Sprieduma pamatojums
|
|
1. Lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu ir par to, vai, ņemot vērā 2010. gada 25. februāra spriedumu lietā C‑172/08 Pontina Ambiente (Krājums, I‑1175. lpp.), iesniedzējtiesai ir jāatturas no tādu valsts tiesību normu piemērošanas, kuras tā uzskata par pretrunā esošām Padomes 1999. gada 26. aprīļa Direktīvas 1999/31/EK par atkritumu poligoniem [par atkritumu apglabāšanu poligonos] (OV L 182, 1. lpp.), kas grozīta ar Eiropas Parlamenta un Padomes 2003. gada 29. septembra Regulu (EK) Nr. 1882/2003 (OV L 284, 1. lpp.; turpmāk tekstā – “Direktīva 1999/31”), 10. pantam, kā arī Eiropas Parlamenta un Padomes 2000. gada 29. jūnija Direktīvas 2000/35/EK par maksājumu kavējumu novēršanu komercdarījumos (OV L 200, 35. lpp.) 1.–3. pantam.
|
1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy kwestii, czy w świetle wyroku z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie C‑172/08 Pontina Ambiente, Zb.Orz. s. I‑1175, sąd krajowy powinien odmówić zastosowania przepisów krajowych, które uważa za sprzeczne z art. 10 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1), zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. L 284, s. 1) (zwanej dalej „dyrektywą 1999/31”), jak również dyrektywy 2000/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 200, s. 35).
|
|
2. Šis lūgums ir iesniegts saistībā ar tiesvedību starp Amia SpA , pret kuru ir uzsākta likvidācija (turpmāk tekstā – “ Amia ”), un Provincia Regionale di Palermo par paziņojumu par īpaša nodokļa par cieto atkritumu apglabāšanu poligonos samaksu.
|
2. Powyższy wniosek został przedstawiony w ramach sporu między Amia SpA w likwidacji (zwaną dalej „Amia”) a Provincia Regionale di Palermo w przedmiocie wezwania do zapłaty szczególnego podatku za umieszczanie odpadów stałych na składowisku.
|
|
Atbilstošās tiesību normas
|
Ramy prawne
|
|
Savienības tiesiskais regulējums
|
Uregulowania Unii
|
|
3. Direktīvas 1999/31 10. pantā ir noteikts:
|
3. Artykuł 10 dyrektywy 1999/31 stanowi:
|
|
“Dalībvalstis veic pasākumus, lai panāktu, ka visas izmaksas, kas saistītas ar poligona ierīkošanu un ekspluatāciju [apsaimniekošanu], cik iespējams, ieskaitot 8. panta a) punkta iv) apakšpunktā minētā finansiālā vai tam līdzvērtīgā nodrošinājuma izmaksas un slēgšanas tāmes vērtību, kā arī izmaksas, kas saistītas ar vismaz 30 gadu apsaimniekošanu pēc slēgšanas, sedz apsaimniekotāja pieprasītā cena par jebkura veida atkritumu apglabāšanu poligonā. Saskaņā ar prasībām, ko nosaka Padomes Direktīva 90/313/EEK (1990. gada 7. jūnijs) par brīvu piekļuvi vides informācijai [(OV L 158, 56. lpp.)], dalībvalstis nodrošina jebkuras vajadzīgās informācijas vākšanas un izmantošanas caurskatāmību, kura attiecas uz izmaksām.”
|
„Państwa członkowskie podejmują środki mające na celu zapewnienie, że wszystkie koszty związane z ustanowieniem i działalnością składowiska odpadów, o ile to możliwe wraz z kosztem zabezpieczenia finansowego lub jego odpowiednika określonego w art. 8 lit. a) ppkt iv), oraz szacunkowe koszty zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem przez okres co najmniej 30 lat, zostały uwzględnione w cenie, którą będzie pobierał podmiot zajmujący się składowiskiem za składowanie w tym miejscu jakichkolwiek odpadów. Z zastrzeżeniem wymagań dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [(Dz.U. L 158, s. 56)] państwa członkowskie zapewniają przejrzystość w zbieraniu i wykorzystywaniu wszelkich informacji dotyczących kosztów”.
|
|
4. Direktīvas 2000/35 1. pantā ir paredzēts, ka tās noteikumus piemēro visiem maksājumiem, kas tiek veikti kā atlīdzība komercdarījumos.
|
4. Artykuł 1 dyrektywy 2000/35 przewiduje, że jej przepisy mają zastosowanie do wszelkich należności, które stanowią wynagrodzenie w transakcjach handlowych.
|
|
5. Saskaņā ar Direktīvas 2000/35 2. panta 1. punktu “komercdarījumi” ir darījumi starp uzņēmumiem vai starp uzņēmumiem un valsts iestādēm, kuru rezultātā notiek preču piegāde vai pakalpojumu sniegšana par atlīdzību.
|
5. Zgodnie z art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35 „transakcje handlowe” oznaczają transakcje między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a władzami publicznymi, które prowadzą do dostawy towarów lub świadczenia usług za zapłatą.
|
|
6. Direktīvas 2000/35 3. pantā ar nosaukumu “Procenti kavētu maksājumu gadījumā” tostarp ir paredzēts, ka dalībvalstis nodrošina, ka kavēta maksājuma gadījumā ir maksājami procenti, un tos var prasīt kreditors, kurš ir izpildījis savas līgumsaistības un juridiskos pienākumus un nav saņēmis attiecīgo summu laikā, ja vien debitors nav atbildīgs par nokavējumu.
