Υπήκοοι τρίτων χωρών — κανόνες για επί μακρόν διαμένοντες

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ

• Για την απόκτηση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος, οι πολίτες τρίτων χωρών πρέπει να έχουν μείνει νόμιμα και αδιάλειπτα σε χώρα της ΕΕ για 5 έτη.
• Οι απουσίες για λιγότερο από 6 συνεχόμενους μήνες και οι οποίες δεν υπερβαίνουν τους 10 μήνες συνολικά επιτρέπονται για τον υπολογισμό των 5 ετών.
• Οι υπήκοοι τρίτων χωρών πρέπει να αποδεικνύουν ότι έχουν σταθερούς και τακτικούς οικονομικούς πόρους για να καλύπτουν τα έξοδα των ίδιων και της οικογένειάς τους και ότι διαθέτουν ασφάλιση υγείας.
• Οι εθνικές αρχές πρέπει να εκδίδουν αποφάσεις όσον αφορά αιτήσεις, που συνοδεύονται από τα σχετικά δικαιολογητικά, εντός 6 μηνών από τη λήψη αυτών.
• Οι αρχές έχουν το δικαίωμα να αρνούνται τη χορήγηση άδειας παραμονής για λόγους δημόσιας πολιτικής ή δημόσιας ασφάλειας, αλλά όχι για οικονομικούς λόγους.
• Οι αιτούντες που λαμβάνουν θετική απάντηση λαμβάνουν άδεια παραμονής που ισχύει για τουλάχιστον 5 χρόνια και ανανεώνεται αυτοδικαίως.
• Οι επί μακρόν διαμένοντες είναι δυνατόν να χάσουν το εν λόγω καθεστώς σε περίπτωση:
  • απόκτησης του καθεστώτος με απάτη·
  • θέσπισης μέτρου απέλασης επειδή θεωρούνται σοβαρή απειλή για τη δημόσια πολιτική ή ασφάλεια,·ή
  • απουσίας επί διάστημα 12 διαδοχικών μηνών από την ΕΕ.
• Οι επί μακρόν διαμένοντες έχουν ίσες ευκαιρίες με τους υπηκόους της χώρας σε τομείς, όπως η απασχόληση, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση, η φορολογία και το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι. Ωστόσο, σε μερικές περιπτώσεις, οι χώρες της ΕΕ έχουν το δικαίωμα να περιορίσουν αυτή την ισότητα ευκαιριών.
• Οι επί μακρόν διαμένοντες έχουν το δικαίωμα να μετακινηθούν για να ζήσουν, να εργαστούν ή να σπουδάσουν σε άλλη χώρα της ΕΕ για περισσότερο από 3 μήνες, εφόσον πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις. Μπορούν να συνοδεύονται από μέλη της οικογένειάς τους.
• Υπάρχουν εθνικά σημεία επαφής για την αποστολή και τη λήψη σχετικών πληροφοριών μεταξύ των χωρών της ΕΕ.
• Η νομοθεσία δεν καλύπτει ορισμένες κατηγορίες υπηκόων τρίτων χωρών, όπως οι σπουδαστές ή όσοι εργάζονται προσωρινά ως άμισθοι βοηθοί (au pair) ή ως εποχιακοί εργαζόμενοι.

Η νομοθεσία δεν εφαρμόζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο (¹), στην Ιρλανδία ή στη Δανία όπου υπάρχει ειδικό καθεστώς όσον αφορά την πολιτική μετανάστευσης και ασύλου.

Το 2011 η οδηγία τροποποιήθηκε για να καλύπτει υπηκόους τρίτων χωρών, όπως οι πρόσφυγες και οι απάτριδες που έχουν δικαίωμα διεθνούς προστασίας.