Grounds
|
|
1. By their appeal (C‑628/10 P) Alliance One International Inc. (‘AOI’), formerly Standard Commercial Corp. (‘SCC’), and Standard Commercial Tobacco Co. Inc. (‘SCTC’) seek to have set aside the judgment of 27 October 2010 in Case T‑24/05 Alliance One International and Others v Commission [2010] ECR II‑0000 (‘the judgment under appeal’), whereby the General Court of the European Union dismissed their action for the annulment of Commission Decision C(2004) 4030 final of 20 October 2004 relating to a proceeding under Article 81(1) [EC] (Case COMP/C.38.238/B.2 − Raw tobacco – Spain) (‘the contested decision’) and, further, the annulment of that decision, in so far as it relates to them, and reduction of the fine imposed on them by that decision.
|
1. Met hun hogere voorziening (C‑628/10 P) verzoeken Alliance One International Inc. (hierna: „AOI”), voorheen Standard Commercial Corp. (hierna: „SCC”), en Standard Commercial Tobacco Co. Inc. (hierna: „SCTC”) enerzijds om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 27 oktober 2010, Alliance One International e.a./Commissie (T‑24/05, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie; hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht hun beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2004) 4030 def. van de Commissie van 20 oktober 2004 in een procedure op grond van artikel 81, lid 1, [EG] (zaak COMP/C.38.238/B.2 – Ruwe tabak – Spanje) (hierna: „bestreden beschikking”) heeft verworpen, en anderzijds om nietigverklaring van deze beschikking, voor zover zij hen betreft, alsook om verlaging van de hun bij deze beschikking opgelegde geldboete.
|
|
2. By its appeal (C‑14/11 P) the European Commission seeks to have set aside the judgment under appeal to the extent that it annulled the contested decision in so far as it relates to Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd (‘TCLT’) and, further, dismissal of the action brought by TCLT before the General Court.
|
2. Met haar hogere voorziening (C‑14/11 P) vordert de Europese Commissie enerzijds vernietiging van het bestreden arrest, voor zover de bestreden beschikking daarbij nietig is verklaard voor zover deze Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd (hierna: „TCLT”) betreft, en anderzijds verwerping van het door laatstgenoemde bij het Gerecht ingestelde beroep.
|
|
I – Background to the dispute
|
I – Voorgeschiedenis van het geding
|
|
3. The facts which gave rise to the dispute in this case, as set out in paragraphs 1 to 40 of the judgment under appeal, can be summarised as follows.
|
3. De feiten die tot het onderhavige geding hebben geleid, zoals zij in de punten 1 tot en met 40 van het bestreden arrest zijn uiteengezet, kunnen als volgt worden samengevat.
|
|
4. World Wide Tobacco España SA (‘WWTE’), Agroexpansión SA (‘Agroexpansión’) and Tabacos Españoles SL (‘Taes’) are three of four undertakings engaged in the first processing of raw tobacco in Spain (the four undertakings being hereinafter referred to as ‘the processors’).
|
4. World Wide Tobacco España SA (hierna: „WWTE”), Agroexpansión SA (hierna: „Agroexpansión”) en Tabacos Españoles SL (hierna: „Taes”) zijn drie van de vier bedrijven voor de eerste bewerking van ruwe tabak in Spanje (hierna alle vier samen: „bewerkingsbedrijven”).
|
|
5. Between 1995 and 5 May 1998 two thirds of the capital of WWTE was held by TCLT, a wholly owned subsidiary of SCTC, which is itself a wholly owned subsidiary of SCC (now AOI). The remaining third was held by the chairman of WWTE and two members of his family.
|
5. Van 1995 tot 5 mei 1998 had TCLT, een 100 %-dochteronderneming van SCTC, zelf een 100 %-dochteronderneming van SCC (nadien AOI), twee derde van het kapitaal van WWTE in handen. De president van WWTE en twee van zijn familieleden bezaten het overige derde.
|
|
6. On 5 May 1998 TCLT increased its holding in WWTE to 86.94%, the remainder of the shares being held as own shares by WWTE (9.73%) and by a natural person (3.33%). In October 1998 WWTE acquired that person’s shares and SCC acquired a direct holding of 0.04% in WWTE’s share capital. In May 1999 TCLT and SCC increased their holding in WWTE to 89.64% and 0.05% respectively, the remainder being held as own shares by WWTE.
|
6. Op 5 mei 1998 heeft TCLT haar deelneming in het kapitaal van WWTE op 86,94 % gebracht. De overige aandelen waren in handen van WWTE zelf (9,73 %) en van een natuurlijke persoon (3,33 %). In oktober 1998 heeft WWTE de aandelen van laatstgenoemde verworven en heeft SCC een directe participatie van 0,04 % in het kapitaal van WWTE verkregen. In mei 1999 hebben TCLT en SCC hun participatie in het kapitaal van WWTE op respectievelijk 89,64 % en 0,05 % gebracht. De rest werd door WWTE zelf aangehouden.
|
|
7. Agroexpansión is a member of a group of companies of which Dimon Inc. is the ultimate holding company. Dimon holds, through its wholly owned subsidiary Intabex Netherlands BV (‘Intabex’), all the shares in Agroexpansión.
|
7. Agroexpansión behoort tot een ondernemingsgroep waarvan Dimon Inc. de hoofdmoedermaatschappij is. Laatstgenoemde onderneming heeft via haar 100 %-dochteronderneming Intabex Netherlands BV (hierna: „Intabex”) alle aandelen van Agroexpansión in handen.
|
|
8. All shares in Taes and in Deltafina SpA (‘Deltafina’), which is an Italian company whose main activities are the first processing of raw tobacco in Italy and the marketing of processed tobacco, are held by Universal Leaf Tobacco Co. Inc. (‘Universal Leaf’). The latter is itself a 100% owned subsidiary of the United States company Universal Corp. (‘Universal’).
|
8. Alle aandelen van Taes en van Deltafina SpA (hierna: „Deltafina”), een Italiaanse onderneming die hoofdzakelijk actief is in de eerste bewerking van ruwe tabak in Italië en in de verkoop van bewerkte tabak, zijn in handen van Universal Leaf Tobacco Co. Inc. (hierna: „Universal Leaf”). Laatstbedoelde onderneming is zelf volledig in handen van de Amerikaanse onderneming Universal Corp. (hierna: „Universal”).
|
|
9. On 3 and 4 October 2001 the Commission carried out inspections pursuant to Article 14 of Council Regulation No 17 of 6 February 1962, First regulation implementing Articles [81 EC] and [82 EC] (OJ 1962, English Special Edition, Series I, 1959-1962, p. 87) at the premises of, among others, WWTE, in order to check information that the Spanish processors and producers of raw tobacco had infringed Article 81 EC.
|
9. Op 3 en 4 oktober 2001 heeft de Commissie op grond van artikel 14 van verordening nr. 17 van de Raad van 6 februari 1962, Eerste verordening over de toepassing van de artikelen [81 EG] en [82 EG] (PB 1962, 13, blz. 204), verificaties verricht in de lokalen van met name WWTE, om na te gaan of de inlichtingen volgens welke de bewerkingsbedrijven en de Spaanse producenten van ruwe tabak artikel 81 EG hadden geschonden, correct waren.
|
|
10. On 11 December 2003 the Commission adopted a statement of objections which it addressed to 20 undertakings or associations, including SCTC and SCC.
|
10. Op 11 december 2003 heeft de Commissie een mededeling van punten van bezwaar vastgesteld, die zij aan 20 ondernemingen of verenigingen, waaronder SCTC en SCC, heeft toegezonden.
|
|
11. On 20 October 2004 the Commission adopted the contested decision which relates to, inter alia, a horizontal cartel entered into and implemented on the Spanish raw tobacco market by the processors and Deltafina.
|
11. Op 20 oktober 2004 heeft de Commissie de bestreden beschikking vastgesteld, die met name een op de Spaanse markt voor ruwe tabak door de bewerkingsbedrijven en Deltafina gesloten en uitgevoerde horizontale mededingingsregeling betreft.
|
|
12. According to the Commission’s findings, the object of that cartel was to fix each year, in the period from 1996 to 2001, the average delivery price for each variety and grade of raw tobacco and to share out the quantities of each variety of raw tobacco that each of the processors could purchase from the producers. Between 1999 and 2001 the processors and Deltafina also agreed price brackets per quality grade for each raw tobacco variety as well as average minimum prices per producer and producer group.
|
12. Volgens de vaststellingen van de Commissie had deze mededingingsregeling tot doel om elk jaar, van 1996 tot en met 2001, de gemiddelde leveringsprijs voor elke soort ruwe tabak, ongeacht de kwaliteitscategorie, vast te stellen en de hoeveelheden van elke soort ruwe tabak die elk van de bewerkingsbedrijven bij de producenten kon kopen, onderling te verdelen. Van 1999 tot en met 2001 maakten de bewerkingsbedrijven en Deltafina eveneens onderling afspraken over de prijsklassen per kwaliteitscategorie van elke soort ruwe tabak, alsook over de gemiddelde minimumprijzen per producent en per groep producenten.
|
|
13. In the contested decision, the Commission held that that cartel was a single and continuous infringement of Article 81(1) EC, attributed liability for the cartel to, among others, Deltafina and the processors, ordered those undertakings to bring immediately to an end that infringement, and to refrain immediately from any restrictive practice having the same or similar object or effect, and further imposed the following fines, namely EUR 108 000 on Taes, EUR 1 822 500 on WWTE, EUR 2 592 000 on Agroexpansión and EUR 11 880 000 on Deltafina.
|
13. In de bestreden beschikking heeft de Commissie dit kartel als één voortdurende inbreuk op artikel 81, lid 1, EG aangemerkt, onder meer Deltafina en de bewerkingsbedrijven voor het kartel aansprakelijk gesteld, en deze ondernemingen gelast om deze inbreuk onmiddellijk te beëindigen en zich voortaan te onthouden van mededingingsverstorende gedragingen met een vergelijkbaar doel of gevolg. Bovendien heeft zij bij deze beschikking de volgende geldboeten opgelegd: 108 000 EUR aan Taes, 1 822 500 EUR aan WWTE, 2 592 000 EUR aan Agroexpansión en 11 880 000 EUR aan Deltafina.
|
|
14. The contested decision also provides that the three parent companies of WWTE are jointly and severally liable for payment of the fine imposed on WWTE, as is Dimon Inc. for payment of the fine imposed on Agroexpansión. On the other hand, Intabex was not held liable for the fine imposed on Agroexpansión, and Universal and Universal Leaf are also not identified as jointly and severally liable for the fines imposed on Taes and Deltafina.
|
14. Uit de bestreden beschikking volgt eveneens dat de drie moedermaatschappijen van WWTE hoofdelijk aansprakelijk zijn gesteld voor de betaling van de aan laatstbedoelde opgelegde geldboete, net als Dimon Inc. voor de betaling van de aan Agroexpansión opgelegde geldboete. Intabex is daarentegen niet aansprakelijk gesteld voor de betaling van de aan Agroexpansión opgelegde geldboete en Universal en Universal Leaf zijn evenmin hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de betaling van de aan Taes en Deltafina opgelegde geldboeten.
|
|
15. As regards the persons to whom the contested decision was addressed, the Commission stated, in recitals 375 and 376 of the contested decision:
|
15. Wat de adressaten van de bestreden beschikking betreft, heeft de Commissie in de punten 375 en 376 van deze beschikking gepreciseerd:
|
|
‘(375) In the present case, three of the four Spanish processors of raw tobacco are controlled (to the extent of 100% or 90%) by US multinationals. There are other factual elements that confirm the presumption that the conduct of Agroexpansión and WWTE has to be ascribed to their respective parent companies. In these cases, the two companies – the parent company and the subsidiary – must be regarded as being jointly responsible for the infringements established in this decision.
|
„(375) In casu zijn drie van de vier Spaanse bedrijven voor de bewerking van ruwe tabak (voor 100 % of 90 %) in handen van Amerikaanse multinationals. Voorts bevestigen andere feitelijke elementen het vermoeden dat het gedrag van Agroexpansión en WWTE is toe te rekenen aan hun respectieve moedermaatschappij. In die gevallen moeten de twee ondernemingen – moeder en dochter – hoofdelijk aansprakelijk worden geacht voor de in de onderhavige beschikking vastgestelde inbreuken.
|
|
(376) [On the other hand], following the issuing of the Statement of Objections and the hearing of the parties, it has become apparent that the evidence in the file could not warrant a similar conclusion in respect of Universal[’s] … and Universal Leaf [Tobacco Co. Inc.’s] shareholdings in Taes and Deltafina. In fact, apart from the corporate link between the parents and their subsidiaries, there is no indication in the file of any material involvement of Universal … and Universal Leaf in the facts which are being considered in this decision. It would therefore not be appropriate to address them a decision in this case. The same conclusion would apply, a fortiori , to Intabex … in so far as its 100% shareholding in Agroexpansión was purely financial.’
|
(376) Na zending van de mededeling van punten van bezwaar en het horen van de partijen is [daarentegen] gebleken dat de bewijzen in het dossier een soortgelijke conclusie voor de deelname van Universal [...] en Universal Leaf [...] in Taes en Deltafina niet konden wettigen. [Behalve] de vennootschappe[lijke] band tussen moeder‑ en dochtermaatschappijen bevat het dossier geen aanwijzing van daadwerkelijke deelname van Universal [...] en Universal Leaf aan de in de onderhavige beschikking onderzochte feiten. Aan hen dient in deze zaak dus geen beschikking te worden gericht. Dezelfde conclusie geldt a fortiori voor Intabex [...], aangezien haar deelneming van 100 % in Agroexpansión zuiver financieel was.”
|
|
16. As regards more particularly WWTE, the Commission distinguished two periods, in the light of the circumstances set out in paragraphs 5 and 6 of this judgment. The first period is from 1995 until 4 May 1998 inclusive (‘the first period’) and the second from 5 May 1998 until the date of adoption of the contested decision (‘the second period’).
