Help Print this page 
Title and reference
Skażenie żywności

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html ES html CS html DA html DE html EL html EN html FR html IT html HU html NL html PL html PT html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Skażenie żywności

Substancje skażające są to substancje, które nie są świadomie dodawane do środków spożywczych. Substancje te mogą znaleźć się w środkach spożywczych w wyniku produkcji, pakowania, transportu czy przechowywania bądź na skutek skażenia środowiska. Aby ograniczyć negatywny wpływ substancji skażających na środki spożywcze, a także, aby przeciwdziałać zagrożeniom, jakie mogą one stanowić dla ludzkiego zdrowia, Unia Europejska (UE) podjęła działania mające na celu ograniczenie ich obecności w żywności.

AKT

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności [Zob. akt(-y) zmieniający(-e)].

STRESZCZENIE

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 zabrania wprowadzania do obrotu środków spożywczych zawierających niedopuszczalną ilość substancji osadowych. Te substancje, nazywane skażającymi, są wynikiem przetwarzania, jakiemu podlegają produkty spożywcze od momentu ich wyprodukowania czy skażenia przez środowisko. Mogą one stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego. Z tego powodu Unia Europejska reguluje dopuszczalną zawartość substancji skażających i utrzymuje ją na możliwie najniższym poziomie z toksykologicznego punktu widzenia.

Rozporządzenie nie ma zastosowania do substancji skażających będących przedmiotem bardziej szczegółowych przepisów, a także do materiałów obcych takich jak fragmenty owadów, włosie zwierząt i inne.

Państwo członkowskie może zastosować środki ograniczające w stosunku do niniejszego rozporządzania, jeśli podejrzewa, że obecność substancji skażającej stanowi zagrożenie dla zdrowia. W takim przypadku poinformuje ono w trybie natychmiastowym pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję, przekazując im jednocześnie uzasadnienie swojej decyzji. Komisja możliwie najszybciej przeanalizuje uzasadnienie podane przez państwo członkowskie, następnie, po konsultacjach ze Stałym Komitetem ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, podejmie odpowiednie kroki. Ten Komitet wspiera Komisję we wszystkich sprawach dotyczących substancji skażających, także gdy chodzi o ustalenie maksymalnych dopuszczalnych granic tolerancji.

Państwa członkowskie nie mogą zabronić wprowadzania do obrotu produktów żywnościowych zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

Odniesienia

Akt

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Rozporządzenie (WE) nr 315/93

1.3.1993

Dz.U. L 37 z 13.2.1993

Akt(-y) zmieniający(-e)

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003

20.11.2003

Dz.U. L 284 z 31.10.2003

Rozporządzenie (WE) nr 596/2009

7.8.2009

Dz.U. L 188 z 18.7.2009

Kolejne zmiany i poprawki do rozporządzenia (WE) nr 315/93 zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentalną.

AKTY POWIĄZANE

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [Dz.U. L 364 z 20.12.2006]. To rozporządzenie ustala maksymalną dopuszczalną zawartość azotanów, mikotoksyn, metali, dioksyn, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych itd. w środkach spożywczych.

Zob. tekst skonsolidowany.

Ostatnia aktualizacja: 09.12.2010

Top