Help Print this page 
Title and reference
Transgraniczna opieka zdrowotna: uprawnienia pacjentów

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html ES html CS html DA html DE html EL html EN html FR html IT html HU html NL html PL html PT html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Transgraniczna opieka zdrowotna: uprawnienia pacjentów

Swobodzie uzyskania opieki zdrowotnej na terenie całej Unii Europejskiej (UE) musi towarzyszyć gwarancja jakości i bezpieczeństwa. Aby dokonać świadomego wyboru, pacjenci muszą mieć dostęp do wszystkich potrzebnych im informacji na temat warunków świadczenia usług zdrowotnych w innych państwach członkowskich UE i zwrotu kosztów po powrocie do siebie.

AKT

Dyrektywa 2011/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej.

STRESZCZENIE

Niniejsza dyrektywa przewiduje stworzenie ogólnych ram dla:

  • objaśnienia praw pacjentów w zakresie ich dostępu do transgranicznej opieki zdrowotnej i prawa do zwrotu kosztów,
  • zagwarantowania jakości i bezpieczeństwa opieki, którą pacjenci otrzymają w innym państwie UE,
  • promowania współpracy między państwami członkowskimi w zakresie opieki zdrowotnej.

Niniejsza dyrektywa nie obejmuje:

  • długoterminowej opieki zdrowotnej,
  • programów powszechnych szczepień.

Odpowiedzialność państw członkowskich

Każde państwo członkowskie musi wskazać jeden lub kilka krajowych punktów kontaktowych, w których będzie świadczona transgraniczna opieka zdrowotna. Punkty kontaktowe konsultują się z organizacjami pacjentów, świadczeniodawcami oraz z podmiotami oferującymi ubezpieczenia zdrowotne. Ich obowiązkiem jest dostarczenie pacjentom informacji o ich prawach, jeśli postanowią oni skorzystać z transgranicznej opieki zdrowotnej, a także danych innych punktów kontaktowych w innych państwach członkowskich.

Państwo członkowskie leczenia organizuje i świadczy opiekę zdrowotną. Czuwa nad przestrzeganiem norm jakości i bezpieczeństwa podczas świadczenia usług, m.in. poprzez wdrożenie mechanizmów kontrolnych. Zapewnia także poszanowanie ochrony danych osobowych oraz równość pacjentów nie pochodzących z jego terytorium. Krajowy punkt kontaktowy w państwie członkowskim leczenia dostarcza informacji niezbędnych pacjentom.

Państwo członkowskie ubezpieczenia przejmuje obowiązek zwrócenia osobie ubezpieczonej poniesionych kosztów pod warunkiem, że otrzymana przez nią opieka jest na liście świadczeń refundowanych w jej kraju.

Tryb refundowania transgranicznej opieki zdrowotnej

Państwo członkowskie ubezpieczenia musi zapewnić, że koszty poniesione przez osobę ubezpieczoną, która otrzymuje transgraniczną opiekę zdrowotną, zostaną zwrócone. Wysokość refundacji jest równa kwocie, która zostałaby zwrócona przez system obowiązkowego ubezpieczenia społecznego, gdyby opieka była świadczona na jego terenie. Kwota ta nie przekracza rzeczywistych kosztów otrzymanej opieki zdrowotnej.

Państwo członkowskie ubezpieczenia ma możliwość refundowania innych związanych kosztów, np. kosztów zakwaterowania czy podróży.

Osoba ubezpieczona może także skorzystać ze zwrotu w ramach świadczenia usług opieki świadczonych zdalnie w formie telemedycyny.

Aby uniknąć ryzyka zdestabilizowania planowania i/lub finansowania swojego systemu opieki zdrowotnej, państwo ubezpieczenia może wprowadzić system uprzedniej zgody na pewne usługi opieki zdrowotnej świadczonej w trybie transgranicznym, zwłaszcza wymagające pozostania w szpitalu na co najmniej jedną noc lub użycia wysoce specjalistycznej i kosztownej infrastruktury medycznej lub sprzętu medycznego. Państwo ubezpieczenia może odmówić udzielenia takiej zgody pacjentowi w precyzyjnie opisanych przypadkach , jednak zgoda ta jest automatyczna, jeżeli pacjent nie może otrzymać tej opieki na terenie kraju w terminie akceptowalnym z medycznego punktu widzenia.

