Help Print this page 
Title and reference
Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html CS html DE html EL html EN html FR html HU html NL html PL html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią

Państwa członkowskie Unii Europejskiej (UE), Islandia i Norwegia zawarły umowę mającą na celu przekazywanie osób podejrzanych i zatrzymanych poprzez system przekazywania osób oraz kontrolowanie decyzji dotyczących wykonywania nakazów aresztowania.

AKT

Decyzja Rady 2006/697/WE z dnia 27 czerwca 2006 r. dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią.

STRESZCZENIE

Niniejsza umowa ma na celu poprawę współpracy sądowej w sprawach karnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej (UE) a Islandią i Norwegią. Umowa ma na celu w szczególności przyspieszenie przekazywania osób podejrzanych i zatrzymanych dzięki systemowi przekazywania osób oraz lepsze kontrolowanie decyzji dotyczących wykonywania nakazów aresztowania.

Poprzez tę umowę strony zobowiązują się do przestrzegania praw podstawowych, ochrony danych osobowych i odmowy przekazania osoby w przypadku podejrzenia przyczyn dyskryminacyjnych. Strony wyrażają również wzajemne zaufanie do swoich systemów prawnych i ich zdolności do zagwarantowania sprawiedliwego procesu.

Zakres zastosowania

Nakaz aresztowania może zostać wydany:

  • w przypadku czynów podlegających karze pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego o wymiarze nie krótszym niż 12 miesięcy lub
  • gdy kara pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający o wymiarze co najmniej 4 miesiący został już orzeczony.

Czyny, z powodu których nakaz aresztowania został wydany, muszą również stanowić przestępstwo w kraju, w którym nakaz ma być wykonany (państwo wykonania), z wyjątkiem szczególnie poważnych przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności w wymiarze nie krótszym niż 3 lata (np. terroryzm, handel ludźmi i pornografia dziecięca), jeżeli strony złożą odnośne oświadczenie.

Procedura

Nakaz aresztowania zawiera dane dotyczące tożsamości osoby poszukiwanej, organu wydającego nakaz, orzeczonej kary i charakteru przestępstwa. Nakaz jest zgłaszany w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) lub jeśli nie jest to możliwe, w Interpolu (EN) (ES) (FR).

W momencie aresztowania osoba jest informowana o istnieniu i treści nakazu aresztowania, możliwości wyrażenia przez tę osobę zgody na przekazanie wydającemu nakaz organowi, a także o prawie do korzystania z pomocy prawnej i z pomocy tłumacza. Osoba może zostać zatrzymana w areszcie lub zwolniona tymczasowo (pod warunkiem że zostaną podjęte środki, aby zapobiec ucieczce tej osoby).

Jeśli osoba wyraża zgodę na przekazanie, decyzja wykonania nakazu jest podejmowana w terminie dziesięciu dni. Jeśli osoba nie wyrazi zgody, decyzja zostaje podjęta w terminie sześćdziesięciu dni od daty aresztowania.

Osoba jest przekazywana w terminie dziesięciu dni od daty podjęcia decyzji o wykonaniu nakazu, a jeśli jest to niemożliwe, w ciągu dziesięciu dni od daty ustalonej w drodze porozumienia między organami. Po upłynięciu wspomnianych terminów osoba nadal pozostająca w areszcie jest zwalniana.

Strony umowy zobowiązują się umożliwić tranzyt przez swoje terytorium przekazywanej osoby pod warunkiem uzyskania informacji o tożsamości osoby, istnieniu nakazu aresztowania oraz charakterze przestępstwa.

Wszelkie wydatki ponosi państwo członkowskie wydające nakaz. Jednakże wydatki poniesione na terytorium państwa wykonania w związku z realizacją nakazu aresztowania są ponoszone przez to właśnie państwo.

Podstawy do odmowy

Organy sądowe są zobowiązane odmówić wykonania nakazu aresztowania, jeżeli przestępstwo będące podstawą nakazu aresztowania jest objęte amnestią, jeżeli osoba była sądzona za te same czyny, orzeczona kara jest wykonywana lub została wykonana lub jeśli osoba nie może być pociągnięta do odpowiedzialności karnej z powodu wieku.

Umowa wymienia również szereg powodów, dla których państwa mają prawo odmówić wykonania nakazu aresztowania (np. jeśli osoba jest ścigana w państwie wykonującym za takie same czyny).

Odniesienia

AKT

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Decyzja Rady 2006/697/WE

27.6.2006

Dz.U. L 292 z 21.10.2006

AKTY POWIĄZANE

Decyzja ramowa 2002/584/WSISW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi [Dz.U. L 190 z 18.7.2002].

Ostatnia aktualizacja: 09.12.2011

Top