Help Print this page 

Summaries of EU Legislation

Title and reference
Opieka zdrowotna w innych krajach UE – prawa pacjenta

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
Multilingual display
Text

Opieka zdrowotna w innych krajach UE – prawa pacjenta

STRESZCZENIE DOKUMENTU

Dyrektywa 2011/24/UE w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej

STRESZCZENIE

JAKIE SĄ CELE NINIEJSZEJ DYREKTYWY?

  • Niniejsza dyrektywa ustanawia warunki, zgodnie z którymi pacjenci mogą podróżować do innych krajów UE w celu uzyskania bezpiecznej opieki zdrowotnej wysokiej jakości i otrzymać zwrot kosztów z krajowego systemu opieki zdrowotnej.
  • Niniejszy akt zachęca także do współpracy pomiędzy krajowymi systemami opieki zdrowotnej.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

  • Kraje UE świadczące leczenie mają obowiązek zapewnić:
    • przekazanie pacjentowi wszelkich niezbędnych informacji w celu podjęcia przez niego świadomego wyboru,
    • przejrzyste procedury reklamacji,
    • ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności zawodowej lub podobne gwarancje,
    • poszanowanie prywatności danych osobowych,
    • dostęp do pisemnej lub elektronicznej dokumentacji medycznej leczenia dla pacjentów,
    • opłaty w wysokości równej opłatom dla pacjentów krajowych.
  • Kraj UE, w którym dany pacjent jest ubezpieczony, ma obowiązek zapewnić:
    • zwrot kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej,
    • dostęp do informacji na temat praw pacjenta,
    • dostęp pacjentów do potencjalnie niezbędnej dalszej opieki medycznej,
    • dostęp pacjentów do ich dokumentacji medycznej.
  • Krajowe punkty kontaktowe udzielają informacji i konsultacji z organizacjami pacjentów, świadczeniodawcami i podmiotami oferującymi ubezpieczenia zdrowotne.
  • Świadczeniodawcy udzielają pacjentom informacji m.in. na temat:
    • możliwości leczenia,
    • dostępności,
    • jakości i bezpieczeństwa opieki zdrowotnej,
    • cen,
    • zezwolenia na działalność i rejestracji.
  • Kraj pochodzenia pacjenta musi zwrócić koszt leczenia, stosując tę samą skalę opłat, która jest stosowana względem pacjentów krajowych. Odpowiednie organy krajowe mogą także zdecydować o zwrocie kosztów podróży i noclegu.
  • Pacjent może potrzebować uprzedniej zgody swojego kraju pochodzenia przed opuszczeniem kraju w celu odbycia leczenia. Może to być konieczne, jeśli opieka medyczna wiąże się z pobytem pacjenta w szpitalu przez co najmniej jedną noc lub z użyciem wysoce specjalistycznej i kosztownej aparatury medycznej, lub jeśli stanowi to szczególne ryzyko dla pacjenta lub dla społeczeństwa.
  • Organy krajowe mogą odrzucić wniosek o udzielenie uprzedniej zgody, jeśli uznają, że w kraju można zapewnić pacjentowi odpowiednią opiekę zdrowotną w terminie uzasadnionym przesłankami medycznymi.
  • Wnioski o leczenie w innym kraju UE muszą być rozpatrywane w rozsądnym terminie.
  • Recepty wystawione w jednym kraju UE są ważne w pozostałych krajach UE.
  • Krajowe organy opieki zdrowotnej muszą współpracować ze sobą nawzajem w celu wdrożenia prawa i w związku z rozwojem europejskich sieci referencyjnych pomiędzy świadczeniodawcami a centrami wiedzy.
  • Współpraca obejmuje zwalczanie rzadkich chorób, opracowywanie aplikacji e-Zdrowie i ocenę nowych technologii medycznych.
  • Niniejsza dyrektywa nie obejmuje opieki długoterminowej, przydziału narządów przeznaczonych do przeszczepów i dostępu do tych narządów, ani szczepień.
  • Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na to, w jaki sposób kraje UE organizują i finansują swoje krajowe systemy opieki zdrowotnej dla własnych obywateli.
  • Co trzy lata Komisja Europejska sporządza sprawozdanie dotyczące sposobu funkcjonowania systemu i dyrektywy. Pierwsze sprawozdanie zostało przyjęte we wrześniu 2015 r.

OD KIEDY NINIEJSZA DYREKTYWA MA ZASTOSOWANIE?

Niniejsza dyrektywa weszła w życie 24 kwietnia 2011 r. Kraje UE miały obowiązek wdrożenia jej przepisów do prawa krajowego do 25 października 2013 r.

KONTEKST

Zasady transgranicznej opieki zdrowotnej wymagały wyjaśnienia, ponieważ zostały pierwotnie opracowane na podstawie pojedynczych wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE na przestrzeni ponad 10 lat. Dyrektywa została przyjęta głównie w celu wyjaśnienia praw do opieki zdrowotnej wynikających z orzeczenia Trybunału na podstawie artykułu 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także by umożliwić stosowanie tych praw w praktyce. Zadaniem niniejszej dyrektywy jest wyjaśnienie związku pomiędzy jej zasadami dotyczącymi transgranicznej opieki zdrowotnej a istniejącymi ramami prawnymi wynikającymi z rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Transgraniczna opieka zdrowotna: ramy prawne

AKT

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45–65)

Kolejne zmiany do dyrektywy 2011/24/UE zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentalną.

AKTY POWIĄZANE

Dyrektywa wykonawcza Komisji UE 2012/52/UE z dnia 20 grudnia 2012 r. ustanawiająca środki ułatwiające uznawanie recept lekarskich wystawionych w innym państwie członkowskim (Dz.U. L 356 z 22.12.2012, s. 68–70)

Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady: Sprawozdanie Komisji dotyczące funkcjonowania dyrektywy 2011/24/UE w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (COM(2015) 421 final z 4.9.2015)

Decyzja delegowana Komisji 2014/286/UE z dnia 10 marca 2014 r. ustanawiająca kryteria i warunki, które muszą spełniać europejskie sieci referencyjne i świadczeniodawcy chcący wstąpić do europejskiej sieci referencyjnej (Dz.U. L 147 z 17.5.2014, s. 71–78)

Decyzja wykonawcza Komisji 2014/287/UE z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie kryteriów tworzenia i oceny europejskich sieci referencyjnych i ich członków oraz ułatwienia wymiany informacji i wiedzy specjalistycznej w odniesieniu do tworzenia i oceny takich sieci (Dz.U. L 147 z 17.5.2014, s. 79–87)

Decyzja wykonawcza Komisji 2011/890/UE z dnia 22 grudnia 2011 r. ustanawiająca zasady utworzenia sieci właściwych organów krajowych odpowiedzialnych za e-Zdrowie, zarządzania nią i jej funkcjonowania (Dz.U. L 344 z 28.12.2011, s. 48–50)

Decyzja wykonawcza Komisji 2013/329/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. ustanawiająca zasady utworzenia sieci jednostek lub organów krajowych odpowiedzialnych za ocenę technologii medycznych, zarządzania tą siecią i jej przejrzystego funkcjonowania (Dz.U. L 175 z 27.6.2013, s. 71–72)

Ostatnia aktualizacja: 18.01.2016

Top