Obywatelstwo UE

Każdego obywatela państwa członkowskiego UE uznaje się za obywatela UE. Obywatelstwo UE nie zastępuje obywatelstwa krajowego, lecz jest jego uzupełnieniem. Posiadanie obywatelstwa gwarantuje prawo do:

• poruszania się po całym terytorium UE oraz zamieszkania w całej UE,
• głosowania oraz kandydowania w wyborach lokalnych i do Parlamentu Europejskiego w kraju zamieszkania,
• ochrony dyplomatycznej i konsularnej poza UE ze strony organów jakiegokolwiek państwa członkowskiego UE, w przypadku gdy państwo danego obywatela nie jest reprezentowane,
• kierowania petycji do Parlamentu Europejskiego i odwoływania się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich,
• zwracania się do instytucji europejskich w dowolnym języku urzędowym UE i otrzymywania odpowiedzi w tym samym języku,
• braku dyskryminacji ze względu na obywatelstwo,
• wezwania Komisji do przedłożenia wniosku legislacyjnego (inicjatywa obywatelska),
• dostępu do dokumentacji instytucji i organów UE (pod pewnymi warunkami – art. 15 TFUE).

Wszyscy obywatele UE mają równy dostęp do unijnej służby cywilnej.

Definicja obywatelstwa europejskiego została po raz pierwszy określona w art. 9–12 Traktatu o Unii Europejskiej. Art. 18–25 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określają prawa wynikające z posiadania obywatelstwa UE.