Help Print this page 

Summaries of EU Legislation

Title and reference
Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w zakresie lotnictwa

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Multilingual display
Text

Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w zakresie lotnictwa

 

STRESZCZENIE DOKUMENTU:

Decyzja 2007/339/WE w sprawie Umowy o transporcie lotniczym między UE i jej państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki

JAKIE SĄ CELE NINIEJSZEJ DECYZJI?

  • Na podstawie niniejszej decyzji Unia Europejska (UE) zatwierdza podpisanie Umowy o transporcie lotniczym, wynegocjowanej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
  • Umowa ta przewiduje dla przedsiębiorstw lotniczych z UE i Stanów Zjednoczonych otwarty dostęp do wszystkich transatlantyckich tras.
  • Zawiera także ustalenia dotyczące poszerzenia postanowień umowy o sprawy związane m.in. z własnością przedsiębiorstw lotniczych i kontrolą.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Dostęp do rynku: prawa przewozowe i kwestie handlowe/operacyjne

  • Umowa ta zezwala przedsiębiorstwom lotniczym z UE na:
    • wykonywanie lotów do Stanów Zjednoczonych ze wszystkich lotnisk na terytorium UE, niezależnie od miejsca ich siedziby w UE (pojęcie „wspólnotowych przewoźników”);
    • wykonywanie lotów na trasach międzynarodowych między UE a Stanami Zjednoczonymi (prawa trzeciej* i czwartej* wolności lotniczej) oraz trasach poza terytoria UE i Stanów Zjednoczonych (prawa piątej wolności lotniczej*) bez ograniczeń w zakresie liczby lotów czy typu statku powietrznego;
    • wykonywanie w ramach prawa siódmej wolności* usług transportu towarowego bez ograniczeń (niemniej jednak przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych nie otrzymają dodatkowych praw siódmej wolności dla transportu wyłącznie towarowego ponad te, które zostały wcześniej nadane przez osiem krajów UE);
    • wykonywanie w ramach ograniczonego prawa siódmej wolności usług przelotów pasażerskich między Stanami Zjednoczonymi a którymkolwiek punktem Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL)* (mimo że takie prawa nie zostały nadane żadnym przedsiębiorstwom lotniczym ze Stanów Zjednoczonych).
  • Umowa umożliwia swobodne ustalanie taryf (choć przewoźnicy ze Stanów Zjednoczonych nie mogą ustalać taryf na trasach wewnątrz UE), a ponadto zawiera szczegółowe zasady dotyczące franczyzy i marki, aby ułatwić przedsiębiorstwom lotniczym z UE poszerzenie sieci swoich usług na rynku Stanów Zjednoczonych.
  • Pozwala ona również na nieograniczone dzielenie oznaczeń linii (code-sharing), co oznacza, że dwa przedsiębiorstwa lotnicze lub więcej mogą dzielić ten sam lot, a ponadto stwarza przedsiębiorstwom lotniczym z UE nowe możliwości udostępniania statku powietrznego wraz z załogą (na podstawie umów dzierżawy z załogą) przedsiębiorstwom lotniczym ze Stanów Zjednoczonych na trasach międzynarodowych.

Dostęp do rynku: własność i kontrola

  • Gwarancja dla przedsiębiorstw lotniczych ze Stanów Zjednoczonych:
    • posiadanie przez obywateli UE dopuszczalnego procentowego udziału we własności, włącznie z możliwością posiadania więcej niż 50% całości udziałów;
    • sprawiedliwe i szybkie rozpatrywanie kwestii transakcji dotyczących inwestycji UE w przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych.
  • Gwarancja dla przedsiębiorstw lotniczych z UE:
    • prawo do nakładania limitu w wysokości 25% udziałów z prawem do głosowania na inwestycje obywateli Stanów Zjednoczonych w przedsiębiorstwa lotnicze z UE (odzwierciedlające system obowiązujący w Stanach Zjednoczonych);
    • zatwierdzenie przez Stany Zjednoczone każdego przedsiębiorstwa lotniczego posiadanego lub kontrolowanego przez obywateli UE lub WEOL.
  • Gwarancja dla przedsiębiorstw lotniczych z krajów spoza UE:
    • jednostronne zatwierdzenie przez Stany Zjednoczone własności i kontroli przez UE któregokolwiek przedsiębiorstwa lotniczego z Europejskiego Obszaru Gospodarczego, WEOL i 18 krajów afrykańskich.
  • Ustanowiony na mocy tej umowy wspólny komitet bierze udział w sprawach dotyczących własności i kontroli.

Współpraca w zakresie regulacji

Umowa przyczynia się również do rozwinięcia współpracy pomiędzy dwiema stronami w następujących obszarach:

  • Ochrona lotnictwa: prace w celu ustanowienia zgodnych praktyk i norm jako sposobu zwiększenia bezpieczeństwa transportu lotniczego i ograniczenia rozbieżności przepisów.
  • Bezpieczeństwo: ulepszenie procedury konsultacji i zacieśnienie współpracy w przypadku obaw którejkolwiek ze stron dotyczących bezpieczeństwa.
  • Polityka konkurencji: zobowiązanie do współpracy odnośnie do stosowania w umowach przepisów dotyczących konkurencji, gdy umowy te mają wpływ na rynek transatlantycki, oraz do wspierania wzajemnie zgodnych mechanizmów regulacyjnych w związku z umowami.
  • Subwencje państwowe: uznanie faktu, że subwencje mogą mieć wpływ na zdolność przedsiębiorstw lotniczych do konkurowania na równych i sprawiedliwych warunkach, jak również uznanie konieczności wprowadzenia ustaleń pozwalających na wnoszenie uwag dotyczących subwencji.
  • Ochrona środowiska naturalnego: uznanie znaczenia ochrony środowiska oraz zamiar zacieśnienia współpracy technicznej dla obniżenia emisji powodowanych przez transport lotniczy, a także dla lepszego wykorzystywania paliw.

