|
|
[pic] | COMMISSIONE DELLE COMUNITÀ EUROPEE |
|
[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |
|
|
Bruxelles, 22.5.2006
|
Βρυξέλλες, 22.5.2006
|
|
COM(2006) 216 definitivo
|
COM(2006) 216 τελικό
|
|
COMUNICAZIONE DELLA COMMISSIONE
|
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
|
|
ARRESTARE LA PERDITA DI BIODIVERSITÀ ENTRO IL 2010 — E OLTRESostenere i servizi ecosistemici per il benessere umano{SEC(2006) 607}{SEC(2006) 621}
|
Η ΑΝΑΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑΣ ΕΩΣ ΤΟ 2010 — ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑΗ υποστήριξη των υπηρεσιών οικοσυστήματος με στόχο την ευημερία του ανθρώπου{SEC(2006) 607}{SEC(2006) 621}
|
|
INDICE
|
ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
|
|
1. Introduzione 3
|
1. Εισαγωγή 3
|
|
2. Perché è importante la biodiversità? 5
|
2. γιατι είναι σημαντικη η βιοποικιλοτητα; 5
|
|
3. Cosa accade alla biodiversità e perché? 5
|
3. τι συμβαινει με τη βιοποικιλοτητα και γιατι; 6
|
|
4. Cosa è stato fatto finora e con quale efficacia? 7
|
4. Tι εχουμε κανει μεχρι σημερα και ποσο αποτελεσματικοι υπηρξαμε; 7
|
|
5. Che cosa resta da fare? 12
|
5. τι επιπλεον πρεπει να γινει; 13
|
|
ALLEGATO 1: EU Action Plan to 2010 and Beyond
|
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1: Πρόγραμμα Δράσης της ΕΕ μέχρι το 2010 και μετέπειτα
|
|
ALLEGATO 2: EU Biodiversity Headline Indicators
|
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2: Συνοπτικοί Δείκτες Βιοποικιλότητας της ΕΕ
|
|
1. INTRODUZIONE
|
1. Εισαγωγή
|
|
Negli ultimi decenni l’umanità ha tratto enormi benefici dallo sviluppo[1], che ha arricchito le nostre vite. Buona parte di questo sviluppo è stata tuttavia associata ad un calo della varietà e dell’estensione dei sistemi naturali – in altri termini, della biodiversità[2]. Questa perdita di biodiversità in termini di ecosistemi, specie e geni è particolarmente preoccupante, non solo per il valore intrinseco fondamentale della natura, ma anche perché comporta un calo dei “servizi ecosistemici” che i sistemi naturali offrono. Tra questi ricordiamo la produzione di cibo, combustibile, fibre e medicinali, l’effetto regolatore sull’acqua, l’aria e il clima, il mantenimento della fertilità del suolo, i cicli dei nutrienti. Sotto questo aspetto le problematiche della biodiversità sono parte integrante dello sviluppo sostenibile e sono elementi che contano per la competitività, la crescita e l’occupazione, oltre che per migliorare l'esistenza delle persone.
|
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες η ανθρωπότητα επωφελήθηκε κατά πολύ από την ανάπτυξη[1] που εμπλούτισε τη ζωή μας. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της εν λόγω ανάπτυξης συνδυάστηκε με την υποβάθμιση της βιοποικιλότητας, ήτοι της ποικιλότητας και της έκτασης των φυσικών συστημάτων[2]. Η εν λόγω απώλεια βιοποικιλότητας σε επίπεδο οικοσυστημάτων, ειδών και γονιδίων προκαλεί ανησυχίες, όχι μόνο λόγω της ιδιαίτερης εγγενούς αξίας της φύσης, αλλά και επειδή συνεπάγεται επιδείνωση των «υπηρεσιών των οικοσυστημάτων» που παρέχουν τα φυσικά συστήματα. Μεταξύ των προαναφερόμενων υπηρεσιών περιλαμβάνονται η παραγωγή τροφίμων, καυσίμων, ινών και φαρμάκων, η ρύθμιση των υδάτων, του αέρα και του κλίματος, η διατήρηση της γονιμότητας του εδάφους και του κύκλου των θρεπτικών στοιχείων. Στο πλαίσιο αυτό οι ανησυχίες για τη βιοποικιλότητα αποτελούν συστατικό στοιχείο του προβληματισμού σχετικά με την αειφόρο ανάπτυξη και στοιχείο του υποβάθρου επί του οποίου βασίζονται η ανταγωνιστικότητα, η ανάπτυξη και η απασχόληση, καθώς και η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.
|
|
La recente valutazione Millennium Ecosystem Assessment (MA)[3] voluta dal Segretario generale delle Nazioni Unite ha evidenziato che la maggior parte dei servizi descritti è in calo, nell’UE e nel pianeta. La situazione è riassumibile in questi termini: stiamo spendendo il capitale naturale della Terra, mettendo così a rischio la capacità degli ecosistemi di provvedere al sostentamento delle generazioni future. È possibile contrastare questo calo, ma solo modificando radicalmente le politiche e le pratiche in uso.
|
Η πρόσφατη αξιολόγηση των οικοσυστημάτων επ’ ευκαιρία της χιλιετίας (MA)[3], που εκτελέστηκε από το γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, τονίζει ότι οι περισσότερες από τις εν λόγω υπηρεσίες υποβαθμίζονται, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι διασπαθίζουμε το κεφάλαιο φυσικών πόρων της γης και θέτουμε σε κίνδυνο την ικανότητα των οικοσυστημάτων να υποστηρίξουν τις μέλλουσες γενναίες. Η εν λόγω επιδείνωση είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί μόνο εάν επέλθουν ουσιαστικές αλλαγές στην πολιτική και στην πράξη.
|
|
L’UE ha assunto impegni significativi in questo campo. I capi di Stato e di governo dell’UE nel 2001 hanno deciso di arrestare “il deterioramento della diversità biologica [nell’UE] al fine di raggiungere questo obiettivo entro il 2010”[4] e di “ripristinare gli habitat e i sistemi naturali”[5]. Nel 2002 hanno condiviso la decisione di circa 130 leader mondiali di ridurre sensibilmente il tasso di perdita della biodiversità [a livello mondiale] entro il 2010[6]. I sondaggi condotti mostrano che le preoccupazioni per la natura e la biodiversità sono fortemente condivise dai cittadini dell’UE[7].
|
Εν προκειμένω η ΕΕ έχει αναλάβει σημαντικές δεσμεύσεις. Οι επικεφαλείς κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ συμφώνησαν, το 2001, «να αναστείλουν την υποβάθμιση της βιοποικιλότητας [στην ΕΕ] έως το 2010»[4] και να «αποκαταστήσουν τα οικολογικά ενδιαιτήματα και τα φυσικά συστήματα»[5]. Το 2002 δεσμεύτηκαν, μαζί με άλλους 130 παγκόσμιους ηγέτες, να «μειώσουν ουσιαστικά το ρυθμό απώλειας της βιοποικιλότητας [σε παγκόσμιο επίπεδο] έως το 2010»[6]. Σχετικές δημοσκοπήσεις αποδεικνύουν ότι ο εν λόγω προβληματισμός για τη φύση και τη βιοποικιλότητα υποστηρίζεται ιδιαίτερα από τους πολίτες της ΕΕ[7].
|
|
A livello comunitario le politiche generali per arrestare la perdita di biodiversità all’interno dell’UE sono ampiamente in atto. Gli obiettivi in materia di biodiversità risultano, ad esempio, integrati nella strategia per lo sviluppo sostenibile[8] e nel partenariato di Lisbona per la crescita e l’occupazione, oltre che in una vasta serie di politiche ambientali e settoriali. Nel 1998 è stata adottata una strategia comunitaria per la biodiversità[9], seguita, nel 2001, dai relativi piani d’azione[10]. La maggior parte degli Stati membri ha anche formulato, o lo sta facendo, strategie e/o piani di azione analoghi.
|
Σε επίπεδο Κοινότητας, έχει πλέον ως επί το πλείστον συγκροτηθεί το πολιτικό πλαίσιο για την ανάσχεση της απώλειας της βιοποικιλότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αξίζει να σημειωθεί για παράδειγμα ότι οι στόχοι σχετικά με τη βιοποικιλότητα έχουν ήδη ενσωματωθεί στην στρατηγική της ΕΕ για την αειφόρο ανάπτυξη (SDS)[8] και τη συνεργασία της Λισαβόνας υπέρ της ανάπτυξης και της απασχόλησης, καθώς και σε ευρύ φάσμα περιβαλλοντικών και τομεακών πολιτικών. Το 1998 εγκρίθηκε η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για τη βιοποικιλότητα[9], ενώ τα αντίστοιχα προγράμματα δράσης[10] εκδόθηκαν το 2001. Τα περισσότερα από τα κράτη μέλη έχουν ήδη εκπονήσει ή εκπονούν ανάλογες στρατηγικές ή/και προγράμματα δράσης.
|
|
Nonostante gli importanti progressi realizzati e i primi segni di un rallentamento della perdita di biodiversità, la velocità e il grado di attuazione sono stati insufficienti e molta della nostra biodiversità è fortemente impoverita e continua a diminuire. È ancora possibile realizzare l’obiettivo fissato per il 2010, ma sarà necessario accelerare l’attuazione delle proposte sia in ambito comunitario che negli Stati membri.
|
Μολονότι έχουν επιτευχθεί σοβαρές πρόοδοι και έχουν παρατηρηθεί τα πρώτα συμπτώματα επιβράδυνσης της απώλειας της βιοποικιλότητας, ο ρυθμός και η έκταση της εφαρμογής των ως άνω μέτρων δεν ικανοποιούν. Μεγάλο μέρος της βιοποικιλότητάς μας εξακολουθεί να είναι λίαν υποβαθμισμένη και η κατάσταση επιδεινούται περαιτέρω. Η επίτευξη του θεσπισμένου στόχου για το 2010 είναι ακόμη δυνατή, αλλά απαιτεί επιτάχυνση της εφαρμογής των αντιστοίχως προβλεπόμενων μέτρων, τόσο σε επίπεδο Κοινότητας, όσο και σε επίπεδο κρατών μελών.
|
|
In particolare vengono evidenziate due minacce per la biodiversità dell’UE. La prima riguarda l’utilizzo sconsiderato del territorio e lo sviluppo. Gli Stati membri hanno una particolare responsabilità perché, migliorando la pianificazione, possono conciliare le esigenze di utilizzo del territorio e di sviluppo con quelle di conservazione della biodiversità e di mantenimento dei servizi ecosistemici. La seconda concerne l’impatto sempre più forte dei cambiamenti climatici sulla biodiversità. Questa situazione rafforza l’urgente necessità di intervenire con efficacia sulle emissioni dei gas serra anche oltre gli obiettivi stabiliti nel protocollo di Kyoto. È inoltre necessario sostenere l’adattamento della biodiversità ai cambiamenti climatici, garantendo allo stesso tempo che i provvedimenti per l’adattamento e l’attenuazione dei cambiamenti climatici non rappresentino essi stessi un pericolo per la biodiversità.
|
Τονίζονται ιδιαίτερα δύο από τις απειλές που αντιμετωπίζει η βιοποικιλότητα στην ΕΕ. Η πρώτη αφορά την απερίσκεπτη χρήση και ανάπτυξη της γης. Τα κράτη μέλη επωμίζονται εν προκειμένω ιδιαίτερες ευθύνες και καλούνται, μέσω του βελτιωμένου σχεδιασμού, να συμφιλιώσουν τις ανάγκες χρήσης και ανάπτυξης της γης με τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και τη διαφύλαξη των υπηρεσιών που παρέχουν τα οικοσυστήματα. Η δεύτερη απειλή αφορά την ολοένα και μεγαλύτερη επίδραση της κλιματικής αλλαγής στη βιοποικιλότητα. Λόγω αυτής, καθίσταται εισέτι επιτακτικότερη η ανάγκη ανάληψης αποτελεσματικής δράσης για την αντιμετώπιση των εκπομπών των αερίων που επιδεινώνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, ώστε να επιτευχθούν ακόμη καλύτερα αποτελέσματα από τα προβλεπόμενα βάσει των στόχων του πρωτοκόλλου του Κιότο. Παράλληλα καλούμαστε να υποστηρίξουμε την προσαρμογή της βιοποικιλότητας στην αλλαγή του κλίματος, εξασφαλίζοντας ότι τα μέτρα για την προσαρμογή στην αλλαγή του κλίματος και τον μετριασμό των επιπτώσεών της δεν είναι επιβλαβή για την βιοποικιλότητα.
|
|
I risultati ottenuti a livello mondiale non sono incoraggianti e si avverte il rischio reale di non riuscire a rispettare l’obiettivo globale del 2010. L’UE ha le sue responsabilità in questo. Il nostro stile di vita ci rende fortemente dipendenti dalle importazioni dai paesi in via di sviluppo: la produzione e il trasporto di questi beni possono spesso accelerare la perdita di biodiversità. Se vogliamo fare la differenza, dobbiamo renderci credibili tutelando la biodiversità dell’UE e raddoppiando, al contempo, i nostri tentativi di tutelare la biodiversità a livello mondiale con gli aiuti allo sviluppo, le relazioni commerciali e la governance internazionale.
|
Οι μέχρι σήμερα συντελεσθείσες πρόοδοι σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές. Ο κίνδυνος να μην επιτευχθούν οι θεσπισθέντες στόχοι σχετικά με το 2010 είναι υπαρκτός. Μέρος της ευθύνης φέρει εν προκειμένω η ΕΕ. Ο τρόπος ζωής μας βασίζεται κατά πολύ στις εισαγωγές από αναπτυσσόμενες χώρες, στις οποίες η παραγωγή και η μεταφορά προϊόντων συχνά ενδέχεται να συνεπάγονται απώλεια της βιοποικιλότητας. Για να πετύχουμε κάποια αποτελέσματα, επιβάλλεται να καταστούμε αξιόπιστοι, προστατεύοντας τη βιοποικιλότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διπλασιάζοντας δε τις προσπάθειες για την προστασία της βιοποικιλότητας σε παγκόσμιο επίπεδο, με την παροχή αναπτυξιακής βοήθειας, την ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων και της παγκόσμιας διακυβέρνησης.
|
|
La presente comunicazione evidenzia l’ampiezza del problema ed esamina l’adeguatezza delle soluzioni che l’UE ha proposto finora. In seguito individua i principali settori di intervento, i relativi obiettivi e le misure di sostegno necessarie per conseguire gli obiettivi del 2010 e intraprendere la strada del recupero della biodiversità. Tutte queste considerazioni si traducono in obiettivi ed azioni specifici illustrati nel piano d’azione dell’UE fino al 2010 e oltre ( EU Action Plan to 2010 and Beyond ), allegato al presente documento. Il piano è destinato alle istituzioni comunitarie e agli Stati membri e individua le responsabilità di ciascun soggetto chiamato a intervenire. Il piano è fondato sulla consultazione di esperti di numerosi settori e del pubblico, che lo sostengono ampiamente.
