Help Print this page 
Title and reference
Środki antydumpingowe

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html ES html CS html DA html DE html EL html EN html FR html IT html HU html NL html PL html PT html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Środki antydumpingowe

Niniejsze rozporządzenie transponuje do prawa Unii Europejskiej (UE) zasady zawarte w Porozumieniu w sprawie wykonywania art. VI Układu ogólnego w sprawie ceł i handlu z 1994 r. Porozumienie to określa zasady odnoszące się między innymi do obliczania dumpingu, procedur wszczynania i prowadzenia postępowań, stosowania środków tymczasowych i ostatecznych, terminu obowiązywania i przeglądu środków antydumpingowych.

AKT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.

STRESZCZENIE

Należy odróżnić dumping od zwykłych praktyk polegających na sprzedaży po niskich cenach w związku z niższymi kosztami lub większą produktywnością. W tym kontekście kluczowym kryterium nie jest w istocie związek między ceną eksportowanego produktu a jego ceną na rynku kraju przywozu, ale związek między ceną eksportowanego produktu a jego normalną wartością. Zatem produkt uznaje się za przywieziony po cenach dumpingowych, jeżeli jego cena eksportowa do Unii Europejskiej (UE) jest niższa od porównywalnej ceny produktu podobnego ustalonej w kraju wywozu w zwykłym obrocie handlowym.

Podstawą do obliczenia wartości normalnej, która jest brana pod uwagę podczas ustalania, czy doszło do dumpingu, są zwykle ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu.

Jeśli jednak eksporter w kraju wywozu nie produkuje lub nie sprzedaje produktów podobnych, wartość normalna może zostać ustalona na podstawie cen innych sprzedawców lub producentów. Ponadto w przypadku gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje lub jest niewystarczająca (np. sprzedaż przez firmę posiadającą monopol) lub gdy z powodu szczególnej sytuacji rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość normalną oblicza się w oparciu o koszt produkcji w kraju pochodzenia.

W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę.

Drugą podstawą porównania odnośnie do związku z wartością normalną w kraju pochodzenia determinującą margines dumpingu jest cena eksportowa. Za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz do UE.

W przypadkach braku ceny eksportowej lub jeżeli cena ustalana jest w przypadku istnienia powiązania lub porozumienia kompensacyjnego między eksporterem a importerem lub stroną trzecią, niemożliwe jest jakiekolwiek odniesienie do ceny eksportowej. Dlatego cena eksportowa może zostać skonstruowana na podstawie ceny, po której produkty przywożone po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy, a w przypadku gdy nie są one odsprzedawane niezależnemu nabywcy ani odsprzedawane w stanie, w jakim zostały przywiezione, na innej uzasadnionej podstawie. W powyższych przypadkach dokonuje się dostosowania, uwzględniając wszystkie koszty poniesione między przywozem a odsprzedażą, a także zyski.

Margines dumpingu

Margines dumpingu stanowi wielkość, o jaką wartość normalna przewyższa cenę eksportową. Porównania dokonuje się na tym samym poziomie handlu, w odniesieniu do sprzedaży dokonanych w jak najbardziej zbliżonych terminach. Przeprowadzane są konieczne dostosowania w celu uwzględnienia różnic w warunkach sprzedaży, podatków oraz innych różnic wpływających na porównywalność cen.

Szkoda

Zastosowanie cła antydumpingowego zakłada obecność drugiego kluczowego elementu: znaczącej istotnej szkody dla przemysłu UE, z uwzględnieniem szkody dla przemysłu mającego siedzibę w UE, zagrożenia szkodą lub istotnego opóźniania powstawania takiego przemysłu.

Ustalenie szkody odbywa się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny następujących elementów:

  • wielkości przywozu towaru po cenach dumpingowych, w szczególności jeżeli nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji w UE,
  • ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych, w szczególności w celu ustalenia, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe w stosunku do cen unijnych produktów podobnych lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje spadku tych cen bądź zahamuje ich wzrost,
  • wynikającego z tego wpływu na dany przemysł UE, w szczególności w odniesieniu do produkcji i wykorzystania mocy produkcyjnych, akcji, sprzedaży, udziału w rynku, zmian cen, zysków, stopy zwrotu z inwestycji, przepływów pieniężnych i zatrudnienia.

Ponadto skutki dumpingu muszą zostać ocenione w odniesieniu do produkcji produktu podobnego przez przemysł UE przy uwzględnieniu najbardziej zbliżonego sektora produkcji.

Termin przemysł UE obejmuje wszystkich producentów unijnych lub tych spośród nich, których łączna produkcja stanowi znaczącą część produkcji w całej UE. Jednak jeżeli producenci sami są importerami produktu przywożonego po cenach dumpingowych, określenie przemysł UE można rozumieć jako odnoszące się do innych producentów w tym sektorze.