|
16. Wat meer in het bijzonder WWTE betreft, heeft de Commissie twee periodes onderscheiden, rekening houdend met de omstandigheden die in de punten 5 en 6 van het onderhavige arrest zijn uiteengezet. De eerste periode loopt van 1995 tot en met 4 mei 1998 (hierna: „eerste periode”), de tweede loopt van 5 mei 1998 tot de dag waarop de bestreden beschikking is vastgesteld (hierna: „tweede periode”).
|
|
17. As regards the first period, the Commission concluded, in recitals 391 and 392 of the contested decision and on the basis of a number of factors set out in, inter alia, recitals 388 to 390 of that decision, that WWTE was jointly controlled by SCC, through SCTC and TCLT, and the chairman of WWTE and his family, that SCC and/or its subsidiaries exercised effective influence over the conduct of WWTE and that SCC had put in place certain mechanisms which, considered together, enabled it to keep track of the activities of WWTE and thus to exert effective control over the latter’s commercial policy.
|
17. Inzake de eerste periode heeft de Commissie in de punten 391 en 392 van de bestreden beschikking op basis van een aantal met name in de punten 388 tot en met 390 van die beschikking uiteengezette elementen geconcludeerd dat SCC (via SCTC en TCLT) en de president van WWTE en diens familie gezamenlijk zeggenschap over WWTE uitoefenden, dat SCC en/of haar dochterondernemingen het gedrag van WWTE daadwerkelijk hebben beïnvloed en dat SCC een stelsel van mechanismen op poten had gezet waarmee zij op de hoogte kon blijven van de activiteiten van WWTE, zodat zij het commerciële beleid van dit bedrijf daadwerkelijk kon controleren.
|
|
18. With regard to the second period, the Commission concluded, in recitals 397 and 400 of the contested decision and on the basis of a number of factors set out in, inter alia, recitals 393 to 398 of that decision that, either directly or through SCTC and TCLT, SCC had exclusive control of WWTE, that the arguments deployed by SCC in its reply to the statement of objections did not warrant any different conclusion in that respect, that SCC and/or its subsidiaries SCTC and TCLT exercised decisive influence over the commercial policy of WWTE and that they must, therefore, be held jointly responsible for the anti-competitive practices at issue.
|
18. Inzake de tweede periode heeft de Commissie in de punten 397 en 400 van de bestreden beschikking op basis van een aantal met name in de punten 393 tot en met 398 van die beschikking uiteengezette elementen geconcludeerd dat SCC hetzij rechtstreeks, hetzij via SCTC en TCLT, exclusieve zeggenschap over WWTE had, dat de argumenten die SCC in antwoord op de mededeling van punten van bezwaar had aangevoerd geen andere conclusie daaromtrent wettigen, dat SCC en/of haar dochterondernemingen SCTC en TCLT dus een beslissende invloed op het commerciële beleid van WWTE hebben uitgeoefend en bijgevolg hoofdelijk aansprakelijk moeten worden gesteld voor de verweten mededingingsbeperkende gedragingen.
|
|
II – The procedure before the General Court and the judgment under appeal
|
II – Procesverloop voor het Gerecht en bestreden arrest
|
|
19. By application lodged at the Registry of the General Court on 21 January 2005, AOI, SCTC and TCLT brought an action for annulment of the contested decision, in so far as it concerned them.
|
19. Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 21 januari 2005, hebben AOI, SCTC en TCLT een beroep tot nietigverklaring van de bestreden beschikking ingesteld, voor zover deze hen betreft.
|
|
20. AOI, SCTC and TCLT put forward two pleas in law in support of the action. The first plea alleged infringement of Article 81(1) EC and Article 23(2) of Council Regulation (EC) No 1/2003 of 16 December 2002 on the implementation of the rules on competition laid down in Articles 81 [EC] and 82 [EC] (OJ 2003 L 1, p. 1) and, in the alternative, failure to state sufficient reasons for the contested decision. By their second plea the applicants alleged a breach of the principle of equal treatment.
|
20. Ter ondersteuning van hun beroep hebben AOI, SCTC en TCLT twee middelen aangevoerd. Het eerste middel betrof schending van artikel 81, lid 1, EG en artikel 23, lid 2, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 [EG] en 82 [EG] (PB 2003, L 1, blz. 1) en, subsidiair, ontoereikende motivering van de bestreden beschikking. Met hun tweede middel betoogden verzoeksters dat het beginsel van gelijke behandeling was geschonden.
|
|
21. Having decided to examine those two pleas together, the General Court first of all rejected as unfounded the second part of the first plea on failure to state sufficient reasons for the contested decision.
|
21. Na te hebben beslist dat deze twee middelen samen dienden te worden onderzocht, heeft het Gerecht allereerst het tweede onderdeel van het eerste middel, dat betrekking had op de ontoereikende motivering van de bestreden beschikking, afgewezen.
|
|
22. Next, the General Court rejected the second plea claiming an infringement of the principle of equal treatment, holding that the Commission had applied the same principles to all the parent companies concerned for the purposes of determining whether to attribute liability to them for the infringement committed by their subsidiaries. Specifically, the General Court held that it was not apparent from the contested decision that the Commission had, in that regard, treated differently the situation of SCC and SCTC, on the one hand, from that of Universal, Universal Leaf or Intabex, on the other.
|
22. Vervolgens heeft het Gerecht ook het tweede middel, dat schending van het beginsel van gelijke behandeling betrof, afgewezen, op grond dat de Commissie op alle betrokken moedermaatschappijen dezelfde beginselen had toegepast om vast te stellen of zij aansprakelijk moesten worden gesteld voor de door hun dochters begane inbreuk. In het bijzonder heeft het geoordeeld dat uit de bestreden beschikking niet bleek dat deze instelling in dit verband de situatie van SCC en SCTC enerzijds, en die van Universal, Universal Leaf of Intabex anderzijds, verschillend had behandeld.
|
|
23. That finding was based on, inter alia, the following considerations, to be found in paragraphs 155 to 157 of the judgment under appeal:
|
23. Die beoordeling was met name gesteund op de volgende overwegingen, die in de punten 155 tot en met 157 van het bestreden arrest staan vermeld:
|
|
‘155 ... this being the specific case where a parent company has a 100% shareholding in a subsidiary which has infringed the Community competition rules, the Commission – in the interests of caution – did not rely solely on the presumption affirmed by the case law … in order to show that the parent company in fact exercised decisive influence over the commercial policy of the subsidiary, but also took into account other factual elements tending to confirm that such influence was actually exercised. However, by proceeding in that manner, the Commission … merely raised the standard of proof required for it to be satisfied that the condition relating to the actual exercise of decisive influence is fulfilled.
|
„155 In het bijzondere geval waarin een moederonderneming het volledige kapitaal bezit van haar dochter die de communautaire mededingingsregels heeft geschonden, baseerde de Commissie zich, ten bewijze dat de eerste daadwerkelijk een beslissende invloed op het commerciële beleid van de tweede uitoefent, uit behoedzaamheid weliswaar niet uitsluitend op het vermoeden in de zin van de rechtspraak [...], maar hield ook rekening met andere feitelijke gegevens ter bevestiging van deze uitoefening. Daardoor verhoogde de Commissie evenwel alleen het bewijsniveau dat is vereist om aan te nemen dat is voldaan aan de voorwaarde van daadwerkelijke uitoefening van een beslissende invloed [...].
|
|
156 ... where, in a case concerning an infringement involving several different undertakings, the Commission adopts, within the framework laid down by the case‑law, a certain method for determining whether it is appropriate to attribute liability both to the subsidiaries which materially committed that infringement and to their parent companies, it must – save in specific circumstances – rely for those purposes on the same criteria in the case of all those undertakings.
|
156 [...] [D]e Commissie [moet], wanneer zij in een inbreukzaak met verschillende ondernemingen binnen het door de rechtspraak vastgestelde kader een bepaalde methode kiest om vast te stellen of zowel de dochters [die de inbreuk daadwerkelijk hebben begaan] als hun moedermaatschappijen aansprakelijk moeten worden gesteld, daartoe – behalve in uitzonderlijke omstandigheden – voor al deze ondernemingen dezelfde criteria hanteren.
|
|
157 The Commission is bound by the principle of equal treatment, which, according to settled case‑law, requires that comparable situations must not be treated differently, and different situations must not be treated in the same way, unless such treatment is objectively justified …’
|
157 De Commissie moet namelijk het [beginsel van gelijke behandeling] in acht nemen dat volgens vaste rechtspraak verlangt dat vergelijkbare situaties niet verschillend en verschillende situaties niet gelijk worden behandeld, tenzij een dergelijke behandeling objectief gerechtvaardigd is [...].”
|
|
24. As regards the first part of the first plea in law, the General Court held, in respect of the first period, in paragraph 194 of the judgment under appeal, and in respect of the second period, in paragraph 217 thereof, that the Commission had established to the requisite legal standard that SCC and SCTC in fact exercised decisive influence over WWTE’s conduct.
|
24. Wat het eerste onderdeel van het eerste middel betreft, heeft het Gerecht voor de eerste periode in punt 194 van het bestreden arrest en voor de tweede periode in punt 217 van dat arrest vastgesteld dat de Commissie rechtens genoegzaam had aangetoond dat SCC en SCTC daadwerkelijk een beslissende invloed op het gedrag van WWTE uitoefenden.
|
|
25. In paragraphs 195 to 197 and in paragraphs 218 and 219 of the judgment under appeal, the General Court held, in respect of the first and second periods, that, conversely, none of the material relied on by the Commission in the contested decision supported the conclusion that TCLT exercised decisive influence over the conduct of WWTE and that, consequently, the Commission was not justified in attributing WWTE’s unlawful conduct to TCLT or in holding it jointly and severally liable for payment of the fine.
|
25. In de punten 195 tot en met 197 en in de punten 218 en 219 van het bestreden arrest heeft Gerecht voor de eerste en de tweede periode geoordeeld dat daarentegen geen enkel van de door de Commissie in de bestreden beschikking aangevoerde elementen de conclusie wettigde dat TCLT een beslissende invloed op het gedrag van WWTE uitoefende, en dat de Commissie het inbreukmakende gedrag van WWTE dus niet mocht toerekenen aan TCLT en laatstbedoelde evenmin hoofdelijk aansprakelijk mocht stellen voor de betaling van de geldboete.
|
|
26. In particular, the General Court held, in paragraph 218 of the judgment under appeal, that the Commission could not rely on the mere fact that TCLT held virtually all the capital of WWTE, since TCLT would then be discriminated against by comparison with Intabex, Universal and Universal Leaf.
|
26. In het bijzonder heeft het Gerecht in punt 218 van het bestreden arrest geoordeeld dat de Commissie zich niet kon baseren op het loutere feit dat TCLT nagenoeg het volledige kapitaal van WWTE bezat, aangezien TCLT dan op discriminerende wijze zou worden behandeld ten opzichte van Intabex, Universal en Universal Leaf.
|
|
27. Lastly, in paragraphs 220 to 229 of the judgment under appeal, the General Court rejected the arguments adduced by the applicants in order to show that WWTE acted independently on the market during the period of the infringement. Consequently, the General Court annulled the contested decision in so far as it related to TCLT and dismissed the action as to the remainder.
|
27. Tot slot heeft het Gerecht in de punten 220 tot en met 229 van het bestreden arrest het argument van verzoekers afgewezen dat WWTE tijdens de inbreukperiode zelfstandig op de markt optrad. Bijgevolg heeft het Gerecht de bestreden beschikking nietig verklaard voor zover zij TCLT betrof, en het beroep verw orpen voor het overige.
|
|
III – Procedure before the Court and the forms of order sought
|
III – Procesverloop voor het Hof en conclusies van partijen
|
|
28. By order of the President of the Court of 14 September 2011, Cases C‑628/10 P and C‑14/11 P were joined for the purposes of the oral procedure and the judgment.
|
28. Bij beschikking van de president van het Hof van 14 september 2011 zijn de zaken C‑628/10 P en C‑14/11 P gevoegd voor de mondelinge behandeling en het arrest.
|
|
29. By their appeal, AOI and SCTC claim that the Court should:
|
29. Met hun hogere voorziening verzoeken AOI en SCTC het Hof:
|
|
– set aside the judgment under appeal and, in so far as it relates to them, the contested decision;
|
– het bestreden arrest te vernietigen en de bestreden beschikking, voor zover zij hen betreft, nietig te verklaren;
|
|
– reduce the fine imposed by that decision accordingly; and
|
– de bij deze beschikking opgelegde geldboete dienovereenkomstig te verlagen;
|
|
– order the Commission to pay the costs at first instance and on appeal.
|
– de Commissie te verwijzen in de kosten van beide instanties.
|
|
30. In its response to that appeal, the Commission submits that the Court should dismiss the appeal and order the appellants to pay the costs, both at first instance and on appeal.
|
30. In haar memorie van antwoord op die hogere voorziening concludeert de Commissie tot afwijzing van die hogere voorziening en tot verwijzing van rekwirantes in de kosten van eerste aanleg en van de hogere voorziening.
|
|
31. By its appeal, the Commission asks the Court to:
|
31. Met haar hogere voorziening verzoekt de Commissie het Hof:
|
|
– set aside the judgment under appeal in so far as it annulled that part of the contested decision relating to TCLT;
|
– het bestreden arrest te vernietigen, voor zover de bestreden beschikking daarbij nietig is verklaard voor zover zij TCLT betrof;
|
|
– dismiss the action brought by TCLT before the General Court, and
|
– het door laatstbedoelde bij het Gerecht ingestelde beroep te verwerpen;
|
|
– order TCLT to pay the costs incurred at both instances.
|
– TCLT te verwijzen in de kosten van beide instanties.
|
|
32. In their response to that appeal, AOI, SCTC and TCLT submit that the Court should dismiss the appeal and order the Commission to pay the costs, both at first instance and on appeal.
|
32. In hun memorie van antwoord op die hogere voorziening concluderen AOI, SCTC en TCLT tot afwijzing van die hogere voorziening en tot verwijzing van de Commissie in de kosten van eerste aanleg en van de hogere voorziening.
