Help Print this page 
Title and reference
Ubezpieczenie na życie: swoboda świadczenia usług (do listopada 2012 r.)

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html ES html CS html DA html DE html EL html EN html FR html IT html HU html NL html PL html PT html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Ubezpieczenie na życie: swoboda świadczenia usług (do listopada 2012 r.)

Unia Europejska zmienia szczegółowe postanowienia dotyczące swobodnego świadczenia usług transgranicznych w obszarze ubezpieczeń na życie, tak aby uprościć istniejące w tym zakresie prawodawstwo.

AKT

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie (wersja przeredagowana) [Zob. akty zmieniające].

STRESZCZENIE

Zakres zastosowania

Niniejsza dyrektywa dotyczy podejmowania i prowadzenia na własny rachunek działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich przez zakłady ubezpieczeń posiadające lub zamierzające utworzyć siedzibę w państwie członkowskim. Dotyczy ona m.in. ubezpieczeń na życie, które wynikają z umów i niektórych operacji oszczędzania na podstawie umowy.

Warunki otrzymania zezwolenia

Dostęp do prowadzenia na własny rachunek działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich wymaga wcześniejszego otrzymania zezwolenia. Zezwolenie uzyskane za pośrednictwem właściwego organu w danym państwie członkowskim jest ważne na terenie całej Unii Europejskiej (UE) i pozwala zakładowi ubezpieczeń prowadzić działalność na podstawie prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług.

Aby móc wystąpić o zgodę i otrzymać ją, zakład ubezpieczeń musi spełnić następujące kryteria: przyjęcie odpowiedniej formy prawnej, posiadanie minimalnego funduszu gwarancyjnego, dostarczenie informacji wymaganych przez organy nadzoru. Odrzucenie wniosku o udzielenie zezwolenia musi być uzasadnione, a informacja o nim musi zostać przekazana zainteresowanemu zakładowi. W takim przypadku właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia informuje o tym odpowiednie organy pozostałych państw członkowskich, które będą musiały podjąć odpowiednie środki.

Agencje i przedstawicielstwa na terenie UE powiązane z zakładem, którego siedziba znajduje się poza UE, otrzymają zezwolenie, m.in., po spełnieniu następujących warunków: po otrzymaniu zezwolenia w oparciu o przepisy krajowe, utworzeniu agencji lub oddziału na terenie tego państwa członkowskiego i wyznaczeniu upoważnionego przedstawiciela, który zostanie zatwierdzony przez właściwy organ.

Nadzór finansowy

Nadzór finansowy leży w kompetencjach organów państwa członkowskiego pochodzenia. Organy te sprawdzają całą działalność zakładu ubezpieczeń oraz stopień jego wypłacalności. Sprawdzają także, czy utworzone zostały odpowiednie rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, czy zakład posiada odpowiednie procedury administracyjne oraz czy wdrożono odpowiednie procedury kontroli wewnętrznej.

Ocena ostrożnościowa

  • Niniejsza dyrektywa ustala bardzo dokładne kryteria pozwalające na przeprowadzenie oceny ostrożnościowej akcjonariuszy i dyrekcji na okoliczność planowanego nabycia, a także określa jasną procedurę ich stosowania. Ta procedura oceny jest prowadzona przez właściwe organy, które pracują w porozumieniu.

Dyrektywa przewiduje m.in., że właściwe organy oceniają potencjalnego nabywcę, a także kondycję finansową planowanego nabytku, stosując w tym celu wybrane kryteria:

  • reputacja i sytuacja finansowa potencjalnego nabywcy,
  • reputacja i doświadczenie każdej osoby, która zajmie się kierowaniem działaniami zakładu ubezpieczeń po planowanym nabyciu,
  • zdolność zakładu ubezpieczeń do zaspokajania i kontynuowania zaspokajania zobowiązań ostrożnościowych,
  • istnienie racjonalnych powodów, aby podejrzewać, że realizowana operacja jest próbą wyprania pieniędzy lub sfinansowania działań terrorystycznych.

