Help Print this page 
Title and reference
Nakazy zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów - EUR-Lex

Summaries of EU legislation: direct access to the main summaries page.
Languages and formats available
BG ES CS DA DE ET EL EN FR GA HR IT LV LT HU MT NL PL PT RO SK SL FI SV
HTML html ES html CS html DA html DE html EL html EN html FR html IT html HU html NL html PL html PT html RO html FI html SV
Multilingual display
Text

Nakazy zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów

Nakazy powinny być na tyle skuteczne, by doprowadzić do zaprzestania praktyk szkodliwych dla zbiorowych interesów konsumentów. Harmonizacja przepisów krajowych w tej dziedzinie ma sprzyjać sprawnemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.

AKT

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (wersja skodyfikowana) (Tekst mający znaczenie dla EOG).

STRESZCZENIE

Nakazy mają doprowadzić do zaprzestania lub zakazania praktyk szkodliwych dla zbiorowych interesów konsumentów. Zbliżenie przepisów ustawowych przeprowadzone na mocy tej dyrektywy pozwala na zwiększenie skuteczności tych nakazów i usprawnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Szkodliwe praktyki, o których mowa, obejmują w szczególności kredyt konsumencki, zorganizowane wakacje i wycieczki, nieuczciwe warunki w umowach zawartych z konsumentami, umowy zawierane na odległość oraz nieuczciwe praktyki handlowe. Odpowiednie dyrektywy zostały wymienione w załączniku I.

Zastosowanie nakazów zaprzestania bezprawnych praktyk może skutkować:

  • doprowadzeniem do zaprzestania lub zakazu szkodliwej praktyki w trybie pilnym, w odpowiednich przypadkach w drodze procedury doraźnej,
  • wyeliminowaniem długotrwałych skutków szkodliwej praktyki, zwłaszcza poprzez publikację decyzji,
  • wydaniem wyroku, zgodnie z którym pozwany musi zastosować się do decyzji poprzez nakazanie mu zapłacenia grzywny.

Prawem obowiązującym jest zazwyczaj prawo państwa członkowskiego, gdzie szkodliwa praktyka miała miejsce lub gdzie wystąpiły jej skutki, przy czym nie przestają obowiązywać również zasady międzynarodowego prawa prywatnego.

Podmioty upoważnione do występowania z powództwem mają uzasadniony interes w zapewnieniu ochrony zbiorowych interesów konsumentów oraz sprawnego działania rynku wewnętrznego. Dotyczy to niezależnych instytucji publicznych, szczególnie odpowiedzialnych za ochronę zbiorowych interesów konsumentów, lub organizacji ochrony konsumenta. Ich wykaz został sporządzony przez każde państwo członkowskie i opublikowany w komunikacie Komisji z 2013 r.

Wykaz instytucji upoważnionych do występowania z powództwem w razie stwierdzenia wewnątrzwspólnotowych szkodliwych praktyk sporządzany jest przez Komisję i publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W takim przypadku wymienione w wykazie upoważnione instytucje zyskują uprawnienia do występowania z powództwem przed organami sądowymi i administracyjnymi państwa członkowskiego, w którym dana szkodliwa praktyka miała miejsce.

Państwo członkowskie, w którym ma być złożone powództwo, może zdecydować o konieczności przeprowadzenia wcześniejszych konsultacji z udziałem stron, w obecności lub nie upoważnionego podmiotu z tego państwa członkowskiego. Jeżeli w ciągu dwóch tygodni od daty złożenia wniosku o konsultacje szkodliwe praktyki nie ustaną, powództwo o zaprzestanie szkodliwych praktyk może zostać złożone w trybie natychmiastowym.

Kontekst

Dyrektywa 98/27/WE została uchylona 29 grudnia 2009 r. dyrektywą 2009/22/WE. Ta ostatnia stanowi kodyfikację kolejnych zmian do dyrektywy 98/27/WE.

ODNIESIENIA

Akt

Wejście w życie

Termin transpozycji przez państwa członkowskie

Dziennik Urzędowy

Dyrektywa 2009/22/WE

29.12.2009

1.1.2001

Dz.U. L 110 z 1.5.2009

AKTY POWIĄZANE

Komunikat Komisji dotyczący art. 4 ust. 3 dyrektywy 2009/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów, ujednolicającej dyrektywę 98/27/WE – Podmioty upoważnione do wnoszenia powództw na mocy art. 2 wymienionej dyrektywy [Dz.U. C 97 z 31.3.2012].

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE [Dz.U. L 165 z 18.6.2013].

Dyrektywa generalizuje i harmonizuje alternatywne metody rozwiązywania sporów (ADR) konsumenckich na terenie UE. Zapewnia konsumentom dostęp do prostych, skutecznych, szybkich i tanich sposobów rozstrzygania sporów, zarówno krajowych, jak i transgranicznych, wynikających z umów sprzedaży lub umów świadczenia usług. Ma zastosowanie wyłącznie do skarg wnoszonych przez konsumentów przeciwko przedsiębiorcom i obejmuje zarówno umowy zawarte przy wykorzystaniu sieci Internet, jak i pozostałe.

Rozporządzenie (UE) nr 524/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE [Dz.U. L 165 z 18.6.2013].

Rozporządzenie, które uzupełnia dyrektywę 2013/11/UE, przewiduje stworzenie platformy do internetowego rozstrzygania sporów i oferuje konsumentom i przedsiębiorcom jeden punkt dostępu służący alternatywnemu rozstrzyganiu sporów wynikających z internetowych umów sprzedaży lub umów o świadczenie usług zawieranych między konsumentami mieszkającymi w UE a przedsiębiorcami mającymi siedzibę w UE, za pośrednictwem podmiotów ADR powiązanych z platformą.

Komunikat Komisji dotyczący art. 4 ust. 3 dyrektywy 2009/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów, który kodyfikuje dyrektywę 98/27/WE dotyczącą podmiotów upoważnionych do wnoszenia powództw na mocy art. 2 wymienionej dyrektywy [Dz.U. C 323 z 8.11.2013].

Ostatnia aktualizacja: 09.04.2014

Top