|
|
IV – The appeals
|
IV – De hogere voorzieningen
|
|
33. It is appropriate to consider first the appeal lodged by the Commission.
|
33. In de eerste plaats moet de door de Commissie ingestelde hogere voorziening worden onderzocht.
|
|
A – The Commission’s appeal
|
A – De hogere voorziening van de Commissie
|
|
34. In support of its appeal, the Commission raises four grounds. The first and fourth grounds are based on the claim that the principle of equal treatment was incorrectly applied. By the second ground, the Commission claims an error of law in the determination of the legal test for holding parent companies to be liable. The third ground consists of the submission that the General Court breached the Commission’s right to an adversarial procedure and wrongly interpreted the duty to state reasons.
|
34. Tot staving van haar hogere voorziening voert de Commissie vier middelen aan. Het eerste en het vierde middel betreffen de onjuiste toepassing van het beginsel van gelijke behandeling. Met haar tweede middel voert zij aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling van het juridisch criterium tot bepaling van de aansprakelijkheid van moedermaatschappijen. Met het derde middel wordt betoogd dat het Gerecht het recht op een procedure op tegenspraak heeft geschonden en de motiveringsplicht onjuist heeft uitgelegd.
|
|
35. It is appropriate to consider the first and second grounds together.
|
35. Het eerste en het tweede middel dienen samen te worden onderzocht.
|
|
1. The first and second grounds
|
1. Eerste en tweede middel
|
|
a) Arguments of the parties
|
a) Argumenten van partijen
|
|
36. By the first ground of appeal, the Commission argues, first, that the General Court disregarded the fact that the principle of equal treatment must be reconciled with the principle of legality, and accordingly no one can rely, to his own advantage, on an unlawful act committed in favour of a third party. Consequently, when an undertaking has infringed Article 81 EC, it cannot escape being penalised on the ground that no fine was imposed on other undertakings which are in similar situations.
|
36. Met haar eerste middel betoogt de Commissie in de eerste plaats dat het Gerecht is voorbijgegaan aan het feit dat het beginsel van gelijke behandeling zich moet verdragen met het legaliteitsbeginsel, zodat niemand zich ten eigen voordele kan beroepen op een onrechtmatigheid ten gunste van een ander. Derhalve kan een onderneming die artikel 81 EG heeft geschonden zich – teneinde aan bestraffing te ontkomen – niet baseren op het feit dat aan andere ondernemingen die zich in vergelijkbare situaties bevonden, geen geldboete is opgelegd.
|
|
37. Secondly, the Commission states that it submitted those arguments before the General Court, and it considers that the judgment under appeal, since it makes no mention of them, is vitiated by a failure to state reasons.
|
37. In de tweede plaats merkt de Commissie op dat zij deze argumenten voor het Gerecht had aangevoerd, en stelt zij dat het bestreden arrest gebrekkig is gemotiveerd, aangezien het daarvan geen melding maakt.
|
|
38. Thirdly, the Commission argues that TCLT could, as a parent company holding virtually all the shares in WWTE, be presumed to have exercised decisive influence over that company and the General Court did not find that TCLT rebutted that presumption or even attempted to do so.
|
38. In de derde plaats betoogt de Commissie dat kon worden aangenomen dat TCLT – als moedermaatschappij die nagenoeg het volledige kapitaal van WWTE in handen had – over deze onderneming een beslissende invloed uitoefende, en dat het Gerecht niet heeft vastgesteld dat TCLT dit vermoeden heeft weerlegd of dat zelfs maar heeft gepoogd te doen.
|
|
39. Fourthly, the Commission maintains that the General Court committed an error of law by holding that TCLT was to escape all liability because of the fact that other companies in supposedly similar situations were not held liable. In particular, the Commission considers that recital 384 of the contested decision, to which the General Court referred, means that for the principle of equal treatment to apply the companies must be in a similar situation, which is not so in the present case.
|
39. In de vierde plaats voert de Commissie aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te overwegen dat TCLT niet aansprakelijk kon worden gesteld omdat andere ondernemingen die zich in zogenaamd vergelijkbare situaties bevonden niet aansprakelijk zijn gesteld. In het bijzonder stelt zij dat uit punt 384 van de bestreden beschikking, waarnaar het Gerecht heeft verwezen, blijkt dat het beginsel van gelijke behandeling slechts kan worden toegepast wanneer de ondernemingen zich in een vergelijkbare situatie bevinden, hetgeen in casu niet het geval is.
|
|
40. By its second ground of appeal, the Commission argues that the General Court committed an error of law by holding that, because the choice was made that as far some undertakings were concerned the decision whether they in fact exercised decisive influence was to be based on a ‘dual basis’ – and not exclusively on the presumption established in the case‑law – that choice was binding on the Commission in respect of all the addressees of the contested decision. The only applicable test is the test established by the case‑law, and the Commission can neither raise the standard of proof required on the matter nor bind, by such an approach, the General Court in its analysis of the law.
|
40. Met haar tweede middel betoogt de Commissie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting doordat het heeft geoordeeld dat het feit dat de Commissie de beoordeling van de daadwerkelijke uitoefening van beslissende invloed voor bepaalde ondernemingen had gebaseerd op een „dubbele grondslag” en niet uitsluitend op het in de rechtspraak neergelegde vermoeden, met zich bracht dat zij deze benadering diende te volgen voor alle adressaten van de bestreden beschikking. Enkel het in de rechtspraak vastgelegde criterium is van toepassing en de Commissie kon de op dit gebied geldende bewijsvereisten niet verscherpen. Haar benadering kan het Gerecht evenmin binden in het kader van de juridische analyse die het verricht.
|
|
41. Accordingly, where the legal test established by the case‑law is satisfied, it is immaterial, according to the Commission, whether or not it provided additional indicia in order to strengthen, as a precaution, the conclusion which it has reached, since those indicia are not, in any event, transformed into a binding legal test for the assessment of the actual exercise of decisive influence by a parent company on the conduct of its subsidiary.
|
41. Wanneer aan het in de rechtspraak geformuleerde criterium is voldaan, maakt het volgens de Commissie geen verschil uit of zij al dan niet aanvullende aanwijzingen heeft verschaft teneinde, uit voorzorg, de slotsom te bevestigen waartoe zij was gekomen, aangezien deze aanwijzingen daardoor hoe dan ook geen dwingend juridisch criterium werden om te beoordelen of een moedermaatschappij daadwerkelijk beslissende invloed op het gedrag van haar dochter uitoefende.
|
|
b) Findings of the Court
|
b) Beoordeling door het Hof
|
|
42. It must be borne in mind that, in accordance with settled case‑law, the concept of an undertaking covers any entity engaged in an economic activity, regardless of its legal status and the way in which it is financed. That concept must be understood as designating an economic unit even if in law that unit consists of several natural or legal persons. When such an economic entity infringes the competition rules, it is for that entity, according to the principle of personal responsibility, to answer for that infringement (Case C‑90/09 P General Química and Others v Commission [2011] ECR I‑0000, paragraphs 34 to 36 and case‑law cited, and Case C‑521/09 P Elf Aquitaine v Commission [2011] ECR I‑0000, paragraph 53).
|
42. In herinnering zij gebracht dat het begrip onderneming elke entiteit omvat die een economische activiteit uitoefent, ongeacht de rechtsvorm van die entiteit en de wijze waarop deze wordt gefinancierd. Onder dit begrip moet een economische eenheid worden verstaan, ook al wordt deze eenheid uit juridisch oogpunt door verschillende natuurlijke personen of rechtspersonen gevormd. Wanneer een dergelijke economische entiteit de mededingingsregels overtreedt, moet zij in overeenstemming met het beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid de verantwoordelijkheid daarvoor dragen (zie arresten van 20 januari 2011, General Química e.a./Commissie, C‑90/09 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punten 34‑36 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 29 september 2011, Elf Aquitaine/Commissie, C‑521/09 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 53).
|
|
43. Specifically, the conduct of a subsidiary may be imputed to the parent company in particular where, although having a separate legal personality, that subsidiary does not decide independently upon its own conduct on the market, but carries out, in all material respects, the instructions given to it by the parent company, having regard in particular to the economic, organisational and legal links between those two legal entities (Case C‑97/08 P Akzo Nobel and Others v Commission [2009] ECR I‑8237, paragraph 58; Elf Aquitaine v Commission , paragraph 54, and Case C‑520/09 P Arkema v Commission [2011] ECR I‑0000, paragraph 38).
|
43. In het bijzonder kan het gedrag van een dochteronderneming aan de moedermaatschappij worden toegerekend, met name wanneer deze dochteronderneming, hoewel zij een afzonderlijke rechtspersoonlijkheid heeft, niet zelfstandig haar marktgedrag bepaalt, maar in hoofdzaak de haar door de moedermaatschappij verstrekte instructies volgt, inzonderheid gelet op de economische, organisatorische en juridische banden die deze twee juridische entiteiten verenigen (zie arrest van 10 september 2009, Akzo Nobel e.a./Commissie, C‑97/08 P, Jurispr. blz. I‑8237, punt 58; reeds aangehaald arrest Elf Aquitaine/Commissie, punt 54, en arrest van 29 september 2011, Arkema/Commissie, C‑520/09 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 38).
|
|
44. In such a situation, since the parent company and its subsidiary form a single economic unit and therefore form a single undertaking for the purposes of Article 81 EC, the Commission may address a decision imposing fines on the parent company, without having to establish the personal involvement of the latter in the infringement (see Akzo Nobel and Others v Commission , paragraph 59; General Química and Others v Commission , paragraph 38, and Elf Aquitaine v Commission , paragraph 55).
|
44. In een dergelijke situatie maken de moedermaatschappij en haar dochteronderneming namelijk deel uit van één economische eenheid en vormen zij dus één enkele onderneming in de zin van artikel 81 EG, zodat de Commissie een beschikking houdende oplegging van geldboeten aan de moedermaatschappij kan richten, zonder dat hoeft te worden aangetoond dat deze zelf bij de inbreuk betrokken was (zie reeds aangehaalde arresten Akzo Nobel e.a./Commissie, punt 59; General Química e.a./Commissie, punt 38, en Elf Aquitaine/Commissie, punt 55).
|
|
45. In order to establish whether a subsidiary determines its conduct on the market independently, the Commission is, as a general rule, bound to take into consideration the economic, organisational and legal links which tie that subsidiary to the parent company, which may vary from case to case and cannot therefore be set out in an exhaustive list (see, to that effect, Akzo Nobel and Others v Commission , paragraphs 73 and 74, and Elf Aquitaine v Commission , paragraph 58).
|
45. Teneinde uit te maken of een dochteronderneming autonoom haar marktgedrag bepaalt, moet de Commissie in beginsel rekening houden met alle relevante factoren betreffende de economische, organisatorische en juridische banden tussen de dochteronderneming en haar moedermaatschappij, die in elk geval anders kunnen zijn en waarvan dus geen uitputtende lijst kan worden opgesteld (zie in die zin reeds aangehaalde arresten Akzo Nobel e.a./Commissie, punten 73 en 74, en Elf Aquitaine/Commissie, punt 58).
|
|
46. The Court has made clear that, in the particular case of a parent company having a 100% shareholding in a subsidiary which has infringed the Union’s rules on competition, that parent company is able to exercise decisive influence over the conduct of its subsidiary, and there is a rebuttable presumption that the parent company does in fact exercise such influence (Joined Cases C‑201/09 P and C‑216/09 P ArcelorMittal Luxembourg v Commission and Commission v ArcelorMittal Luxembourg and Others [2011] ECR I‑0000, paragraph 97, and Elf Aquitaine v Commission , paragraph 56).
|
46. Het Hof heeft gepreciseerd dat een moedermaatschappij, in het bijzondere geval waarin zij 100 % van het kapitaal bezit van haar dochteronderneming die een inbreuk op de mededingingsregels van de Unie heeft gepleegd, beslissende invloed op het gedrag van deze dochteronderneming kan uitoefenen en dat er in dat geval een weerlegbaar vermoeden bestaat dat die moedermaatschappij ook daadwerkelijk dergelijke invloed uitoefent (arrest van 29 maart 2011, ArcelorMittal Luxembourg/Commissie en Commissie/ArcelorMittal Luxembourg e.a., C‑201/09 P en C‑216/09 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 97, en reeds aangehaald arrest Elf Aquitaine/Commissie, punt 56).
|
|
47. In those circumstances, it is sufficient for the Commission to prove that the entire capital of a subsidiary is held by its parent company in order for it to be presumed that the parent exercises decisive influence over the commercial policy of that subsidiary. The Commission will then be able to regard the parent company as jointly and severally liable for payment of the fine imposed on its subsidiary, unless the parent company, which has the burden of rebutting that presumption, adduces sufficient evidence to show that its subsidiary acts independently on the market ( Akzo Nobel and Others v Commission , paragraph 61; Elf Aquitaine v Commission , paragraph 57, and Arkema v Commission , paragraph 41).
|
47. In die omstandigheden volstaat het dat de Commissie bewijst dat de moedermaatschappij het gehele kapitaal van haar dochteronderneming bezit, om aan te nemen dat de moedermaatschappij beslissende invloed uitoefent op het commerciële beleid van deze dochteronderneming. De Commissie kan de moedermaatschappij vervolgens hoofdelijk aansprakelijk stellen voor de betaling van de aan de dochteronderneming opgelegde geldboete, tenzij de moedermaatschappij, die dat vermoeden moet weerleggen, afdoende bewijzen overlegt dat haar dochteronderneming zich autonoom gedraagt op de markt (reeds aangehaalde arresten Akzo Nobel e.a./Commissie, punt 61; Elf Aquitaine/Commissie, punt 57, en Arkema/Commissie, punt 41).
|
|
48. First, it must be emphasised that the presumption established in the case‑law cited in paragraphs 46 and 47 of this judgment is rebuttable.
|
48. Om te beginnen zij benadrukt dat het vermoeden van de in de punten 46 en 47 van het onderhavige arrest vermelde rechtspraak weerlegbaar is.