Tajemnica zawodowa

Niniejsza dyrektywa tworzy szczegółowe ramy określające warunki, w jakich można użyć informacji poufnych: odpowiednie organy mogą użyć tych informacji wyłącznie ramach prowadzonych działań, a osoby działające na ich rzecz mają obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej.

Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe i dywersyfikacja inwestycji

Zakłady ubezpieczeń muszą utworzyć rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, których wysokość jest obliczana na podstawie odpowiednio ostrożnej perspektywicznej wyceny aktuarialnej, a poziom odsetek jest ustalany przez właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia. Zakłady ubezpieczeń podają do publicznej wiadomości informacje na temat podstaw i metod wykorzystywanych do obliczenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

Dyrektywa nakłada na zakłady ubezpieczeń konieczność zdywersyfikowania swoich inwestycji. W związku z tym dyrektywa określa progi, które muszą być przestrzegane przez zakłady ubezpieczeń przy inwestowaniu aktywów na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

Margines wypłacalności i fundusz gwarancyjny

Każdy zakład ubezpieczeń musi mieć wystarczający margines wypłacalności. Margines ten może składać się z aktywów zakładu ubezpieczeń (wpłaconego kapitału zakładowego, rezerw, zysków lub strat) bądź z innych aktywów finansowych zakładu ubezpieczeń.

1/3 wysokości marginesu wypłacalności stanowi fundusz gwarancyjny, który musi wynosić co najmniej 3 mln EUR. Wysokość funduszu gwarancyjnego jest zmieniana raz do roku.

Prawo o zobowiązaniach umownych i warunki ubezpieczenia

W stosunku do umów objętych niniejszą dyrektywą zastosowanie ma prawo państwa członkowskiego zobowiązania. Jednakże niektóre postanowienia mają na celu pozwolenie na swobodny wybór prawa zobowiązań umownych. Ubezpieczony zawierający umowę indywidualnego ubezpieczenia na życie z własnej inicjatywy będzie miał od 14 do 30 dni, aby od umowy odstąpić.

Prawo przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług

Każdy zakład ubezpieczeń, który chce otworzyć oddział na terenie innego państwa członkowskiego, lub który chce prowadzić działalność w jednym lub wielu państwach członkowskich w ramach swobody świadczenia usług, uprzednio powiadamia o tym właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia i przekazuje im niezbędne informacje. W gestii danego państwa członkowskiego leży podjęcie działań niezbędnych, aby usunąć wszystkie nieprawidłowości w funkcjonowaniu zakładu ubezpieczeń na jego terytorium.

Współpraca między państwami członkowskimi a Komisją

Właściwe organy w państwach członkowskich ściśle współpracują z Komisją, którą wspiera Komitet ds. ubezpieczeń, aby ułatwić kontrolę zakładów ubezpieczeń.

Niniejsza dyrektywa zostaje uchylona przez dyrektywę dotyczącą dostępu do prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej począwszy od 1 listopada 2012 r.

Odniesienia

Akt

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Dyrektywa 2002/83/WE

19.12.2002

Zgodnie z artykułami:19.6.200417.11.200220.9.2003

Dz.U. L 345 z 19.12.2002

Akt(-y) zmieniający(-e)

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Dyrektywa 2004/66/WE

1.5.2004

1.5.2004

Dz.U. L 168 z 1.5.2004

Dyrektywa 2005/1/WE

13.4.2005

13.5.2005

Dz.U. L 79 z 24.3.2005

Dyrektywa 2005/68/WE

10.12.2005

10.12.2007

Dz.U. L 323 z 9.12.2005

Dyrektywa 2006/101/WE

1.1.2007

1.1.2007

Dz.U. L 363 z 20.12.2006

Dyrektywa 2007/44/WE

21.9.2007

20.3.2009

Dz.U. L 247 z 21.9.2007

Dyrektywa 2008/19/WE

20.3.2008

Dz.U. L 76 z 19.3.2008

Kolejne zmiany i poprawki do dyrektywy 2002/83/WE zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentalną.

Ostatnia aktualizacja: 26.10.2011

Top