Γλωσσάριο σύνοψης

Βοήθεια Εξαγωγή σε PDF Εκτύπωση σελίδας 

Συλλογική άμυνα

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ) και το ΝΑΤΟ αποτελούσαν τους βασικούς εγγυητές της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Στις συνθήκες κάθε μιας από αυτές τις οργανώσεις περιλαμβάνεται ρήτρα συλλογικής αυτοάμυνας (άρθρο V της Συνθήκης των Βρυξελλών για την ίδρυση της ΔΕΕ, και άρθρο 5 της συνθήκης του βορείου Ατλαντικού) σύμφωνα με την οποία οι υπογράφουσες χώρες έχουν υποχρέωση αμοιβαίας συνδρομής σε περίπτωση επίθεσης, με στόχο να επανέλθει η ασφάλεια.

Το 2000 η ΔΕΕ συμφώνησε να μεταφέρει σταδιακά τις δυνατότητες και τα καθήκοντά της στην κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας (ΚΠΑΑ). Τελικά, έπαυσε να υφίσταται τον Ιούνιο του 2011.

Η Συνθήκη της Λισαβόνας ενσωματώνει στους κανόνες που ισχύουν για την ΚΠΑΑ ρήτρα συλλογικής αυτοάμυνας (άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση). Όταν μια χώρα της ΕΕ αποτελεί αντικείμενο ένοπλης επίθεσης στο έδαφός της, οι άλλες χώρες της ΕΕ πρέπει να τη συνδράμουν με οποιοδήποτε μέσο διαθέτουν. Οι εν λόγω δεσμεύσεις πρέπει να συνάδουν με τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει οι χώρες της ΕΕ ως μέλη του ΝΑΤΟ.