|
|
49. Further, that case-law does not imply that the Commission is bound to rely exclusively on that presumption. There is nothing to prevent the Commission from establishing that a parent company actually exercises decisive influence over its subsidiary by means of other evidence or by a combination of such evidence and that presumption.
|
49. Bovendien houdt deze rechtspraak niet in dat de Commissie zich uitsluitend op dat vermoeden moet baseren. Niets belet deze instelling immers om door middel van andere bewijselementen of een combinatie van dergelijke elementen en het voormelde vermoeden aan te tonen dat een moedermaatschappij daadwerkelijk beslissende invloed op haar dochteronderneming uitoefent.
|
|
50. In this case, as found by the General Court in paragraphs 134 to 147 of the judgment under appeal, it is clear from the contested decision and was confirmed by the Commission, in the procedure at first instance, that the Commission had decided, in order to assess whether the parent companies actually exercised decisive influence over the subsidiaries, to hold the parent companies liable only where there was evidence to support the presumption of actual exercise by the parent companies of decisive influence which arises from the control by the parent companies of the entire share capital of the subsidiaries (the ‘dual basis’ method) and, accordingly, had waived reliance on the application solely of the presumption of decisive influence.
|
50. Zoals het Gerecht in de punten 134 tot en met 147 van het bestreden arrest heeft vastgesteld, blijkt in casu uit de bestreden beschikking dat de Commissie – zoals zij zelf in eerste aanleg overigens heeft bevestigd – had besloten om in het kader van de beoordeling van de effectieve uitoefening van beslissende invloed door de moedermaatschappijen op hun dochters, deze moedermaatschappijen slechts aansprakelijk te stellen wanneer het vermoeden van daadwerkelijke uitoefening van beslissende invloed op de dochterondernemingen, dat voortvloeit uit het feit dat deze moedermaatschappijen zeggenschap hebben over het volledige kapitaal van deze dochters, door bewijselementen werd bevestigd (de zogenaamde „dubbele grondslag”‑methode). Derhalve heeft de Commissie afgezien van de toepassing van het loutere vermoeden van beslissende invloed.
|
|
51. Further, it is common ground that the reason for that approach was the fact that, when the contested decision was adopted, the Commission had doubts, in the light of the case-law as it stood at that time, as to whether control by a parent company of the entire share capital of its subsidiary could alone bring into play the presumption, even where it had not been rebutted, and whether that control was thereby sufficient to demonstrate the actual exercise of decisive influence by a parent company over its subsidiary.
|
51. Bovendien staat vast dat deze benadering was ingegeven door het feit dat de Commissie bij de vaststelling van de bestreden beschikking, gelet op de toenmalige stand van de rechtspraak, betwijfelde of de zeggenschap door een moedermaatschappij over het volledige kapitaal van haar dochteronderneming op zich volstond om het vermoeden – zelfs al was het niet weerlegd – toepassing te laten vinden, en of deze zeggenschap dus volstond om aan te tonen dat een moedermaatschappij daadwerkelijk beslissende invloed op haar dochter uitoefende.
|
|
52. Consequently, first, the Commission was justified in choosing to adopt, in order to determine the liability of the parent companies concerned, one of the methods open to it, in the light of what is stated in paragraph 49 of this judgment, as a legal basis for the assessment of whether such decisive influence existed.
|
52. Derhalve moet worden vastgesteld dat de Commissie er terecht voor heeft gekozen om de aansprakelijkheid van de betrokken moedermaatschappijen vast te stellen aan de hand van een der methoden waarop zij zich, gelet op de vaststelling in punt 49 van het onderhavige arrest, mocht baseren om het bestaan van dergelijke beslissende invloed te beoordelen.
|
|
53. Secondly, the General Court was correct to find, in paragraph 155 of the judgment under appeal, that, in choosing that method, the Commission imposed upon itself, in respect of the assessment of whether liability for the cartel at issue could be attributed to the parent companies, a standard of proof of the actual exercise of decisive influence which was more onerous than that which, as a general rule, would have been regarded as sufficient, in the light of the case-law cited in paragraphs 46 and 47 of this judgment.
|
53. Voorts heeft het Gerecht in punt 155 van het bestreden arrest terecht vastgesteld dat de Commissie, door voor deze methode te opteren, voor zichzelf het bewijsniveau dat vereist was om te kunnen besluiten dat daadwerkelijk beslissende invloed was uitgeoefend en dat de betrokken mededingingsregeling dus aan de moedermaatschappijen kon worden toegerekend, hoger heeft gelegd dan in beginsel vereist was, gelet op de in de punten 46 en 47 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak.
|
|
54. However, in paragraphs 195 to 197 and 218 and 219 of the judgment under appeal, the General Court found that none of the evidence in the contested decision was capable of supporting the presumption that TCLT actually exercised decisive influence over WWTE and that the lack of such evidence had led the Commission, in accordance with its chosen method, not to attribute liability to the parent companies Intabex, Universal and Universal Leaf.
|
54. In de punten 195 tot en met 197 en 218 en 219 van het bestreden arrest heeft het Gerecht vastgesteld dat geen enkel van de in de bestreden beschikking vermelde bewijselementen het vermoeden kon bevestigen dat TCLT daadwerkelijk beslissende invloed over WWTE uitoefende, en dat de Commissie er in het geval van Intabex, Universal en Universal Leaf, overeenkomstig de door haar gekozen methode, toe had besloten om deze moedermaatschappijen niet aansprakelijk te stellen omdat dergelijke elementen ontbraken.
|
|
55. On the basis of those findings, the General Court held that the Commission could not hold TCLT to be jointly and severally liable for payment of the fine concerned without discriminating against it as compared with Intabex and as compared with Universal and Universal Leaf.
|
55. Op basis van deze vaststellingen heeft het Gerecht geoordeeld dat de Commissie TCLT discriminerend had behandeld ten opzichte van Intabex, Universal en Universal Leaf door haar hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor de betaling van de betrokken geldboete.
|
|
56. It must be stated that, in its appeal, the Commission does not challenge those findings. Consequently, the Commission does not challenge the fact that it applied the chosen method, namely the ‘dual basis’ method, to all the parent companies whose subsidiaries took part in the cartel at issue, with the exception of TCLT, in respect of whom the criteria on which that method is based were not met in the contested decision. It follows that the Commission attributed liability to that company solely on the basis of the presumption concerned.
|
56. Dienaangaande zij benadrukt dat de Commissie deze vaststellingen in haar hogere voorziening niet betwist. Zij betwist dus niet dat zij de gekozen methode, te weten de methode van de dubbele grondslag, heeft toegepast op alle moedermaatschappijen waarvan de dochters aan de betrokken mededingingsregeling hadden deelgenomen, behalve op TCLT. Volgens de bestreden beschikking waren voor deze laatste onderneming de aan deze methode ten grondslag liggende criteria niet vervuld. Hieruit volgt dat de Commissie deze onderneming louter op grond van het betrokken vermoeden aansprakelijk heeft gesteld.
|
|
57. However, in paragraphs 156 and 157 of the judgment under appeal, the General Court held that the principle of equal treatment requires that, where the Commission adopts a method such as that in the present case in order to determine whether liability should be attributed to parent companies whose subsidiaries have taken part in the same cartel, the Commission must, save in specific circumstances, rely on the same criteria in the case of all those parent companies.
|
57. In de punten 156 en 157 van het bestreden arrest heeft het Gerecht opgemerkt dat de Commissie zich, wanneer zij een methode hanteert als die welke in casu aan de orde is om vast te stellen of moedermaatschappijen waarvan de dochters aan één zelfde mededingingsregeling hebben deelgenomen aansprakelijk moeten worden gesteld, krachtens het beginsel van gelijke behandeling – behoudens uitzonderlijke omstandigheden – op dezelfde criteria dient te baseren voor al deze moedermaatschappijen.
|
|
58. In that regard, in accordance with the Court’s settled case-law, when the amount of the fine is determined, there cannot, by the application of different methods of calculation, be any discrimination between the undertakings which have participated in an agreement or a concerted practice contrary to Article 81(1) EC (see, to that effect, Case C‑280/98 P Weig v Commission [2000] ECR I‑9757, paragraphs 63 to 68, and Case C‑291/98 P Sarrió v Commission [2000] ECR I‑9991, paragraphs 97 to 100).
|
58. In dit verband volgt uit vaste rechtspraak van het Hof dat bij de vaststelling van het bedrag van de geldboete niet door de toepassing van verschillende berekeningsmethodes mag worden gediscrimineerd tussen de ondernemingen die aan een met artikel 81, lid 1, EG strijdige overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging hebben deelgenomen (zie in die zin arresten van 16 november 2000, Weig/Commissie, C‑280/98 P, Jurispr. blz. I‑9757, punten 63‑68, en Sarrió/Commissie, C‑291/98 P, Jurispr. blz. I‑9991, punten 97‑100).
|
|
59. Since the attribution of responsibility to a parent company for an infringement committed by a subsidiary may have, according to the method of calculation adopted by the Commission, a significant effect on the amount of the fine which may be jointly and severally imposed on those companies, the General Court was correct to hold, in paragraph 156 of the judgment under appeal, that the same logic applies where the Commission adopts, in respect of one cartel and within the framework set by the case-law, one specific method for the determination of the responsibility of the parent companies concerned for the infringements of their subsidiaries.
|
59. Aangezien de toerekening van een door een dochteronderneming begane inbreuk aan haar moedermaatschappij overeenkomstig de door de Commissie gehanteerde berekeningsmethode grote invloed kan uitoefenen op het bedrag van de geldboete die hoofdelijk aan deze ondernemingen kan worden opgelegd, heeft het Gerecht in punt 156 van het bestreden arrest terecht geoordeeld dat diezelfde logica geldt wanneer de Commissie binnen het door de rechtspraak vastgestelde kader een specifieke methode voor een mededingingsregeling hanteert om vast te stellen of de bedoelde moedermaatschappijen aansprakelijk moeten worden gesteld voor de door hun dochters begane inbreuken.
|
|
60. As regards the specifics of the present case, it is clear that, contrary to what is claimed by the Commission, the General Court’s finding is based not on the similarity of the factual situations of TCLT, on the one hand, and Intabex, Universal and Universal Leaf, on the other, but on the comparability of the situations of those companies in the light both of the standard of proof which the Commission considered had to be required, for the cartel at issue, in order to establish that the parent companies actually exercised decisive influence over their subsidiaries, and of the evidence in the contested decision.
|
60. Wat het onderhavige geval betreft, moet worden gepreciseerd dat de beoordeling door het Gerecht – anders dan de Commissie beweert – niet is gebaseerd op de gelijkenis tussen de feitelijke situatie van TCLT, enerzijds, en van Intabex, Universal en Universal Leaf, anderzijds, maar wel op het feit dat deze ondernemingen zich in een vergelijkbare situatie bevonden wat de bewijsvereisten betrof waaraan volgens de Commissie voor de betrokken mededingingsregeling diende te zijn voldaan om te kunnen besluiten dat de moedermaatschappijen daadwerkelijk beslissende invloed op hun dochters hadden uitgeoefend, alsook wat de in de bestreden beschikking vermelde bewijselementen betrof.
|
|
61. It follows that the General Court was correct to find that there was a difference in treatment which led it partially to annul the contested decision.
|
61. Hieruit volgt dat het Gerecht terecht heeft vastgesteld dat er een verschil in behandeling bestond en dat de bestreden beschikking daarom gedeeltelijk nietig diende te worden verklaard.
|
|
62. That finding is not called into question by the requirements of the principle of legality, contrary to what is claimed by the Commission.
|
62. Anders dan de Commissie beweert, wordt aan deze vaststelling niet afgedaan door de vereisten van het legaliteitsbeginsel.
|
|
63. That is because, as observed by the Advocate General in point 64 of her Opinion, since the Commission adopted a method which was consistent with the Court’s case-law in relation to decisive influence, no illegality could have been committed by the Commission, and accordingly the principle of legality could not in the present case relieve the Commission of the obligation to respect the principle of equal treatment.
|
63. Zoals de advocaat-generaal in punt 64 van haar conclusie heeft opgemerkt, heeft de Commissie immers een methode gehanteerd die verenigbaar was met de rechtspraak van het Hof inzake beslissende invloed en kon zij dus geen onrechtmatigheid hebben begaan, zodat het legaliteitsbeginsel haar in casu niet kon ontheffen van haar verplichting om het beginsel van gelijke behandeling te eerbiedigen.
|
|
64. Lastly, as regards the alleged failure to state sufficient reasons in the judgment under appeal, it must be recalled that, in accordance with the Court’s settled case‑law, the duty incumbent upon the General Court under Article 36 and the first paragraph of Article 53 of the Statute of the Court of Justice of the European Union to state reasons for its judgments does not require the General Court to provide an account that follows exhaustively and one by one all the arguments articulated by the parties to the case. The reasoning may therefore be implicit, on condition that it enables the persons concerned to know the grounds on which the judgment under appeal is based and provides t he Court of Justice with sufficient material for it to exercise its powers of review on appeal (Case C‑480/09 P AceaElectrabel Produzione v Commission [2010] ECR I‑0000, paragraph 77 and case‑law cited).
|
64. Wat tot slot het argument betreft dat het bestreden arrest gebrekkig is gemotiveerd, zij eraan herinnerd dat de ingevolge de artikelen 36 en 53, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie op het Gerecht rustende verplichting om zijn arresten te motiveren volgens vaste rechtspraak van het Hof niet inhoudt dat het Gerecht bij zijn redenering alle door de partijen bij het geding uiteengezette argumenten één voor één uitputtend dient te behandelen. De motivering kan dus impliciet zijn, mits de belanghebbenden de redenen kunnen kennen waarop het bestreden arrest is gesteund en het Hof over voldoende elementen beschikt om in het kader van een hogere voorziening zijn toezicht uit te oefenen (arrest van 16 december 2010, AceaElectrabel Produzione/Commissie, C‑480/09 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 77 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
|
|
65. In the present case, first, it is clear from paragraph 113 of the judgment under appeal that the General Court set out the arguments submitted by the Commission at first instance. Secondly, it follows from paragraphs 156 and 157 and paragraphs 218 and 219 of that judgment that the General Court implicitly rejected those arguments. That is because it held that, since the Commission had adopted a method consistent with the case‑law in relation to decisive influence, no illegality had been committed by the Commission, and accordingly the principle of legality could not in the present case relieve the Commission of the obligation to respect the principle of equal treatment.