|
6. Artykuł 3 dyrektywy 2000/35, zatytułowany „Odsetki od opóźnień w płatności”, stanowi w szczególności, iż państwa członkowskie zapewnią, by w razie opóźnień w płatnościach odsetki były wymagalne i mogły być dochodzone przez wierzyciela, który spełnił swoje umowne i ustawowe zobowiązania i nie otrzymał należnej sumy w terminie, chyba że dłużnik nie ponosi winy za opóźnienie.
|
|
Itālijas tiesiskais regulējums
|
Uregulowania włoskie
|
|
7. Ar 1995. gada 28. decembra Likumu Nr. 549 par valsts finanšu racionalizēšanas pasākumiem (1995. gada 29. decembra GURI Nr. 302 kārtējais pielikums, turpmāk tekstā – “Likums Nr. 549/95”), lai sekmētu saražoto atkritumu daudzuma samazināšanu, kā arī iegūtu no šiem atkritumiem izejvielas un enerģiju, tika ieviests īpašs nodoklis par cieto atkritumu apglabāšanu poligonos.
|
7. Ustawa nr 549 z dnia 28 grudnia 1995 r. o środkach racjonalizacji finansów publicznych (dodatek zwykły do GURI nr 302 z dnia 29 grudnia 1995 r., zwana dalej „ustawą nr 549/95”) wprowadza szczególny podatek od umieszczania odpadów stałych na składowiskach w celu sprzyjania zmniejszeniu produkcji odpadów, jak również celem promowania odzyskiwania z odpadów surowców i energii.
|
|
8. Saskaņā ar Likuma Nr. 549/95 3. panta 25. punktu šī nodokļa uzlikšanas pamats ir cieto atkritumu apglabāšana poligonos.
|
8. Zgodnie z art. 3 ust. 25 ustawy nr 549/95 zdarzeniem prowadzącym do powstania obowiązku podatkowego jest umieszczenie odpadów stałych na składowisku.
|
|
9. No Likuma Nr. 549/95 3. panta 26. punkta izriet, ka minētā nodokļa maksātājs ir uzņēmuma, kas veic galīgo [atkritumu] apglabāšanu, apsaimniekotājs, kuram ir pienākums prasīt šī paša nodokļa atmaksu no uzņēmuma, kas nodod atkritumus apglabāšanai.
|
9. Z art. 3 ust. 26 ustawy nr 549/95 wynika, że ów obowiązek podatkowy spoczywa na podmiocie prowadzącym przedsiębiorstwo zajmujące się składowaniem końcowym, który jest zobowiązany przerzucić ten podatek na jednostkę samorządu lokalnego dostarczającą odpady na składowisko.
|
|
10. Likuma Nr. 549/95 3. panta 27. punktā ir paredzēts, ka minētais nodoklis tiek maksāts reģioniem.
|
10. Artykuł 3 ust. 27 ustawy nr 549/95 przewiduje, że podatek, o którym mowa, jest płatny na rzecz regionów.
|
|
11. Likuma Nr. 549/95 3. panta 30. punktā ir noteikts, ka atkritumu poligona apsaimniekotājam ir jāmaksā nodoklis tam reģionam, kura teritorijā atrodas poligons. Šis nodoklis ir jāsamaksā ne vēlāk kā viena mēneša laikā pēc katra kalendārā gada ceturkšņa beigām, kura laikā glabāšanā tikuši nodoti atkritumi.
|
11. Artykuł 3 ust. 30 ustawy nr 549/95 stanowi, że podmiot zajmujący się składowiskiem powinien zapłacić podatek regionowi, na którego terenie położone jest składowisko. Płatność ta powinna zostać uiszczona w miesiącu następującym po zakończeniu kwartału kalendarzowego, w którym odpady zostały umieszczone na składowisku.
|
|
12. Likuma Nr. 549/95 3. panta 31. punktā ir paredzēts, ka atkritumu poligona apsaimniekotājam tiek noteiktas finansiālas sankcijas gadījumā, ja atkritumu apglabāšanas poligonā reģistrācija nav veikta vai ir veikta nepilnīgi, ja nav iesniegta deklarācija vai ir iesniegta kļūdaina deklarācija un ja nav samaksāts nodoklis vai tas ir samaksāts novēloti.
|
12. Artykuł 3 ust. 31 ustawy nr 549/95 przewiduje, że kary pieniężne nakłada się na podmiot zajmujący się składowiskiem w przypadku braku rejestracji lub błędnego zarejestrowania operacji umieszczenia odpadów na składowisku, braku deklaracji lub błędnej deklaracji i braku zapłaty lub spóźnionej zapłaty podatku.
|
|
Pamatlieta un prejudiciālais jautājums
|
Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
|
|
13. Amia apsaimnieko atkritumu poligonu, kas atrodas Palermo [ Palerme ] pilsētas rajonā Bellolampo , kur tā veic to atkritumu apglabāšanu, kurus regulāri nogādā pašvaldības uzņēmumi.
|
13. Amia zajmuje się składowiskiem położonym w Palermo w okolicy Bellolampo, na którym prowadzi działalność usuwania odpadów umieszczanych okresowo przez jednostki samorządu lokalnego.
