Εμπορική πολιτική ΕΕ

Η κοινή εμπορική πολιτική της ΕΕ αποτελεί μία από τις βάσεις των σχέσεών της με τον υπόλοιπο κόσμο (άρθρο 207 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης -ΣΛΕΕ) και, επίσης, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΕ (άρθρο 3 της ΣΛΕΕ). Η Συνθήκη της Λισαβόνας διεύρυνε αυτήν την αρμοδιότητα με σκοπό να καλύψει τις άμεσες ξένες επενδύσεις, καθώς επίσης να μετατρέψει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε συννομοθέτη μαζί με το Συμβούλιο σε εμπορικά θέματα.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χειρίζεται εμπορικές υποθέσεις για λογαριασμό των χωρών της ΕΕ, όπως διαπραγματεύσεις εμπορικών συμφωνιών με χώρες εκτός της ΕΕ. Αυτές οι συμφωνίες συνάπτονται με ειδική πλειοψηφία, εκτός από την περίπτωση συμφωνιών για το εμπόριο υπηρεσιών, διανοητικής ιδιοκτησίας, άμεσων ξένων επενδύσεων, οπτικοακουστικών και πολιτιστικών υπηρεσιών, εκπαιδευτικών και υγειονομικών υπηρεσιών, όπου η έγκριση από το Συμβούλιο πρέπει να είναι ομόφωνη.

Η ΕΕ έχει αναλάβει ενεργό ρόλο στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Στηρίζει την κατάργηση των εμπορικών και δασμολογικών φραγμών. Η ΕΕ, για να υπερασπιστεί την αγορά της, διαθέτει οπλοστάσιο εργαλείων, όπως είναι τα μέτρα κατά του ντάμπινγκ και των επιδοτήσεων, ο κανονισμός για τα εμπόδια στο εμπόριο, και τα μέτρα διασφάλισης.