|
65. In casu volgt uit punt 113 van het bestreden arrest dat het Gerecht het door de Commissie in eerste aanleg gevoerde betoog heeft uiteengezet. Voorts volgt uit de punten 156 en 157, en 218 en 219 van dat arrest dat het Gerecht dit betoog impliciet van de hand heeft gewezen. Het heeft immers vastgesteld dat de Commissie een methode had gehanteerd die verenigbaar was met de rechtspraak inzake beslissende invloed en dat zij dus geen onrechtmatigheid had begaan, zodat het legaliteitsbeginsel de Commissie in casu niet kon ontheffen van haar verplichting om het beginsel van gelijke behandeling te eerbiedigen.
|
|
66. Further, since those paragraphs of the judgment under appeal enable the persons concerned to know the grounds on which it is based and the Court to have sufficient material to exercise its powers of review within this appeal, that judgment is not vitiated by any failure to state reasons, contrary to what is claimed by the Commission.
|
66. Aangezien de belanghebbenden op grond van deze punten van het bestreden arrest de redenen kunnen kennen waarop dat arrest is gesteund en het Hof over voldoende elementen beschikt om in het kader van een hogere voorziening zijn rechterlijk toezicht uit te oefenen, is het bestreden arrest – anders dan de Commissie betoogt – niet gebrekkig gemotiveerd.
|
|
67. In those circumstances, the first and second grounds relied on by the Commission in support of its appeal must be rejected.
|
67. Derhalve dienen het eerste en het tweede middel dat de Commissie ter ondersteuning van haar hogere voorziening heeft aangevoerd te worden afgewezen.
|
|
2. The Commission’s third ground of appeal: breach of the right to an adversarial procedure and incorrect interpretation of the duty to state reasons
|
2. Derde middel van de hogere voorziening van de Commissie: schending van het recht op een procedure op tegenspraak en onjuiste uitlegging van de motiveringsplicht
|
|
a) Arguments of the parties
|
a) Argumenten van partijen
|
|
68. The Commission claims that the General Court erred in law by holding, in paragraph 196 of the judgment under appeal, that the Commission was not entitled to rely on the factual differences between the situation of TCLT, on the one hand, and Intabex and Universal, on the other, because they were not mentioned in the contested decision. The Commission considers that it explained those differences in the defence which it submitted to the General Court.
|
68. De Commissie betoogt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 196 van het bestreden arrest te overwegen dat de Commissie zich niet mocht baseren op de feitelijke verschillen tussen de situatie van TCLT, enerzijds, en van Intabex en Universal, anderzijds, aangezien deze verschillen in de bestreden beschikking niet waren vermeld. Zij heeft deze verschillen immers geëxpliciteerd in haar bij het Gerecht ingediende verweerschrift.
|
|
69. The Commission takes the view that the duty to state reasons does not require reasons to be stated for the fact that the measure at issue was not addressed to certain third parties, and therefore considers that it was not obliged to explain, in the contested decision, why it decided not to address that decision to Intabex and Universal or to justify, in that decision, why the treatment of those companies was allegedly different.
|
69. De Commissie meent dat de motiveringsplicht niet vereist dat zij uitlegt waarom de betrokken handeling niet aan bepaalde derden is gericht, en dat zij in de bestreden beschikking dus niet hoefde aan te geven waarom zij deze beschikking niet aan Intabex en Universal had gericht, en hierin evenmin hoefde te rechtvaardigen waarom deze ondernemingen op verschillende wijze waren behandeld, zoals rekwiranten stellen.
|
|
70. The Commission states that TCLT neither relied on a breach of the principle of equal treatment during the administrative procedure nor claimed, during that procedure, that its interest in WWTE was purely financial. Accordingly, the Commission claims that the argument of alleged discrimination could be rebutted by it, for the first time, only in the Commission’s defence before the General Court.
|
70. De Commissie beklemtoont dat TCLT tijdens de administratieve procedure noch schending van het beginsel van gelijke behandeling had aangevoerd, noch had betoogd dat haar belang in WWTE zuiver financieel was. Bijgevolg heeft de Commissie het argument betreffende discriminatie pas voor het eerst in haar verweerschrift voor het Gerecht kunnen weerleggen.
|
|
71. In those circumstances, the approach followed by the General Court prevented the Commission from defending itself against an allegation of discrimination. The Commission considers that it is entitled to rely on any element which it deems necessary for its defence whenever an argument is raised for the first time before the General Court. In particular, according to the case-law, the Commission is not obliged to set out in its decisions all the arguments which it might later use to oppose submissions that its measures are unlawful.
|
71. Door de benadering van het Gerecht heeft de Commissie zich bijgevolg niet kunnen verdedigen tegen de stelling dat er sprake was van discriminatie. Zij is echter van mening dat zij zich, wanneer een argument voor het eerst voor het Gerecht wordt aangevoerd, mag baseren op ieder element dat zij voor haar verdediging noodzakelijk acht. In het bijzonder is zij volgens de rechtspraak niet verplicht om in haar beschikkingen alle argumenten uiteen te zetten waarop zij zich later zou kunnen beroepen om de tegen haar handelingen aangevoerde grieven te bestrijden.
|
|
b) Findings of the Court
|
b) Beoordeling door het Hof
|
|
72. It must be recalled that the statement of reasons required by Article 296 TFEU must be appropriate to the measure at issue and must disclose in a clear and unequivocal fashion the reasoning followed by the institution which adopted the measure in such a way as to enable the persons concerned to ascertain the reasons for the measure and to enable the court having jurisdiction to exercise its power of review ( Elf Aquitaine v Commission , paragraph 147).
|
72. De door artikel 296 VWEU vereiste motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking moet doen komen, opdat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen (reeds aangehaald arrest Elf Aquitaine/Commissie, punt 147).
|
|
73. In the context of individual decisions, according to the Court’s settled case‑law, the purpose of the obligation to state reasons for an individual decision is both to enable the Court to review the legality of the decision and to provide the person concerned with sufficient information to make it possible to ascertain whether the decision may be vitiated by a defect which may permit its legality to be contested ( Elf Aquitaine v Commission , paragraph 148).
|
73. Zo heeft de verplichting tot motivering van individuele beschikkingen volgens vaste rechtspraak van het Hof zowel tot doel om de rechter in staat te stellen de wettigheid ervan te toetsen, als om de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om na te gaan of de beschikking een gebrek vertoont op grond waarvan de wettigheid ervan kan worden betwist (reeds aangehaald arrest Elf Aquitaine/Commissie, punt 148).
|
|
74. The statement of reasons must, therefore, in principle be notified to the person concerned at the same time as the decision adversely affecting him. A failure to state the reasons cannot be remedied by the fact that the person concerned learns the reasons for the decision during the proceedings before the European Union courts ( Elf Aquitaine v Commission , paragraph 149 and case-law cited).
|
74. De motivering moet dus in beginsel tegelijk met het bezwarende besluit aan de betrokkene worden meegedeeld. Het ontbreken van een motivering kan niet worden geregulariseerd door de omstandigheid dat de betrokkene tijdens de procedure voor de gerechtelijke instanties van de Unie kennis krijgt van de redenen van het besluit (reeds aangehaald arrest Elf Aquitaine/Commissie, punt 149 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
|
|
75. In particular, where a decision concerning the application of the competition rules of European Union law affects several addressees and relates to whether liability for the infringement can be attributed, the decision must contain an adequate statement of reasons with respect to each of the addressees, in particularly those of them who, according to that decision, must bear the liability for that infringement. Accordingly, with regard to a parent company held to be responsible for the unlawful conduct of its subsidiary, such a decision must, as a general rule, contain a statement of reasons capable of justifying the attribution of liability for that infringement to the parent company.
|
75. In het bijzonder moet een beschikking houdende toepassing van de regels van de Unie op het gebied van het mededingingsrecht, wanneer zij meer dan één adressaat heeft en betrekking heeft op de toerekening van de inbreuk, een toereikende motivering bevatten ten aanzien van alle adressaten, inzonderheid van degenen die volgens de bewoordingen van deze beschikking aansprakelijk zijn voor de inbreuk. Zo dient een dergelijke beschikking ten aanzien van een moedermaatschappij die zij aansprakelijk stelt voor het inbreukmakende gedrag van haar dochter in beginsel omstandig de redenen uiteen te zetten die de toerekening van de inbreuk aan deze onderneming rechtvaardigen.
|
|
76. In the present case, it must be borne in mind that the General Court found that (i) the Commission had decided, as is clear from the contested decision, that it would attribute responsibility to each of the parent companies concerned only if there were sufficient evidence to support, in each individual case, the presumption of actual exercise of decisive influence arising from ownership of the entire share capital of their respective subsidiaries, (ii), as regards TCLT, that decision makes no mention of any evidence in support of that presumption and (iii) the lack of such evidence led the Commission not to attribute responsibility to the parent companies Intabex, Universal and Universal Leaf.
|
76. In casu zij eraan herinnerd dat het Gerecht allereerst heeft vastgesteld dat de Commissie – zoals uit de bestreden beschikking volgt – had besloten om de bedoelde moedermaatschappijen slechts aansprakelijk te stellen indien in elk individueel geval voldoende bewijselementen het vermoeden inzake de daadwerkelijke uitoefening van beslissende invloed bevestigden dat voortvloeit uit het feit dat zij het volledige kapitaal van hun respectieve dochterondernemingen bezitten, vervolgens – wat TCLT betreft – dat deze beschikking geen enkel bewijselement aanhaalt dat dit vermoeden bevestigt, en ten slotte dat de Commissie ten gevolge van het ontbreken van dergelijke elementen had besloten om de moedermaatschappijen Intabex, Universal en Universal Leaf niet aansprakelijk te stellen.
|
|
77. Accordingly, by ruling in paragraph 196 of the judgment under appeal that a fact relied on by the Commission for the first time in its defence before the General Court cannot be taken into account, the General Court did not err in law.
|
77. Derhalve heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 196 van het bestreden arrest te oordelen dat geen rekening kan worden gehouden met een omstandigheid die de Commissie voor het eerst in haar verweerschrift voor het Gerecht heeft aangevoerd.
|
|
78. Moreover, by that application of the relevant case-law, the General Court did not impose on the Commission any obligation to state reasons for the fact that the contested decision was not addressed to certain third parties or to set out every relevant argument that could possibly be used. The General Court did no more, in essence, than find, in paragraph 195 of the judgment under appeal, that the statement of reasons in the contested decision was inadequate in the light of the criteria which the Commission had imposed on itself and, in paragraph 196 of that judgment, that it was not possible for the Commission to remedy such an inadequacy in the proceedings before it.
|
78. Door aldus de relevante rechtspraak toe te passen, heeft het Gerecht de Commissie bovendien niet verplicht te motiveren waarom de bestreden beschikking niet aan bepaalde derden was gericht, noch om elk mogelijk relevant argument uiteen te zetten. Het Gerecht heeft in punt 195 van het bestreden arrest in wezen immers enkel vastgesteld dat de bestreden beschikking gebrekkig was gemotiveerd in het licht van de criteria die de Commissie zichzelf had opgelegd, en in punt 196 van dat arrest dat deze instelling een dergelijk gebrek in de loop van het geding niet meer kon verhelpen.
|
|
79. Accordingly, the General Court was correct to rule that the Commission’s rights of defence do not extend to the possibility that the Commission may defend the lawfulness of the contested decision against claims of discrimination by producing, during the proceedings, evidence which serves to establish the responsibility of a parent company but which is not mentioned in that decision.
|
79. Bijgevolg heeft het Gerecht terecht geoordeeld dat de rechten van verdediging van de Commissie niet zo ver reiken dat deze instelling, wanneer zij van discriminatie wordt beschuldigd, tijdens de gerechtelijke procedure ter staving van de rechtmatigheid van de bestreden beschikking bewijselementen kan aandragen waarmee de aansprakelijkheid van een moedermaatschappij wordt aangetoond, maar die niet in deze beschikking zelf zijn vermeld.
|
|
80. It follows that the third ground relied on by the Commission in support of its appeal must be rejected.
|
80. Hieruit volgt dat het derde middel dat de Commissie tot staving van haar hogere voorziening heeft aangevoerd, moet worden afgewezen.
|
|
3. The Commission’s fourth ground of appeal: misapplication of the principle of equal treatment
|
3. Vierde middel van de hogere voorziening van de Commissie: onjuiste toepassing van het beginsel van gelijke behandeling
|
|
a) Arguments of the parties
|
a) Argumenten van partijen
|
|
81. The Commission considers that, contrary to what was held by the General Court, the factual situations of Universal and Intabex, on the one hand, and TCLT, on the other, are not identical, so that no breach of the principle of equal treatment could be found.
|
81. De Commissie is van mening dat Universal en Intabex, enerzijds, en TCLT, anderzijds, zich – anders dan het Gerecht heeft geoordeeld – niet in dezelfde feitelijke situatie bevinden, zodat geen schending van het beginsel van gelijke behandeling kon worden vastgesteld.
|
|
82. First, the Commission states that, unlike Intabex, TCLT was not a purely financial intermediary company, but the main customer of WWTE. That fact justified both the use of the presumption of actual exercise of decisive influence and the finding that that presumption was not rebutted by TCLT.
|
82. Ten eerste herinnert de Commissie eraan dat TCLT, in tegenstelling tot Intabex, geen zuiver financiële tussenliggende vennootschap was, maar de voornaamste klant van WWTE. Deze omstandigheid rechtvaardigt zowel het feit dat een beroep is gedaan op het vermoeden dat daadwerkelijk beslissende invloed is uitgeoefend, als de vaststelling dat TCLT dit vermoeden niet heeft weerlegd.