|
|
14. Saskaņā ar Likumu Nr. 549/95 un reģionālo likumu, ar kuru tiek piemēroti tiesību akti, Amia ik ceturksni Provincia Regionale di Palermo ir jāmaksā īpašs nodoklis par cieto atkritumu apglabāšanu poligonos un jāpieprasa šī nodokļa atmaksa no pašvaldības uzņēmumiem, kuri nodod to atkritumus apglabāšanai.
|
14. Zgodnie z ustawą nr 549/95 oraz regionalną ustawą wykonawczą Amia jest zobowiązana do zapłaty co kwartał na rzecz Provincia Regionale di Palermo szczególnego podatku od umieszczania odpadów stałych na składowiskach i powinna przerzucić ten podatek na jednostki samorządu lokalnego dostarczające odpady na składowisko.
|
|
15. Par 2007. gada pirmo un otro ceturksni Amia samaksāja nodokli tikai daļēji un par tā paša gada trešo un ceturto ceturksni to nesamaksāja vispār. Šādā situācijā Provincia Regionale di Palermo kompetentās iestādes tai nosūtīja paziņojumu par samaksu, lai iekasētu nesamaksāto nodokli EUR 3 574 205,19 apmērā kopā ar procentiem, kā arī naudas sodu 30 % apmērā no šīs nodokļa summas.
|
15. Amia dokonała jedynie częściowej zapłaty podatku za pierwszy i drugi kwartał 2007 r. i nie uiściła podatku należnego za trzeci i czwarty kwartał tegoż roku. Sytuacja ta skłoniła właściwe organy Provincia Regionale di Palermo do skierowania do niej wezwania do zapłaty w celu pobrania nieuiszczonego podatku w kwocie 3 574 205,19 EUR, powiększonej o odsetki, jak również o grzywnę w wysokości 30% kwoty tego podatku.
|
|
16. 2010. gada 22. martā Amia cēla Commissione tributaria provinciale di Palermo [Palermo provinces Nodokļu tiesa] prasību par šo paziņojumu par samaksu.
|
16. W dniu 22 marca 2010 r. Amia wniosła do Commissione tributaria provinciale di Palermo skargę na wspomniane wezwanie do zapłaty podatku.
|
|
17. Saskaņā ar iesniedzējtiesas nolēmumu nodokļa pamatlietā novēlota samaksa ir cieši saistīta ar pašvaldības uzņēmumu, kuri nogādā atkritumus poligonos, kavēšanos ar attiecīgā nodokļa atmaksu poligona apsaimniekotājam. Saskaņā ar iesniedzējtiesas apgalvoto ar Likumu Nr. 549/95 ir ieviests nodoklis par atkritumu apglabāšanu poligonos un noteikti termiņi, kādos tas jāiekasē no poligona apsaimniekotāja, taču nav paredzēta ne šī nodokļa atmaksa poligona apsaimniekotājam saprātīgā termiņā, kas jāveic uzņēmumam, kurš nogādā atkritumus, ne arī efektīva procedūra minētās atmaksas saņemšanai. Iesniedzējtiesa piebilst, ka Likumā Nr. 549/95 nav paredzēta iespēja poligona apsaimniekotājam vērsties pret uzņēmumu, kas nogādā atkritumus, ar prasību atmaksāt naudas sodu, kas uzlikts par minētā nodokļa novēlotu samaksu.
|
17. Zgodnie z postanowieniem odsyłającym spóźniona zapłata podatku w sprawie przed sądem krajowym łączy się ściśle z opóźnieniem, z jakim jednostki samorządu lokalnego umieszczające odpady na składowisku zwracają podmiotowi zajmującemu się składowiskiem rozpatrywany podatek. Zdaniem sądu krajowego ustawa nr 549/95 wprowadza podatek od umieszczania odpadów na składowiskach i ustala terminy jego pobrania od podmiotu zajmującego się składowiskiem, przy czym nie przewiduje ona zwrotu w rozsądnym terminie podatku na rzecz tego podmiotu przez jednostkę samorządu lokalnego dostarczającą odpady ani nie przewiduje skutecznej procedury w celu uzyskania takiego zwrotu. Sąd krajowy dodaje, że ustawa nr 549/95 nie przewiduje możliwości domagania się przez podmiot zajmujący się składowiskiem od podmiotu, który dostarcza odpady na składowisko, kwoty uiszczonej tytułem sankcji administracyjnej nałożonej za opóźnienie w zapłacie omawianego podatku.
|
|
18. Šādos apstākļos Commissione tributaria di Palermo nolēma apturēt tiesvedību un uzdot Tiesai šādu prejudiciālu jautājumu:
|
18. W takich okolicznościach Commissione tributaria di Palermo postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
|
|
“Vai, ņemot vērā [iepriekš minēto] spriedumu lietā [ Pontina Ambiente ], Likuma Nr. 549 [..] 3. panta [divdesmit sestā un trīsdesmit pirmā daļa] nav piemērojamas, ciktāl tās ir pretrunā Direktīvas 1999/31 10. pantam, kā arī Direktīvas 2000/35 1.–3. pantam?”
|
„Czy w świetle [ww.] wyroku w sprawie [Pontina Ambiente] należy odstąpić od stosowania art. 3 ust. 26 i 31 ustawy nr [549/95] ze względu na jego sprzeczność z art. 10 dyrektywy nr 1999/31/WE oraz od stosowania tego samego przepisu ze względu na jego sprzeczność z art. 1, 2 i 3 dyrektywy nr 2000/35/WE?”.
