιών που συνδέονται με τη θαλάσσια μεταφορά HNS, μεταξύ άλλων όσον αφορά περιβαλλοντική ζημία, σύμφωνα με τη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.

(7)

Για να καταστούν τα κράτη συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου τού 2010 και, ως εκ τούτου, της σύμβασης HSN του 2010, οφείλουν να υποβάλουν στο γενικό γραμματέα του ΔΝΟ, ταυτόχρονα με την πράξη συναίνεσης, τα σχετικά στοιχεία για τις συνολικές ποσότητες εισφέροντος φορτίου του προηγούμενου ημερολογιακού έτους βάσει της σύμβασης HNS του 2010 («HNS εισφέροντος φορτίου»), σύμφωνα με το άρθρο 20 παράγραφος 4 αυτής. Προς το σκοπό αυτό, τα κράτη πρέπει να δημιουργήσουν σύστημα αναφοράς του HNS εισφέροντος φορτίου πριν εκφράσουν τη συναίνεσή τους να δεσμευτούν από το πρωτόκολλο του 2010.

(8)

Τα άρθρα 38, 39 και 40 της σύμβασης HSN του 2010 αφορούν το παράγωγο ενωσιακό δίκαιο σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, όπως προβλέπεται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3).

(9)

Επομένως, η Ένωση έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα όσον αφορά τα άρθρα 38, 39 και 40 της σύμβασης HSN του 2010, καθώς η σύμβαση αφορά τους κανόνες που έχουν θεσπισθεί με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012.

(10)

Η ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών μεταξύ των κρατών μελών για τη δημιουργία του συστήματος αναφοράς του εισφέροντος φορτίου HNS θα μπορούσε να διευκολύνει τις προσπάθειες των κρατών μελών για την ανάπτυξη ενός τέτοιου συστήματος αναφοράς.

(11)

Όπως συνέβη με τη σύμβαση HNS του 1996, ελλείψει ρήτρας περί οργανισμού περιφερειακής οικονομικής ολοκλήρωσης («ρήτρας ΟΠΟΟ/REIO»), μόνο κυρίαρχα κράτη μπορούν να καταστούν συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου του 2010. Συνεπώς, η Ένωση δεν μπορεί να επικυρώσει ή να προσχωρήσει στο πρωτόκολλο του 2010 και, κατ' επέκταση, στη σύμβαση HNS του 2010.

(12)

Η επικύρωση του πρωτοκόλλου του 2010 από όλα τα κράτη μέλη εντός δεδομένου χρονικού πλαισίου θα πρέπει να διασφαλίσει ισότιμους όρους ανταγωνισμού εντός της Ένωσης για όλους τους παράγοντες τους οποίους αφορά η εφαρμογή της σύμβασης HNS του 2010.

(13)

Λαμβανομένου υπόψη του διεθνούς χαρακτήρα του καθεστώτος HNS, θα πρέπει να επιδιωχθούν ισότιμοι όροι ανταγωνισμού παγκοσμίως για όλους τους παράγοντες τους οποίους αφορά η εφαρμογή της σύμβασης HNS του 2010. Για το λόγο αυτό, απαιτείται παγκόσμια κάλυψη του πρωτοκόλλου του 2010.

(14)

Συνεπώς, θα πρέπει να εξουσιοδοτηθούν τα κράτη μέλη να κυρώσουν ή να προσχωρήσουν, ενδεχομένως, στο πρωτόκολλο του 2010 σε ό,τι αφορά τις πτυχές που σχετίζονται με τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις για τις οποίες η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα. Οι διατάξεις της σύμβασης HNS του 2010 που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Ένωσης, πλην των διατάξεων που σχετίζονται με τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις, θα ρυθμιστούν με απόφαση που θα εκδοθεί παράλληλα με την παρούσα απόφαση.

(15)

Όταν κυρώνουν ή προσχωρούν στο πρωτόκολλο του 2010, τα κράτη μέλη πρέπει να κάνουν δήλωση περί αναγνώρισης και εκτέλεσης αποφάσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της σύμβασης HNS του 2010.

(16)

Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία δεσμεύονται από τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 και επομένως συμμετέχουν στην έκδοση και την εφαρμογή της παρούσας απόφασης.

(17)

Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 περί της θέσεως της Δανίας, το οποίο έχει προσαρτηθεί στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης και, επομένως, δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται σε εφαρμογή της,