|
|
83. Secondly, the Commission claims that the reasons which led the General Court to hold that Universal was in the same situation as that of TCLT are not set out in the judgment under appeal. Since the General Court did not respond to the explanations put forward by the Commission to differentiate the situation of TCLT and that of Universal, the judgment under appeal is vitiated by a failure to state sufficient reasons.
|
83. Ten tweede betoogt de Commissie dat het Gerecht in het bestreden arrest niet heeft uiteengezet waarom het van oordeel was dat Universal zich in dezelfde situatie bevond als TCLT. Aangezien het Gerecht niet heeft geantwoord op de rechtvaardigingsgronden die de Commissie heeft aangevoerd om de situatie van TCLT te onderscheiden van die van Universal, is het bestreden arrest gebrekkig gemotiveerd.
|
|
b) Findings of the Court
|
b) Beoordeling door het Hof
|
|
84. It follows from Article 256 TFEU and the first paragraph of Article 58 of the Statute of the Court of Justice that the General Court has exclusive jurisdiction, first, to find the facts, except where the substantive inaccuracy of its findings is apparent from the documents submitted to it, and, second, to assess those facts. When the General Court has found or assessed the facts, the Court of Justice has jurisdiction under Article 256 TFEU to review the legal characterisation of those facts by the General Court and the legal conclusions it has drawn from them (Case C‑551/03 P General Motors v Commission [2006] ECR I‑3173, paragraph 51, and Case C‑352/09 P ThyssenKrupp Nirosta v Commission [2011] ECR I‑0000, paragraph 179).
|
84. Uit artikel 256 VWEU en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie volgt dat het Gerecht bij uitsluiting bevoegd is om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van wat het heeft vastgesteld voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken, en om die feiten te beoordelen. Wanneer het Gerecht de feiten heeft vastgesteld of beoordeeld, is het Hof krachtens artikel 256 VWEU bevoegd om toezicht uit te oefenen op de wijze waarop het Gerecht de feiten juridisch heeft gekwalificeerd en op de rechtsgevolgen die het daaraan heeft verbonden (arresten van 6 april 2006, General Motors/Commissie, C‑551/03 P, Jurispr. blz. I‑3173, punt 51, en 29 maart 2011, ThyssenKrupp Nirosta/Commissie, C‑352/09 P, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 179).
|
|
85. The Court has also stated that the appraisal of the facts by the General Court does not constitute, save where the clear sense of the evidence produced before it is distorted, a question of law which is subject, as such, to review by the Court of Justice (Case C‑397/03 P Archer Daniels Midland and Archer Daniels Midland Ingredients v Commission [2006] ECR I‑4429, paragraph 85, and ThyssenKrupp Nirosta v Commission , paragraph 180).
|
85. Het Hof heeft tevens gepreciseerd dat de beoordeling van de feiten – behoudens het geval van onjuiste opvatting van de aan het Gerecht overgelegde bewijselementen – geen rechtsvraag oplevert die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof (arrest van 18 mei 2006, Archer Daniels Midland en Archer Daniels Midland Ingredients/Commissie, C‑397/03 P, Jurispr. blz. I‑4429, punt 85, en reeds aangehaald arrest ThyssenKrupp Nirosta/Commissie, punt 180).
|
|
86. In the present case, it is clear that, by its arguments concerning the fact that the factual situations of Universal and Intabex, on the one hand, and TCLT, on the other, are not the same, the Commission asks the Court to check findings of fact made by the General Court.
|
86. In casu moet evenwel worden vastgesteld dat de Commissie, met haar betoog dat Universal en Intabex, enerzijds, en TCLT, anderzijds, zich niet in dezelfde feitelijke situatie bevinden, het Hof verzoekt om door het Gerecht verrichte feitelijke beoordelingen te toetsen.
|
|
87. Further, as stated in paragraph 60 of this judgment, the findings made by the General Court are based not on a comparison of the factual situations of those companies, but on the comparability of their situation with regard to the standard of proof which the Commission considered should be required and the evidence mentioned in the contested decision.
|
87. Zoals in punt 60 van het onderhavige arrest is opgemerkt, steunt de beoordeling van het Gerecht daarenboven niet op een vergelijking van de feitelijke situaties van deze ondernemingen, maar wel op het feit dat zij zich in een vergelijkbare situatie bevonden wat de bewijsvereisten betreft waaraan volgens de Commissie diende te zijn voldaan, alsook wat de in de bestreden beschikking vermelde bewijselementen betreft.
|
|
88. Moreover, as observed by the Advocate General in point 134 of her Opinion, the complaint of an alleged failure to state sufficient reasons as regards the comparability of the respective situations of TCLT and Universal is ineffective, since the judgment under appeal sets out to the requisite legal standard the reasons which led the General Court to hold that TCLT and Intabex were in a similar situation. Where the General Court ruled that the Commission had without any justification treated TCLT and Intabex differently, the General Court previously established, to the requisite legal standard, the existence of the unequal treatment which it had identified.
|
88. Zoals de advocaat‑generaal in punt 134 van haar conclusie heeft opgemerkt, is de grief dat de vergelijkbaarheid van de respectieve situaties van TCLT en Universal in het bestreden arrest gebrekkig is gemotiveerd, niet ter zake dienend, aangezien het Gerecht in dat arrest rechtens genoegzaam heeft uiteengezet waarom het van mening was dat TCLT en Intabex zich in een soortgelijke situatie bevonden. Aangezien het Gerecht heeft geoordeeld dat de Commissie TCLT en Intabex zonder rechtvaardiging verschillend had behandeld, heeft het reeds rechtens genoegzaam aangetoond dat er een verschil in behandeling bestond, zoals het heeft vastgesteld.
|
|
89. In those circumstances, the fourth ground relied on by the Commission in support of its appeal cannot be accepted and, as a result, the Commission’s appeal must be dismissed in its entirety.
|
89. Bijgevolg moet het vierde middel dat de Commissie ter ondersteuning van haar hogere voorziening heeft aangevoerd, en dus ook deze hogere voorziening in haar geheel, worden afgewezen.
|
|
B – The appeal by AOI and SCTC
|
B – De hogere voorziening van AOI en SCTC
|
|
90. In support of their appeal, AOI and SCTC rely on three grounds, claiming respectively an infringement of Article 81(1) EC and Article 23(2) of Regulation No 1/2003, infringement of Article 48(2) of the Rules of Procedure of the General Court and of the rights of the defence and, lastly, infringement of Article 20 of the Charter of Fundamental Rights of the European Union (‘the Charter’), which states the principle of equal treatment. In the event of annulment, AOI and SCTC seek a reduction of the fine imposed on them.
|
90. Tot staving van hun hogere voorziening voeren AOI en SCTC drie middelen aan: schending van artikel 81, lid 1, EG en artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003, schending van artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht en van de rechten van de verdediging, en schending van artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), waarin het beginsel van gelijke behandeling ligt verankerd. AOI en SCTC verzoeken het Hof om de hun opgelegde geldboete te verlagen ingeval het tot nietigverklaring besluit.
|
|
1. The first ground of appeal: infringement of Article 81(1) EC and Article 23(2) of Regulation No 1/2003
|
1. Eerste middel: schending van artikel 81, lid 1, EG en artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003
|
|
91. The first ground contains two parts based on, first, the claim that the parent companies of WWTE were not, during the first period, that is before 5 May 1998, in a position to exercise decisive influence over their subsidiary and, second, the claim that the judgment under appeal deprives AOI and SCTC of some of their fundamental rights.
|
91. Het eerste middel omvat twee onderdelen. Met het eerste wordt betoogd dat de moedermaatschappijen van WWTE niet in staat waren om tijdens de eerste periode, te weten vóór 5 mei 1998, beslissende invloed over hun dochteronderneming uit te oefenen, met het tweede dat het bestreden arrest AOI en SCTC een aantal van hun grondrechten ontneemt.
|
|
a) The first part of the first ground of appeal: no decisive influence by SCC and SCTC over WWTE
|
a) Eerste onderdeel van het eerste middel: SCC en SCTC oefenden geen beslissende invloed uit op WWTE
|
|
i) Arguments of the parties
|
i) Argumenten van partijen
|
|
92. First, AOI and SCTC claim that the General Court erred in having found that, during the first period, they were in a position to exercise decisive influence over the conduct of WWTE. During that period, SCC owned, through TCLT, only 66% of WWTE’s share capital. However, decisions of the general meeting of WWTE could be adopted only with a majority representing 75% of the share capital.
|
92. In de eerste plaats stellen AOI en SCTC dat het Gerecht ten onrechte heeft bevestigd dat zij tijdens de eerste periode in staat waren om een beslissende invloed op het gedrag van WWTE uit te oefenen. Tijdens deze periode had SCC, via TCLT, slechts 66 % van het kapitaal van WWTE in handen. Voor de vaststelling van beslissingen op de algemene vergadering van laatstbedoelde was echter een meerderheid vereist die met 75 % van het maatschappelijk kapitaal overeenstemde.
|
|
93. AOI and SCTC consider that, if ‘decisive influence’ for the purposes of Council Regulation (EC) No 139/2004 of 20 January 2004 on the control of concentrations between undertakings (OJ 2004 L 24, p. 1) is a negative concept which is therefore demonstrated where a shareholder has a power to block actions, such a concept is inadequate to establish liability under Article 81(1) EC, a provision which implies that liability can be attributed only as a consequence of positive actions carried out by the parent company in respect of its subsidiaries.
|
93. AOI en SCTC stellen dat het begrip beslissende invloed in de zin van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (PB L 24, blz. 1) weliswaar een negatief begrip is en dat sprake is van zulke invloed wanneer een aandeelhouder blokkeringsmacht heeft, maar dat op grond van dit begrip geen aansprakelijkheid in de zin van artikel 81, lid 1, EG kan worden vastgesteld, aangezien die laatste bepaling inhoudt dat de moedermaatschappij enkel aansprakelijk kan worden gesteld op grond van actieve handelingen die zij ten aanzien van haar dochterondernemingen heeft verricht.
|
|
94. Further, AOI and SCTC claim that the General Court erred in declaring that, if they in fact exercised decisive influence over the conduct of WWTE, that necessarily implied that they were in a position to exercise such influence. That is because those two criteria, namely the ability to exercise decisive influence, on the one hand, and the actual exercise of such influence, on the other, are independent of each other.
|
94. Voorts verwijten AOI en SCTC het Gerecht te hebben vastgesteld dat, indien zij daadwerkelijk beslissende invloed op het gedrag van WWTE uitoefenden, dit noodzakelijkerwijs inhield dat zij in staat waren om zulke invloed uit te oefenen. Deze twee criteria, te weten enerzijds de mogelijkheid om beslissende invloed uit te oefenen en anderzijds de daadwerkelijke uitoefening van dergelijke invloed, staan los van elkaar.
|
|
95. AOI and SCTC state that the evidence provided by the Commission demonstrated not that SCC gave instructions to WWTE, but solely that SCC was informed of the practices at issue. However, that information alone was not evidence that SCC exercised or was able to exercise decisive influence over the conduct of WWTE.
|
95. AOI en SCTC benadrukken dat uit de door de Commissie aangevoerde bewijselementen niet blijkt dat SCC instructies aan WWTE heeft gegeven, maar enkel dat zij van de betrokken praktijken op de hoogte was. Deze informatie volstond evenwel niet als bewijs dat SCC beslissende invloed op het gedrag van WWTE heeft uitgeoefend of kon uitoefenen.
|
|
96. AOI and SCTC consider that, in the absence of a finding that TCLT was jointly and severally liable, the indirect and negative control exercised over WWTE by SCC was not sufficient ground to attribute to SCC liability for the conduct of WWTE.
|
96. Tot slot stellen AOI en SCTC dat de indirecte en negatieve zeggenschap die SCC over WWTE uitoefende niet volstond om SCC aansprakelijk te stellen voor het gedrag van WWTE, aangezien het Gerecht TCLT niet hoofdelijk aansprakelijk heeft geacht.
|
|
97. Secondly, AOI and SCTC claim that the General Court wrongly applied the concept of a single undertaking. In their opinion, if economic, organisational and legal links formed WWTE, SCC and the minority shareholder into a unit, the single undertaking ought to include all those parties. Since SCC was not able, during the first period, to exercise by itself decisive influence over WWTE, WWTE and SCC alone could not be deemed to be a single economic unit.
|
97. In de tweede plaats betogen AOI en SCTC dat het Gerecht het begrip „één enkele onderneming” onjuist heeft uitgelegd. Volgens hen bestonden er weliswaar economische, organisatorische en juridische banden tussen WWTE, SCC en de minderheidsaandeelhouder, maar moest één enkele onderneming al deze partijen omvatten. Aangezien SCC alleen niet in staat was om tijdens de eerste periode beslissende invloed over WWTE uit te oefenen, konden WWTE en SCC samen niet als één economische eenheid worden beschouwd.
|
|
98. AOI and SCTC state that the Commission made no mention of the influence which the minority shareholder was or was not able to exercise and that the General Court did not determine whether that minority shareholder was in a position to influence WWTE. Accordingly, there was no reason to attribute responsibility for the conduct of WWTE solely to SCC.
|
98. AOI en SCTC preciseren dat de Commissie niet heeft vermeld of de minderheidsaandeelhouder invloed kon uitoefenen en dat het Gerecht niet is nagegaan of laatstgenoemde WWTE kon beïnvloeden. Bijgevolg zijn er geen gronden om enkel SCC aansprakelijk te stellen voor het gedrag van WWTE.
|
|
99. The Commission contends that the first part of the first ground should be rejected. In particular, the Commission argues that the argument put forward by AOI and SCTC that, in cases of joint control, liability for the subsidiary’s infringement must be attributed to both shareholders who jointly exercise that control was not made at first instance and, consequently, the Commission considers that that argument is inadmissible.
|
99. Volgens de Commissie dient het eerste onderdeel van het eerste middel te worden afgewezen. In het bijzonder betoogt zij dat het argument van AOI en SCTC, dat de aansprakelijkheid voor een inbreuk van een dochteronderneming in geval van gezamenlijke zeggenschap moet worden toegerekend aan de twee aandeelhouders die deze zeggenschap gezamenlijk uitoefenden, niet in eerste aanleg is aangevoerd en daarom niet-ontvankelijk is.
