Help Print this page 
Title and reference
Partnerstwo z Bałkanami Zachodnimi

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html ES html CS html DA html DE html EL html EN html FR html IT html HU html NL html PL html PT html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Partnerstwo z Bałkanami Zachodnimi

W ramach procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego na rzecz państw Bałkanów Zachodnich Unia Europejska ustanawia partnerstwo z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą włączając Kosowo, jak określono w rezolucji 1244 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych. Partnerstwa ustanawiają ramy działań priorytetowych oraz ramy finansowe na rzecz stabilizacji krajów oraz całego regionu i ich dobrobytu z uwzględnieniem jeszcze większej integracji z UE, gdyż uznaje się, że państwa te są potencjalnymi kandydatami do przystąpienia do UE. Chorwacja, jako kraj kandydujący, z którym rozpoczęto negocjacje akcesyjne, korzysta z partnerstwa dla członkowstwa.

AKT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 533/2004 z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie ustanowienia europejskiego partnerstwa w ramach procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego [Zob. akty zmieniające].

STRESZCZENIE

Unia Europejska (UE) stosuje dla państw Bałkanów Zachodnich tę samą metodologię, co w przypadku nowych państw członkowskich i krajów przystępujących. Wzbogacony proces stabilizacyjny i stowarzyszeniowy pozostaje ogólną ramą europejskiego kursu państw Bałkanów Zachodnich w kierunku ich przystąpienia.

Europejskie partnerstwo zostało ustalone dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Serbii i Czarnogóry, włączając Kosowo, jak określono w rezolucji 1244 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r.

Chorwacja, z którą rozpoczęto negocjacje akcesyjne, oraz była jugosłowiańska republika Macedonii korzystają z partnerstwa dla członkowstwa, które uwzględnia ich specyficzny charakter kraju kandydującego.

Celem partnerstwa jest wspieranie realizacji procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego przez kraje Bałkanów Zachodnich, jak również spełnianie kryteriów przystąpienia (lub kryteriów kopenhaskich) w perspektywie ich akcesji. Partnerstwa stanowią także spójne ramy dla przyszłych reform, jak również dla finansowania. Kraje, dla których ustanowione jest partnerstwo, określają swoje plany działania zgodnie z harmonogramem reform, zawierające szczegółowe środki zmierzające do spełnienia wymogów dalszej integracji z Unią Europejską.

Mechanizm partnerstwa

Europejskie partnerstwo zapewnia ramy dla priorytetów wynikających z analiz odmiennych sytuacji partnerów, na których należy skoncentrować przygotowania do dalszej integracji z Unią Europejską w świetle kryteriów określonych przez Radę Europejską, oraz dla dokonanego postępu we wprowadzaniu procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego, włączając w razie konieczności układy o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz, w szczególności, współpracę regionalną.

Partnerstwa są regularnie poddawane przeglądowi w zależności od postępów zrealizowanych przez każde państwo oraz nowych określonych priorytetów. Na wniosek Komisji Rada przyjmuje kwalifikowaną większością zasady, priorytety i warunki, które mają być zawarte w europejskim partnerstwie, jak również wszelkie dalsze dostosowania.

Kontrola europejskiego partnerstwa jest zapewniona w ramach mechanizmów ustanowionych na mocy procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego, w szczególności na podstawie sprawozdań rocznych.

Pomoc finansowa

Partnerstwa stanowią również ramy dla pomocy finansowej, której celem jest przede wszystkim realizacja określonych priorytetów i celów.

Pomoc wspólnotowa w ramach procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego dla państw Bałkanów Zachodnich zostanie zapewniona przez odpowiednie instrumenty finansowe, w szczególności instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) na lata 2007–2013 zastępujący program CARDS przewidziany na lata 2000–2006.

Kontekst

Szczyt Rady Europejskiej w Feirze w czerwcu 2000 r. uznał, że wszystkie państwa Bałkanów Zachodnich są potencjalnymi kandydatami do przystąpienia do Unii Europejskiej. Perspektywa ta wymaga spełnienia kryteriów politycznych, gospodarczych i instytucjonalnych określonych na szczycie Rady Europejskiej w Kopenhadze w 1993 r. (artykuły 6 i 49 Traktatu o UE), zgodnie z deklaracją z Zagrzebia z listopada 2000 r. między UE a państwami objętymi procesem stabilizacyjnym i stowarzyszeniowym, a także postanowieniami szczytu Rady Europejskiej w Salonikach w czerwcu 2003 r.

„Agenda z Salonik” przyjęta w czerwcu 2003 r. (EN) określa sposoby intensyfikacji procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego, włączając do nich szczególnie ustanowienie partnerstw.

Chorwacji i byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii przyznano odpowiednio w 2004 r. oraz w 2005 r. status krajów kandydujących. Ponadto państwa członkowskie rozpoczęły dnia 3 października 2005 r. negocjacje z Chorwacją w sprawie jej przystąpienia do UE.

Odniesienia

Akt

Wejście w życie

Transpozycja przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Rozporządzenie (WE) nr 533/2004

27.3.2004

-

Dz.U. L 86 z 24.3.2004

Akt(-y) zmieniający(-e)

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Rozporządzenie (WE) nr 269/2006

20.2.2006

-

Dz.U. L 47 z 17.2.2006

Rozporządzenie (WE) nr 229/2008

18.3.2008

-

Dz.U. L 73 z 15.3.2008

Ostatnia aktualizacja: 31.08.2011

Top