|
Η παρούσα ανακοίνωση περιγράφει συνοπτικά τις διαστάσεις του ζητήματος και εξετάζει την καταλληλότητα των απαντήσεων που έχει δώσει στο πρόβλημα μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εν συνεχεία, προσδιορίζει τους πολιτικούς τομείς καθοριστικής σημασίας στους οποίους επιβάλλεται να αναληφθεί δράση, καθώς και τους σχετικούς στόχους και τα μέτρα υποστήριξης που κρίνονται απαραίτητα για να επιτευχθούν οι στόχοι του 2010 και να αρχίσει η αποκατάσταση της βιοποικιλότητας. Τα ανωτέρω εν συνεχεία μεταφράζονται σε ειδικούς στόχους και δράσεις στο επισυναπτόμενο «πρόγραμμα δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι το 2010 και μετέπειτα.» Το ως άνω πρόγραμμα δράσης απευθύνεται τόσο στα θεσμικά όργανα της Κοινότητας, όσο και στα κράτη μέλη και διευκρινίζει τις ευθύνες που επωμίζονται για την ανάληψη κοινής δράσης. Το σχέδιο έτυχε έντονης υποστήριξης και βασίστηκε σε ευρέως φάσματος διαβούλευση με τους εμπειρογνώμονες και το κοινό.
|
|
Infine, l’obiettivo di arrestare la perdita di biodiversità entro il 2010 non deve essere un fine in sé. La Commissione intende avviare un dibattito in merito ad una visione di lungo termine entro la quale inquadrare le politiche future riguardanti il tipo di natura che desideriamo per l’UE e il ruolo dell’UE nella salvaguardia della natura in tutto il pianeta.
|
Τέλος, η ανάσχεση της απώλειας της βιοποικιλότητας έως το 2010 δεν συνιστά αυτοσκοπό. Η Επιτροπή προτίθεται να ξεκινήσει διάλογο για την επεξεργασία μιας πιο μακροπρόθεσμης θεώρησης, εντός της οποίας να εγγραφεί η μελλοντική πολιτική για το είδος της φύσης που επιθυμούμε να έχουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η ΕΕ ως προς τη διαφύλαξη της φύσης σε παγκόσμιο επίπεδο.
|
|
2. PERCHÉ È IMPORTANTE LA BIODIVERSITÀ?
|
2. γιατι είναι σημαντικη η βιοποικιλοτητα;
|
|
Ci si può chiedere se sia un problema portare all’estinzione un numero sempre più elevato di specie e se l’ingegno umano e la tecnologia non possano trovare dei sostituti per i servizi ecosistemici perduti.
|
Έχει σημασία το αν προκαλούμε την εξάλειψη ολοένα και περισσοτέρων ειδών; Δεν θα μπορούσε η ανθρώπινη επινοητικότητα και τεχνολογία να υποκαταστήσει τις απολεσθείσες υπηρεσίες των οικοσυστημάτων;
|
|
Per molti la perdita di specie e di habitat naturali è un problema perché, sotto il profilo etico, ritengono che l’umanità non abbia il diritto di decidere del destino della natura. In termini più concreti, la natura ha un valore per il piacere e l’ispirazione che infonde e seppure sia difficile quantificarlo, nondimeno rappresenta la base per buona parte del settore turistico e ricreativo.
|
Για πολλούς, η απώλεια φυσικών ειδών και ενδιαιτημάτων έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή θεωρούν ότι, από ηθική σκοπιά, δεν έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε τη μοίρα της φύσης. Σε πιο πρακτικό επίπεδο, η αξία της φύσης έγκειται στην απόλαυση και έμπνευση που παρέχει. Μολονότι η συγκεκριμένη αξία είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί, αποτελεί το υπόβαθρο για το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών και ψυχαγωγικών κλάδων.
|
|
Da un punto di vista economico la biodiversità apporta benefici per le generazioni attuali e per quelle future grazie ai servizi offerti dagli ecosistemi, quali la produzione di cibo, combustibile, fibre e medicinali, l’effetto regolatore sull’acqua, l’aria e il clima, il mantenimento della fertilità del suolo, i cicli dei nutrienti. È difficile attribuire un valore monetario preciso a questi servizi su scala mondiale, ma le stime dicono che si tratta di centinaia di miliardi di euro l’anno. Essi sono inoltre alla base della crescita, dell’occupazione e del benessere dell’UE. Nei paesi in via di sviluppo rappresentano un elemento determinante per il conseguimento degli obiettivi di sviluppo del millennio (i Millennium Development Goals ). Eppure, secondo la valutazione MA, circa due terzi di questi servizi sono in calo nel mondo, messi in pericolo dall’eccessivo sfruttamento e dalla perdita di quella ricchezza di specie che ne assicura la stabilità.
|
Από οικονομική σκοπιά, η βιοποικιλότητα εξασφαλίζει οφέλη για τις παρούσες και τις μέλλουσες γενεές, μέσω των υπηρεσιών που παρέχουν τα οικοσυστήματα. Οι εν λόγω υπηρεσίες περιλαμβάνουν την παραγωγή τροφίμων, καυσίμων, ινών και φαρμάκων, τη ρύθμιση του νερού, του ατμοσφαιρικού αέρα και του κλίματος, τη διατήρηση της γονιμότητας του εδάφους και του κύκλου των θρεπτικών συστατικών. Είναι δύσκολο να αποδοθούν συγκεκριμένες οικονομικές αξίες στις εν λόγω υπηρεσίες σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά σχετικοί υπολογισμοί θεωρούν ότι είναι της τάξης των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Στις υπηρεσίες αυτές στηρίζονται η οικονομική ανάπτυξη, η απασχόληση και η ευημερία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις αναπτυσσόμενες χώρες μάλιστα, είναι καθοριστικής σημασίας για την επίτευξη των αναπτυξιακών στόχων της χιλιετίας. Εντούτοις, σύμφωνα με τη ΜΑ, περίπου δύο τρίτα των υπηρεσιών που παρέχουν τα οικοσυστήματα σε παγκόσμιο επίπεδο υποβαθμίζονται, λόγω της υπέρμετρης εκμετάλλευσης και της απώλειας του βιολογικού πλούτου που εξασφαλίζει τη σταθερότητά τους.
|
|
A riprova di questo calo si possono citare fenomeni quali la drastica diminuzione degli stock ittici, la perdita diffusa di fertilità del suolo, le distruzioni delle popolazioni di impollinatori e la minor capacità di ritenzione delle acque di esondazione dei nostri fiumi. C’è un limite al grado in cui l’ingegno umano e la tecnologia possono sostituirsi a questo sistema naturale di supporto alla vita e anche dove ci riescono, spesso i costi superano quelli degli interventi di conservazione. Oltrepassata una certa soglia, è spesso molto difficile, se non impossibile, ripristinare gli ecosistemi: l’estinzione è un fenomeno definitivo e l’umanità non è in grado di sopravvivere senza questo sistema di sostentamento della vita.
|
Χαρακτηριστικό τεκμήριο της εν λόγω υποβάθμισης αποτελούν, για παράδειγμα, η ραγδαία συρρίκνωση των αλιευτικών αποθεμάτων, η ευρύτατα διαδεδομένη απώλεια της γονιμότητας του εδάφους, οι έντονες μειώσεις των επικονιαστικών ειδών και η μειωμένη ικανότητα κατακράτησης των πλημμυρικών υδάτων από τους ποταμούς. Η ανθρώπινη επινοητικότητα και τεχνολογία μπορεί να υποκαταστήσει μόνο μέχρι ένα ορισμένο σημείο το συγκεκριμένο σύστημα υποστήριξης της ζωής και ακόμη και στις περιπτώσεις που αυτό είναι δυνατόν, συχνά το κόστος υπερβαίνει τις δαπάνες που απαιτούνται για τη διαφύλαξη της ήδη υφιστάμενης βιοποικιλότητας. Από κάποιο σημείο και μετά, συχνά είναι πολύ δύσκολη - ή αδύνατη - η αποκατάσταση των οικοσυστημάτων. Η εξάλειψή τους είναι οριστική. Τελικά, η ανθρωπότητα δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς αυτό το σύστημα υποστήριξης ζωής.
|
|
3. COSA ACCADE ALLA BIODIVERSITÀ E PERCHÉ?
|
3. τι συμβαινει με τη βιοποικιλοτητα και γιατι;
|
|
3.1. Situazione della biodiversità e tendenze
|
3.1. Η κατάσταση και οι τάσεις της βιοποικιλότητας
|
|
Secondo la MA, gli ecosistemi europei hanno subito una maggiore frammentazione di origine antropica rispetto a quelli di tutti gli altri continenti. Per citare un esempio, solo l’1-3% delle foreste dell’Europa occidentale può essere definito “indisturbato dalla presenza umana”: dagli anni ‘50 l’Europa ha perduto oltre la metà delle terre umide e dei terreni agricoli a più alto valore naturalistico, senza contare che molti ecosistemi marini dell’UE sono degradati. Per quanto riguarda le specie, il 42% dei mammiferi autoctoni dell’Europa, il 43% degli uccelli, il 45% dei lepidotteri, il 30% degli anfibi, il 45% dei rettili e il 52% dei pesci di acqua dolce sono minacciati di estinzione; inoltre, la maggior parte dei principali stock ittici marini è al di sotto della soglia biologica di sicurezza e circa 800 specie vegetali europee sono a rischio di estinzione globale. Inoltre, sono in atto cambiamenti ancora sconosciuti ma potenzialmente significativi nelle forme di vita inferiori, compresa la diversità di invertebrati e di popolazioni microbiche. Infine, molte specie un tempo comuni oggi presentano una diminuzione della popolazione. Questa perdita di specie e il calo in termini numerici sono spesso abbinati ad una perdita sensibile di diversità genetica.
|
Η ΜΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα οικοσυστήματα στην Ευρώπη έχουν υποστεί μεγαλύτερη ανθρωπογενή κατάτμηση από ότι σε άλλες ηπείρους. Για παράδειγμα, μόνο ποσοστό 1–3% των δασών της δυτικής Ευρώπης μπορεί να θεωρηθεί ότι «δεν έχει διαταραχθεί από τον άνθρωπο». Από το 1950 η Ευρώπη έχει απολέσει περισσότερο από το 50% των υγροτόπων και των γεωργικών εκτάσεων που θεωρούνται υψηλής φυσικής αξίας, ενώ ταυτόχρονα έχουν υποβαθμιστεί και πολλά από τα θαλάσσια οικοσυστήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε επίπεδο ειδών, 42% των αυτοχθόνων θηλαστικών, 43% των πτηνών, 45% των πεταλούδων, 30% των αμφιβίων, 45% των ερπετών και 52% των ψαριών του γλυκού νερού κινδυνεύουν να εκλείψουν στην Ευρώπη. Τα περισσότερα από τα σημαντικά αποθέματα θαλασσίων ιχθύων βρίσκονται κάτω από τα ασφαλή βιολογικά όρια ενώ περίπου 800 φυτικά είδη στην Ευρώπη κινδυνεύουν να εξαλειφθούν παγκοσμίως. Ταυτόχρονα αγνοούμε τις ενδεχομένως σημαντικότατες μεταβολές στις κατώτερες μορφές ζωής, συμπεριλαμβανόμενης της ποικιλομορφίας των ασπόνδυλων και των μικροβίων. Επιπλέον παρατηρούνται μειώσεις πληθυσμών σε πολλά είδη που κατά το παρελθόν ήταν ευρύτατης διάδοσης. Η συγκεκριμένη απώλεια και η συρρίκνωση των ειδών συνοδεύονται από σημαντική απώλεια γενετικής ποικιλομορφίας.
|
|
Su scala mondiale, la perdita di biodiversità è ancora più preoccupante.[11] Dalla fine degli anni ‘70 è stata distrutta una superficie di foresta pluviale tropicale più ampia dell’UE, in massima parte per ricavarne legno, per praticare colture come la palma da olio e la soia e per allevare bestiame; ogni 3-4 anni viene distrutta una superficie equivalente a tutta la Francia. Anche altri ecosistemi come le terre umide, le zone aride, le isole, le foreste temperate, le foreste di mangrovie e le barriere coralline stanno subendo perdite di pari entità. Le specie oggi si estinguono a una velocità circa 100 volte superiore a quella che si può desumere dai resti fossili e si prevede che possa accelerare, con la minaccia concreta di una nuova “estinzione di massa” di proporzioni mai viste dalla scomparsa dei dinosauri.
|
Ακόμη ανησυχητικότερη είναι η απώλεια της βιοποικιλότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.[11] Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 έχει καταστραφεί περιοχή του τροπικού δάσους με έκταση μεγαλύτερη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως λόγω της υλοτομίας των καλλιεργειών για την παραγωγή προϊόντων όπως το φοινικέλαιο, η σόγια, και της εκτροφής ζώων. Κάθε τρία με τέσσερα χρόνια, καταστρέφεται περιοχή έκτασης περίπου ίσης προς το εμβαδόν της Γαλλίας. Πολλά και ποικίλα άλλα οικοσυστήματα, όπως οι υγρότοποι, οι ξηρότοποι, τα οικοσυστήματα των νήσων, τα εύκρατα δασικά οικοσυστήματα, τα οικοσυστήματα της μαγκρόβιας βλάστησης και τα κοραλλιογενή φράγματα, υφίστανται ανάλογες απώλειες. Οι ρυθμοί εξαφάνισης των ειδών είναι περίπου εκατό φορές υψηλότεροι από τους προκύπτοντες από τα διαθέσιμα δεδομένα για τα απολιθώματα και προβλέπεται ότι θα επιταχυνθούν περαιτέρω, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος να σημειωθεί ένα νέο φαινόμενο «μαζικής εξαφάνισης ειδών» που μέχρι σήμερα δεν έχει παρατηρηθεί από την εποχή των δεινοσαύρων.
|
|
3.2. Pressioni e fattori che determinano la perdita di biodiversità
|
3.2. Πιέσεις και δυνάμεις που προκαλούν την απώλεια της βιοποικιλότητας
|
|
I principali fattori di pressione e le cause che determinano questo fenomeno sono ormai ben noti. La pressione principale è rappresentata dalla frammentazione, dal degrado e dalla distruzione degli habitat causati dal cambiamento nell’utilizzo del suolo che, a sua volta, è dato dalla conversione, dall’intensificazione dei sistemi di produzione, dall’abbandono delle pratiche tradizionali (che spesso erano compatibili con la biodiversità), dalle opere di edificazione e da calamità varie tra le quali gli incendi. Altri fattori di pressione importanti sono l’eccessivo sfruttamento, la diffusione di specie esotiche invasive e l’inquinamento. L’importanza relativa di questi fattori di pressione varia da un luogo all’altro e molto spesso vari fattori agiscono in concomitanza.