|
|
Par prejudiciālo jautājumu
|
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
|
|
19. Ar savu prejudiciālo jautājumu iesniedzējtiesa būtībā jautā, vai tādos apstākļos kā pamatlietā un, ņemot vērā iepriekš minēto spriedumu lietā Pontina Ambiente , tādas valsts tiesību normas kā šajā lietā apskatāmās nav piemērojamas, jo nav izpildīti šajā spriedumā minētie nosacījumi, lai minētās valsts tiesību normas varētu uzskatīt par saderīgām ar Direktīvas 1999/31 10. pantu, kā arī Direktīvas 2000/35 1.–3. pantu.
|
19. W swoim pytaniu prejudycjalnym sąd krajowy zastanawia się zasadniczo, czy w takich okolicznościach jak okoliczności zawisłej przed nim sprawy oraz w świetle ww. wyroku w sprawie Pontina Ambiente należy odmówić zastosowania przepisów krajowych takiego rodzaju jak te, o których mowa, ponieważ określone w owym wyroku przesłanki umożliwiające uznanie, że wspomniane przepisy krajowe są zgodne z art. 10 dyrektywy 1999/31 i z art. 1–3 dyrektywy 2000/35, nie zostały spełnione.
|
|
Par pieņemamību
|
W przedmiocie dopuszczalności
|
|
20. Itālijas valdība apstrīd prejudiciālā jautājuma pieņemamību. Pirmkārt, tas neesot atbilstošs pamatlietas atrisināšanai, ciktāl iesniedzējtiesa neesot bijusi kompetenta izskatīt regresa prasību, ko poligona apsaimniekotājs bija iesniedzis pret uzņēmumiem, kas nogādā atkritumus poligonā. Šī valdība norāda, ka saskaņā ar Itālijas tiesību aktiem administratīvās tiesas ir tās, kuras ir kompetentas izskatīt šādu prasību. Otrkārt, prejudiciālais jautājums ticis uzdots, iepriekš neizpētot, vai iepriekš minētajā spriedumā lietā Pontina Ambiente minētie nosacījumi ir faktiski izpildīti pamatlietā, it īpaši, vai atbilstoši tiesību instrumenti jau vispārēji pastāv Itālijas tiesībās.
|
20. Rząd włoski kwestionuje dopuszczalność pytania prejudycjalnego. Z jednej strony twierdzi, że pytanie to nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym, gdyż sąd ten nie jest właściwy do rozpoznania powództwa regresowego wytoczonego przez podmiot zajmujący się składowiskiem przeciwko jednostkom samorządu lokalnego, które dostarczyły odpady. Rząd ten wskazuje, iż zgodnie z ustawodawstwem włoskim do rozpoznania takiego powództwa właściwe są sądy administracyjne. Z drugiej strony pytanie to zostało postawione jego zdaniem bez uprzedniego ustalenia, czy przesłanki określone w ww. wyroku w sprawie Pontina Ambiente są faktycznie spełnione w sprawie przed sądem krajowym, a w szczególności czy w prawie włoskim istnieją już generalnie odpowiednie instrumenty prawne.
|
|
21. Tomēr jākonstatē, ka no iesniedzējtiesas nolēmuma, kurā ietverts pietiekams strīda faktu, kā arī piemērojamo valsts tiesību izklāsts, izriet, ka iesniedzējtiesas uzdotais jautājums, kurai ir jānovērtē tā nepieciešamība, ir acīmredzami saistīts ar strīda pamatlietā priekšmetu.
|
21. Należy jednak stwierdzić, że z postanowienia odsyłającego, które zawiera wystarczające przedstawienie okoliczności faktycznych sporu oraz mającego zastosowanie prawa krajowego, wynika, że pytanie postawione przez sąd krajowy, do którego należy dokonanie oceny jego konieczności, ma ewidentnie związek z przedmiotem sporu przed sądem krajowym.
|
|
22. Līdz ar to lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu ir jāuzskata par pieņemamu un jebkādi Itālijas valdības izvirzītie jautājumi attiecībā uz iesniedzējtiesas kompetenci izskatīt pret vietējo pašvaldības uzņēmumu celto regresa prasību un attiecībā uz to, vai Itālijas tiesībās pastāv tiesību instrumenti, kas atbilst iepriekš minētajā spriedumā lietā Pontina Ambiente izklāstītajiem nosacījumiem, neietekmē šī lūguma pieņemamību.
|
22. Wobec powyższego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy uznać za dopuszczalny, gdyż ewentualne kwestie dotyczące właściwości sądu krajowego do rozpoznania powództwa regresowego przeciwko jednostce samorządu lokalnego oraz istnienia w prawie włoskim instrumentów prawnych spełniających przesłanki określone w ww. wyroku w sprawie Pontina Ambiente, podniesione przez rząd włoski, nie mają wpływu na dopuszczalność tego wniosku.
