Polityka podatkowa UE

UE nie jest uprawniona do nakładania i pobierania podatków – uprawnienia te mają państwa członkowskie UE. Polityka podatkowa UE skupia się głównie na prawidłowym funkcjonowaniu jednolitego rynku, tj. na ochronie transgranicznej działalności gospodarczej przed zakłóceniami związanymi z przeszkodami podatkowymi i działaniami konkurencji. Jej zadaniem jest zagwarantowanie, aby obywatele i przedsiębiorcy nie napotykali na przeszkody związane z podwójnym opodatkowaniem, zakłóceniami konkurencji, uzyskiwaniem zwrotu podatku i pozyskiwaniem informacji na temat zasad opodatkowania w innych państwach członkowskich UE.

Działania harmonizacyjne w przeważającej mierze skupiają się na prawodawstwie dotyczącym podatków nakładanych na towary i usługi (podatki pośrednie, takie jak podatek od wartości dodanej (VAT), podatki akcyzowe nakładane na produkty energetyczne, energię elektryczną, alkohol i wyroby tytoniowe), nie zaś podatków od dochodów i zysków (podatki bezpośrednie). Poczyniono jednak pewne postępy odnośnie do środków mających na celu walkę z uchylaniem się od płacenia podatków od oszczędności oraz wzajemną pomoc między administracjami podatkowymi.

Szczegółowe przepisy dotyczące systemu podatkowego określają art. 110–113 Traktatu o funkcjonowaniu UE. Przyjęcie zharmonizowanego prawodawstwa dotyczącego opodatkowania wymaga jednomyślnej zgody wszystkich państw członkowskich w ramach Rady, co stało się czynnikiem spowalniającym przyjęcie wspólnych zasad. W związku z tym grupa 11 państw członkowskich została ostatnio upoważniona do rozpoczęcia głębszej współpracy w obszarze podatku od transakcji finansowych, częściej wykorzystywane są też koncepcje niewiążące, np. zalecenia, jako forma środków osiągania koordynacji w zakresie opodatkowania.