|
Οι κυριότερες πιέσεις και δυνάμεις είναι γνωστές. Η πίεση εκφράζεται κυρίως ως κατάτμηση, υποβάθμιση και καταστροφή των οικολογικών ενδιαιτημάτων, λόγω της αλλαγής της χρήσης της γης, μεταξύ άλλων εξαιτίας των νέων χρήσεων, της εντατικοποίησης των παραγωγικών συστημάτων, της εγκατάλειψης των παραδοσιακών (και συχνά φιλικών για τη βιοποικιλότητα) πρακτικών, των κατασκευών και διάφορων καταστροφών συμπεριλαμβανομένων και των πυρκαγιών. Άλλες, καθοριστικής σημασίας πιέσεις, είναι η υπερεντατική εκμετάλλευση, η εξάπλωση επεκτατικών αλλοχθόνων ειδών και η ρύπανση. Η σχετική σημασία των ανωτέρω πιέσεων ποικίλει ανάλογα με την περιοχή και πολύ συχνά το τελικό αποτέλεσμα οφείλεται στη συνδυασμένη άσκηση πολλών από τις προαναφερόμενες πιέσεις.
|
|
Su scala mondiale due sono le cause che scatenano questi fattori di pressione: la crescita demografica e l’aumento dei consumi pro capite. Si prevede che queste cause andranno ad intensificarsi notevolmente, esercitando maggiori pressioni soprattutto sulle foreste tropicali, su altri ecosistemi tropicali e sugli ecosistemi di montagna. Anche se questi fattori sono meno importanti ai fini della perdita di biodiversità nell’UE, ci si aspetta che anche nell’UE varie pressioni aumenteranno, compresa la domanda di alloggi e di infrastrutture di trasporto.
|
Σε παγκόσμιο επίπεδο δύο είναι οι καθοριστικής σημασίας δυνάμεις που διαμορφώνουν τις εν λόγω πιέσεις: η δημογραφική αύξηση και η αύξηση της κατά κεφαλήν κατανάλωσης. Προβλέπεται ότι οι εν λόγω δυνάμεις θα αυξηθούν ουσιαστικά, κλιμακώνοντας τις πιέσεις που ασκούνται ιδίως στα τροπικά δάση, σε άλλα τροπικά οικοσυστήματα καθώς και στα ορεινά οικοσυστήματα. Μολονότι πρόκειται για μικρότερης σημασίας δυνάμεις επιδείνωσης της απώλειας της βιοποικιλότητας σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, προβλέπεται η αύξηση διαφόρων μορφών πίεσης και στην Ευρωπαϊκή Ένωση μεταξύ άλλων και λόγω της αυξανόμενης στεγαστικής ζήτησης και των υποδομών για τις μεταφορές.
|
|
Altri fattori importanti a livello mondiale sono gli insuccessi in termini di governance e il mancato riconoscimento, da parte dell’economia tradizionale, del valore economico del capitale naturale e dei servizi ecosistemici.
|
Στις σημαντικές δυνάμεις σε παγκόσμιο επίπεδο συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η προβληματική διακυβέρνηση και η αδυναμία των παραδοσιακών οικονομιών να αναγνωρίσουν την οικονομική αξία του φυσικού κεφαλαίου και των υπηρεσιών που παρέχουν τα οικοσυστήματα.
|
|
A queste cause si aggiungono i cambiamenti climatici, i cui effetti sulla biodiversità (come il cambiamento dei modelli di distribuzione, migrazione e riproduzione) sono già osservabili. In Europa entro il 2010 le temperature medie dovrebbero aumentare di un valore compreso tra 2oC e 6,3oC rispetto alle temperature del 1990 e questo fatto potrebbe avere effetti significativi sulla biodiversità.
|
Στις εν λόγω δυνάμεις προστίθεται η αλλαγή του κλίματος, της οποίας έχουν ήδη καταστεί ορατά τα αποτελέσματα στην βιοποικιλότητα (όπως η αλλαγή των προτύπων κατανομής αποδημίας και αναπαραγωγής). Στην Ευρώπη αναμένεται ότι οι μέσες θερμοκρασίες θα αυξηθούν κατά 2 έως 6.3oC ως προς τις θερμοκρασίες του 1990 μέχρι το 2100. Αυτό θα μπορούσε να έχει σοβαρότατες επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα.
|
|
Infine anche la globalizzazione, compreso il commercio europeo, aumenta le pressioni esercitate sulla biodiversità e sui servizi ecosistemici nei paesi in via di sviluppo e nell’UE, ad esempio con la maggiore domanda di risorse naturali, con il contributo alle emissioni di gas serra e favorendo la diffusione di specie esotiche invasive.
|
Τέλος, η παγκοσμιοποίηση, συμπεριλαμβανομένου και του ευρωπαϊκού εμπορίου, αυξάνει τις πιέσεις που ασκούνται στη βιοποικιλότητα και τις υπηρεσίες οικοσυστημάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες και την ΕΕ, κλιμακώνοντας μεταξύ άλλων, τη ζήτηση φυσικών πόρων, συμβάλλοντας στις εκπομπές αερίων που επιδεινώνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και διευκολύνοντας τη διάδοση επεκτατικών αλλοχθόνων ειδών.
|
|
4. COSA È STATO FATTO FINORA E CON QUALE EFFICACIA?
|
4. Tι εχουμε κανει μεχρι σημερα και ποσο αποτελεσματικοι υπηρξαμε;
|
|
Questo capitolo passa in rassegna i risultati ottenuti nell’attuazione della strategia comunitaria per la biodiversità e dei relativi piani d’azione, e in questo senso è adempiuto l’obbligo di riferire al Consiglio e al Parlamento in merito. Le informazioni riportate si basano sul riesame della politica in materia di biodiversità svolto nel 2003–2004[12] e tengono conto degli sviluppi successivi.
|
Στο παρόν τμήμα συνοψίζονται τα βήματα προόδου που έχουν σημειωθεί όσον αφορά την εφαρμογή της στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για τη βιοποικιλότητα και των αντιστοίχων προγραμμάτων δράσης και ικανοποιείται η υποχρέωση υποβολής εκθέσεων στο Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με το εν λόγω θέμα. Το συγκεκριμένο τμήμα του εγγράφου βασίζεται στην επανεξέταση της πολιτικής για τη βιοποικιλότητα που πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο 2003–2004,[12] και λαμβάνει δεόντως υπόψη τις μετέπειτα εξελίξεις.
|
|
4.1. L’approccio dell’UE alla politica sulla biodiversità
|
4.1. Η προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά την πολιτική για τη βιοποικιλότητα
|
|
L’approccio politico dell’UE riconosce che la biodiversità non è diffusa uniformemente e che alcuni habitat e specie sono più a rischio di altri. Per questo attribuisce particolare importanza alla creazione e alla protezione di una rete consistente di siti a elevato valore naturalistico: la rete Natura 2000. Questo approccio riconosce però anche che gran parte della biodiversità si trova al di fuori di questi siti. L' intervento piu' ampio sull’ambiente al di fuori della rete Natura 2000 e' garantito dalle politiche specifiche sulla natura (con le azioni a favore delle specie minacciate e della connettività della rete Natura 2000, per esempio) e dall’integrazione delle esigenze in termini di biodiversità nelle politiche agricola, della pesca e in altri settori.
|
Η πολιτική προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναγνωρίζει ότι η βιοποικιλότητα δεν κατανέμεται ομαλά και ότι ορισμένα οικολογικά ενδιαιτήματα και είδη κινδυνεύουν περισσότερο από άλλα. Ως εκ τούτου αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη δημιουργία και την παρεχόμενη προστασία ενός ουσιαστικού δικτύου τόπων ύψιστης φυσικής αξίας στο πλαίσιο του Natura 2000. Ωστόσο, η εν λόγω προσέγγιση αναγνωρίζει επίσης ότι μεγάλο μέρος της βιοποικιλότητας δεν καλύπτεται από τις ως άνω περιοχές. Ως εκ τούτου προβλέπεται η ανάληψη δράσης για το περιβάλλον εκτός του Natura 2000, με την άσκηση ειδικής πολιτικής για τη φύση (για παράδειγμα με ενέργειες υπέρ των απειλούμενων ειδών και για τη σύνδεση των τόπων του Natura 2000), καθώς και με την ένταξη των μελημάτων σε ό,τι αφορά τη βιοποικιλότητα στη γεωργική, την αλιευτική και τις υπόλοιπες πολιτικές.
|
|
Sulla scena internazionale l’UE si è occupata principalmente di rafforzare la Convenzione sulla Diversità Biologica e altri accordi in materia di biodiversità, tentando di farli attuare e di intervenire a favore della biodiversità con l’assistenza esterna. L’UE ha attivamente regolamentato il commercio insostenibile delle specie minacciate e ha promosso sinergie tra l’Organizzazione Mondiale del Commercio e gli accordi multilaterali in campo ambientale. Fino ad oggi alla biodiversità è stata riservata un’attenzione relativamente limitata nell’ambito degli accordi commerciali bilaterali e multilaterali.
|
Σε διεθνές επίπεδο, η ΕΕ εστιάζει το ενδιαφέρον της στην ενίσχυση της σύμβασης για τη βιολογική ποικιλομορφία (CBD) και σε άλλες συμφωνίες που σχετίζονται με τη βιοποικιλότητα, εξασφαλίζοντας την εφαρμογή τους και υποστηρίζοντας τη βιοποικιλότητα με εξωτερική αρωγή. Η ΕΕ έχει αναπτύξει δραστηριότητες σχετικά με την κανονιστική ρύθμιση του μη βιώσιμου εμπορίου απειλουμένων ειδών και έχει προωθήσει τις συνέργειες μεταξύ του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και των πολυμερών περιβαλλοντικών συμφωνιών. Μέχρι σήμερα έχει αποδοθεί σχετικά περιορισμένη σημασία στη βιοποικιλότητα, στο πλαίσιο των διμερών και πολυμερών εμπορικών συμφωνιών.
|
|
4.2. La biodiversità nell’ambito della politica interna dell’UE
|
4.2. Η βιοποικιλότητα στην εσωτερική πολιτική της ΕΕ
|
|
4.2.1. Salvaguardia degli habitat e delle specie più importanti
|
4.2.1. Η διαφύλαξη των σημαντικοτέρων οικολογικών ενδιαιτημάτων και βιολογικών ειδών
|
|
La base dell’intervento dell’UE in questo campo è rappresentata da due direttive, quella sugli uccelli selvatici[13] e quella sugli habitat[14] (che, insieme, costituiscono le “direttive sulla natura”). Pur non essendo state attuate interamente in tutti gli Stati membri, si sono registrati sensibili progressi nella designazione dei siti della rete Natura 2000, una rete composta di siti contenenti aree “sufficienti” dei 200 tipi di habitat più importanti dell’UE. La rete oggi copre circa il 18% del territorio dell’UE-15 e l’ampliamento agli Stati dell’UE-10 è in fase avanzata. Piani d’azione concepiti appositamente per determinate specie si stanno rivelando positivi per alcune delle specie più minacciate dell’UE.
|
Η ανάληψη δράσης εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης βασίζεται εν προκειμένω στις οδηγίες για τα πτηνά[13] και τους οικοτόπους (ενδιαιτήματα)[14] (τις αποκαλούμενες «οδηγίες για τη φύση»). Μολονότι δεν έχουν ακόμη πλήρως εφαρμοσθεί σε όλα τα κράτη μέλη, σημειώθηκαν ουσιαστικές πρόοδοι όσον αφορά το χαρακτηρισμό των τόπων του δικτύου Natura 2000. Το εν λόγω δίκτυο αποτελείται από τόπους «επαρκούς επιφάνειας» των διακοσίων σημαντικότερων τύπων οικολογικών ενδιαιτημάτων στην ΕΕ. Το δίκτυο καλύπτει πλέον περίπου 18% του εδάφους της ΕΕ–15. Παράλληλα έχει προχωρήσει ομαλά η επέκτασή του στις χώρες ΕΕ–10. Τα προγράμματα δράσης που εφαρμόζονται για συγκεκριμένα βιολογικά είδη αποδεικνύονται επωφελή για ορισμένα από τα πλέον απειλούμενα εξ’ αυτών στην ΕΕ.
|
|
Tra i problemi insoluti figura la sostanziale assenza di siti Natura 2000 nell’ambiente marino, gli impatti dannosi delle attività di sviluppo sui siti Natura 2000 e la scarsa disponibilità di fondi per una gestione efficace dei siti e per le azioni di sostegno. Tutti i benefici della rete in termini di biodiversità e servizi ecosistemici si faranno sentire solo quando i problemi che ancora rimangono in sospeso saranno affrontati nella loro interezza.
|
Μεταξύ των προβλημάτων που εξακολουθούν να εκκρεμούν, συγκαταλέγεται η απουσία του δικτύου προστατευομένων περιοχών Natura 2000 στο θαλάσσιο περιβάλλον, οι επιβλαβείς επιπτώσεις των αναπτυξιακών δραστηριοτήτων στους τόπους του Natura 2000 και οι περιορισμένες πιστώσεις που διατίθενται για την αποτελεσματική διαχείριση των τόπων και την ανάληψη δράσεων υποστήριξης.Τα πλήρη οφέλη του δικτύου όσον αφορά την βιοποικιλότητα και τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων θα καταστούν αισθητά μόνο μετά την αντιμετώπιση των εισέτι υφιστάμενων προβλημάτων.
|
|
Le regioni più remote e i paesi e i territori d’oltremare degli Stati membri presentano una biodiversità d’importanza internazionale, ma gran parte di queste zone non rientra nelle direttive sulla natura.[15]
|
Οι ακριτικές περιφέρειες και τα υπερπόντια διαμερίσματα και εδάφη των κρατών μελών είναι διεθνούς σημασίας για τη βιοποικιλότητα αλλά ως επί το πλείστον δεν καλύπτονται από τις οδηγίες για τη φύση[15].
|
|
4.2.2. Integrazione della biodiversità nella strategia per lo sviluppo sostenibile, nel partenariato di Lisbona per la crescita e l’occupazione e nella politica ambientale
|
4.2.2. Η κάλυψη της βιοποικιλότητας από τη στρατηγική για την αειφόρο ανάπτυξη, τη συνεργασία της Λισαβόνας υπέρ της οικονομικής ανάπτυξης και της απασχόλησης καθώς και την πολιτική περιβάλλοντος
|
|
La conservazione della biodiversità rientra fra gli obiettivi principali della strategia per lo sviluppo sostenibile e del sesto programma d’azione per l’ambiente[16]. È stata inoltre ritenuta un elemento importante che può contribuire alla crescita e all’occupazione dell’UE (due terzi degli Stati membri affrontano questo tema nei rispettivi programmi nazionali di riforma nell’ambito della strategia di Lisbona). Anche i rilevanti progressi avvenuti nella politica ambientale stanno apportando benefici alla biodiversità: i successi più evidenti sono stati la riduzione degli impatti dell’inquinamento da fonti puntuali, come quelli prodotti dalle acque reflue urbane che incidono sullo stato ecologico dei fiumi. Gli inquinanti diffusi, come le sostanze eutrofizzanti trasportate dal'aria, rimangono invece un problema importante. Le più recenti direttive quadro e strategie tematiche nei settori delle acque, dell’aria, dell’ambiente marino, del suolo, delle risorse naturali, dell’ambiente urbano e dei pesticidi (di prossima presentazione) dovrebbero garantire ulteriori progressi, quando attuate.