|
|
Par lietas būtību
|
Co do istoty
|
|
23. Iepriekš minētajā spriedumā lietā Pontina Ambiente Tiesa pamatoti atzina, ka Direktīvas 1999/31 10. pants ir jāinterpretē tādējādi, ka tas neaizliedz tādu valsts tiesisko regulējumu, kāds ir pamatlietā, saskaņā ar kuru atkritumu poligona apsaimniekotājam ir jāmaksā nodoklis, kuru viņam pēc tam atmaksā pašvaldības uzņēmums, kas nodevis atkritumus apglabāšanai, un kurā paredzēts piemērot naudas sodu šim apsaimniekotājam novēlotas minētā nodokļa samaksas gadījumā, tomēr ar nosacījumu, ka šajā tiesiskajā regulējumā vienlaikus ir paredzēti arī pasākumi ar mērķi nodrošināt, ka minētā nodokļa atmaksa tiek veikta īsā termiņā un ka visas izmaksas saistībā ar atmaksu, it īpaši izmaksas sakarā ar summu, kādas pašvaldības uzņēmumam ir jāatmaksā apsaimniekotājam, novēlotu samaksu, tai skaitā iespējamie naudas sodi, ko apsaimniekotājam var piemērot par šo kavējumu, tiek iekļauti cenā, kāda pašvaldības uzņēmumam ir jāmaksā minētajam apsaimniekotājam. Tiesa precizēja, ka valsts tiesas pienākums ir pārbaudīt, vai šie nosacījumi ir izpildīti.
|
23. W ww. wyroku w sprawie Pontina Ambiente Trybunał orzekł, że art. 10 dyrektywy 1999/31 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych – takich jak przepisy będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym – nakładających na podmiot zajmujący się składowiskiem obowiązek zapłaty podatku, który winien zostać mu zwrócony przez jednostkę samorządu lokalnego umieszczającą odpady na składowisku, i przewidujących nałożenie na niego sankcji finansowych w razie spóźnionej zapłaty tego podatku, pod warunkiem jednak, że przepisy te są połączone ze środkami mającymi zapewnić, iż wspomniany podatek zostanie rzeczywiście zwrócony w krótkim terminie, a wszystkie koszty związane z odzyskaniem, a w szczególności koszty wynikające z opóźnienia w zapłacie kwot należnych z tego tytułu wspomnianemu podmiotowi od rzeczonej jednostki samorządu lokalnego, w tym sankcje finansowe ewentualnie nałożone na ów podmiot ze względu na to opóźnienie, zostaną uwzględnione w ramach ceny, jaką ma zapłacić temu podmiotowi ta jednostka samorządu lokalnego. Trybunał uściślił, że do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy te przesłanki zostały spełnione.
|
|
24. Turklāt Tiesa tajā pašā spriedumā pamatoti atzina, ka Direktīvas 2000/35 1.–3. pants ir jāinterpretē tādējādi, ka summas, kas pašvaldības uzņēmumam, kurš nodevis atkritumus apglabāšanai, ir jāmaksā atkritumu poligona apsaimniekotājam, piemēram, nodokļa atmaksas summas, ietilpst minētās direktīvas piemērošanas jomā un ka dalībvalstīm līdz ar to saskaņā ar minētās direktīvas 3. pantu ir jānodrošina, ka šis apsaimniekotājs pašvaldības uzņēmumam var prasīt procentus par novēlotu minēto summu samaksu.
|
24. Trybunał orzekł ponadto w tym samym wyroku, że art. 1–3 dyrektywy 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że kwoty należne podmiotowi zajmującemu się składowiskiem od jednostki samorządu lokalnego umieszczającej odpady na składowisku – takie jak kwoty należne z tytułu zwrotu podatku – są objęte zakresem stosowania rzeczonej dyrektywy i że państwa członkowskie winny zapewnić, zgodnie z jej art. 3, by w razie opóźnienia w płatności tych kwot przez jednostkę samorządu lokalnego ów podmiot mógł żądać zapłaty odsetek.
|
|
25. Saskaņā ar iesniedzētiesas teikto Likuma Nr. 549/95 normas, ņemot vērā to formulējumu un piemērošanu praksē, šķiet nesaderīgas ar Direktīvas 1999/31 10. pantu, kā arī Direktīvas 2000/35 1.–3. pantu.
|
25. Zdaniem sądu krajowego przepisy ustawy nr 549/95 są z uwagi na ich sformułowanie i konkretne zastosowanie niezgodne z art. 10 dyrektywy 1999/31 oraz z art. 1–3 dyrektywy 2000/35.
|
|
26. Savukārt Itālijas valdība apgalvo, ka Itālijas tiesiskais regulējums ietver tiesību instrumentus, kas ļauj saprātīgā termiņā no pašvaldību uzņēmumiem, kuri izmanto poligonu, saņemt visu poligona apsaimniekotājam radušos izmaksu atmaksu. It īpaši tā norāda, ka poligona apsaimniekotājs ir cēlis regresa prasību administratīvajā tiesā, kurai ir ekskluzīva kompetence to izskatīt.
|
26. Rząd włoski utrzymuje ze swej strony, że uregulowanie włoskie zawiera instrumenty prawne umożliwiające uzyskanie w rozsądnym terminie zwrotu wszystkich kosztów poniesionych przez podmiot zajmujący się składowiskiem od jednostek samorządu lokalnego korzystających z tego składowiska. Wskazuje między innymi, że podmiot zajmujący się składowiskiem może wnieść powództwo regresywne do sądu administracyjnego, który ma wyłączną właściwość do jego rozpoznania.