|
|
ii) Findings of the Court
|
ii) Beoordeling door het Hof
|
|
100. First, the Commission’s claim of inadmissibility in respect of the argument made by AOI and SCTC concerning the erroneous application of the concept of a single undertaking must be rejected, since that argument can be regarded as a development of the argument previously presented before the General Court and narrated in paragraphs 56 and 57 of the judgment under appeal.
|
100. Om te beginnen moet de grief van de Commissie dat het door AOI en SCTC aangevoerde argument inzake de onjuiste toepassing van het begrip één enkele onderneming niet-ontvankelijk is, worden afgewezen, aangezien dit argument kan worden beschouwd als een nadere uitwerking van het voorheen voor het Gerecht uiteengezette argument dat in de punten 56 en 57 van het bestreden arrest is vermeld.
|
|
101. As regards the substance, the Court has previously ruled that the exercise of joint control, by two parent companies who are independent of each other, of their subsidiary does not, in principle, preclude a finding by the Commission of the existence of an economic unit comprising one of those parent companies and the subsidiary concerned, and that this applies even if the proportion of the subsidiary’s share capital owned by that parent company is smaller than that owned by the other parent company (see, to that effect, AceaElectrabel Produzione v Commission, paragraph 64). That being the case, a fortiori a parent c ompany and its subsidiary, which is itself a parent company of the company which has committed an infringement, can both be deemed to be members of an economic unit which includes the latter company.
|
101. Ten gronde heeft het Hof reeds geoordeeld dat de uitoefening van gezamenlijke zeggenschap door twee onderling onafhankelijke moedermaatschappijen over hun dochteronderneming in beginsel niet in de weg staat aan de vaststelling door de Commissie dat tussen één van deze moedermaatschappijen en de betrokken dochteronderneming een economische eenheid bestaat, en dat dit zelfs het geval is wanneer deze moedermaatschappij een kleiner aandeel heeft in het kapitaal van de dochter dan de andere moedermaatschappij (zie in die zin reeds aangehaald arrest AceaElectrabel Produzione/Commissie, punt 64). Bijgevolg geldt a fortiori dat een moedermaatschappij en haar dochter, die zelf de moedermaatschappij van de inbreukmakende onderneming is, kunnen worden geacht om samen een economische eenheid met deze laatste onderneming te vormen.
|
|
102. Moreover, as stated in paragraphs 42 to 44 of this judgment, the Commission may address a decision imposing fines to the parent company of a subsidiary which has participated in an infringement of Article 81 EC without being required to establish that parent company’s personal involvement in the infringement, provided that the parent company in fact exercises decisive influence over the commercial policy of that subsidiary.
|
102. Bovendien kan de Commissie, zoals in de punten 42 tot en met 44 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, een boetebeschikking richten aan de moedermaatschappij van een dochteronderneming die aan een inbreuk op artikel 81 EG heeft deelgenomen, zonder dat zij hoeft aan te tonen dat deze moedermaatschappij zelf bij de inbreuk betrokken was, op voorwaarde dat deze moedermaatschappij het commerciële beleid van deze dochter daadwerkelijk beslissend beïnvloedt.
|
|
103. It follows that the mere fact that SCC and SCTC exercised, during the period at issue, only joint control over WWTE does not preclude a finding that those companies formed an economic unit, provided that it is established that SCC and SCTC in fact exercised decisive influence over the commercial policy of WWTE.
|
103. Het feit dat SCC en SCTC tijdens de betrokken periode enkel een gezamenlijke zeggenschap over WWTE uitoefenden, staat op zich niet in de weg aan de vaststelling dat een economische eenheid tussen deze ondernemingen bestaat, mits wordt aangetoond dat SCC en SCTC daadwerkelijk een beslissende invloed op het commerciële beleid van WWTE uitoefenden.
|
|
104. In that regard, it must be recalled that the General Court examined in detail, in paragraphs 172 to 193 of the judgment under appeal, the evidence relied on by the Commission before concluding, in paragraph 194 of that judgment, that that evidence established to the requisite legal standard that such decisive influence was in fact exercised.
|
104. In dit verband zij eraan herinnerd dat het Gerecht in de punten 172 tot en met 193 van het bestreden arrest uitvoerig de bewijselementen heeft onderzocht waarop de Commissie zich had gebaseerd, en vervolgens in punt 194 van dat arrest heeft geconcludeerd dat deze elementen rechtens genoegzaam aantoonden dat daadwerkelijk een dergelijke beslissende invloed werd uitgeoefend.
|
|
105. Having regard, in particular, to the factors examined in paragraphs 182 to 186 of the judgment under appeal, which concern the influence exercised by SCTC over WWTE, the considerations mentioned in paragraphs 172 to 194 of the judgment under appeal are not vitiated by any error of law and, further, could constitute a valid basis, contrary to what is claimed by AOI and SCTC, for the General Court’s finding that such decisive influence was in fact exercised.
|
105. Gelet op met name de in de punten 182 tot en met 186 van het bestreden arrest onderzochte elementen, die de door SCTC op WWTE uitgeoefende invloed betreffen, berusten de overwegingen van de punten 172 tot en met 194 van het bestreden arrest niet op een onjuiste rechtsopvatting en mocht het Gerecht, anders dan AOI en SCTC beweren, op basis van deze overwegingen constateren dat daadwerkelijk een dergelijke beslissende invloed werd uitgeoefend.
|
|
106. In the light of the foregoing, the first part of the first ground of appeal put forward by AOI and SCTC must be rejected.
|
106. Gelet op een en ander moet het eerste onderdeel van het eerste middel van de door AOI en SCTC ingestelde hogere voorziening worden afgewezen.
|
|
b) The second part of the first ground of appeal: breach of fundamental rights
|
b) Tweede onderdeel van het eerste middel: schending van de grondrechten
|
|
i) Arguments of the parties
|
i) Argumenten van partijen
|
|
107. AOI and SCTC consider that the judgment under appeal is in breach of some of their fundamental rights, namely the right to the presumption of innocence and the principles of legality and individual liability for criminal offences and penalties in Articles 48 and 49 of the Charter. In their opinion, the entry into force of the Charter has a direct impact on this case, since those principles now have the same value as primary law.
|
107. AOI en SCTC stellen dat het bestreden arrest een aantal van hun grondrechten schendt, namelijk het recht op het vermoeden van onschuld, het legaliteitsbeginsel inzake delicten en straffen alsook het beginsel van de persoonlijke aard van delicten en straffen, zoals vastgelegd in de artikelen 48 en 49 van het Handvest. Volgens hen heeft de inwerkingtreding van het Handvest een rechtstreekse invloed op het onderhavige geval, aangezien deze beginselen voortaan dezelfde waarde als het primaire recht hebben.
|
|
108. AOI and SCTC maintain that, in accordance with those fundamental rights, a presumption of guilt is in principle forbidden and should be permitted only in exceptional circumstances. However, the General Court applied the presumption of the actual exercise of decisive influence arising from 100% ownership of the shares of a subsidiary although there were, in this case, no exceptional circumstances. Further, the fines imposed on them were substantial and not minimal.
|
108. AOI en SCTC betogen dat een vermoeden van schuld overeenkomstig deze grondrechten in beginsel verboden is en slechts in uitzonderlijke omstandigheden kan worden toegestaan. Het Gerecht heeft het uit het bezit van alle aandelen van de dochteronderneming voortvloeiende vermoeden dat daadwerkelijk beslissende invloed werd uitgeoefend, evenwel toegepast zonder dat in casu sprake was van uitzonderlijke omstandigheden. Daarenboven zijn de hun opgelegde geldboeten niet gering, maar wel aanzienlijk.
|
|
109. The Commission considers that the second part of the first ground put forward in support of the appeal is inadmissible, and argues, inter alia, that it is based on new arguments.
|
109. De Commissie is van mening dat het tweede onderdeel van het eerste middel dat ter ondersteuning van de hogere voorziening is aangevoerd, niet-ontvankelijk is. Zij betoogt in dit verband met name dat het op nieuwe argumenten berust.
|
|
ii) Findings of the Court
|
ii) Beoordeling door het Hof
|
|
110. As correctly stated by the Commission, AOI and SCTC did not raise in their application at first instance the arguments relied on in the second part of their first ground of appeal.
|
110. Zoals de Commissie terecht betoogt, hebben AOI en SCTC in hun verzoekschrift in eerste aanleg de in het tweede onderdeel van het eerste middel van hun hogere voorziening aangevoerde argumenten niet opgeworpen.
|
|
111. In accordance with settled case-law, to allow a party to put forward for the first time before the Court of Justice a plea in law which it has not raised before the General Court would in effect allow that party to bring before the Court a wider case than that heard by the General Court. In an appeal, the Court’s jurisdiction is, as a general rule, confined to a review of the assessment by the General Court of the pleas argued before it ( AceaElectrabel Produzione v Commission , paragraph 113 and case-law cited).
|
111. Uit vaste rechtspraak volgt dat, indien een partij een middel dat zij voor het Gerecht niet heeft aangevoerd, voor het eerst voor het Hof zou mogen aanvoeren, zij bij het Hof een geschil aanhangig zou mogen maken met een ruimere strekking dan het geschil waarvan het Gerecht kennis heeft genomen. In hogere voorziening is het Hof in beginsel enkel bevoegd de beoordeling door het Gerecht te onderzoeken met betrekking tot de middelen die voor het Gerecht zijn bepleit (reeds aangehaald arrest AceaElectrabel Produzione/Commissie, punt 113 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
|
|
112. Consequently, the second part of the first ground of appeal must be rejected as being inadmissible.
|
112. Bijgevolg dient het tweede onderdeel van het eerste middel niet‑ontvankelijk te worden verklaard.
|
|
113. In any event, the argument summarised in paragraph 108 of this judgment is wholly unfounded, in the light of the case‑law cited in paragraphs 46 and 47 of this judgment.
|
113. Het in punt 108 van het onderhavige arrest samengevatte betoog is, gelet op de in de punten 46 en 47 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak, hoe dan ook volstrekt ongegrond.
|
|
114. The first ground of appeal must therefore be dismissed in its entirety.
|
114. Het eerste middel moet derhalve in zijn geheel worden afgewezen.
|
|
2. The second ground of appeal raised by AOI and SCTC: infringement of the rights of the defence and Article 48(2) of the Rules of Procedure of the General Court
|
2. Tweede middel van de door AOI en SCTC ingestelde hogere voorziening: schending van de rechten van de verdediging en van artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht
|
|
a) Arguments of the parties
|
a) Argumenten van partijen
|
|
115. First, AOI and SCTC claim that the General Court infringed the rights of the defence by adopting as its own, contrary to Article 48(2) of its Rules of Procedure, a new argument submitted by the Commission in its reply to a written question of the General Court.
|
115. In de eerste plaats stellen AOI en SCTC dat het Gerecht de rechten van de verdediging heeft geschonden door in strijd met artikel 48, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering een nieuw argument over te nemen dat de Commissie in antwoord op een schriftelijke vraag van het Gerecht had aangevoerd.
|
|
116. In that reply, the appellants claim that the Commission backtracked on its earlier statements that Universal and Universal Leaf had succeeded, during the administrative procedure, in rebutting the presumption of the actual exercise of decisive influence arising from 100% ownership of the shares of Deltafina and asserted, for the first time, that it had chosen not to rely exclusively on that presumption, but to establish responsibility on a dual basis, by also taking into account additional evidence which it claimed was lacking as regards the parent companies Universal and Universal Leaf. AOI and SCTC had no opportunity, in their written pleadings, to respond to that argument claiming such a dual basis.
|
116. In dat antwoord was de Commissie namelijk teruggekomen op haar eerdere verklaring dat Universal en Universal Leaf er tijdens de administratieve procedure in waren geslaagd het vermoeden van de daadwerkelijke uitoefening van beslissende invloed, dat voortvloeide uit het bezit van alle aandelen van Deltafina, te weerleggen en had zij voor het eerst gesteld dat zij ervoor gekozen had zich niet uitsluitend op dit vermoeden te baseren, maar de aansprakelijkheid op een dubbele grondslag vast te stellen, waarbij zij ook rekening hield met aanvullende bewijselementen, die volgens haar ontbraken met betrekking tot de moedermaatschappijen Universal en Universal Leaf. AOI en SCTC hadden echter niet de mogelijkheid om in hun stukken te antwoorden op het argument inzake deze dubbele grondslag.
|
|
117. Secondly, AOI and SCTC state that the Commission is obliged, in accordance with settled case‑law, to follow the reasoning to be found in the contested decision and cannot justify that decision a posteriori before the European Union courts. That requirement applies a fortiori to the General Court.
|
117. In de tweede plaats beklemtonen AOI en SCTC dat de Commissie volgens vaste rechtspraak de redenering van de bestreden beschikking dient te volgen en deze beschikking niet achteraf voor de rechter van de Unie mag motiveren. Een dergelijk vereiste geldt des te meer voor het Gerecht zelf.
|
|
118. AOI and SCTC state that recitals 371 to 373 of the contested decision contain no reference to the dual basis test adopted by the General Court. The way in which the General Court therefore determined the method allegedly applied by the Commission was by inferring it, a posteriori , from the context of that decision. The reasons which might have led the Commission to express itself ambiguously in that decision do not permit, in any event, the General Court to remedy the flaws in the Commission’s reasoning or to engage in a posteriori reasoning.
|
118. AOI en SCTC merken op dat in de punten 371 tot en met 373 van de bestreden beschikking niet wordt verwezen naar het door het Gerecht aanvaarde criterium van de dubbele grondslag. Het Gerecht heeft dus achteraf uit de context van deze beschikking afgeleid welke methode de Commissie zogenaamd had toegepast. De redenen die de Commissie ertoe hebben kunnen brengen om zich in deze beschikking dubbelzinnig uit te drukken, geven het Gerecht evenwel hoegenaamd niet het recht om de redeneerfouten van de Commissie te vergoelijken, noch om achteraf een redenering te bedenken.
