Polityka rozszerzenia UE

Polityka rozszerzenia UE dotyczy krajów ubiegających się o członkostwo w UE. Jej celem jest powiększenie unijnej strefy pokoju, stabilizacji i dobrobytu, a także zapewnienie tym krajom i całej UE korzyści politycznych, gospodarczych i społecznych. Podstawą procesu rozszerzenia jest art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej.

UE założyło sześć członków założycieli – Belgia, Francja, Niemcy, Włochy, Luksemburg i Królestwo Niderlandów. Od momentu powstania dołączyły do niej jeszcze 22 kraje:

• 1973 r.: Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo (¹);
• 1981 r.: Grecja;
• 1986 r.: Hiszpania i Portugalia;
• 1995 r.: Austria, Finlandia i Szwecja;
• 2004 r.: Cypr, Republika Czeska, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Malta, Polska, Słowacja i Słowenia;
• 2007 r.: Bułgaria i Rumunia;
• 2013 r.: Chorwacja.

Albania, Macedonia Północna, Czarnogóra, Serbia i Turcja posiadają status kraju kandydującego.

Negocjacje akcesyjne z Islandią rozpoczęły się w lipcu 2010 r. i zostały wstrzymane przez rząd Islandii w maju 2013 r. W marcu 2015 r. Islandia wycofała swoją kandydaturę do UE.

Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo* są potencjalnymi krajami kandydującymi.