|
|
27. Šajā ziņā vispirms ir jāatgādina, ka jautājums, vai valsts tiesību norma, ciktāl tā ir pretrunā Savienības tiesībām, ir jāatstāj nepiemērota, rodas tikai tad, ja šķiet neiespējami interpretēt šo tiesību normu atbilstoši [Savienības tiesībām] (2012. gada 24. janvāra spriedums lietā C‑282/10 Dominguez , Krājumā vēl nav publicēts, 23. punkts).
|
27. W tym względzie należy wskazać na wstępie, że kwestia konieczności niestosowania przepisu krajowego z powodu jego sprzeczności z prawem Unii pojawia dopiero wtedy, gdy okaże się, że nie jest możliwa żadna wykładnia tego przepisu zgodna z prawem Unii (wyrok z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie C‑282/10 Dominguez, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 23).
|
|
28. No pastāvīgās judikatūras izriet, ka, piemērojot valsts tiesības, valsts tiesām tās ir jāinterpretē cik vien iespējams atbilstoši attiecīgās direktīvas tekstam un mērķim, lai sasniegtu tajā paredzēto rezultātu un tātad panāktu atbilstību LESD 288. panta trešajai daļai. Šis pienākums interpretēt valsts tiesības atbilstoši [Savienības tiesībām] atbilst LESD sistēmai, jo tas ļauj valsts tiesām, īstenojot savu kompetenci, nodrošināt Savienības tiesību pilnīgu efektivitāti, iztiesājot tajās iesniegtās lietas (iepriekš minētais spriedums lietā Dominguez , 24. punkts un tajā minētā judikatūra).
|
28. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że stosując prawo wewnętrzne, sądy krajowe zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu rozpatrywanej dyrektywy, by osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem dostosować się do art. 288 akapit trzeci TFUE. Ten wymóg dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem Unii jest bowiem nierozerwalnie związany z systemem traktatu FUE, gdyż zezwala sądom krajowym na zapewnienie, w ramach ich właściwości, pełnej skuteczności prawa Unii przy rozpoznawaniu zawisłych przed nimi sporów (ww. wyrok w sprawie Dominguez, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo).
|
|
29. Turklāt princips, ka [valsts tiesības] ir jāinterpretē atbilstoši [Savienības tiesībām], prasa, lai valsts tiesas, ņemot vērā valsts tiesības kopumā un piemērojot tajās atzītās interpretācijas metodes, veiktu visas to kompetencē ietilpstošās darbības, lai nodrošinātu attiecīgās direktīvas pilnīgu efektivitāti un nonāktu pie risinājuma, kas atbilstu direktīvas mērķim (skat. iepriekš minēto spriedumu lietā Dominguez , 27. punkts un tajā minētā judikatūra).
|
29. Zasada wykładni zgodnej z prawem Unii wymaga ponadto, by sądy krajowe czyniły wszystko, co leży w zakresie ich kompetencji, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni, by zapewnić pełną skuteczność rozpatrywanej dyrektywy i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanymi przez nią celami (ww. wyrok w sprawie Dominguez, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
|
|
30. Līdz ar to, pirms valsts tiesību normas tiek atstātas nepiemērotas tādā lietā kāda ir pamatlieta, valsts tiesai, ņemot vērā ne tikai minētās tiesību normas, bet arī valsts tiesības kopumā un piemērojot tajās atzītās interpretācijas metodes, ir jāpārbauda, vai tā nevar interpretēt minētās valsts tiesības atbilstoši attiecīgās direktīvas tekstam un mērķim.
|
30. W konsekwencji przed podjęciem decyzji o niestosowaniu przepisów krajowych w takiej sprawie jak ta przed sądem krajowym do sądu tego należy ustalenie, z uwzględnieniem nie tylko wspomnianych przepisów, ale także wszystkich przepisów prawa wewnętrznego i przy zastosowaniu metod wykładni uznanych w tym porządku prawnym, czy nie uda mu się dokonać wykładni tegoż prawa krajowego, któr a byłaby zgodna z brzmieniem i celami rozpatrywanej dyrektywy.
|
|
31. Šajā gadījumā no minētā izriet, ka iesniedzējtiesai, pirms tā atstāj nepiemērotas atbilstošās Likuma Nr. 549/95 normas, ņemot vērā valsts tiesības kopumā – gan materiālās, gan procesuālās –, ir jāpārbauda, vai tā nekādi nevar interpretēt valsts tiesības saskaņā ar Direktīvu 1999/31 un 2000/35 tekstu un mērķi.
|
31. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie przed podjęciem decyzji o niestosowaniu właściwych przepisów ustawy nr 549/95 do sądu krajowego należy najpierw sprawdzenie, z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa wewnętrznego, zarówno materialnego, jak i proceduralnego, czy w żadnym wypadku nie uda mu się dokonać wykładni prawa krajowego zgodnej z brzmieniem i celami dyrektyw 1999/31 i 2000/35.
|
|
32. Gadījumā, ja šāda interpretācija nav iespējama, ir jāpārbauda, vai Direktīvas 1999/31 10. pantam un Direktīvas 2000/35 1.–3. pantam ir tieša iedarbība un, vajadzības gadījumā, vai Amia var uz to atsaukties pret Provincia Regionale di Palermo .
|
32. Na wypadek, gdyby taka wykładnia nie była możliwa, należy zbadać, czy art. 10 dyrektywy 1999/31 i art. 1–3 dyrektywy 2000/35 wywołują bezpośredni skutek, a jeżeli tak, czy Amia może powoływać się na nie wobec Provincia Regionale di Palermo.