Jeśli pacjent wystąpi z prośbą o uprzednią zgodę i spełnione zostały wszystkie warunki, to zgoda musi być udzielona z tytułu rozporządzenia o koordynacji systemów ubezpieczeń społecznych, chyba że pacjent żąda, aby była rozpatrywana w ramach niniejszej dyrektywy.

Procedury administracyjne w zakresie świadczenia i zwracania osobie ubezpieczonej poniesionych kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej muszą być oparte na obiektywnych, niedyskryminacyjnych kryteriach, które są konieczne i proporcjonalne do osiągnięcia zamierzonego celu. Zostaną one wdrożone w sposób transparentny i muszą mieścić się w rozsądnych terminach ustalonych przez każde z państw członkowskich.

Kiedy wniosek o transgraniczną opiekę zdrowotną jest rozpatrywany przez administrację, państwa członkowskie muszą uwzględnić określony stan chorobowy pacjenta, a także pilność i szczególne okoliczności.

Współpraca w zakresie zdrowia

Państwa członkowskie współpracują ze sobą, aby ułatwić wdrożenie dyrektywy. Wspierają przede wszystkim stworzenie europejskich sieci referencyjnych skupiających świadczeniodawców opieki zdrowotnej. Ich celem jest promowanie mobilności ekspertyz w Europie, a nawet dostęp do wysoko specjalistycznej opieki zdrowotnej dzięki koncentracji dostępnych zasobów i ekspertyz.

Państwa członkowskie uznają ważność recept lekarskich sporządzonych w innym państwie członkowskim, jeśli dotyczą one leków dopuszczonych do obrotu na ich terytorium. Dyrektywa wykonawcza 2012/52/UE z dnia 20 grudnia 2012 r. ustanawia środki ułatwiające uznawanie recept lekarskich. Zawiera ona niewyczerpujący wykaz elementów, które należy zamieszczać na receptach wystawionych w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ich realizacji. Krajowe punkty kontaktowe muszą przekazywać pacjentom odpowiednie informacje na temat tych elementów.

Państwa członkowie są zachęcane do współpracy w zakresie poprawy diagnostyki i leczenia chorób rzadkich za pośrednictwem bazy Orphanet i europejskich sieci referencyjnych oraz możliwości oferowanych przez rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w zakresie przemieszczania pacjentów cierpiących na rzadkie choroby do innych państw członkowskich, gdy zdiagnozowanie i/lub leczenie choroby nie jest możliwe na terenie państwa ubezpieczenia.

Usługi e-zdrowie pozwalają także na świadczenie transgranicznej opieki lekarskiej. Niniejsza dyrektywa przewiduje powołanie sieci zrzeszającej władze krajowe odpowiedzialne za e-zdrowie, której zadaniem będzie wzmocnienie ciągłości opieki i zapewnienie dostępu do bezpiecznej opieki zdrowotnej wysokiej jakości.

Wreszcie stworzenie sieci władz lub instytucji odpowiedzialnych za ocenę technologii medycznych ułatwi współpracę między odpowiednimi władzami krajowymi w tej dziedzinie.

Kontekst

Niniejsza dyrektywa wpisuje się w orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości od wyroku w sprawie Kohll i Decker wydanego 28 kwietnia 1998 r., który przyznał pacjentom prawo do otrzymania zwrotu poniesionych kosztów leczenia uzyskanego w innym państwie członkowskim niż ich własne. Nie kwestionuje ona głównych zasad rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, szczególnie zasady równości pacjentów-rezydentów lub nierezydentów danego państwa członkowskiego i europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego.

ODNIESIENIA

Akt

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Dyrektywa 2011/24/UE

24.4.2011

25.10.2013

Dz.U. L 88, 4.4.2011

AKTY POWIĄZANE

Dyrektywa wykonawcza Komisji 2012/52/UE z dnia 20 grudnia 2012 r. ustanawiająca środki ułatwiające uznawanie recept lekarskich wystawionych w innym państwie członkowskim [Dz.U. L 356 z 22.12.2012].

Ostatnia aktualizacja: 10.04.2014

Top