W umowie zawarto też jasny plan działania, przedstawiając otwarty wykaz „kwestii o pierwszorzędnym znaczeniu” dla drugiego etapu negocjacji umowy.

Drugi etap negocjacji

Dalsze negocjacje między UE a Stanami Zjednoczonymi rozpoczęły się w 2008 r., a ich owocem było podpisanie w 2010 r. porozumienia w drugim etapie negocjacji. Protokół bazuje na pierwszej umowie i obejmuje dodatkowe inwestycje i szersze możliwości dostępu do rynku. Wzmacnia on także ramy współpracy w kwestiach regulacji w takich obszarach, jak bezpieczeństwo, ochrona lotnictwa, kwestie społeczne i, w szczególności, ochrona środowiska naturalnego, przy czym obie strony uzgodniły w tej ostatniej dziedzinie wspólne oświadczenie w sprawie środowiska naturalnego.

W 2011 r. do umowy przystąpiły Norwegia i Islandia.

OD KIEDY NINIEJSZA DECYZJA MA ZASTOSOWANIE?

Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 25 kwietnia 2007 r. Jak wskazano w art. 25 Umowy o transporcie lotniczym w sprawie tymczasowego stosowania, strony zgadzają się stosować niniejszą umowę od dnia 30 marca 2008 r.

KONTEKST

Przed podpisaniem umowy z 2007 r. stosunki ze Stanami Zjednoczonymi dotyczące transportu lotniczego były regulowane przez dwustronne umowy zawierane przez kraje UE i Stany Zjednoczone. 16 krajów UE zawarło już umowy dotyczące „otwartego nieba”. Niemniej jednak takie fragmentaryczne podejście okazało się być utrudnieniem, gdyż uniemożliwiało stworzenie prawdziwie jednolitego rynku.

W 2002 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyroki w sprawach przekazanych doń przez Komisję Europejską (sygnatury spraw: C-466/98, C-467/98, C468/98, C-469/98, C-472/98, C-475/98 oraz C-476/98). Wyjaśniono w nich kwestie rozdzielenia zewnętrznych kompetencji między UE a kraje UE, a ponadto wyjaśniono pewne kwestie dotyczące swobody przedsiębiorczości.

W rezultacie Komisja otrzymała upoważnienie do prowadzenia negocjacji umowy lotniczej ze Stanami Zjednoczonymi, która obejmowała UE jako całość.

Więcej informacji:

* KLUCZOWE POJĘCIA

Prawo trzeciej wolności lotniczej: prawo lub przywilej odnośnie do regularnych międzynarodowych usług lotniczych, nadane przez jeden kraj drugiemu krajowi, do zakończenia na terytorium pierwszego kraju lotu odbywającego się z kraju pochodzenia przewoźnika.

Prawo czwartej wolności lotniczej: prawo lub przywilej odnośnie do regularnych międzynarodowych usług lotniczych, nadane przez jeden kraj drugiemu krajowi, do rozpoczęcia na terytorium pierwszego kraju lotu odbywającego się do kraju pochodzenia przewoźnika.

Prawo piątej wolności lotniczej: prawo lub przywilej odnośnie do regularnych międzynarodowych usług lotniczych, nadane przez jeden kraj drugiemu krajowi, do rozpoczęcia i zakończenia na terytorium pierwszego kraju lotu odbywającego się z lub do kraju spoza UE.

Prawo siódmej wolności lotniczej: prawo lub przywilej odnośnie do regularnych międzynarodowych usług lotniczych, nadane przez jeden kraj drugiemu krajowi, do prowadzenia ruchu przewozowego odbywającego się między terytorium kraju przyznającego a którymkolwiek krajem spoza UE. Nie wymaga się przy tym, by ta usługa lotnicza była połączona z jakąkolwiek usługą przelotu z/do kraju pochodzenia przewoźnika lub była jej przedłużeniem.

Wspólny Europejski Obszar Lotniczy: Obejmuje kraje UE, Albanię, Bośnię i Hercegowinę, Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii, Islandię, Czarnogórę, Norwegię, Serbię oraz Misję Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie.

GŁÓWNY DOKUMENT

Decyzja 2007/339/WE Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony (Dz.U. L 134 z 25.5.2007, s. 1–3)

DOKUMENTY POWIĄZANE

Decyzja 2010/465/UE Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 223 z 25.8.2010, s. 1–2)

Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (Dz.U. L 223 z 25.8.2010, s. 3–19)

Decyzja 2011/708/UE Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony; oraz w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony, i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, dotyczącej stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony (Dz.U. L 283 z 29.10.2011, s. 1–2)

Ostatnia aktualizacja: 18.12.2016

Top