Help Print this page 
Title and reference
Globalna harmonizacja techniczna pojazdów

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html ES html CS html DA html DE html EL html EN html FR html IT html HU html NL html PL html PT html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Globalna harmonizacja techniczna pojazdów

Globalną harmonizację techniczną pojazdów regulują dwa międzynarodowe porozumienia, których umawiającą się stroną jest Unia Europejska. Porozumienia te ustanawiają zharmonizowane wymogi na poziomie globalnym, aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa, ochrony środowiska, wydajności energetycznej i zabezpieczenia przed kradzieżą.

AKTY

Decyzja Rady 97/836/WE w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.).

Decyzja Rady 2000/125/WE dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych (Porozumienie równoległe).

STRESZCZENIE

Aby wesprzeć wzajemne uznawanie homologacji pojazdów w oparciu o zharmonizowane przepisy techniczne, a tym samym zredukować bariery w wolnym handlu, w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) przygotowano porozumienie dotyczące harmonizacji technicznej pojazdów, znane jako Porozumienie z 1958 r. Unia Europejska stała się umawiającą się stroną tego porozumienia dnia 24 marca 1998 r.

UE brała również czynny udział w negocjowaniu drugiego porozumienia międzynarodowego, znanego jako Porozumienie równoległe z 1998 r., które weszło w życie dnia 25 sierpnia 2000 r. Specjalną cechą tego porozumienia jest objęcie jego zakresem krajów, które nie mogą przyjąć na siebie obowiązku wzajemnego uznawania przewidzianego w porozumieniu z 1958 r.

Zawarcie tych dwóch porozumień przyczynia się do osiągnięcia celów wspólnej polityki handlowej: przyczyniają się one do usunięcia istniejących barier technicznych w handlu pojazdami, wyposażeniem i częściami oraz zapobiegają powstawaniu nowych barier. Zaangażowanie Unii Europejskiej pozwala na kontynuowanie już podjętych działań w zakresie harmonizacji oraz ułatwia dostęp do rynków państw trzecich.

Porozumienie z 1958 r.

Na mocy porozumienia z 1958 r. umawiająca się strona, która stosuje jedno lub więcej przepisów ONZ załączonych do porozumienia, jest uprawniona do udzielania homologacji typu pojazdów, wyposażenia i części ujętych w tych przepisach i musi ze wzajemnością zatwierdzić homologacje typu udzielone przez inną umawiającą się stronę, która stosuje te same przepisy. Do chwili obecnej w ramach tego porozumienia ustanowiono ponad 130 przepisów.

Porozumienie z 1958 r. ma 54 umawiające się strony. Zgodnie z warunkami określonymi w porozumieniu, przyjęcie nowych przepisów oraz zmian do obowiązujących przepisów wymaga dwóch trzecich głosów oddanych przez obecne umawiające się strony. Nowy przepis staje się obowiązujący dla wszystkich umawiających się stron, które nie oznajmiły sprzeciwu w ciągu sześciu miesięcy od ich notyfikacji, chyba że ponad jedna trzecia umawiających się stron zgłosi sprzeciw i w takim przypadku przepis nie wejdzie w życie.

Wzajemne uznawanie homologacji typu między umawiającymi się stronami stosującymi przepisy ułatwia handel pojazdami w całej Europie i na rynku globalnym.

Porozumienie równoległe z 1998 r.

W przeciwieństwie do porozumienia z 1958 r., porozumienie równoległe nie zawiera żadnych postanowień dotyczących wzajemnego uznawania homologacji typu, co umożliwia krajom, które nie są w stanie przyjąć na siebie obowiązków wzajemnego uznawania, odgrywać konkretną rolę w harmonizacji ogólnych przepisów technicznych.

Porozumienie z 1998 r. ma 33 umawiające się strony. Do chwili obecnej w ramach porozumienia ustanowiono 14 ogólnych przepisów technicznych.

W odniesieniu do tworzenia nowych ogólnych przepisów technicznych porozumienie przewiduje dwa różne podejścia. Pierwsze polega na harmonizacji istniejących przepisów i norm stosowanych przez umawiające się strony, natomiast drugie obejmuje tworzenie nowych ogólnych przepisów technicznych, których nie było wcześniej.

Porozumienie przewiduje zamieszczanie istniejących przepisów umawiających się stron, które mogą zostać zharmonizowane, w kompendium propozycji ogólnych przepisów technicznych, aby ułatwić przekształcanie ich w przepisy ogólne. Przepis zostaje dodany do kompendium, jeżeli zostanie poparty co najmniej jedną trzecią głosów obecnych umawiających się stron, uwzględniając głos Unii Europejskiej, Japonii i Stanów Zjednoczonych.

Fakt ustanowienia ogólnego przepisu technicznego nie zobowiązuje umawiających się stron do nadania mu mocy prawnej względem przepisów krajowych. Natomiast umawiające się strony muszą powiadomić o swojej decyzji, czy przyjmują ogólny przepis techniczny oraz o terminie, od którego dany przepis zacznie obowiązywać. Ponadto każda z umawiających się stron głosująca za ustanowieniem przepisu technicznego zobowiązana jest poddać ten przepis procesowi, który stosuje, aby nadać takim przepisom moc prawną.

Komisja Europejska przeprowadza wszystkie konieczne procedury w imieniu UE, które obejmują:

  • przyjmowanie ogólnych przepisów technicznych i spełnianie wymogów notyfikacyjnych w tym zakresie,
  • uczestnictwo w rozstrzyganiu sporów,
  • zmiany porozumienia.

Decyzje Rady 2013/454/UE i 2013/456/UE zmieniają decyzje regulujące oba porozumienia w celu uwzględnienia zmian w procedurach prowadzących do zawarcia umów między UE a organizacjami międzynarodowymi w następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony.

ODNIESIENIA

Akt

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Decyzja Rady 97/836/WE

-

-

Dz.U. L 346 z 17.12.1997

Decyzja Rady 2000/125/WE

-

-

Dz.U. L 35 z 10.02.2000

Akt(-y) zmieniający(-e)

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Decyzja Rady 2013/456/UE

17.9.2013

-

Dz.U. L 245 z 14.9.2013

Decyzja Rady 2013/454/UE

17.9.2013

-

Dz.U L 245 of 14.9.2013

Ostatnia aktualizacja: 19.05.2014

Top