Polityka audiowizualna UE

Polityka audiowizualna Unii Europejskiej (UE) opiera się na różnych podstawach prawnych zawartych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności na postanowieniach odnoszących się do swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, jak również na art. 167 dotyczącym kultury i współpracy w dziedzinie kultury oraz na art. 173 dotyczącym przemysłu UE. Inne zasady UE, na przykład reguły dotyczące konkurencji, pomocy państwa i obowiązku świadczenia usługi publicznej, również mają istotny wpływ na ten sektor.

Utworzenie rynku wewnętrznego usług audiowizualnych stanowi kluczowy aspekt działań UE. Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych z 2010 r. określa ramy promowania swobodnego przepływu, produkcji i dystrybucji europejskich programów telewizyjnych oraz usług wideo na żądanie (VoD). W drodze dokonanego w 2018 r. przeglądu dyrektywy nadawcom, dostawcom usług VoD i dostawcom platform udostępniania wideo zapewniono równiejsze warunki działania, a także zintensyfikowano promocję różnorodności kulturowej.

W 2020 r. Komisja Europejska przyjęła plan działania na rzecz wsparcia odbudowy i transformacji sektora mediów i sektora audiowizualnego.

Program Kreatywna Europa (2021–2027) ma na celu rozwijanie europejskiej różnorodności kulturowej i zwiększanie konkurencyjności oraz gospodarczego potencjału sektora kultury i sektora kreatywnego, w szczególności sektora audiowizualnego.