|
|
33. Šajā ziņā no Tiesas pastāvīgās judikatūras izriet, ka visos gadījumos, kad direktīvas noteikumi pēc to satura ir bez nosacījumiem un pietiekami precīzi, privātpersonām ir tiesības uz tiem atsaukties valsts tiesās pret valsti, ja tā nav transponējusi direktīvu noteiktajā termiņā valsts tiesībās vai arī ja tā ir veikusi nepareizu transpozīciju (skat. iepriekš minēto spriedumu lietā Dominguez , 33. punkts un tajā minētā judikatūra).
|
33. W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że we wszystkich wypadkach, w których przepisy dyrektywy wydają się bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne z punktu widzenia ich treści, jednostki mogą powoływać się na nie przed sądami krajowymi wobec państwa, jeśli to państwo nie przetransponowało dyrektywy do prawa krajowego w odpowiednim terminie albo jeśli dokonało niewłaściwej transpozycji (ww. wyrok w sprawie Dominguez, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).
|
|
34. Šajā gadījumā Direktīvas 1999/31 10. pants atbilst šiem kritērijiem, jo tajā dalībvalstīm nepārprotami ir noteikts pienākums sasniegt precīzu rezultātu un tā piemērošana nav pakļauta nekādiem nosacījumiem. Šī tiesību norma prasa dalībvalstīm veikt pasākumus, lai nodrošinātu, ka cena, kāda tiek prasīta par atkritumu apglabāšanu poligonos, būtu tāda, kas sedz visas ar poligona ierīkošanu un apsaimniekošanu saistītās izmaksas (iepriekš minētais spriedums lietā Pontina Ambiente , 35. punkts).
|
34. W niniejszym przypadku art. 10 dyrektywy 1999/31 spełnia powyższe kryteria z uwagi na to, że nakłada on na państwa członkowskie w jednoznaczny sposób wyraźny obowiązek osiągnięcia określonego rezultatu, który nie jest obwarowany żadnym warunkiem co do stosowania wyrażonej w nim zasady. Przepis ten wymaga bowiem, by państwa członkowskie podjęły środki mające na celu zapewnienie, by wszystkie koszty związane z ustanowieniem i działalnością składowiska odpadów zostały uwzględnione w cenie pobieranej za usuwanie odpadów poprzez umieszczanie ich na składowisku (ww. wyrok w sprawie Pontina Ambiente, pkt 35).
|
|
35. Lai arī Direktīvas 1999/31 10. pantā nav paredzēts pienākums dalībvalstīm ievērot konkrētu metodi attiecībā uz atkritumu poligona izmaksu finansēšanu, šis fakts tomēr neietekmē šajā pantā paredzētā pienākuma precīzo un beznosacījuma raksturu.
|
35. Nawet jeśli art. 10 dyrektywy 1999/31 nie narzuca państwom członkowskim żadnej szczególnej metody finansowania kosztów działalności składowisk, okoliczność ta nie wpływa jednak na precyzyjny i bezwarunkowy charakter obowiązku ustanowionego w tym przepisie.
|
|
36. Attiecībā uz Direktīvas 2000/35 1.–3. pantu ir jānorāda, ka šīs direktīvas 3. pantā ir paredzēts, ka dalībvalstis nodrošina, ka kavēta maksājuma gadījumā ir maksājami procenti, un tos var prasīt kreditors, kurš ir izpildījis savas līgumsaistības un juridiskos pienākumus un nav saņēmis attiecīgo summu laikā, ja vien debitors nav atbildīgs par nokavējumu.
|
36. W odniesieniu do art. 1–3 dyrektywy 2000/35 należy zauważyć, że art. 3 dyrektywy 2000/35 przewiduje, iż państwa członkowskie zapewnią, by w razie opóźnień w płatnościach odsetki były wymagalne i mogły być dochodzone przez wierzyciela, który spełnił swoje umowne i ustawowe zobowiązania i nie otrzymał należnej sumy w terminie, chyba że dłużnik nie ponosi winy za to opóźnienie.
|
|
37. Šis dalībvalstīm noteiktais pienākums ir beznosacījuma un pietiekami precīzs, lai radītu tiešu iedarbību. Summas, kādas pašvaldības uzņēmumam, kas nodevis atkritumus apglabāšanai, ir jāmaksā atkritumu poligona apsaimniekotājam, piemēram, ar nodokļa atmaksu saistītās summas, ietilpst Direktīvas 2000/35 piemērošanas jomā, kas līdz ar to nozīmē, ka apsaimniekotājs pašvaldības uzņēmumam var prasīt procentus par summu, kas attiecīgajam uzņēmumam ir jāmaksā, novēlotu samaksu (šajā ziņā skat. iepriekš minēto spriedumu lietā Pontina Ambiente , 48. punkts).
|
37. Powyższy obowiązek nałożony na państwa członkowskie jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby móc wywoływać bezpośredni skutek. Kwoty należne podmiotowi zajmującemu się składowiskiem od jednostki samorządu lokalnego umieszczającej odpady na składowisku – takie jak kwoty należne z tytułu zwrotu podatku – są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2000/35, z czego wynika zatem, że w razie opóźnienia w płatności wspomnianych kwot, którym można obciążyć tę jednostkę samorządu lokalnego, ów podmiot może żądać zapłaty odsetek (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Pontina Ambiente, pkt 48).
