This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 61999CJ0017
Περίληψη της αποφάσεως
Περίληψη της αποφάσεως
1. ράξεις των οργάνων - Αιτιολογία - Υποχρέωση - εριεχόμενο - Απόφαση της Επιτροπής στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων - Δικαστικός έλεγχος
[Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 190, (νυν άρθρο 253 ΕΚ) και άρθρο 92 (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 87 ΕΚ)]
2. Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη - Απαγόρευση - αρεκκλίσεις - Ενισχύσεις που μπορούν να θεωρηθούν ότι συμβιβάζονται με την κοινή αγορά - Ενισχύσεις για την αναδιάρθρωση προβληματικής επιχειρήσεως - ροϋποθέσεις - Ανυπαρξία συνεκτικού σχεδίου αναδιαρθρώσεως κατά τον χρόνο χορηγήσεως της ενισχύσεως - Συνέπειες
[Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 92 § 3, στοιχ. γ_ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 87 § 3, στοιχ. γ_, ΕΚ) και άρθρο 93 § 2 (νυν άρθρο 88 § 2 ΕΚ)]
1. Η υποχρέωση αιτιολογήσεως αποτελεί ουσιώδη τύπο που πρέπει να διακρίνεται από το ζήτημα του βασίμου της αιτιολογίας, δεδομένου ότι αυτή αφορά την ουσιαστική νομιμότητα της επίδικης πράξεως. Η επιβαλλόμενη από το άρθρο 190 της Συνθήκης (νυν άρθρο 253 ΕΚ) αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξεως και πρέπει να διαφαίνεται από αυτήν κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική της κοινοτικής αρχής που εκδίδει την πράξη, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να μπορεί να ασκεί τον έλεγχό του. Η απαίτηση αυτή πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, ιδίως του περιεχομένου της πράξεως, της φύσεως των προβαλλομένων λόγων και του συμφέροντος που έχουν ενδεχομένως στην παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να διασαφηνίζει όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις του άρθρου 190 της Συνθήκης πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει της διατυπώσεώς της, αλλά και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα.
Δεν τίθεται ζήτημα εξετάσεως, στο πλαίσιο του ελέγχου της τηρήσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, της ουσιαστικής νομιμότητας των αιτιολογικών σκέψεων που προβάλλει η Επιτροπή προκειμένου να δικαιολογήσει την προσβαλλόμενη απόφαση. Ο έλεγχος αυτός εμπίπτει στο πλαίσιο της εξετάσεως της παραβάσεως του άρθρου 92 της Συνθήκης (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 87 ΕΚ).
( βλ. σκέψεις 35-36, 38 )
2. Όπως προκύπτει από τις κοινοτικές κατευθυντήριες γραμμές, προκειμένου οι ενισχύσεις σε προβληματικές επιχειρήσεις να κριθούν σύμφωνες με το άρθρο 92, παράγραφος 3, στοιχείο γ_, της Συνθήκης (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο γ_, ΕΚ), πρέπει να συνδέονται με σχέδιο αναδιαρθρώσεως που αποσκοπεί στη μείωση ή στον αναπροσανατολισμό των δραστηριοτήτων τους. Το σχέδιο αυτό, το οποίο πρέπει να υποβληθεί στην Επιτροπή με όλες τις αναγκαίες διευκρινίσεις, πρέπει να αποκαθιστά τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα και υγεία της εταιρίας εντός εύλογου χρονικού διαστήματος και βάσει ρεαλιστικών υποθέσεων όσον αφορά τους μελλοντικούς όρους λειτουργίας, περιορίζοντας ταυτόχρονα στον βαθμό του δυνατού τις αρνητικές επιπτώσεις στους ανταγωνιστές και διασφαλίζοντας την αναλογικότητα των ενισχύσεων έναντι των δαπανών και των οφελών της αναδιαρθρώσεως. Στην ενδιαφερόμενη επιχείρηση εναπόκειται να εφαρμόσει πλήρως το σχέδιο αναδιαρθρώσεως, ακριβώς όπως το ενέκρινε η Επιτροπή, αυτή δε η εφαρμογή και η καλή εκτέλεση του εν λόγω σχεδίου γίνεται υπό τον έλεγχο της Επιτροπής, στην οποία υποβάλλονται λεπτομερείς ετήσιες εκθέσεις.
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή είχε το δικαίωμα, ελλείψει αξιόπιστου σχεδίου αναδιαρθρώσεως, να αρνηθεί την έγκριση των επίδικων ενισχύσεων κατ' εφαρμογήν των εν λόγω κατευθυντήριων γραμμών.
( βλ. σκέψεις 45, 49 )