14. Wanneer de in het besluit gebruikte termen geen ondubbelzinnige betekenis hebben, dienen deze termen in een enkel artikel aan het begin van het besluit ondergebracht en gedefinieerd te worden. Deze definitie mag geen autonome regelgevende elementen bevatten.
Elke term dient te worden gebruikt in de betekenis die hij heeft in het gewone of gespecialiseerde taalgebruik. De juridische duidelijkheid kan echter eisen dat het besluit zelf de betekenis van de gebruikte woorden vastlegt. Dit is met name het geval wanneer de term een aantal betekenissen heeft maar in het besluit slechts in één van die betekenissen mag worden begrepen, of wanneer men in het besluit de betekenis die normaal aan een bepaald woord wordt gegeven wil verruimen of verengen. De definitie mag evenwel niet tegenstrijdig zijn met de normale betekenis.
De gedefinieerde term moet in de gehele tekst van het besluit in de opgegeven betekenis worden gebruikt.
In de tweede zin van dit richtsnoer wordt gewaarschuwd voor een vaak gemaakte redactionele fout.
Een voorbeeld van een slechte formulering:
Het onderstreepte zinsdeel is geen definitie, maar een autonoom regelgevend element.
Het regelgevende element behoort in de normatieve bepalingen thuis. In ons voorbeeld kan de auteur een van de artikelen aanvullen door dit element op een geschikte plaats in te voegen („… Indien een lidstaat een klacht ontvangt die hij niet kennelijk ongegrond acht, stelt hij…”) en als tweede alinea daaraan toe te voegen: „De identiteit van de persoon die…”.
Het vereiste om in de definities geen autonome regelgevende elementen op te nemen, wordt niet alleen ingegeven door een streven naar strenge systematiek. De opneming van dergelijke elementen in een definitie brengt het gevaar mee dat de lezer, die niet alle normatieve elementen bij elkaar aantreft, bij de uitlegging een gedeelte ervan uit het oog verliest.
|