|
Η διαφύλαξη της βιοποικιλότητας αποτελεί καθοριστικής σημασίας στόχο της στρατηγικής για την αειφόρο ανάπτυξη και του έκτου προγράμματος δράσης για το περιβάλλον (έκτο ΠΔΠ)[16].Έχει επίσης αναγνωριστεί ως σημαντικός στόχος που θα μπορούσε να συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη και την απασχόληση στην Ευρωπαϊκή Ένωση (δύο τρίτα των κρατών μελών αντιμετωπίζουν το εν λόγω ζήτημα στα εθνικά μεταρρυθμιστικά τους προγράμματα στο πλαίσιο της συμφωνίας της Λισαβόνας). Οι ουσιαστικές πρόοδοι που σημειώνονται στον τομέα της πολιτικής περιβάλλοντος αποδεικνύονται επωφελείς για τη βιοποικιλότητα. Οι πλέον εμφανείς επιτυχίες αφορούν τη μείωση των επιπτώσεων των ρύπων από σημειακές πηγές, όπως είναι οι συνέπειες των αστικών λυμάτων στην οικολογική κατάσταση των ποταμών. Ωστόσο, οι διάχυτοι ρύποι, όπως οι αερομεταφερόμενοι ρύποι που προκαλούν το φαινόμενο του ευτροφισμού, εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρή πίεση. Οι πλέον πρόσφατες οδηγίες – πλαίσιο και οι θεματικές στρατηγικές για το νερό, τον ατμοσφαιρικό αέρα, το θαλάσσιο περιβάλλον, το έδαφος, τους φυσικούς πόρους, τα αστικά κέντρα και τα φυτοφάρμακα (της οποίας – οδηγίας - επίκειται η έκδοση) αναμένεται να εξασφαλίσουν, με την εφαρμογή τους, περαιτέρω βήματα προόδου.
|
|
4.2.3. Integrazione della biodiversità nella politica agricola e nella politica di sviluppo rurale
|
4.2.3. Η κάλυψη της βιοποικιλότητας από την πολιτική για τη γεωργία και την αγροτική ανάπτυξη
|
|
Poiché gestisce un’ampia parte del territorio dell’UE l’agricoltura aiuta a conservare i geni, le specie e gli habitat. Negli ultimi decenni, tuttavia, l’intensificazione e la specializzazione, unite alla marginalizzazione e al sotto-utilizzo dei terreni, hanno determinato una notevole perdita di biodiversità. La politica agricola comune (PAC), unita ad una più ampia dinamica di sviluppo del settore agricolo, è stata una dei fattori trainanti di questi processi, ma dal 1992 è stata adattata per integrare con maggiore efficacia le esigenze della biodiversità. L’incentivo all’utilizzo di misure agro-ambientali, di buone pratiche agricole, dell’agricoltura biologica e il sostegno alle zone svantaggiate hanno avuto ripercussioni positive sulla diversità dei terreni agricoli. La riforma della PAC del 2003 promuove questi e altri provvedimenti a favore della biodiversità. Benefici indiretti dovrebbero inoltre derivare dagli interventi previsti nell’ambito della politica di mercato e dei redditi, compresa la condizionalità obbligatoria, il pagamento unico all’azienda agricola (disaccoppiamento) e la modulazione.
|
Η γεωργία, δεδομένου ότι διαχειρίζεται μεγάλο μέρος του εδάφους της ΕΕ, εξασφαλίζει τη διαφύλαξη γονιδίων, βιολογικών ειδών και οικολογικών ενδιαιτημάτων. Ωστόσο, τις πρόσφατες δεκαετίες, η εντατικοποίηση και η εξειδίκευση, παράλληλα με την περιθωριοποίηση και την υποαξιοποίηση του εδάφους, προκάλεσαν σοβαρές απώλειες βιοποικιλότητας. Η Κοινή Γεωργική Πολιτική (ΚΓΠ), από κοινού με την ευρύτερη αναπτυξιακή δυναμική του γεωργικού τομέα, ήταν μία από τις δυνάμεις που κίνησαν τις ως άνω διαδικασίες, αλλά έχει (μετά το 1992) προσαρμοστεί στην καλύτερη αντιμετώπιση των αναγκών της βιοποικιλότητας. Η μεγαλύτερη χρήση των αγροπεριβαλλοντικών μέτρων, της ορθής γεωργικής πρακτικής, των βιολογικών καλλιεργειών και η υποστήριξη των μειονεκτικών περιοχών, αποδείχθηκε επωφελής για τη βιοποικιλότητα στις καλλιεργούμενες εκτάσεις. Η μεταρρύθμιση της ΚΓΠ το 2003, προώθησε τα προαναφερόμενα (και άλλα μέτρα) υπέρ της βιοποικιλότητας. Τα μέτρα στο πλαίσιο της πολιτικής αγοράς και εισοδημάτων, συμπεριλαμβανόμενης της πολλαπλής συμμόρφωσης, του καθεστώτος ενιαίας ενίσχυσης ανά γεωργική εκμετάλλευση (αποσύνδεσης) και της διαμόρφωσης αυτών, αναμένεται να εξασφαλίσει έμμεσα οφέλη στη βιοποικιλότητα.
|
|
Il nuovo regolamento sullo sviluppo rurale[17] stabilisce anche un maggiore sostegno alla rete Natura 2000, mantiene le misure agroambientali e le indennità per le zone caratterizzate da svantaggi naturali e propone una serie di provvedimenti a sostegno della gestione sostenibile dei boschi e delle foreste (alcuni dei quali concepiti appositamente per incrementarne il valore ecologico), come le indennità per interventi silvoambientali. La possibilità di sfruttare al massimo tutti i benefici di queste misure dipenderà dall’applicazione che ne faranno gli Stati membri e dai finanziamenti disponibili.
|
Ο νέος κανονισμός για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης[17] προβλέπει, μεταξύ άλλων, βελτίωση της αρωγής που παρέχεται στο Natura 2000, διατηρεί τα αγροπεριβαλλοντικά μέτρα και τις πληρωμές για τις περιοχές που εμφανίζουν μειονεκτήματα και προβλέπει τη λήψη δέσμης μέτρων υπέρ της αειφόρου δασικής διαχείρισης (ορισμένα εκ των οποίων έχουν εκπονηθεί ειδικά για να βελτιωθεί η οικολογική αξία των δασών) όπως οι δασοπεριβαλλοντικές ενισχύσεις. Ωστόσο η πλήρης αξιοποίηση των εν λόγω μέτρων θα εξαρτηθεί από τον τρόπο εφαρμογής τους από τα κράτη μέλη και το διαθέσιμο προϋπολογισμό.
|
|
4.2.4. Integrazione nella politica della pesca
|
4.2.4. Η ενσωμάτωση στην αλιευτική πολιτική
|
|
Le attività della pesca e dell’acquicoltura all’interno dell’UE hanno avuto impatti dannosi sia sugli stock ittici pescati a fini commerciali sia sugli habitat e sulle specie non bersaglio. Negli ultimi anni c’è stato un certo progresso per l’integrazione della biodiversità nella politica della pesca, ma è ancora prematuro valutarne l’efficacia. La riforma della politica comune della pesca[18], tuttavia, consentirà, quando sarà applicata del tutto, di ridurre la pressione esercitata dalla pesca, migliorerà la situazione degli stock ittici pescati e tutelerà meglio gli habitat e le specie non bersaglio.
|
Οι αλιευτικές και υδατοκαλλιεργητικές δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν επιβλαβείς επιπτώσεις, τόσο στα αποθέματα των για προς εμπορία αλιευόμενων ιχθύων, όσο και των ειδών και των οικολογικών ενδιαιτημάτων που δεν αποτελούν άμεσο στόχο τους. Μολονότι κατά τα τελευταία χρόνια σημειώθηκαν βήματα προόδου σε ό,τι αφορά την κάλυψη των μελημάτων της βιοποικιλότητας από την αλιευτική πολιτική, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να συναχθούν συμπεράσματα ως προς την αποτελεσματικότητα. Ωστόσο, η αναθεωρημένη Κοινή Αλιευτική Πολιτική (ΚΑΠ)[18], όταν θα εφαρμοσθεί πλήρως, αναμένεται να μειώσει τις αλιευτικές πιέσεις, να βελτιώσει την κατάσταση των αλιευόμενων αποθεμάτων και να εξασφαλίσει την καλύτερη προστασία ειδών και οικολογικών ενδιαιτημάτων που πλήττονται από την αλιεία μολονότι δεν αποτελούν στόχο των δραστηριοτήτων της.
|
|
4.2.5. Integrazione nella politica di sviluppo regionale e territoriale
|
4.2.5. Η κάλυψη της βιοποικιλότητας από την πολιτική περιφερειακής ανάπτυξης και χωροταξίας
|
|
Le direttive sulla natura e la direttiva sulla valutazione d’impatto ambientale (VIA)[19] impongono di tener conto dei potenziali impatti di alcuni sviluppi regionali e territoriali; tra i vari elementi da considerare vi sono le soluzioni alternative e la concezione di misure intese a prevenire e ridurre gli impatti negativi. Si è rivelato, ad esempio, molto utile procedere a valutazioni ambientali accurate nelle primissime fasi del processo decisionale, ma purtroppo spesso queste valutazioni vengono effettuate troppo tardi o sono di scarsa qualità. La recente introduzione della valutazione ambientale strategica (VAS)[20], applicabile ad alcuni piani e programmi, dovrebbe aiutare a conciliare le esigenze di conservazione con quelle di sviluppo garantendo che gli impatti vengano presi in considerazione in una fase precoce del processo di pianificazione.
|
Οι οδηγίες για τη φύση και η οδηγία για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων δημόσιων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (οδηγία EIA)[19]καθιστά υποχρεωτική την εξέταση των πιθανών επιπτώσεων ορισμένων έργων περιφερειακής ανάπτυξης και χωροταξίας. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται η μελέτη εναλλακτικών δυνατοτήτων και η εκπόνηση μέτρων για την πρόληψη και τη μείωση των αρνητικών επιπτώσεων. Έχει αποδειχθεί πλέον η χρησιμότητα των προσεκτικών εκτιμήσεων των περιβαλλοντικών επιπτώσεων στα αρχικά στάδια της όλης διαδικασίας λήψης αποφάσεων. Ωστόσο, συχνά ανάλογες μελέτες πραγματοποιούνται πολύ αργά ή είναι χαμηλής ποιότητας. Η πρόσφατη θέσπιση της εκτίμησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων και προγραμμάτων (περιβαλλοντικές εκτιμήσεις στρατηγικού χαρακτήρα - SEA)[20]αναμένεται να διευκολύνει τον συγκερασμό των αναγκών της διατήρησης της φύσης με τις αντίστοιχες της οικονομικής ανάπτυξης, εξασφαλίζοντας την απόδοση της δέουσας προσοχής στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε πολύ πρωϊμότερο στάδιο της διαδικασίας προγραμματισμού.
|
|
4.2.6. Controllo delle specie esotiche
|
4.2.6. Ο έλεγχος των αλλοχθόνων ειδών
|
|
Le specie esotiche invasive sono classificate come uno degli obiettivi prioritari di intervento nell’ambito del sesto programma d’azione per l’ambiente. Pur avendo destinato finanziamenti ad alcuni programmi locali di eradicazione attraverso il programma LIFE, la Comunità non dispone ancora di una strategia globale in materia e per questo sono state avviate attività su questo tema.
|
Τα επεκτατικά αλλόχθονα είδη στηρίζονται στο έκτο πρόγραμμα δράσης για το περιβάλλον ως μια από τις προτεραιότητες δράσης. Μολονότι υποστηρίχθηκαν ορισμένα τοπικά προγράμματα εκρίζωσης με πιστώσεις του LIFE, η Κοινότητα δεν έχει ακόμη διαμορφώσει συνολική στρατηγική για την αντιμετώπιση αυτού του θέματος. Οι αντίστοιχες εργασίες έχουν μόλις αρχίσει.
|
|
4.3. La biodiversità nella politica esterna dell’UE
|
4.3. Η βιοποικιλότητα στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ
|
|
4.3.1. Governance internazionale
|
4.3.1. Διεθνής διακυβέρνηση
|
|
L’UE svolge un ruolo attivo nel contesto della governance internazionale nel campo della biodiversità. La Commissione e gli Stati membri ritengono tuttavia che sia necessario rafforzare sensibilmente l’attuazione della Convenzione sulla Diversità Biologica. L’UE sta inoltre attuando con determinazione una serie di altri accordi internazionali connessi alla biodiversità e promuove sinergie tra di essi.
|
Η ΕΕ διαδραματίζει ενεργό ρόλο στη διεθνή διακυβέρνηση όσον αφορά τη βιοποικιλότητα. Ωστόσο, η Επιτροπή και τα κράτη μέλη θεωρούν ωστόσο ότι η εφαρμογή της CBD πρέπει να ενισχυθεί ουσιαστικά. Η ΕΕ εφαρμόζει επίσης με ζήλο σειρά άλλων διεθνών συμφωνιών που σχετίζονται με τη βιοποικιλότητα και μεριμνά για την αξιοποίηση των μεταξύ τους συνεργειών.
|
|
4.3.2. Assistenza esterna
|
4.3.2. Εξωτερική αρωγή
|
|
Gli Stati membri hanno un posto di primo piano fra i donatori del Global Environment Facility , lo strumento finanziario ambientale che sostiene progetti a favore della biodiversità. Questi finanziamenti, però, rappresentano meno di un centesimo del bilancio annuo totale destinato agli aiuti allo sviluppo da parte della Comunità e degli Stati membri. I risultati ottenuti nel tentativo di dare spazio alla biodiversità in questi bilanci sono stati deludenti, in particolare per la scarsa priorità attribuita spesso alla biodiversità rispetto ad altre esigenze altrettanto urgenti.
|
Τα κράτη μέλη αποτελούν σημαντικούς χορηγούς του Παγκοσμίου Ταμείου (προστασίας του) Περιβάλλοντος, που υποστηρίζει διάφορα έργα βιοποικιλότητας. Ωστόσο, οι εν λόγω πιστώσεις αντιπροσωπεύουν λιγότερο του 1% των συνολικών ετησίων προϋπολογισμών αναπτυξιακής ενίσχυσης της Κοινότητας και των Κρατών μελών. Η πρόοδος όσον αφορά την καλύτερη κάλυψη των θεμάτων της βιοποικιλότητας από τους εν λόγω προϋπολογισμούς υπήρξαν απογοητευτική, ως επί το πλείστον λόγω της χαμηλής προτεραιότητας που συχνά αποδίδεται στη βιοποικιλότητα σε σύγκριση με άλλες, επιτακτικές ανάγκες.
|
|
Tuttavia, la Comunicazione della Commissione sulla coerenza della politica per lo sviluppo[21] specifica che: “L’UE dovrebbe aumentare gli stanziamenti destinati alla biodiversità e potenziare le misure volte ad integrare la biodiversità negli aiuti allo sviluppo.” Questo obiettivo ambizioso si ritrova nella nuova politica di sviluppo dell’UE[22] (il “Consenso europeo” sulla cooperazione allo sviluppo) e nella politica di vicinato[23].