|
|
38. Tā kā Direktīvas 1999/31 10. pants un Direktīvas 2000/35 1.–3. pants atbilst nosacījumiem, kas tiek prasīti tiešas iedarbības esamībai, šīs normas ir saistošas visām dalībvalstu iestādēm, proti, ne tikai valstu tiesām, bet arī visām administratīvajām iestādēm, ieskaitot decentralizētās iestādes, un šīm iestādēm ir pienākums tās piemērot (šajā ziņā skat. 1989. gada 22. jūnija spriedumu lietā 103/88 Costanzo , Recueil , 1839. lpp., 30.–33. punkts, kā arī 2010. gada 14. oktobra spriedumu lietā C‑243/09 Fuß , Krājumā vēl nav publicēts, 61. punkts un tajā minētā judikatūra).
|
38. Jako że art. 10 dyrektywy 1999/31 i art. 1–3 dyrektywy 2000/35 spełniają przesłanki wymagane, by móc wywoływać bezpośredni skutek, przepisy te wiążą wszystkie władze państw członkowskich, to znaczy nie tylko sądy krajowe, lecz również wszystkie organy administracji, w tym władze zdecentralizowane, i władze te są zobowiązane do ich stosowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie 103/88 Costanzo, Rec. s. 1839, pkt 30–33; a także z dnia 14 października 2010 r. w sprawie C‑243/09 Fuß, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo).
|
|
39. Līdz ar to par tādu iestādi, attiecībā pret kuru var atsaukties uz direktīvas noteikumiem, kuriem var būt tieša iedarbība, ir jāuzskata arī Provincia Regionale di Palermo .
|
39. Wśród jednostek, wobec których można powoływać się na przepisy dyrektywy mogące mieć bezpośrednią skuteczność, figuruje zatem taki organ jak Provincia Regionale di Palermo.
|
|
40. No minētā izriet, ka pamatlietā Amia iesniedzējtiesā var atsaukties uz Direktīvas 1999/31 10. pantu un Direktīvas 2000/35 1.–3. pantu pret Provincia Regionale di Palermo [celtās prasības ietvaros].
|
40. Z powyższego wynika, że w sporze głównym Amia może powołać się przed sądem krajowym na art. 10 dyrektywy 1999/31 i art. 1–3 dyrektywy 2000/35 wobec Provincia Regionale di Palermo.
|
|
41. Līdz ar to iesniedzējtiesai gadījumā, ja valsts tiesības nav iespējams interpretēt saskaņā ar [Savienības tiesībām], pamatlietā ir jāatstāj nepiemērota ikviena valsts tiesību norma, kas ir pretrunā Direktīvas 1999/31 10. pantam un Direktīvas 2000/35 1.–3. pantam.
|
41. Sąd krajowy jest zatem obowiązany nie stosować przepisów krajowych sprzecznych z art. 10 dyrektywy 1999/31 i z art. 1–3 dyrektywy 2000/35, jeżeli nie jest możliwa wykładnia prawa krajowego zgodna z tymi przepisami Unii.
|
|
42. Tādējādi uz uzdoto jautājumu ir jāatbild, ka tādos apstākļos, kādi ir pamatlietā:
|
42. W konsekwencji na postawione pytanie należy odpowiedzieć, że w takich okolicznościach jak te przed sądem krajowym:
|
|
– iesniedzējtiesai, pirms tā atstāj nepiemērotas atbilstošās Likuma Nr. 549/95 normas, ņemot vērā valsts tiesības kopumā – gan materiālās, gan procesuālās –, ir jāpārbauda, vai tā nekādi nevar interpretēt valsts tiesības, tādējādi ļaujot atrisināt strīdu pamatlietā, saskaņā ar Direktīvu 1999/31 un 2000/35 tekstu un mērķi;
|
– przed podjęciem decyzji o niestosowaniu właściwych przepisów ustawy nr 549/95 do sądu krajowego należy najpierw sprawdzenie, z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa wewnętrznego, zarówno materialnego, jak i proceduralnego, czy w żadnym wypadku nie uda mu się dokonać wykładni prawa krajowego umożliwiającej rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu w sposób zgodny z brzmieniem i celami dyrektyw 1999/31 i 2000/35,
|
|
– ja šāda interpretācija nav iespējama, valsts tiesai pamatlietā ir jāatstāj nepiemērota ikviena valsts tiesību norma, kas ir pretrunā Direktīvas 1999/31 10. pantam un Direktīvas 2000/35 1.–3. pantam.
|
– jeżeli taka wykładnia nie jest możliwa, sąd krajowy jest obowiązany nie stosować w zawisłym przed nim sporze przepisów krajowych sprzecznych z art. 10 dyrektywy 1999/31 i z art. 1–3 dyrektywy 2000/35.
|
|
Par tiesāšanās izdevumiem
|
W przedmiocie kosztów
|
|
43. Attiecībā uz lietas dalībniekiem šī tiesvedība ir stadija procesā, kuru izskata iesniedzējtiesa, un tā lemj par tiesāšanās izdevumiem. Izdevumi, kas radušies, iesniedzot apsvērumus Tiesai, un kas nav minēto lietas dalībnieku izdevumi, nav atlīdzināmi.
|
43. Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
|