This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Με βάση το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), υπηρεσία είναι η συναλλαγή που παρέχεται με χρηματικό αντάλλαγμα και δεν διέπεται από τους κανόνες που ρυθμίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των κεφαλαίων και των προσώπων.
Το άρθρο 56 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) απαγορεύει τους περιορισμούς στην παροχή υπηρεσιών από υπηκόους κρατών μελών της ΕΕ που είναι εγκατεστημένοι σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο του ατόμου για το οποίο προορίζονται οι υπηρεσίες. Με ορισμένες εξαιρέσεις (που αναφέρονται στα άρθρα 51, 52 και 346 της ΣΛΕΕ), το άτομο που παρέχει την υπηρεσία μπορεί να ασκεί προσωρινά τη δραστηριότητά του στο κράτος μέλος όπου παρέχεται η υπηρεσία, με τους ίδιους όρους που επιβάλλει αυτό το κράτος μέλος στους δικούς του υπηκόους.
Η οδηγία της ΕΕ για τις υπηρεσίες (οδηγία 2006/123/ΕΚ) καθορίζει τους κανόνες για τη συντριπτική πλειονότητα των υπηρεσιών, με εξαίρεση τις χρηματοπιστωτικές, ορισμένες υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών, τις υπηρεσίες γραφείων εύρεσης προσωρινής εργασίας, τις υπηρεσίες ιδιωτικής ασφάλειας και τα τυχερά παιχνίδια. Επιτρέπει στις επιχειρήσεις να εγκαθίστανται και να παρέχουν υπηρεσίες σε άλλα κράτη μέλη. Η οδηγία απαιτεί από τα κράτη μέλη να καταργήσουν τις αδικαιολόγητες ή μεροληπτικές απαιτήσεις που επηρεάζουν τη σύσταση ή την παροχή σχετικής υπηρεσίας στην επικράτειά τους. Για τον σεβασμό των δικαιωμάτων των χρηστών των υπηρεσιών, απαιτείται από τα κράτη μέλη:
Το άρθρο 53 της ΣΛΕΕ προβλέπει την έκδοση οδηγιών από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων και άλλων προσόντων που απαιτούνται σε κάθε κράτος μέλος για την άσκηση νομοθετικά κατοχυρωμένων επαγγελμάτων.