|
Ωστόσο η ανακοίνωση της Επιτροπής για τη συνοχή της αναπτυξιακής πολιτικής[21] διευκρινίζει: «η ΕΕ επιβάλλεται να αυξήσει τη χρηματοδότηση που προορίζεται για τη βιολογική ποικιλότητα και να ενισχύσει τα μέτρα για την ενσωμάτωση της βιολογικής ποικιλότητας στην αναπτυξιακή βοήθεια». Οι φιλοδοξίες αυτές προωθούνται περαιτέρω με την νέα αναπτυξιακή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης[22] (ήτοι την ευρωπαϊκή συναίνεση για την αναπτυξιακή συνεργασία) και με την ευρωπαϊκή πολιτική γειτονίας[23].
|
|
4.3.3. Commercio internazionale
|
4.3.3. Διεθνές εμπόριο
|
|
Si è cominciato ad affrontare l’impatto del commercio del legno sulle foreste tropicali[24], ma si è fatto poco per affrontare altre cause della deforestazione legate agli scambi. Sono stati ottenuti alcuni risultati sul commercio delle specie selvatiche, grazie all’impegno attivo nell’ambito della Convenzione sul commercio internazionale delle specie di flora e fauna selvatiche (CITES). Più in generale, l’UE ha incentivato l’integrazione degli aspetti ambientali negli scambi internazionali (ad esempio attraverso le attività sulle valutazioni d’impatto della sostenibilità legata al commercio) e si è unita agli sforzi internazionali per limitare modelli di produzione e di consumo insostenibili, anche se con pochi risultati concreti per la biodiversità fino ad oggi.
|
Άρχισαν προσπάθειες για να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις του εμπορίου ξυλείας από τροπικά δάση[24], αλλά ελάχιστα έχουν γίνει για να αντιμετωπιστούν άλλα αίτια της αποδάσωσης που σχετίζονται με το εμπόριο. Έχουν επιτευχθεί κάποιες πρόοδοι στον τομέα του εμπορίου των ειδών της αγρίας ζωής με την ενεργή δέσμευση στη σύμβαση για το διεθνές εμπόριο απειλουμένων ειδών. Γενικότερα η ΕΕ έχει προωθήσει την ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στο διεθνές εμπόριο ( για παράδειγμα με το έργο της όσον αφορά τις εκτιμήσεις του αντικτύπου των εμπορικών δραστηριοτήτων στην αειφορία) καθώς και την ενσωμάτωση των περιβαλλοντικών μελημάτων στις προσπάθειες που καταβάλλονται σε παγκόσμιο επίπεδο για να αντιμετωπιστούν οι μη βιώσιμες μορφές παραγωγής και κατανάλωσης, με περιορισμένα εντούτοις συγκεκριμένα αποτελέσματα για τη βιοποικιλότητα μέχρι σήμερα.
|
|
4.4. Misure di sostegno
|
4.4. Μέτρα υποστήριξης
|
|
4.4.1. Conoscenze
|
4.4.1. Γνωστικό υπόβαθρο
|
|
Il Sesto programma quadro[25], integrato dai finanziamenti alla ricerca degli Stati membri, è servito a rafforzare un approccio europeo alla ricerca sulla biodiversità, sull'uso del suolo e sul cambiamento climatico e a migliorare il supporto scientifico alle politiche per l’UE e le regioni partner, in particolare quelle dei paesi in via di sviluppo. Serve però ben altro per colmare le lacune critiche in termini di conoscenze. La Piattaforma Europea per la Strategia di Ricerca sulla Biodiversità ha presentato un’utile analisi delle esigenze di ricerca. La recente proposta relativa al Settimo Programma Quadro[26] offre l’opportunità di far fronte a queste esigenze con la cooperazione, infrastrutture nuove e la creazione di capacità.
|
Το 6ο πρόγραμμα πλαίσιο[25], συμπληρωμένο από τις ερευνητικές δαπάνες των κρατών μελών, συνέβαλε στην ενίσχυση της ευρωπαϊκής ερευνητικής προσέγγισης για τη βιοποικιλότητα, τις χρήσεις εδάφους και την κλιματική αλλαγή και βελτίωσε την επιστημονική υποστήριξη προς την πολιτική της ΕΕ και των εταίρων της σε περιφερειακό επίπεδο, ιδίως μάλιστα στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ωστόσο πολλά ακόμα απομένουν για να αντιμετωπιστούν βασικές γνωστικές ελλείψεις. Η ευρωπαϊκή πλατφόρμα για την έρευνα και τη στρατηγική σχετικά με τη βιοποικιλότητα προέβη σε χρήσιμη εκτίμηση των ερευνητικών αναγκών. Η πρόσφατη πρόταση για το έβδομο πρόγραμμα πλαίσιο (ΠΠ7)[26] προσφέρει την ευκαιρία να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες αυτές μέσω της συνεργασίας, νέων υποδομών και της δημιουργίας του απαραίτητου δυναμικού.
|
|
La MA ha avuto un peso determinante nel portare all’attenzione del mondo politico e dei cittadini l’attuale stato e le tendenze che si registrano in tutto il pianeta per quanto attiene alla biodiversità e ai servizi ecosistemici. Si tratta di una valutazione sicuramente importante, ma per ora non esiste alcun meccanismo in grado di garantirne un riesame e un aggiornamento periodici.
|
Η ΜΑ διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση του κοινού και της πολιτικής έναντι της κρατούσας κατάστασης και των παρατηρούμενων τάσεων της βιοποικιλότητας και των υπηρεσιών των οικοσυστημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Μολονότι πρόκειται για σημαντική εξέλιξη, πρέπει να σημειωθεί ότι επί του παρόντος δεν υφίσταται μηχανισμός ο οποίος να εξασφαλίζει την τακτική επανεξέταση και ενημέρωση.
|
|
4.4.2. Sensibilizzazione e impegno del pubblico
|
4.4.2. Ευαισθητοποίηση και δέσμευση του κοινού
|
|
Le istituzioni comunitarie, gli Stati membri e la società civile hanno intrapreso molte attività in questo senso, compresa l’adozione di direttive per l’esecuzione della convenzione di Århus e l’iniziativa che coinvolge svariati soggetti interessati, denominata “Countdown 2010”. Gli obiettivi fissati per il 2010 offrono un’ottica utile per dare maggiore visibilità politica a questo tema.
|
Τα θεσμικά όργανα της Κοινότητας, τα κράτη μέλη και η κοινωνία των πολιτών ανέλαβαν πληθώρα πρωτοβουλιών, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης των οδηγιών για τη σύμβαση του Ώρχους (Århus) και της πολυμερούς πρωτοβουλίας «αντίστροφη μέτρηση 2010» Οι στόχοι για το 2010 επιτρέπουν την πολιτική ανάδειξη του συγκεκριμένου θέματος.
|
|
4.4.3. Monitoraggio e comunicazione dei dati
|
4.4.3. Παρακολούθηση και υποβολή εκθέσεων
|
|
Si stanno facendo dei passi avanti per quanto riguarda la formulazione e la razionalizzazione di indicatori, il monitoraggio e la comunicazione delle informazioni. È stato scelto un indicatore sullo stato della biodiversità utilizzato come indicatore strutturale nel 2004 e come indicatore da titolo (indicatore headline) di sviluppo sostenibile nel 2005. La Commissione sta inoltre elaborando una serie di indicatori headline di biodiversità in collaborazione con l’Agenzia Europea dell’Ambiente, che si basa sugli indicatori adottati dalla Convenzione sulla Diversità Biologica. Sono anche in corso lavori per sviluppare approcci e strumenti di monitoraggio e per razionalizzare gli obblighi di comunicazione previsti dalle direttive sulla natura.
|
Επιτεύχθηκε πρόοδος όσον αφορά την ανάπτυξη και την απλοποίηση δεικτών καθώς και την παρακολούθηση και την υποβολή εκθέσεων. Έχει επιλεγεί ένας δείκτης για την κατάσταση της βιοποικιλότητας, τόσο ως διαρθρωτικός δείκτης για το 2004, όσο και ως συνοπτικός κρίσιμος δείκτης αειφόρου ανάπτυξης για το 2005. Επιπλέον, η Επιτροπή εκπονεί δέσμη συνοπτικών δεικτών για τη βιοποικιλότητα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, βασιζόμενη στους αντίστοιχους δείκτες που ενέκρινε η CBD. Προχωρούν οι εργασίες για την ανάπτυξη μεθόδων και εργαλείων παρακολούθησης, καθώς και για την απλοποίηση των υποβαλλόμενων εκθέσεων βάσει των οδηγιών για τη φύση.
|
|
5. CHE COSA RESTA DA FARE?
|
5. τι επιπλεον πρεπει να γινει;
|
|
5.1. Piano d’azione dell’UE fino al 2010 e oltre
|
5.1. Ένα πρόγραμμα δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης το οποίο να καλύπτει την περίοδο μέχρι το 2010 και την μετέπειτα περίοδο
|
|
Il riesame delle politiche avvenuto nel 2003-2004 è culminato in un’importante conferenza dei soggetti interessati tenutasi sotto la presidenza irlandese a Malahide, nel maggio del 2004, nel corso della quale è stato raggiunto un ampio consenso sugli obiettivi prioritari da conseguire per il rispetto degli impegni fissati per il 2010, indicati nel cosiddetto “Messaggio di Malahide"[27].
|
Η επανεξέταση της πολιτικής που υλοποιήθηκε την περίοδο 2003-2004, κορυφώθηκε με την πραγματοποίηση διάσκεψης των εμπλεκομένων ιδιαίτερης σημασίας υπό την αιγίδα της ιρλανδικής προεδρίας στο Μalahide το Μάιο του 2004 κατά τη διάρκεια της οποίας επετεύχθη ευρύτατη συναίνεση όσον αφορά τους στόχους στους οποίους επιβάλλεται να αποδοθεί προτεραιότητα για να αντεπεξέλθουμε στις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί ως προς το 2010, που εκφράστηκε στο «μήνυμα από το Malahide»[27].
|
|
Partendo da questo consenso e dall’analisi presentata nei capitoli 2-4 precedenti, la Commissione ha individuato quattro settori prioritari di intervento e, in relazione a questi, dieci obiettivi prioritari. La Commissione ha inoltre individuato quattro misure di sostegno principali. Gli obiettivi e le misure di sostegno hanno ottenuto un forte consenso nell’ambito di una recente consultazione pubblica.[28]
|
Βάσει της ως άνω συναίνεσης και της ανάλυσης που περιέχεται στα θέματα 2-4 ανωτέρω, η Επιτροπή εντόπισε τέσσερις καθοριστικής σημασίας πολιτικούς τομείς όπου επιβάλλεται να αναληφθεί δράση και δέκα αντίστοιχους στόχους προτεραιότητας. Επιπλέον, η Επιτροπή επισήμανε τέσσερα ζωτικής σημασίας μέτρα υποστήριξης. Οι εν λόγω στόχοι και τα μέτρα υποστήριξης τυγχάνουν ευρύτατης αποδοχής, όπως αποδεικνύουν τα αποτελέσματα πρόσφατου δημόσιου διαλόγου[28].
|
|
La realizzazione degli obiettivi e delle misure di sostegno richiederà interventi specifici, che vengono definiti, con i rispettivi traguardi, nel “Piano d’azione dell’UE fino al 2010 e oltre” allegato alla presente comunicazione. Il piano d’azione specifica anche gli interventi e gli obiettivi in materia di monitoraggio, valutazione e comunicazione delle informazioni.
|
Η επίτευξη των στόχων και η υλοποίηση των μέτρων υποστήριξης προϋποθέτουν την ανάληψη ειδικών ενεργειών που αναφέρονται, παράλληλα με τους αντίστοιχους επιμέρους στόχους, στο «πρόγραμμα δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι το 2010 και μετέπειτα», που επισυνάπτεται στην παρούσα ανακοίνωση. Το πρόγραμμα δράσης διευκρινίζει επίσης τις ενέργειες και τους στόχους για την παρακολούθηση, την αξιολόγηση και την υποβολή εκθέσεων.
|
|
Il piano d’azione rappresenta un importante e inedito approccio alla politica UE sulla biodiversità, perché riguarda sia la Comunità che gli Stati membri, specificando il ruolo di ciascuno di essi in merito ad ogni azione proposta, e presenta un piano globale di azioni prioritarie finalizzate a raggiungere traguardi specifici nei tempi indicati. Il successo del piano dipenderà dal dialogo e dalla partnership che si instaureranno tra la Commissione e gli Stati membri e da un’applicazione comune.
|
Το πρόγραμμα δράσης αποτελεί σημαντική νέα προσέγγιση για την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της βιοποικιλότητας, δεδομένου ότι απευθύνεται τόσο στην Κοινότητα, όσο και στα κράτη μέλη, διευκρινίζει το ρόλο εκάστου εξ αυτών στο πλαίσιο κάθε αναλαμβανόμενης δράσης και προσφέρει ένα γενικό περίγραμμα δράσεων προτεραιότητας για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων με δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα. Η επιτυχία θα εξαρτηθεί από το διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ της Επιτροπής και των κρατών μελών, καθώς και από την κοινή εφαρμογή.
|
|
Il piano d’azione risponde al recente invito avanzato dalla Convenzione sulla Diversità Biologica di definire le priorità di intervento in vista del 2010[29] e va inteso come complemento alla strategia comunitaria per la biodiversità e ai relativi piani d’azione. Gli Stati membri sono invitati ad adeguare le proprie strategie e i propri piani d’azione per tener conto di questo documento.
|
Το συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης ανταποκρίνεται στην πρόσφατη πρόσκληση της CBD για τον καθορισμό των προτεραιοτήτων ως προς τις αναλαμβανόμενες δράσεις μέχρι το 2010[29] και αποτελεί συμπλήρωμα της στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για τη βιοποικιλότητα και των αντιστοίχων προγραμμάτων δράσης. Τα κράτη μέλη καλούνται να προσαρμόσουν ανάλογα τις αντίστοιχες στρατηγικές και προγράμματα δράσης τους, λαμβάνοντάς το υπόψη.
|
|
La Commissione propone che, previo esame del Consiglio e del Parlamento, l’attuazione del piano d’azione avvenga sotto la vigilanza del gruppo di esperti sulla biodiversità (BEG) già costituito, che dovrebbe anche garantire il coordinamento e la complementarità tra le azioni della Comunità e quelle degli Stati membri.
|
Η Επιτροπή θεωρεί ότι, μετά την εξέταση εκ μέρους του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, η εφαρμογή του προγράμματος δράσης πρέπει να πραγματοποιηθεί υπό την επίβλεψη της ήδη υφιστάμενης συμβουλευτικής ομάδας εμπειρογνωμόνων για την βιοποικιλότητα (BEG). Η BEG καλείται επίσης να μεριμνήσει για το συντονισμό και τη συμπληρωματικότητα των δράσεων που αναλαμβάνονται σε επίπεδο Κοινότητας και Κρατών μελών.