W kwestii przyjęcia środków, takich jak tymczasowe lub ostateczne cła lub zakończenie postępowania, Komisji towarzyszy komitet obrony interesów handlowych. Komitet ten składa się z przedstawicieli państw członkowskich, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji. Komitet pełni rolę forum dyskusji, które są prowadzone między Komisją a państwami członkowskimi, a ich celem jest znalezienie optymalnego rozwiązania. Komisja, chcąc podjąć decyzję, zasięga uprzednio opinii komitetu. W przypadku decyzji o najwyższym znaczeniu, takich jak nałożenie ceł, komitet upoważniony jest również do oddalenia wniosku Komisji.

Wszczęcie postępowania

Postępowanie wszczyna się na pisemny wniosek każdej osoby fizycznej lub prawnej albo organizacji nieposiadającej osobowości prawnej, działającej w imieniu przemysłu UE. Jeżeli mimo braku wniosku państwo UE posiada wystarczające dowody występowania dumpingu i wynikającej z niego szkody dla przemysłu UE, państwo UE niezwłocznie przedstawia te dowody Komisji.

Wniosek musi zawierać dowody na istnienie dumpingu, szkody i związku przyczynowego między tymi dwoma elementami. Wniosek zawiera następujące informacje:

  • dane dotyczące składającego wniosek oraz dane na temat wielkości i wartości określonej produkcji UE,
  • pełny opis produktu, w odniesieniu do którego zarzuca się przywóz po cenach dumpingowych, ze wskazaniem kraju pochodzenia, dane dotyczące każdego znanego składającemu wniosek producenta/eksportera i importera,
  • informacje na temat cen, po których sprzedawany jest dany produkt z przeznaczeniem dla konsumenta na rynku wewnętrznym kraju pochodzenia lub wywozu, informacje na temat cen eksportowych produktu,
  • informacje na temat zmian w wielkości przywozu danego produktu oraz jego wpływu na ceny produktu podobnego w UE.

Wniosek uznaje się za złożony przez przemysł UE lub w jego imieniu, jeżeli popierają go producenci UE, których całkowita produkcja stanowi ponad 25% łącznej produkcji UE.

W przypadku gdy po odbyciu konsultacji w ramach komitetu materiał dowodowy uznany zostanie za wystarczający do rozpoczęcia czynności, Komisja wszczyna je w ciągu 45 dni od daty złożenia wniosku. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o rozpoczęciu czynności, wskazujące produkt i kraje objęte postępowaniem, zawierające streszczenie uzyskanych informacji i określające termin, w którym zainteresowane strony mogą zgłosić swój udział w postępowaniu i przedstawić stanowisko.

Wniosek może zostać wycofany przed wszczęciem postępowania.

Postępowania

Postępowanie prowadzone przez Komisję we współpracy z państwami UE obejmuje jednocześnie zarówno dumping, jak i szkodę. Określa się okres objęty postępowaniem, który zwykle obejmuje nie mniej niż sześć miesięcy bezpośrednio poprzedzających wszczęcie postępowania. Komisja wysyła kwestionariusze do zainteresowanych stron, które mają co najmniej 30 dni na udzielenie odpowiedzi.

Komisja może zażądać od państw UE dostarczenia informacji, dokonania kontroli i inspekcji, w szczególności wśród importerów, handlowców i producentów unijnych oraz przeprowadzenia postępowań w państwach trzecich (pod warunkiem, że zainteresowane przedsiębiorstwa wyrażą na to zgodę, a rząd danego kraju nie zgłasza sprzeciwu). Urzędnicy Komisji mogą towarzyszyć urzędnikom państw UE w wykonywaniu ich obowiązków. Częściej Komisja przeprowadza wizyty w celu zbadania dokumentacji zainteresowanych stron, Komisja może również prowadzić postępowanie w państwach trzecich.

Komisja może spotykać się z zainteresowanymi stronami na ich wniosek. Może ponadto organizować spotkania pomiędzy tymi stronami umożliwiające przedstawienie odmiennych opinii. Zainteresowane strony mogą badać wszystkie informacje dostarczane Komisji, z wyjątkiem dokumentów poufnych.

Postępowanie może prowadzić do zakończenia czynności lub wprowadzenia środków ostatecznych. W normalnym trybie postępowanie powinno zakończyć się w terminie 15 miesięcy od czasu jego wszczęcia.

Traktowanie na zasadach rynkowych

W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE (w sprawie C-249/10 P Brosmann i inni przeciwko Radzie), zgodnie z którym technika kontroli wyrywkowej ustanowiona w rozporządzeniu (WE) nr 1225/2009 nie może być stosowana do celów rozpatrywania wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych, rozporządzenie to zmieniono rozporządzeniem (UE) nr 1168/2012.

W swoim wyroku Trybunał Sprawiedliwości uznał też, że współpracujący producenci, którzy nie zostali włączeni do kontroli wyrywkowej, mają prawo do tego, aby ich wniosek o traktowanie na zasadach rynkowych został rozpatrzony przez Komisję, niezależnie od tego, czy liczba współpracujących producentów jest duża i czy taka praktyka nałożyłaby niewspółmierne obciążenie administracyjne na prowadzące postępowanie organy unijne.

