Help Print this page 

Summaries of EU Legislation

Title and reference
Ochrona dzikiego ptactwa

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
Multilingual display
Text

Ochrona dzikiego ptactwa

Zmniejsza się liczebność populacji wielu wędrownych i rodzimych gatunków dzikiego ptactwa. Unia Europejska wprowadziła politykę mającą na celu odwrócenie tej tendencji poprzez zakazanie określonych praktyk i wprowadzenie środków dotyczących ochrony oraz gospodarowania naturalnymi siedliskami.

ODNIESIENIA

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7-25)

Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103 z 25.4.1979, s. 1-18)

STRESZCZENIE

Zmniejsza się liczebność populacji wielu wędrownych i rodzimych gatunków dzikiego ptactwa. Unia Europejska wprowadziła politykę mającą na celu odwrócenie tej tendencji poprzez zakazanie określonych praktyk i wprowadzenie środków dotyczących ochrony oraz gospodarowania naturalnymi siedliskami.

JAKIE SĄ CELE NINIEJSZEJ DYREKTYWY?

Dyrektywa ma na celu ochronę wszystkich gatunków dzikiego ptactwa poprzez wprowadzenie zasad dotyczących ich ochrony, gospodarowania nimi oraz ich kontroli. Ma zastosowanie do ptactwa, jego jaj, gniazd i naturalnych siedlisk.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Kraje UE muszą podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zachowania lub przywrócenia populacji gatunków zagrożonych na poziomie, który odpowiada w szczególności wymogom ekologicznym, naukowym i kulturowym, mając na uwadze wymogi ekonomiczne i rekreacyjne.

Muszą zostać podjęte wszelkie niezbędne środki w celu ochrony, zachowania lub przywrócenia wystarczającej różnorodności i obszaru naturalnych siedlisk* wszystkich gatunków ptactwa. Środki te obejmują:

  • stworzenie obszarów ochrony;
  • utrzymanie naturalnych siedlisk i gospodarowanie nimi w ramach obszarów ochrony i poza nimi;
  • przywracanie zniszczonych biotopów*, a także tworzenie nowych biotopów.

Niektóre gatunki ptactwa, wymienione w załączniku I, podlegają szczególnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnych siedlisk w celu zapewnienia ich przetrwania. Gatunki te obejmują:

  • gatunki zagrożone wyginięciem;
  • gatunki podatne na szczególne zmiany w ich naturalnym siedlisku;
  • gatunki uznane za rzadkie z uwagi na niewielkie populacje lub ograniczone lokalne występowanie;
  • inne gatunki wymagające szczególnej uwagi ze względu na specyficzny charakter ich naturalnego siedliska.

Kraje UE muszą utworzyć obszary specjalnej ochrony dla gatunków zagrożonych oraz ptactwa wędrownego. Obszary te powinny stwarzać warunki sprzyjające przeżyciu tych gatunków i być zlokalizowane w ich naturalnym obszarze występowania. Szczególną uwagę zwraca się na ochronę terenów podmokłych. Obszary specjalnej ochrony tworzą część sieci Natura 2000 ekologicznych obszarów chronionych.

Niniejsza dyrektywa ustanawia również przepisy dotyczące ogólnej ochrony wszystkich gatunków dzikiego ptactwa występujących w UE. Zabrania w szczególności:

  • umyślnego zabijania dzikich ptaków lub chwytania ich jakimikolwiek metodami;
  • niszczenia ich gniazd;
  • wybierania ich jaj oraz zatrzymania tych jaj;
  • umyślnego płoszenia tych ptaków, jeśli mogłoby to zaszkodzić ich ochronie;
  • sprzedawania lub przetrzymywania żywych lub martwych ptaków należących do gatunków, na które polowanie jest zabronione.

Kraje UE muszą wspierać prowadzenie badań na rzecz gospodarowania gatunkami dzikiego ptactwa w Europie, ich ochrony i rozsądnej eksploatacji (np. zapewnienia, że polowania nie zagrażają zachowaniu populacji tych gatunków na zadowalającym poziomie).

Polowanie na niektóre gatunki, o odpowiednim poziomie populacji, jest dozwolone, pod warunkiem że przestrzegane są określone zasady:

  • liczba zabijanych ptaków nie może zagrażać zachowaniu populacji na zadowalającym poziomie;
  • polowania nie mogą się odbywać w okresie wychowu młodych ani w czasie trwania poszczególnych faz reprodukcji;
  • polowania na gatunki wędrowne nie mogą być organizowane w okresie ich reprodukcji lub ich powrotu do swoich miejsc wylęgu;
  • metody nieselektywnego lub prowadzonego na dużą skalę zabijania są zakazane.

KONTEKST

W 2015 r. Komisja Europejska opublikowała po raz drugi sprawozdanie na temat stanu ochrony zgodnie z dyrektywą ptasią w celu umożliwienia przeprowadzenia oceny porównawczej. Jak ustalono w sprawozdaniu oraz w podobnym sprawozdaniu dotyczącym dyrektywy siedliskowej, wzrósł poziom wiedzy na temat stanu gatunków i siedlisk chronionych oraz tendencji w tym zakresie. Niektóre gatunki i siedliska wykazują oznaki odnowy. Istnieją wyraźne dowody na to, że sieć Natura 2000 odgrywa znaczącą rolę w stabilizacji siedlisk i gatunków, zwłaszcza jeśli konieczne środki ochrony zostały wprowadzone na odpowiednią skalę.

Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej Komisji Europejskiej dotyczącej przyrody i różnorodności biologicznej.

KLUCZOWE POJĘCIA

* Siedlisko naturalne: naturalny obszar lub rodzaj środowiska, w którym dany rodzaj zwierzęcia lub rośliny normalnie występuje.

* Biotop: obszar, w którym panują jednolite warunki środowiskowe zapewniające przestrzeń życiową dla określonych roślin i zwierząt.

OD KIEDY DYREKTYWA MA ZASTOSOWANIE?

Dyrektywa została przyjęta w 1979 r. (dyrektywa Rady 79/409/EWG), a jej zapisy musiały zostać wprowadzone do prawodawstwa krajów UE do 7 kwietnia 1981 r. Dyrektywa 79/409/EWG została zastąpiona wersją ujednoliconą (dyrektywa 2009/147/WE) w 2009 r.

AKTY POWIĄZANE

Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: Stan przyrody w Unii Europejskiej Sprawozdanie na temat stanu typów siedlisk i gatunków objętych dyrektywą ptasią i siedliskową oraz tendencje w tym zakresie w latach 2007-2012 wymagane na podstawie art. 17 dyrektywy siedliskowej oraz art. 12 dyrektywy ptasiej (COM(2015) 219 final z 20.5.2015)

Ostatnia aktualizacja: 24.09.2015

Top