|
|
5.2. Quattro settori principali e dieci obiettivi prioritari
|
5.2. Οι τέσσερις τομείς καθοριστικής πολιτικής σημασίας και οι δέκα στόχοι προτεραιότητας
|
|
Questo punto introduce i quattro settori principali e i dieci obiettivi prioritari del piano d’azione, ne definisce l’ambito di applicazione e mette in evidenza alcune delle azioni più importanti individuate nel piano.
|
Το παρόν τμήμα καλύπτει τους τέσσερις τομείς καθοριστικής πολιτικής σημασίας και τους δέκα στόχους προτεραιότητας, εξηγεί το πεδίο εφαρμογής τους και διευκρινίζει ορισμένες από τις ζωτικής σημασίας δράσεις που προβλέπονται στο πρόγραμμα δράσης.
|
|
5.2.1. SETTORE 1: La biodiversità nell’UE
|
5.2.1. ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ 1: Η βιοποικιλότητα στην ΕΕ
|
|
Obiettivi
|
Στόχοι
|
|
1. Salvaguardare gli habitat e le specie più importanti dell’UE
|
1. Η διασφαλιση των σημαντικοτερων οικολογικων ενδιαιτηματων και βιολογικων ειδων της εε
|
|
Occorre intervenire a favore degli habitat e delle specie più importanti dell’UE per arrestare la perdita di biodiversità entro il 2010 e per incentivarne il recupero. Per gli habitat serve un maggiore impegno da parte degli Stati membri, che dovranno proporre, designare, tutelare e gestire con efficacia i siti Natura 2000. Essi devono anche rafforzare la coerenza, la connettività e la resilienza della rete, anche attraverso il sostegno alle aree protette a livello nazionale, regionale e locale. È necessario estendere l’uso di piani d’azione specifici per il recupero delle specie maggiormente minacciate dell’UE e occorrono misure simili per gli habitat e le specie delle regioni più remote dell’UE che non rientrano nelle direttive sulla natura[30].
|
Η ανάληψη δράσης υπέρ των σημαντικότερων οικολογικών ενδιαιτημάτων και βιολογικών ειδών της ΕΕ είναι ζωτικής σημασίας για την ανάσχεση της απώλειας της βιοποικιλότητας έως το 2010 και τη προαγωγή της αποκατάστασής της. Για να εξασφαλιστούν τα ως άνω οικολογικά ενδιαιτήματα, απαιτείται μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους των κρατών μελών, τα οποία καλούνται να προτείνουν, να χαρακτηρίσουν, να προστατεύσουν και να διαχειριστούν αποτελεσματικά τους τόπους του Natura 2000. Εκ παραλλήλου είναι απαραίτητο να ενισχυθεί η συνοχή, η σύνδεση και η αντοχή του δικτύου, μεταξύ άλλων με την υποστήριξη των εθνικών, περιφερειακών και τοπικών προστατευόμενων περιοχών. Επιβάλλεται να διευρυνθεί η αξιοποίηση των προγραμμάτων δράσης υπέρ συγκεκριμένων ειδών για την αποκατάσταση των πλέον απειλούμενων εξ αυτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιβάλλεται να ληφθούν ανάλογα μέτρα υπέρ των οικολογικών ενδιαιτημάτων και των βιολογικών ειδών στις ακριτικές περιφέρειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν καλύπτονται από τις οδηγίες για τη φύση[30].
|
|
2 . Conservare e ripristinare la biodiversità e i servizi ecosistemici nel contesto rurale dell'UE
|
2. Διατήρηση και αποκατάσταση της βιοποικιλότητας και των υπηρεσιών των οικοσυστημάτων στην ύπαιθρο της ΕΕ.
|
|
3 . Conservare e ripristinare la biodiversità e i servizi ecosistemici nell’ambiente marino dell’UE
|
3. Διατήρηση και αποκατάσταση της βιοποικιλότητας και των υπηρεσιών οικοσυστημάτων στο θαλάσσιο περιβάλλον της ΕΕ.
|
|
La rete Natura 2000 e la conservazione delle specie minacciate non saranno possibili, nel lungo termine, senza un ambiente terrestre, marino e di acqua dolce favorevole alla biodiversità. Tra le azioni più importanti citiamo: ottimizzare l’uso delle misure a disposizione nell’ambito della nuova PAC, soprattutto per prevenire l’intensificazione o l’abbandono di terreni agricoli, boschivi e foreste ad alto valore naturalistico, e sostenerne il ripristino; mettere in atto il piano d’azione sulle foreste di prossima pubblicazione, compresi provvedimenti per prevenire e combattere gli incendi boschivi; ottimizzare il ricorso alle misure già disponibili nell’ambito della nuova politica comune della pesca, in particolare per ripristinare gli stock ittici, ridurre gli effetti sulle specie non bersaglio e contenere i danni agli habitat marini; proseguire con l’attuazione delle principali direttive quadro in materia di ambiente e delle strategie tematiche che riducono le pressioni cui è sottoposta la biodiversità, in particolare migliorando la qualità delle acque dolci, dell’ambiente marino e dei suoli e riducendo la pressione degli inquinanti diffusi (come le sostanze ad azione acidificante ed eutrofizzante trasportate dal'aria, i nitrati provenienti da fonti agricole ed i pesticidi).
|
Το δίκτυο Natura 2000 και η διατήρηση των απειλούμενων ειδών δεν θα είναι βιώσιμα σε μακροπρόθεσμη βάση εάν δεν υπάρξει ένα ευρύτερο χερσαίο, υδάτινο και θαλάσσιο περιβάλλον που να ευνοεί τη βιοποικιλότητα. Μεταξύ των καθοριστικής σημασίας δράσεων, συμπεριλαμβάνονται η βελτιστοποίηση της χρήσης των διαθέσιμων μέτρων στο πλαίσιο της αναθεωρημένης κοινής γεωργικής πολιτικής, ιδίως για την πρόληψη της εντατικοποίησης ή της εγκατάλειψης υψηλής φυσικής αξίας καλλιεργούμενων εδαφών, δασόφυτων και δασικών εκτάσεων και την υποστήριξη της αποκατάστασης τους, η εφαρμογή του επικείμενου προγράμματος δασικής δράσης που περιλαμβάνει μέτρα πρόληψης και καταπολέμησης των δασικών πυρκαγιών, η βελτιστοποίηση της χρήσης των διαθέσιμων μέτρων στο πλαίσιο της αναμορφωμένης Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής, ιδίως για την αποκατάσταση των ιχθυακών αποθεμάτων, τη μείωση των επιπτώσεων στα είδη που δεν αποτελούν στόχο των αλιευτικών δραστηριοτήτων και τον περιορισμό των ζημιών που υφίστανται τα θαλάσσια ενδιαιτήματα, και, τέλος, η προώθηση της εφαρμογής των καθοριστικών οδηγιών -πλαίσιο- για το περιβάλλον και των θεματικών στρατηγικών που περιορίζουν τις πιέσεις που ασκούνται στη βιοποικιλότητα, βελτιώνοντας -ιδίως- την ποιότητα των γλυκέων υδάτων, του θαλασσίου περιβάλλοντος και του εδάφους και μειώνοντας τις πιέσεις που οφείλονται στους διάχυτους ρύπους (όπως για παράδειγμα οι αερομεταφερόμενες ουσίες που προκαλούν τα φαινόμενα της οξίνισης και του ευτροφισμού, η νιτρορρύπανση γεωργικής προέλευσης και τα φυτοφάρμακα).
|
|
4. Rafforzare la compatibilità tra lo sviluppo regionale e territoriale e la biodiversità all’interno dell’UE
|
4. Ενίσχυση της συμβατότητας της περιφερειακής και χωροταξικής ανάπτυξης με την βιοποικιλότητα στην ΕΕ
|
|
Una migliore pianificazione a livello di Stati membri, regioni ed enti locali è la chiave per prevenire, ridurre al minimo e compensare gli effetti negativi dello sviluppo regionale e territoriale e aiuta a rendere tale sviluppo più compatibile con la biodiversità. A tal fine occorre tener conto delle esigenze della biodiversità “più a monte” nell’ambito del processo decisionale. Tra gli interventi principali ricordiamo: dare rilievo alla biodiversità nel contesto della VAS e della VIA; garantire che i finanziamenti comunitari a vantaggio dello sviluppo regionale favoriscano e non danneggino la biodiversità; creare partnership tra i responsabili della pianificazione, dello sviluppo e chi tutela la biodiversità.
|
Ο αρτιότερος σχεδιασμός σε επίπεδο κράτους μέλους, περιφερειών και τοπικής αυτοδιοίκησης, είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόληψη, την ελαχιστοποίηση και την εξουδετέρωση των αρνητικών επιπτώσεων της περιφερειακής ανάπτυξης και της χωροταξίας και ως εκ τούτου ενισχύει τη συμβατότητα τους με τη βιοποικιλότητα. Προς τούτο, απαιτείται να λαμβάνονται υπόψη οι ανάγκες της βιοποικιλότητας σε ακόμη προγενέστερο στάδιο της διαδικασίας λήψης αποφάσεων. Μεταξύ των ενεργειών καθοριστικής σημασίας συμπεριλαμβάνονται η αποτελεσματική αντιμετώπιση της βιοποικιλότητας στο πλαίσιο των SEA και EIA, ώστε να εξασφαλίζεται ότι η κοινοτική χρηματοδότηση για την περιφερειακή ανάπτυξη είναι υπέρ και όχι κατά της βιοποικιλότητας και ότι επιτυγχάνεται η της συνεργασία μεταξύ των αρμοδίων για το σχεδιασμό, των αναπτυξιακών φορέων και όσων αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα της βιοποικιλότητας.
|
|
5. Ridurre sensibilmente l’impatto delle specie esotiche invasive e dei genotipi esotici sulla biodiversità dell’UE
|
5. Ουσιαστική μείωση των επιπτώσεων στην βιοποικιλότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης των επεκτατικών αλλοχθόνων ειδών και των αλλοχθόνων γενοτύπων
|
|
Si stanno già applicando varie misure per prevenire e ridurre la presenza di specie esotiche invasive, ma rimangono alcune lacune a livello di politiche; a tal fine sarebbe opportuno formulare una strategia globale dell’UE nonché azioni più specifiche, compreso un sistema di allarme rapido.
|
Έχουν ήδη ληφθεί διάφορα μέτρα για την πρόληψη και τον έλεγχο των επεκτατικών αλλοχθόνων ειδών, αλλά ενδέχεται να υφίστανται ακόμη ορισμένα κενά στην αντίστοιχη πολιτική. Για την αντιμετώπισή τους επιβάλλεται να διαμορφωθεί γενική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ εκ παραλλήλου θα πρέπει να αναληφθούν ειδικές δράσεις, μεταξύ άλλων για τη δημιουργία ενός συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης.
|
|
5.2.2. SETTORE 2: La biodiversità nell’UE e nel mondo
|
5.2.2. ΤΟΜΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ 2: Η ΕΕ και η παγκόσμια βιοποικιλότητα
|
|
Obiettivi
|
Στόχοι
|
|
6. Rafforzare sensibilmente l’efficacia della governance internazionale per la biodiversità e i servizi ecosistemici
|
6. Ουσιαστική ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της διεθνούς διακυβέρνησης υπέρ της βιοποικιλότητας και των υπηρεσιών των οικοσυστημάτων.
|
|
7. Potenziare notevolmente il sostegno alla biodiversità e ai servizi ecosistemici nell’ambito dell’assistenza esterna dell’UE
|
7. Ουσιαστική ενίσχυση της στήριξης της βιοποικιλότητας και των υπηρεσιών των οικοσυστημάτων από την εξωτερική βοήθεια της ΕΕ.
|
|
8. Ridurre drasticamente l’impatto degli scambi internazionali sulla biodiversità e i servizi ecosistemici su scala planetaria
|
8. Ο υσιαστική μείωση των επιπτώσεων του διεθνούς εμπορίου στην παγκόσμια βιοποικιλότητα και τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων.
|
|
Se si vuole ottemperare all’impegno di ridurre drasticamente il tasso di perdita della biodiversità su scala mondiale entro il 2010 è necessario dare nuovo impulso all’intervento della Comunità e degli Stati membri. Serve un approccio più coerente da parte dell’UE, che garantisca una sinergia tra gli interventi in materia di governance , di scambi (compresi gli accordi bilaterali) e di cooperazione allo sviluppo. Per quanto riguarda la governance , l’UE dovrebbe incentrarsi di più su un’attuazione più efficace della Convenzione sulla Diversità Biologica ed i relativi accordi. In materia di assistenza esterna l’UE dovrebbe potenziare i finanziamenti destinati appositamente alla biodiversità e dare maggior importanza alla biodiversità nell’ambito dei programmi settoriali e geografici. Sotto il profilo degli scambi è particolarmente urgente adottare misure per combattere la deforestazione tropicale, compresi gli scambi delle merci che contribuiscono al fenomeno. La rapida attuazione del programma “Applicazione delle normative, governance e commercio nel settore forestale (FLEGT)”[31] può dare un contributo di rilievo a questo proposito. Infine, un intervento efficace nei paesi e nei territori d’oltremare degli Stati membri, particolarmente ricchi di biodiversità, è un fattore essenziale per la credibilità dell’UE sulla scena internazionale.
|
Θα πρέπει να δοθεί νέα ώθηση στη δράση της κοινότητας και των κρατών μελών, ώστε να τηρηθεί η δέσμευση σχετικά με τη ουσιαστική μείωση του ρυθμού απώλειας της βιοποικιλότητας σε παγκόσμιο επίπεδο έως το 2010. Απαιτείται συνεπέστερη προσέγγιση εκ μέρους της ΕΕ, η οποία να εξασφαλίζει τη συνέργεια μεταξύ των δράσεων διακυβέρνησης, του εμπορίου (συμπεριλαμβανόμενων των διμερών συμφωνιών) και της αναπτυξιακής συνεργασίας. Όσον αφορά τη διακυβέρνηση, η ΕΕ καλείται να εστιάσει το ενδιαφέρον της στην αποτελεσματικότερη εφαρμογή της CBD και των συναφών συμφωνιών. Όσον αφορά την εξωτερική βοήθεια, η ΕΕ επιβάλλεται να βελτιώσει τις πιστώσεις υπέρ της βιοποικιλότητας και να ενισχύσει την ένταξη των μελημάτων της βιοποικιλότητας στα τομεακά και γεωγραφικά προγράμματα. Ως προς το εμπόριο, επείγει η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της αποδάσωσης (αποψίλωσης) στους τροπικούς, συμπεριλαμβανομένου του εμπορίου εμπορικών αγαθών που προκαλούν την αποδάσωση. Η ταχεία εφαρμογή του προγράμματος «η επιβολή της δασικής νομοθεσίας, η διακυβέρνηση και το εμπόριο» (FLEGT)[31] θα μπορούσε, εν προκειμένω, να αποτελέσει ουσιαστική συμβολή. Η ανάληψη αποτελεσματικής δράσης στα υπερπόντια διαμερίσματα και εδάφη των κρατών μελών που είναι ιδιαίτερα πλούσια σε βιοποικιλότητα, είναι μεγάλης σημασίας για την διεθνή αξιοπιστία της ΕΕ.
