7.5.2018   

EL

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 161/56


Προσφυγή της 1ης Μαρτίου 2018 — Société générale κατά ΕΚΤ

(Υπόθεση T-143/18)

(2018/C 161/64)

Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική

Διάδικοι

Προσφεύγουσα: Société générale (Παρίσι, Γαλλία) (εκπρόσωποι: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi και P. Kupka, δικηγόροι)

Καθής: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Αιτήματα

Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

να ακυρώσει το άρθρο 5 της απόφασης της ΕΚΤ αριθ. ECB/SSM/2017 — O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 της 19ης Δεκεμβρίου 2017 και το άρθρο 3 του παραρτήματός της A, στον βαθμό που επιβάλλουν τη λήψη μέτρων για τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής όσον αφορά τα συστήματα εγγύησης των καταθέσεων ή πόρων για εξυγίανση·

να καταδικάσει την ΕΚΤ στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής προβάλλονται τέσσερις λόγοι ακύρωσης.

1.

Ο πρώτος λόγος αφορά έλλειψη νομικής βάσης προς έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Κατά την προσφεύγουσα, η ΕΚΤ δεν έχει αρμοδιότητα να επιβάλει απαίτηση προληπτικής εποπτείας ως μέτρο γενικής ισχύος και δεν πραγματοποίησε ατομική και εμπεριστατωμένη αξιολόγηση της καταστάσεως της προσφεύγουσας, όπως επιτάσσουν οι εφαρμοστέες ρυθμίσεις.

2.

Ο δεύτερος λόγος αφορά νομικό σφάλμα της προσβαλλόμενης απόφασης, στο μέτρο που, κατά την προσφεύγουσα, η ΕΚΤ ερμήνευσε εσφαλμένως τις ρυθμίσεις του δικαίου της Ένωσης οι οποίες εισάγουν τη δυνατότητα των πιστωτικών ιδρυμάτων να αναλάβουν αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής, στερώντας έτσι από τις σχετικές διατάξεις την πρακτική τους αποτελεσματικότητα.

3.

Ο τρίτος λόγος αφορά πρόδηλο σφάλμα της προσβαλλόμενης απόφασης, στο μέτρο που, κατά την προσφεύγουσα, η ΕΚΤ ερμήνευσε εσφαλμένως τους κινδύνους τους οποίους φέρεται να ενέχουν οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής, από πλευράς του άρθρου 16 του κανονισμού (ΕΕ) 1024/2013 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2013, για την ανάθεση ειδικών καθηκόντων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σχετικά με τις πολιτικές που αφορούν την προληπτική εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων (ΕΕ 2013, L 287, σ. 63).

4.

Ο τέταρτος λόγος αφορά ελλιπή αιτιολογία, αφού η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ΕΚΤ υπόκειται σε ενισχυμένη υποχρέωση αιτιολόγησης και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε ανεπαρκή αιτιολογία.