Substancje skażające w żywności: ograniczanie negatywnych skutków

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

• Substancje zanieczyszczające występują w żywności w wyniku obróbki po wytworzeniu lub jako rezultat skażenia środowiska.
• Unia Europejska (UE) określa akceptowalne toksykologicznie ilości substancji zanieczyszczających i utrzymuje je na jak najniższym poziomie.
• Substancje zanieczyszczające podlegające bardziej szczegółowym zasadom i obca materia, w tym fragmenty owadów, włosie zwierząt itd. nie są objęte niniejszym rozporządzeniem.
• Każde państwo członkowskie Unii Europejskiej może podjąć środki ograniczające związane z niniejszym rozporządzeniem w razie podejrzenia, że obecność substancji zanieczyszczającej stwarza zagrożenie dla zdrowia publicznego. W takim przypadku musi niezwłocznie powiadomić o tym inne państwa członkowskie, a także Komisję Europejską, przedstawiając uzasadnienie swojej decyzji. Komisja ma obowiązek jak najszybszego zbadania uzasadnienia podanego przez państwo członkowskie i podjęcia odpowiednich środków po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz (dawniej Stałym Komitetem ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt). Komitet ten wspiera Komisję we wszelkich sprawach dotyczących substancji zanieczyszczających, w tym w ustanawianiu dopuszczalnych maksymalnych limitów.
• Rozporządzenie wymaga ustanowienia maksymalnych poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w celu ochrony zdrowia publicznego.
• Państwa członkowskie nie mogą zakazywać obrotu żywnością spełniającą wymagania niniejszego rozporządzenia.

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 2023/915 (zob. streszczenie) ustala najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych substancji zanieczyszczających w żywności, w tym azotanów, ołowiu, kadmu, rtęci, arsenu, melaminy i innych.