Rozporządzenie (UE) nr 1168/2012 precyzuje również, że cło antydumpingowe nakładane na przywóz dokonywany przez eksporterów lub producentów, którzy dokonali zgłoszenia, ale nie zostali objęci badaniem, nie może przekroczyć średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego dla stron ujętych w próbie, bez względu na to, czy normalna wartość dla tych stron została określona na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.

Na koniec należy dodać, że rozporządzenie (UE) nr 1168/2012 wydłuża z trzech do siedmiu miesięcy wyznaczony dla Komisji termin na podjęcie decyzji w sprawie wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych.

Zakończenie postępowania bez wprowadzenia środków

Ostateczny wynik postępowania może być negatywny, tj. gdy żaden ze środków nie jest uzasadniony, a postępowanie jest zakończone. Komisja może zakończyć postępowanie jedynie wówczas, gdy komitet nie jest temu przeciwny.

Postępowanie zostaje zakończone, jeżeli dumping lub szkoda uznane zostaną za nieznaczne. Postępowanie może być również zakończone w przypadku zaoferowania zobowiązań i uznania ich za odpowiednie przez Komisję. Zobowiązania takie mogą przyjmować formę minimalnej ceny importowej w zakresie koniecznym do usunięcia szkodliwych efektów dumpingu.

Nałożenie tymczasowego cła antydumpingowego

Cło tymczasowe może zostać nałożone, jeżeli wstępnie stwierdzono istnienie dumpingu i szkody, zaś interes UE wymaga interwencji w celu zapobieżenia tej szkodzie. Wysokość cła nie może przekroczyć marginesu dumpingu i powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli takie niższe cło byłoby wystarczające do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł UE.

Cła nakłada się nie później niż dziewięć miesięcy po wszczęciu postępowania. Komisja nakłada tymczasowe cła po konsultacji z komitetem, a w wyjątkowo nagłych przypadkach po poinformowaniu państw UE.

Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego

Jeżeli zostanie ustalone istnienie dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz interes UE wymaga interwencji, Komisja nakłada ostateczne cło antydumpingowe, pod warunkiem że komitet nie jest temu przeciwny. Podobnie jak w przypadku środków tymczasowych ostateczne cło nie może przekroczyć marginesu dumpingu i powinno być niższe od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło spowoduje usunięcie szkody.

Cło nakłada się w sposób niedyskryminujący na przywóz towaru, co do którego stwierdzono, że jest dumpingowy i powoduje szkodę. Rozporządzenie nakładające cło określa wysokość cła dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne, dla danego państwa dostawcy.

Tymczasowe i ostateczne cła nie mogą być pobierane z mocą wsteczną. Ostateczne cło może jednak zostać nałożone na produkty, które zostały wprowadzone do konsumpcji nie wcześniej niż 90 dni przed datą zastosowania środków tymczasowych.

Interes UE

Nie można zastosować środków antydumpingowych, jeżeli uznane zostanie, że ich wprowadzenie nie leży w interesie UE. W celu ustalenia tego brane są pod uwagę różne interesy rozpatrywane łącznie, w tym interes przemysłu UE, użytkowników i konsumentów. Wszystkie zainteresowane strony mają możliwość wyrażenia swoich poglądów.

Termin obowiązywania i przegląd

Środek antydumpingowy pozostaje w mocy jedynie w okresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę. Cła wygasają pięć lat po ich wprowadzeniu lub pięć lat od daty zakończenia ostatniego przeglądu danych środków. Taki przegląd wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na wniosek unijnych producentów. Cła pozostają w mocy w okresie przeprowadzania przeglądu.

Zwrot ceł

Pobrane cła mogą zostać zwrócone, jeżeli importer może wykazać, że margines dumpingu został wyeliminowany lub zredukowany poniżej poziomu cła antydumpingowego. Importer musi wystąpić z wnioskiem o zwrot w okresie sześciu miesięcy od daty odpowiedniego ustalenia kwoty cła ostatecznego, którą należy uiścić, lub sześciu miesięcy od daty podjęcia ostatecznej decyzji o pobraniu kwot cła tymczasowego. Wniosek musi być złożony za pośrednictwem państwa członkowskiego, w którym produkty zostały wprowadzone do wolnego obrotu. Państwo UE przekazuje wniosek Komisji, która podejmuje decyzję po konsultacji z komitetem.

ODNIESIENIA

Akt

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009

11.1.2010

Dz.U. L 343 z 22.12.2009

Akt(-y) zmieniający(-e)

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

Rozporządzenie (UE) nr 1168/2012

15.12.2012

-

Dz.U. L 344 z 14.12.2012

Rozporządzenie (UE) nr 37/2014

20.2.2014

-

Dz.U. L 18 z 21.1.2014

Ostatnia aktualizacja: 19.06.2014

Top