|
|
5.2.3. SETTORE 3: Biodiversità e cambiamenti climatici
|
5.2.3. ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ 3: Βιοποικιλότητα και αλλαγή του κλίματος
|
|
Obiettivo
|
Στόχος
|
|
9. Sostenere l’adattamento della biodiversità ai cambiamenti climatici
|
9. Υποστήριξη της προσαρμογής της βιοποικιλότητας στην αλλαγή του κλίματος
|
|
Nel mondo politico e scientifico si concorda ormai ampiamente sul fatto che ha avuto inizio un periodo di cambiamenti climatici inevitabili e senza precedenti. L’impatto del fenomeno sulla biodiversità all’interno dell’UE è già quantificabile e i cambiamenti climatici possono, nel giro di pochi decenni, mettere a repentaglio i nostri tentativi di tutelare la biodiversità e farne un uso sostenibile.
|
Υφίσταται ευρύτατη επιστημονική και πολιτική συναίνεση ως προς το ότι εισήλθαμε σε περίοδο μοιραίας και πρωτόγνωρης διαδικασίας κλιματικής αλλαγής. Οι επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα της ΕΕ είναι ήδη απτές και μετρήσιμες. Η αλλαγή του κλίματος θα μπορούσε σε περίοδο λίγων δεκαετιών να ακυρώσει τις προσπάθειες που έχουν καταβληθεί για τη διαφύλαξη και της αειφόρου αξιοποίησης της βιοποικιλότητας.
|
|
Per attenuare i fattori che minacciano la biodiversità sul lungo periodo è necessario abbattere drasticamente le emissioni di gas serra. Dobbiamo ottemperare agli impegni di Kyoto e fissare obiettivi ben più ambiziosi in termini di emissioni globali per il periodo successivo al 2012 se vogliamo contenere l’aumento della temperatura media annua del pianeta a non più di 2oC al di sopra dei livelli pre-industriali.
|
Για να μετριαστούν οι πιο μακροπρόθεσμες απειλές που αντιμετωπίζει η βιοποικιλότητα, απαιτούνται ουσιαστικές μειώσεις, σε παγκόσμιο επίπεδο, των εκπομπών αερίων που επιδεινώνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Επιβάλλεται να ανταποκριθούμε στις δεσμεύσεις που αναλάβαμε στο Κιότο και να θεσπίσουμε ακόμη πιο φιλόδοξους παγκόσμιους στόχους για τις εκπομπές μετά το 2012, ώστε η αύξηση της μέσης ετήσιας θερμοκρασίας σε παγκόσμιο επίπεδο να μην υπερβεί συνολικά τους 2oC σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν τον εκβιομηχανισμό.
|
|
Tutelando la biodiversità è possibile contenere le concentrazioni di gas serra in atmosfera, perché le foreste, le torbiere e altri habitat sono in grado di immagazzinare il carbonio. Serviranno anche politiche per agevolare l’adattamento della biodiversità alla costante evoluzione delle temperature e dei regimi idrici; ciò significa, in particolare, garantire la coerenza della rete Natura 2000. Occorre infine puntare a prevenire, ridurre al minimo e controbilanciare tutti i danni potenziali che potrebbero derivare alla biodiversità dalle misure di adattamento e mitigazione dei cambiamenti climatici.
|
Η προστασία της βιοποικιλότητας μπορεί να συμβάλει στη μείωση των συγκεντρώσεων των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, επειδή τα δάση, οι τυρφώνες και άλλα οικολογικά ενδιαιτήματα, έχουν την ιδιότητα να δεσμεύουν τον άνθρακα. Παράλληλα, θα χρειαστούν πολιτικές ώστε να διευκολυνθεί η προσαρμογή της βιοποικιλότητας στις αλλαγές της θερμοκρασίας και τις νέες συνθήκες όσον αφορά το νερό. Προς τούτο θα πρέπει να εξασφαλιστεί η συνοχή του δικτύου Natura 2000. Επιβάλλεται παράλληλα να καταβληθούν προσπάθειες για την πρόληψη, την ελαχιστοποίηση και την αντιμετώπιση ενδεχομένων ζημιών στην βιοποικιλότητα λόγω της προσαρμογής στην αλλαγή του κλίματος και των μέτρων άμβλυνσης του φαινομένου.
|
|
5.2.4. SETTORE 4: La base di conoscenze
|
5.2.4. ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ 4: Το γνωστικό υπόβαθρο
|
|
Obiettivo
|
Στόχος
|
|
10. Potenziare in maniera sostanziale la base di conoscenze per la conservazione e l’uso sostenibile della biodiversità, all’interno dell’UE e nel mondo
|
10. Ουσιαστική ενίσχυση του γνωστικού υπόβαθρου για τη διατήρηση και την αειφόρο χρήση της βιοποικιλότητας, τόσο στην ΕΕ, όσο και παγκοσμίως
|
|
Comprendere la biodiversità è una delle principali sfide scientifiche che l’umanità deve affrontare. È ormai diventato determinante rafforzare le nostre conoscenze in materia di biodiversità e di servizi ecosistemici, perché solo così in futuro sarà possibile perfezionare le nostre risposte politiche. In questo senso sarà necessario rafforzare (nel contesto del Settimo programma quadro e dei programmi di ricerca nazionali) lo Spazio Europeo della Ricerca, la sua dimensione internazionale, le infrastrutture di ricerca, l’interfaccia tra mondo scientifico e mondo politico e l’interoperabilità dei dati sulla biodiversità: tutto questo dovrebbe permettere di sfruttare le tecnologie emergenti nel campo dell’informazione e della comunicazione. Condizionatamente alla disponibilita' di fondi provenienti da esistenti risorse finanziarie, la Commissione istituirà un meccanismo UE per fornire pareri indipendenti, autorevoli e fondati sulla ricerca scientifica che daranno un contributo all’attuazione e alla formulazione di ulteriori politiche. In ambito internazionale l’UE dovrebbe individuare le modalità e gli strumenti necessari per potenziare l’offerta di pareri scientifici indipendenti ai fini della formulazione di politiche su scala mondiale, contribuendo, ad esempio, attivamente all’esame della MA prevista per il 2007 nell’ambito della Convenzione sulla Diversità Biologica e alle consultazioni in corso sulla necessità di migliorare i Meccanismi Internazionali della Conoscenza Scientifica sulla Biodiversita'.
|
Η κατανόηση της βιοποικιλότητας αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιστημονικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Είναι ιδιαίτερη ανάγκη να βελτιωθεί η κατανόηση της βιοποικιλότητας και των υπηρεσιών των οικοσυστημάτων, ώστε να είμαστε σε θέση μελλοντικά να χαράσσουμε ακόμη ακριβέστερες πολιτικές. Προς τούτο επιβάλλεται να ενισχυθεί (στο πλαίσιο του ΠΠ7 και των εθνικών ερευνητικών προγραμμάτων) ο ευρωπαϊκός χώρος έρευνας, η διεθνής του διάσταση, οι ερευνητικές υποδομές, η διεπαφή επιστήμης-πολιτικής και η διαλειτουργικότητα των δεδομένων που αφορούν τη βιοποικιλότητα. Έτσι θα καταστεί δυνατή η αξιοποίηση των αναδυόμενων τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας. Υπό τον όρο εύρεσης χρηματοδότησης από τους υπάρχοντες οικονομικούς πόρους, η Επιτροπή θα καθιερώσει μηχανισμό της ΕΕ για τη συγκέντρωση ανεξάρτητων, έγκυρών συμβουλών που να τεκμηριώνονται από την έρευνα, με στόχο την ενημέρωση της εφαρμογής και την περαιτέρω ανάπτυξη της πολιτικής. Η ΕΕ καλείται να εντοπίσει τους τρόπους και τα μέσα που σε διεθνές επίπεδα θα μπορούσαν να ενισχύσουν την εξασφάλιση ανεξάρτητων επιστημονικών συμβουλών για τη χάραξη παγκόσμιων πολιτικών, μεταξύ άλλων συμβάλλοντας ενεργά στην εξέταση εκ μέρους της CBD της αξιολόγησης της ΜΑ το 2007 καθώς και στις υπό εξέλιξη διαβουλεύσεις όσον αφορά την ανάγκη βελτίωσης των διεθνών μηχανισμών εμπειρογνωμοσύνης για τη βιοποικιλότητα.
|
|
5.3. Le quattro misure di sostegno principali
|
5.3. Τα τέσσερα καθοριστικής σημασίας μέτρα υποστήριξης
|
|
1. Garantire un finanziamento adeguato
|
1. Εξασφάλιση της απαιτούμενης χρηματοδότησης για τη βιοποικιλότητα
|
|
Un finanziamento adeguato, sia per la rete Natura 2000 che per la biodiversità presente in siti non compresi nella rete, è una necessità. Le nuove prospettive finanziarie per il 2007-2013 aprono opportunità di finanziamento per la biodiversità e Natura 2000 nell’ambito del Fondo di sviluppo rurale[32], del Fondo di coesione e dei fondi strutturali[33], di Life+[34] e del Settimo Programma Quadro. Tuttavia, le riduzioni di bilancio previste dal Consiglio Europeo di dicembre[35] influenzeranno sicuramente le possibilità di finanziamento messe a disposizione della biodiversità all’interno di questi strumenti; ne consegue pertanto che le scelte di attuazione a livello nazionale saranno determinanti. La Comunità e gli Stati membri dovranno garantire, attraverso i cofinanziamenti comunitari e le risorse proprie degli Stati membri, un finanziamento adeguato del piano d’azione, in particolare con riferimento alla rete Natura 2000, ai terreni agricoli e forestali ad elevato valore naturalistico, alla biodiversità marina, alla biodiversità a livello planetario, alla ricerca nel campo della biodiversità, al monitoraggio e agli inventari. In ogni caso la disponibilita' delle risorse finanziarie comunitarie dovra' tener conto delle limitazioni di budget ed essere compresa nel nuovo Prospettive Finanziarie.
|
Η απαιτούμενη χρηματοδότηση, τόσο για το Natura 2000 όσο και για τη βιοποικιλότητα εκτός του Natura 2000, είναι καθοριστικής σημασίας. Οι νέες δημοσιονομικές προοπτικές για την περίοδο 2007–13 δημιουργούν ευκαιρίες για συγχρηματοδότηση της βιοποικιλότητας και του Natura 2000 από το Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης[32], το Ταμείο Συνοχής και τα Διαρθρωτικά Ταμεία[33], το Life+[34] και το ΠΠ7. Ωστόσο, η μείωση του προϋπολογισμού, που επέβαλε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου[35] αναμφίβολα θα επηρεάσει τις εναλλακτικές δυνατότητες χρηματοδότησης υπέρ της βιοποικιλότητας στο πλαίσιο των ως άνω μέσων. Κατά συνέπεια, οι επιλογές όσον αφορά την εφαρμογή σε εθνικό επίπεδο θα είναι κρίσιμες. Η Κοινότητα και τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξασφαλίσουν, μέσω της κοινοτικής συγχρηματοδότησης και των ιδίων πόρων των κρατών μελών, την απαιτούμενη χρηματοδότηση του προγράμματος δράσης, ιδίως σε ό,τι αφορά το Natura 2000, τις καλλιεργούμενες και δασικές εκτάσεις υψηλής φυσικής αξίας, τη θαλάσσια βιοποικιλότητα, τη βιοποικιλότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, την έρευνα, την παρακολούθηση και την καταγραφή της βιοποικιλότητας. Σε κάθε περίπτωση για την κατανομή των κοινοτικών οικονομικών πόρων πρέπει να ληφθούν υπόψη οι δημοσιονομικοί περιορισμοί και να είναι μέσα στα όρια των νέων δημοσιονομικών προοπτικών.
|
|
2. Rafforzare il processo decisionale dell’UE in materia di biodiversità
|
2. Ενίσχυση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τη βιοποικιλότητα
|
|
Per realizzare tale obiettivo è necessario: migliorare il coordinamento e la complementarità tra gli interventi della Comunità e quelli degli Stati membri, segnatamente attraverso il BEG; garantire che le politiche vigenti e nuove ed i bilanci (compresi quelli nell’ambito dei programmi nazionali di riforma nel contesto della strategia di Lisbona) tengano in debito conto le esigenze in termini di biodiversità; considerare i costi ambientali (inclusa la perdita di capitale naturale e di servizi ecosistemici) nel processo decisionale; migliorare la coerenza a livello nazionale tra vari piani e programmi che incidono sulla biodiversità e infine garantire che le decisioni adottate in ambito regionale e locale siano compatibili con gli impegni assunti ad alto livello a favore della biodiversità.
|
Προς τούτο απαιτείται η βελτίωση του συντονισμού και της συμπληρωματικότητας μεταξύ Κοινότητας και κρατών μελών, ιδίως μέσω της BEG, ώστε να εξασφαλίζεται ότι οι υφιστάμενες και νέες πολιτικές και προϋπολογισμοί (συμπεριλαμβανομένων όσων διαμορφώθηκαν βάσει της στρατηγικής της Λισαβόνας για τα εθνικά μεταρρυθμιστικά προγράμματα) λαμβάνουν δεόντως υπόψη τις ανάγκες της βιοποικιλότητας, συνυπολογίζοντας το περιβαλλοντικό κόστος (και την απώλεια του φυσικού κεφαλαίου και των υπηρεσιών οικοσυστήματος) κατά τη λήψη των αποφάσεων, βελτιώνοντας τις συνέπειες σε εθνικό επίπεδο μεταξύ των επιμέρους σχεδίων και προγραμμάτων που επηρεάζουν την βιοποικιλότητα και εξασφαλίζοντας τη λήψη αποφάσεων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, ώστε να είναι συνεπείς με τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί σε υψηλό επίπεδο σε ό,τι αφορά τη βιοποικιλότητα.
|
|
3. Creare partnership
|
3. Η οικοδόμηση σχέσεων συνεργασίας για τη βιοποικιλότητα
|
|
Questa misura è finalizzata a creare partnership tra governi, mondo accademico, addetti alla conservazione, proprietari e utilizzatori dei terreni, settore privato, settore finanziario, settore dell’istruzione e dei media per individuare soluzioni al problema. A tal fine si potrà partire da disposizioni esistenti (come quelle previste nell’ambito della PAC e della PCP) o creare nuove partnership, anche al di fuori dell’UE.
|
Προς τούτο απαιτείται η σταδιακή οικοδόμηση σχέσεων συνεργασίας μεταξύ κυβερνήσεων, ακαδημαϊκού κόσμου, φιλοπεριβαλλοντικών φορέων, ιδιοκτητών γης και χρηστών, του ιδιωτικού τομέα, του χρηματοοικονομικού κλάδου, της εκπαίδευσης και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ώστε να χαραχθεί ένα πλαίσιο για την εξεύρεση λύσεων. Άρα επιβάλλεται να αξιοποιηθούν οι υφιστάμενες διατάξεις (π.χ. στο πλαίσιο της ΚΓΠ και της ΚΑΠ) καθώς και η ανάπτυξη νέων σχέσεων συνεργασίας και εκτός ΕΕ.
