Help Print this page 
Title and reference
Nieuczciwe praktyki handlowe

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html ES html CS html DA html DE html EL html EN html FR html IT html HU html NL html PL html PT html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Nieuczciwe praktyki handlowe

Konsumenci europejscy podlegają ochronie przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, zarówno praktykami wprowadzającymi w błąd, jak i praktykami agresywnymi. UE zapewnia równy poziom ochrony wszystkim konsumentom bez względu na miejsce zakupu lub sprzedaży w UE.

AKT

Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych).

STRESZCZENIE

Dyrektywa definiuje pojęcie praktyk handlowych, których stosowanie jest zakazane w Unii Europejskiej (UE). Chroni tym samym interesy gospodarcze konsumentów przed, w trakcie i po przeprowadzeniu transakcji.

Praktyka handlowa jest nieuczciwa, jeżeli:

  • wykazuje sprzeczność z wymogami staranności zawodowej ,
  • może wpływać na zniekształcenie zachowania gospodarczego konsumentów.

Niektóre grupy społeczne powinny być szczególnie chronione z powodu swej wyjątkowej podatności na daną praktykę lub produkt, wieku (dzieci i osoby starsze), łatwowierności lub niepełnosprawności fizycznej lub umysłowej.

Dyrektywa określa dwie szczególne kategorie nieuczciwych praktyk handlowych: praktyki wprowadzające w błąd (poprzez działanie lub zaniechanie) i praktyki agresywne.

PRAKTYKI WPROWADZAJĄCE W BŁĄD

Działania wprowadzające w błąd

Praktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli zawiera ona fałszywe informacje i w związku z tym jest niezgodna z prawdą, nawet jeżeli informacje te są zgodne z rzeczywistością, ale mogą wprowadzić przeciętnego konsumenta w błąd i skłonić go tym samym do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. Przykłady takich działań obejmują fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje dotyczące:

  • istnienia lub rodzaju produktu,
  • głównych cech produktu (dostępność, korzyści, ryzyka, skład, pochodzenie geograficzne, spodziewane rezultaty jego zastosowania itp.),
  • zakres obowiązków przedsiębiorcy,
  • cena lub istnienie szczególnej korzyści cenowej,
  • niezbędne usługi lub naprawy.

Zaniechania wprowadzające w błąd

Zaniechania mają miejsce wówczas, gdy istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji, są pominięte lub przedstawione w sposób niejasny, niezrozumiały, dwuznaczny lub z opóźnieniem i tym samym powodują (lub mogą powodować) podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął.

AGRESYWNE PRAKTYKI HANDLOWE

Podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji powinno być wolne od użycia praktyk posługujących się nękaniem, przymusem lub bezprawnym naciskiem .

Przy określaniu, czy nastąpiła agresywna praktyka handlowa, należy uwzględnić wiele elementów, w tym:

  • charakter, miejsce i czas trwania agresywnych praktyk handlowych,
  • użycie gróźb lub obraźliwych sformułowań bądź sposobów zachowania,
  • wykorzystanie przez przedsiębiorcę szczególnej okoliczności, w jakiej znajduje się konsument, w celu wpłynięcia na jego decyzję,
  • wszelkie niewspółmierne warunki pozaumowne narzucone konsumentowi, który chciałby wykonać swoje prawa wynikające z umowy (np. prawo do wypowiedzenia umowy lub do rezygnacji na rzecz innego produktu lub przedsiębiorcy).

W załączniku I do dyrektywy zawarto listę 31 praktyk handlowych, które należy uznać za nieuczciwe niezależnie od okoliczności.

ODNIESIENIA

Akt

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Dyrektywa 2005/29/WE

12.6.2005

12.6.2007

Dz.U. L 149 z 11.6.2005

AKTY POWIĄZANE

Komunikat Komisji z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie stosowania dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych: Osiąganie wysokiego poziomu ochrony konsumentów i Budowanie zaufania do rynku wewnętrznego [ COM(2013)138 final - Nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym] oraz

Pierwsze sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE oraz 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych) [ COM(2013)139 final - Nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym].

Sprawozdanie zawiera pierwszą ocenę stosowania dyrektywy w państwach członkowskich i analizę jej skutków, która pozwoli zmaksymalizować korzyści.

Dzięki dyrektywie organy krajowe mogą ograniczać szeroki zakres nieuczciwych praktyk handlowych, takich jak dostarczanie konsumentom niezgodnych z prawdą informacji lub stosowanie agresywnych technik marketingowych, by wpływać na ich decyzje. Ramy prawne dyrektywy są odpowiednie do oceny uczciwości nowych praktyk internetowych, które zmieniają się wraz z rozwojem technik reklamy.

Ocena Komisji dowodzi jednak, że konieczne są dalsze działania, aby zapewnić wysoki poziom ochrony konsumentów, zwłaszcza na szczeblu transgranicznym. Istnieje zatem potrzeba podjęcia bardziej surowych i konsekwentnych działań w zakresie egzekwowania prawa w tej kwestii.

W komunikacie zidentyfikowano pięć obszarów kluczowych, w których należy wzmóc działania w zakresie egzekwowania prawa: podróże i transport, treści cyfrowe i internetowe, usługi finansowe i nieruchomości. Do głównych priorytetów działania zalicza się dalsze opracowywanie wytycznych z 2009 r., rozszerzanie bazy aktów prawnych dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych, organizowanie warsztatów tematycznych z udziałem krajowych organów egzekwujących w sprawie najważniejszych kwestii dotyczących konsumentów oraz wszczynanie postępowań o naruszenie przepisów, w razie gdy Komisja uzyska potwierdzenie, że państwo członkowskie nie spełnia w sposób odpowiedni warunków transpozycji i zobowiązań w zakresie egzekwowania.

Ostatnia aktualizacja: 25.02.2014

Top