|
|
4. Istruzione, sensibilizzazione e partecipazione del pubblico
|
4. Η οικοδόμηση της εκπαίδευσης, της ευαισθητοποίησης και της συμμετοχής του κοινού σε ό,τι αφορά τα θέματα βιοποικιλότητας
|
|
In quest’ambito si tratterà di formulare e mettere in atto una strategia di comunicazione a sostegno del piano d’azione, a stretto contatto con l’iniziativa “Countdown 2010”, e di attuare la convenzione di Ǻrhus e le direttive connesse[36].
|
Εν προκειμένω απαιτείται ανάπτυξη και εφαρμογή τηλεπικοινωνιακής στρατηγικής που να υποστηρίζει το πρόγραμμα δράσης, σε στενή συνεργασία με την πρωτοβουλία “Αντίστροφη Μέτρηση 2010” και κατ’ εφαρμογήν της σύμβασης του Ώρχους (Ǻrhus) και των συναφών οδηγιών[36].
|
|
5.4. Monitoraggio, valutazione e revisione
|
5.4. Παρακολούθηση, αξιολόγηση και επανεξέταση
|
|
La Commissione riferirà ogni anno al Consiglio e al Parlamento sui progressi realizzati per l’attuazione del piano d’azione; la prima relazione riguarderà il periodo compreso tra l’adozione della comunicazione e la fine del 2007.
|
Η Επιτροπή καλείται να υποβάλλει εκθέσεις στο Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την πρόοδο που επιτυγχάνεται όσον αφορά την εφαρμογή του προγράμματος δράσης, αρχής γενομένης με την περίοδο που ακολουθεί την έκδοση της παρούσας ανακοίνωσης και έως το τέλος του 2007.
|
|
La seconda relazione (che coprirà il periodo fino alla fine del 2008) comprenderà una valutazione intermedia sintetica dei progressi realizzati per il conseguimento degli obiettivi in vista del 2010.
|
Η δεύτερη έκθεση (έως τα τέλη του 2008) θα περιλαμβάνει συνοπτική ενδιάμεση αξιολόγηση των βημάτων προόδου προς την επίτευξη των στόχων του 2010.
|
|
La quarta relazione annuale (fino alla fine del 2010) valuterà in che misura l’UE ha ottemperato agli impegni fissati per il 2010. Il documento conterrà una valutazione qualitativa del grado di attuazione delle iniziative previste dal piano d’azione e di conseguimento degli obiettivi e verranno prese in esame le ipotesi di base e le eventuali iniziative mancanti. La valutazione si basera' anche su dati quantitativi relativi a una serie di indicatori headline per la biodiversità (cfr. allegato 2). Nel 2007 verrà elaborato un indice di biodiversità che sarà utilizzato come indicatore strutturale e di sviluppo sostenibile. La Commissione formulerà e applicherà tali indicatori e procederà al monitoraggio in associazione con gli Stati membri e la società civile.
|
Η τέταρτη έκθεση (έως τα τέλη του 2010) θα αξιολογεί το βαθμό στον οποίο η ΕΕ ανταποκρίθηκε στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει για το 2010. Εν προκειμένω θα πραγματοποιηθεί ποιοτική αξιολόγηση του βαθμού στον οποίο υλοποιήθηκαν οι ενέργειες του προγράμματος δράσης και επετεύχθησαν οι αντίστοιχοι στόχοι, συμπεριλαμβανόμενης της εξέτασης των βασικών υποθέσεων εργασίας και των ενεργειών που ενδεχομένως δεν υλοποιήθηκαν. Η αξιολόγηση θα συμπληρώνεται επίσης με ποσοτικά δεδομένα σχετικά με μία δέσμη συνοπτικών (κρίσιμων) δεικτών για τη βιοποικιλότητα (παράρτημα 2). Το 2007 θα διαμορφωθεί δείκτης βιοποικιλότητας με τη μορφή δείκτη αειφόρου ανάπτυξης που θα είναι διαρθρωτικού χαρακτήρα. Η Επιτροπή θα καταρτίσει και θα εφαρμόσει τους εν λόγω δείκτες, επωμιζόμενη και την αντίστοιχη παρακολούθησή τους, σε συνεργασία με τα κράτη μέλη και την κοινωνία των πολιτών.
|
|
La settima relazione annuale (fino alla fine del 2013) fornirà una valutazione analoga, riguardante anche tutti gli obiettivi post-2010 fissati nel piano d’azione.
|
Η έβδομη ετήσια έκθεση (ως τα τέλη του 2013) θα περιέχει ανάλογη αξιολόγηση, εξετάζοντας παράλληλα και όλους τους στόχους που θα έχουν τεθεί για την μετά το 2010 περίοδο στο πρόγραμμα δράσης.
|
|
Tutte queste valutazioni confluiranno nella valutazione definitiva del Sesto Programma d’Azione per l’Ambiente, nella revisione delle politiche settoriali e dei bilanci del periodo 2007-2013, nonché nelle politiche e nei bilanci per il periodo successivo al 2013.
|
Οι εν λόγω αξιολογήσεις θα τροφοδοτήσουν την τελική αξιολόγηση του 6ου προγράμματος δράσης για το περιβάλλον, την επανεξέταση των τομεακών πολιτικών και των αντίστοιχων προϋπολογισμών για την περίοδο 2007–2013 και τις πολιτικές και τους προϋπολογισμούς για την μετά το 2013 περίοδο.
|
|
5.5. Una visione a più lungo termine per la biodiversità e l’UE: un quadro di riferimento per le politiche comunitarie
|
5.5. Η μακροπρόθεσμη θεώρηση της βιοποικιλότητας και της ΕΕ ως πλαισίου άσκησης πολιτικής
|
|
Per concludere, arrestare la perdita di biodiversità e avviarne il recupero sono obiettivi importanti. Occorre tuttavia guardare oltre il 2010 e pensare ad una visione a più lungo termine per inquadrare le politiche. Tale visione dovrebbe riconoscere il fatto che siamo interdipendenti con la natura e che serve un nuovo equilibrio tra sviluppo e conservazione dell’ambiente naturale. La Commissione avvierà un dibattito su questo tema.
|
Τέλος, η ανάσχεση της απώλειας της βιοποικιλότητας και η δρομολόγηση της αποκατάστασής της αποτελούν αποφασιστικά ορόσημα. Ωστόσο, θα πρέπει να υιοθετήσουμε μια ακόμη πιο μακρόπνοη θεώρηση για την και μετά το 2010 περίοδο όσον αφορά το πλαίσιο της πολιτικής μας. Η εν λόγω αντιμετώπιση επιβάλλεται να αναγνωρίζει τη σχέση αλληλεξάρτησής μας με τη φύση και την ανάγκη να επιτευχθεί μια νέα ισορροπία μεταξύ της ανάπτυξης και της διαφύλαξης του φυσικού κόσμου. Η Επιτροπή προτίθεται να αρχίσει διάλογο για το εν λόγω θέμα.
|
|
[1] Cfr., ad esempio, l’andamento dell’Indice di sviluppo umano, in UNDP Human Development Report 2005.
|
[1] Βλέπε, για παράδειγμα, τις τάσεις του δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης στην έκθεση που εκπονήθηκε το 2005 στο πλαίσιο του προγράμματος ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών με θέμα την ανάπτυξη του ανθρώπου.
|
|
[2] Segretariato della Convenzione sulla Diversità Biologica (2006), Global Biodiversity Outlook 2 .
|
[2] Γραμματεία της σύμβασης για την βιολογική ποικιλομορφία (βιοποικιλότητα) (CDD) (2006) Οι προοπτικές της βιοποικιλότητας σε παγκόσμιο επίπεδο-2.
|
|
[3] http://www.maweb.org
|
[3] http://www.maweb.org
|
|
[4] Conclusioni della Presidenza, Consiglio europeo di Göteborg del 15 e 16 giugno 2001.
|
[4] Συμπεράσματα της Προεδρίας, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Göteborg 15 και 16 Ιουνίου 2001.
|
|
[5] COM (2001) 264 def.
|
[5] COM (2001) 264 τελικό.
|
|
[6] Vertice mondiale sullo sviluppo sostenibile, Piano di attuazione.
|
[6] Παγκόσμια διάσκεψη κορυφής για την αειφόρο ανάπτυξη, σχέδιο εφαρμογής.
|
|
[7] Speciale Eurobarometro 217 (2005).
|
[7] Ειδικό ευρωβαρόμετρο 217 (2005).
|
|
[8] COM (2001) 264 def.
|
[8] COM (2001) 264 τελικό.
|
|
[9] COM (1998) 42 def.
|
[9] COM (1998) 42 τελικό.
|
|
[10] COM (2001) 162 def.
|
[10] COM (2001) 162 τελικό.
|
|
[11] Segretariato della Convenzione sulla Diversità Biologica (2006) op. cit.
|
[11] Γραμματεία της CBD (2006), ως ανωτέρω.
|
|
[12] Altre informazioni sono contenute nei documenti di audit della conferenza di Malahide, sul sito della DG Ambiente su Europa: http://europa.eu.int/comm/environment/nature/biodiversity/develop_biodiversity_policy/malahide_conference/index_en.htm
|
[12] Περισσότερες λεπτομέρειες παρέχονται στα έγγραφα «ελέγχου» της διάσκεψης του Malahide, στον ιστοτόπο της ΓΔ περιβάλλοντος του εξυπηρετητή Europa: http://europa.eu.int/comm/environment/nature/biodiversity/develop_biodiversity_policy/malahide_conference/index_en.htm
|
|
[13] Direttiva 79/409/CEE, GU L 103 del 25.4.1979, pag. 1, modificata dal regolamento (CE) n. 807/2003, GU L 122 del 6.5.2003, pag. 36.
|
[13] Οδηγία 79/409/EΚ, ΕΕ αριθ. L 103, της 25.4.1979, σελ. 1 όπως τροποποιήθηκε την τελευταία φορά με τον κανονισμό (EΚ) 807/2003, ΕΕ L122, της 6.5.2003, σελ. 36.
|
|
[14] Direttiva 92/43/CEE, GU L 206 del 22.7.1992, pag. 7, modificata dalla direttiva 97/62/CE, GU L 305 dell’8.11.1997, pag. 42.
|
[14] Οδηγία 92/43/ΕΟΚ, ΕΕ αριθ. L 206, της 22.7.1992, σελ. 7, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/62/EΚ, ΕΕ αριθ. L 305, της 8.11.1997, σελ..42.
|
|
[15] Sono invece comprese le Azzorre, Madeira e le Canarie.
|
[15] Καλύπτονται οι Αζόρες, η Μαδέϊρα και τα Κανάρια νησιά.
|
|
[16] Decisione n. 1600/2002/CE, GU L 242 del 10.9.2002, pag. 1.
|
[16] Απόφαση αριθ. 1600/2002/EΚ, ΕΕ αριθ. L 242, της 10.9.2002, σελ.1.
|
|
[17] Regolamento (CE) n. 1698/2005 del Consiglio, GU L 277 del 21.10.2005, pag. 1.
|
[17] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 του Συμβουλίου, ΕΕ αριθ. L 277, 21.10.2005, σελ.1.
|
|
[18] COM(2001)135 def.
|
[18] COM (2001) 135 τελικό.
|
|
[19] Direttiva 85/337/CEE, modificata dalla direttiva 97/11/CE, GU L 73 del 14.3.1997, pag. 5.
|
[19] Οδηγία 85/337/ΕΟΚ όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/11/EΚ, ΕΕ αριθ. L 073, της 14.3.1997, σελ. 5.
|
|
[20] Direttiva 2001/42/CE, GU L 197 del 21.7.2001, pag. 30.
|
[20] Οδηγία 2001/42/EΚ, ΕΕ αριθ. L 197, της 21.7.2001, σελ. 30.
|
|
[21] COM (2005) 134 def.
|
[21] COM (2005) 134 τελικό.
|
|
[22] COM (2005) 311 def.
|
[22] COM (2005) 311 τελικό.
|
|
[23] COM (2003) 104 def., COM (2004) 373 def.
|
[23] COM (2003) 104 τελικό, COM (2004) 373 τελικό.
|
|
[24] COM (2003) 251 def.
|
[24] COM (2003) 251 τελικό.
|
|
[25] Decisione n. 1513/2002/CE, GU L 232 del 29.8.2002, pag. 1.
|
[25] Απόφαση αριθ. 1513/2002/EC, ΕΕ αριθ. L 232, 29.8.2002, σελ.1.
|
|
[26] COM (2005) 119 def.
|
[26] COM (2005) 119 τελικό.
|
|
[27] Consultare: la relazione sulla conferenza nel sito della DG Ambiente sul sito Europa.
|
[27] Βλέπε: Conference Report, ΓΔ περιβάλλοντος στον εξυπηρετητή Europa.
|
|
[28] Pagina sulle consultazioni della DG Ambiente sul sito Europa.
|
[28] Βλέπε τη σελίδα διαβουλεύσεων της ΓΔ περιβάλλοντος στον εξυπηρετητή Europa.
|
|
[29] Segretariato della Convenzione sulla Diversità Biologica (2006), op. cit .
|
[29] Γραμματεία της CBD (2006) ως ανωτέρω.
|
|
[30] Cioè misure volontarie e su iniziativa nazionale per la Guiana francese, l’isola di Reunion, Guadalupe e Martinica.
|
[30] ήτοι μέτρα τα οποία λαμβάνονται εθελοντικά και με εθνικές πρωτοβουλίες για την γαλλική Γουιάνα, την Ρεουνιόν, τη Γουαδελούπη, και τη Μαρτινίκα.
|
|
[31] COM (2003) 251 def.
|
[31] COM (2003) 251τελικό.
|
|
[32] Regolamento (CE) n. 1698/2005, GU L 277 del 21.10.2005, pag. 1 e decisione n. 2006/144/CE, GU L 55 del 25.2.2006, pag. 20.
|
[32] Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1698/2005, ΕΕ L 277 της 21.10.2005, σ. 1 και απόφαση αριθ. 2006/144/ΕΕ, ΕΕ L 55 της 25.2.2006, σ. 20.
|
|
[33] COM (2004) 492, 493, 494 , 495, 496 def.
|
[33] COM (2004) 492, 493, 494 , 495, 496 τελικό.
|
|
[34] COM (2004) 621 def.
|
[34] COM (2004) 621 τελικό.
|
|
[35] Conclusioni della Presidenza, Consiglio europeo di Bruxelles, 15 e 16 dicembre 2005.
|
[35] Συμπεράσματα της Προεδρίας, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Βρυξελλών, 15 και 16 Δεκεμβρίου 2005.
|
|
[36] Direttiva 2003/4/CE, GU L 41 del 14.2.2003, pag. 26, e direttiva 2003/35/CE, GU L 156 del 25.6.2003, pag. 17.
|
[36] Οδηγίες 2003/4/ΕΚ, ΕΕ L 41 της 14.2.2003 σ. 26 και 2003/35/ΕΕ, ΕΕ L156 της 25.6.2003, σ. 17.
|