|
|
119. The Commission considers that the second ground of appeal is inadmissible, because an argument based on a procedural irregularity before the General Court is admissible on appeal only if that irregularity harmed the interests of the appellant. AOI and SCTC have not established that their interests have been harmed. Further, the Commission maintains that this ground of appeal is ineffective.
|
119. De Commissie stelt dat het tweede middel van de hogere voorziening niet‑ontvankelijk is, aangezien een argument dat is gesteund op een onregelmatigheid in de procedure voor het Gerecht, in het kader van de hogere voorziening slechts ontvankelijk is indien deze onregelmatigheid de belangen van de verzoekende partij heeft geschaad. AOI en SCTC hebben echter niet aangetoond dat hun belangen zijn geschaad. Bovendien is dit middel niet ter zake dienend.
|
|
b) Findings of the Court
|
b) Beoordeling door het Hof
|
|
120. First of all, the argument whereby the Commission claims that this ground is inadmissible must be rejected. As stated by the Advocate General in points 187 and 188 of her Opinion, the arguments relied on by AOI and SCTC are based on an infringement of the rights of the defence. Such an infringement, were it to be established, is capable of having the consequence that the judgment under appeal should be set aside.
|
120. Om te beginnen moet het betoog van de Commissie dat het onderhavige middel niet-ontvankelijk is, worden afgewezen. Zoals de advocaat-generaal in de punten 187 en 188 van haar conclusie heeft opgemerkt, hebben de argumenten van AOI en SCTC betrekking op een schending van de rechten van de verdediging. Indien een dergelijke schending komt vast te staan, kan zij tot vernietiging van het bestreden arrest leiden.
|
|
121. However, as regards the substance, it must be stated at the outset that, contrary to what is claimed by AOI and SCTC, the General Court based its findings not on a new argument submitted by the Commission in the course of the proceedings, but on its own interpretation of the contested decision, considered as a whole, as is clear from paragraph 141 et seq. of the judgment under appeal. In particular, it is clear from paragraph 147 of that judgment that the statements made by the Commission in the course of the proceedings were taken into account by the General Court only to confirm its own interpretation of that decision.
|
121. Ten gronde moet echter meteen al worden geconstateerd dat het Gerecht, anders dan AOI en SCTC beweren, zijn beoordeling niet heeft gebaseerd op een nieuw argument dat de Commissie tijdens het geding heeft aangevoerd, maar wel op zijn eigen uitlegging van de bestreden beschikking, in haar geheel beschouwd, zoals blijkt uit de punten 141 en volgende van het bestreden arrest. In het bijzonder vloeit uit punt 147 van dat arrest voort dat het Gerecht de verklaringen die de Commissie tijdens het geding heeft afgelegd, slechts in aanmerking heeft genomen om zijn eigen uitlegging van deze beschikking te staven.
|
|
122. Consequently, the argument relied on by AOI and SCTC that the General Court did not examine the reasoning to be found in the contested decision, but adopted as its own a new argument submitted by the Commission in the course of the proceedings must be rejected.
|
122. Derhalve moet het argument van AOI en SCTC dat het Gerecht de redenering van de bestreden beschikking niet heeft onderzocht, maar een nieuw argument heeft overgenomen dat de Commissie tijdens het geding heeft aangevoerd, worden afgewezen.
|
|
123. Further, the argument of AOI and SCTC claiming an infringement of Article 48(2) of the Rules of Procedure of the General Court is, as correctly stated by the Commission, ineffective. In any event, contrary to what is claimed by them, that provision cannot be interpreted as being intended to restrict the discretion of the General Court in such a way that the General Court would be prevented from adopting a given interpretation of a decision on the ground that the same interpretation was proposed at a late stage by one of the parties to the proceedings. Moreover, AOI and SCTC had the opportunity, at the hearing at first instance, to express a view on the Commission’s statements.
|
123. Voorts is het argument van AOI en SCTC inzake schending van artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, zoals de Commissie terecht aanvoert, niet ter zake dienend. Hoe dan ook kan deze bepaling, anders dan AOI en SCTC stellen, niet aldus worden uitgelegd dat zij ertoe strekt de beoordelingsbevoegdheid van het Gerecht te beperken en tot gevolg heeft dat het Gerecht een beschikking niet op een bepaalde manier zou mogen uitleggen omdat een van de partijen in de procedure diezelfde uitlegging te laat heeft voorgesteld. Bovendien hebben AOI en SCTC de gelegenheid gehad om in eerste aanleg ter terechtzitting een standpunt over de verklaringen van de Commissie innemen.
|
|
124. It follows that the second ground relied on in support of the appeal must be rejected.
|
124. Hieruit volgt dat het ter ondersteuning van de hogere voorziening aangevoerde tweede middel moet worden afgewezen.
|
|
3. The third ground of appeal of AOI and SCTC: breach of the principle of equal treatment
|
3. Derde middel van de door AOI en SCTC ingestelde hogere voorziening: schending van het beginsel van gelijke behandeling
|
|
a) Arguments of the parties
|
a) Argumenten van partijen
|
|
125. In the first place, AOI and SCTC claim that the dual basis test, adopted by the General Court in order to establish actual exercise of decisive influence and thereby to attribute to parent companies responsibility for the conduct of their 100% owned subsidiaries, contains three errors of law.
|
125. In de eerste plaats betogen AOI en SCTC dat het criterium van de dubbele grondslag, dat het Gerecht heeft gehanteerd om vast te stellen of daadwerkelijk beslissende invloed werd uitgeoefend en om aldus de moedermaatschappijen aansprakelijk te stellen voor het gedrag van hun 100 %-dochterondernemingen, op drie onjuiste rechtsopvattingen berust.
|
|
126. First, that method gives rise to discrimination between companies according to the strength of their case on appeal. By adopting a method which, as a precaution, screens cases of rebuttal of the presumption concerned according to the availability of additional evidence, the Commission acted speculatively and in such a way as to discriminate against companies affected by the contested decision as compared with those companies not affected by it.
|
126. Ten eerste geeft deze methode aanleiding tot een discriminatie tussen de ondernemingen naargelang van de kracht van hun betoog in het kader van het beroep. Door een methode te hanteren waarbij de gevallen waarin het betrokken vermoeden wordt geacht te zijn weerlegd uit voorzorg worden gefilterd naargelang er al dan niet aanvullende bewijselementen zijn aangevoerd, heeft de Commissie speculatief gehandeld en de in de bestreden beschikking bedoelde ondernemingen gediscrimineerd ten opzichte van de ondernemingen waarop deze beschikking niet zag.
|
|
127. Secondly, AOI and SCTC consider that the General Court erred in law by holding that the Commission had raised the standard of proof required, since the General Court did not state that the Commission had made the application of the presumption concerned subject to additional indicia. The Commission could therefore have applied that presumption without resorting to another basis to establish the actual exercise of decisive influence.
|
127. Ten tweede zijn AOI en SCTC van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie strengere eisen had gesteld aan het bewijs, aangezien het Gerecht niet heeft verklaard dat de Commissie de toepassing van het vermoeden in kwestie afhankelijk had gesteld van aanvullende aanwijzingen. De Commissie had dit vermoeden dus kunnen toepassen zonder een beroep te doen op een andere grondslag om de daadwerkelijke uitoefening van beslissende invloed vast te stellen.
|
|
128. Thirdly, AOI and SCTC observe that, in recital 376 of the contested decision, the Commission excluded Universal and Universal Leaf from liability, because there was no indication in the file of any material involvement by those companies in the infringement. However, since the Commission never asserted that SCC or SCTC had been materially involved in the infringement committed by WWTE but none the less attributed liability to them, the Commission applied to them different criteria and, consequently, was in breach of the principle of equal treatment.
|
128. Ten derde merken AOI en SCTC op dat de Commissie in punt 376 van de bestreden beschikking de aansprakelijkheid van Universal en Universal Leaf heeft uitgesloten, aangezien het dossier geen enkele aanwijzing bevatte dat deze ondernemingen daadwerkelijk aan de inbreuk hadden deelgenomen. Aangezien de Commissie nooit heeft verklaard dat SCC of SCTC daadwerkelijk aan de door WWTE begane inbreuk hadden deelgenomen en hen toch aansprakelijk heeft gesteld, heeft zij andere criteria op hen toegepast en bijgevolg het beginsel van gelijke behandeling geschonden.
|
|
129. In the second place, AOI and SCTC claim an infringement of principle of equal treatment in the application of the method for attributing liability for the infringement.
|
129. In de tweede plaats voeren AOI en SCTC aan dat het beginsel van gelijke behandeling is geschonden bij de toepassing van de methode voor de toerekening van aansprakelijkheid voor de inbreuk.
|
|
130. First, the General Court failed to examine whether a single economic unit existed between Deltafina, Universal and Universal Leaf. Consequently, according to AOI and SCTC, the General Court could not determine whether they were discriminated against by comparison with Deltafina, Universal and Universal Leaf. Further, it was clear from the file that Universal had informed the Commission that it supported the decision to cooperate of Taes, which is its subsidiary, and that two subsidiaries took part in the practices, which could indicate the exercise of decisive influence over those subsidiaries.
|
130. Ten eerste heeft het Gerecht niet onderzocht of Deltafina, Universal en Universal Leaf één enkele economische eenheid vormden. Derhalve kon het Gerecht volgens AOI en SCTC niet bepalen of zij ten opzichte van deze drie ondernemingen discriminerend zijn behandeld. Bovendien volgt uit het dossier dat Universal de Commissie had meegedeeld dat zij de beslissing tot samenwerking van haar dochteronderneming Taes steunde, en dat twee dochterondernemingen aan de praktijken hadden deelgenomen, hetgeen een aanwijzing kon vormen dat zij een beslissende invloed op deze dochters uitoefende.
|
|
131. Second, AOI and SCTC maintain that the situation of SCC and SCTC was absolutely analogous to that of Universal and Universal Leaf, since all those companies were 100% owners of the shares of their respective subsidiaries. Since the General Court partially annulled the contested decision in so far as it concerned TCLT, it ought also to have annulled the attribution of liability to SCC and SCTC in order to ensure that there was no discrimination by comparison with Universal and Universal Leaf.
|
131. Ten tweede betogen AOI en SCTC dat de situatie van SCC en SCTC volledig vergelijkbaar was met die van Universal en Universal Leaf, aangezien al deze ondernemingen het volledige kapitaal van hun respectieve dochterondernemingen in handen hadden. Aangezien het Gerecht de bestreden beschikking gedeeltelijk nietig heeft verklaard voor zover zij TCLT betrof, had het ook de toerekening van aansprakelijkheid aan SCC en SCTC nietig moeten verklaren, teneinde te vermijden dat deze laatste ondernemingen discriminerend zouden worden behandeld ten opzichte van Universal en Universal Leaf.
|
|
b) Findings of the Court
|
b) Beoordeling door het Hof
|
|
132. First, as regards the dual basis test adopted, according to the findings of the General Court, by the Commission in order to determine the liability of parent companies whose subsidiaries took part in the cartel which was the subject of the contested decision, it must be recalled that the General Court inferred that approach to be that of the Commission from a detailed analysis of that decision and that that analysis is not vitiated by any error of law, as stated in paragraph 121 of this judgment.
|
132. Wat in de eerste plaats het criterium van de dubbele grondslag betreft, dat de Commissie volgens de vaststellingen van het Gerecht heeft gehanteerd om te bepalen of de moedermaatschappijen waarvan de dochterondernemingen aan de in de bestreden beschikking bedoelde mededingingsregeling hadden deelgenomen, aansprakelijk dienden te worden gesteld, zij eraan herinnerd dat het Gerecht uit een uitvoerige analyse van de bestreden beschikking heeft afgeleid dat de Commissie deze benadering heeft gevolgd, en dat deze analyse niet getuigt van een onjuiste rechtsopvatting, zoals in punt 121 van het onderhavige arrest reeds is geconstateerd.
|
|
133. In particular, the General Court was correct to interpret the decision in such a way as to refute the reading of recital 376 of the contested decision proposed by AOI and SCTC, that it was because of the absence of factors indicating the material involvement of Universal Leaf and Universal in the infringement that the Commission did not attribute liability to those companies, since such a reading was inconsistent with a reading of that decision as a whole, and in particular with recitals 18, 376, 384, 391, 392, 397, 399 and 400 thereof, examined indeed by the General Court in paragraph 133 et seq. of the judgment under appeal.
|
133. In het bijzonder heeft het Gerecht met zijn uitlegging de door AOI en SCTC voorgestelde lezing van punt 376 van de bestreden beschikking, volgens welke de Commissie Universal Leaf en Universal niet aansprakelijk heeft gesteld voor de inbreuk omdat er geen elementen waren waaruit de daadwerkelijke deelname van deze ondernemingen aan de inbreuk bleek, terecht afgewezen, aangezien een dergelijke lezing niet te rijmen valt met de beschikking in haar geheel en in het bijzonder met de punten 18, 376, 384, 391, 392, 397, 399 en 400 ervan, die het Gerecht overigens in de punten 133 en volgende van het bestreden arrest heeft onderzocht.
|
|
134. Further, it has been stated in paragraphs 51 to 53 of this judgment that, in light of the doubts entertained by the Commission as to the legality of a decision based solely on the unrebutted presumption of decisive influence, the General Court could hold that, in the present case, it was open to the Commission to impose on itself a more onerous standard of proof than would, as a general rule, have been considered to be sufficient, having regard to the case-law cited in paragraphs 46 and 47 of this judgment.
|
134. Voorts is in de punten 51 tot en met 53 van het onderhavige arrest vastgesteld dat het Gerecht, gelet op de twijfels die de Commissie koesterde inzake de rechtmatigheid van een beschikking die louter is gebaseerd op het niet‑weerlegde vermoeden dat beslissende invloed is uitgeoefend, in casu mocht oordelen dat het de Commissie was toegestaan zichzelf een zwaardere bewijslast op te leggen dan die welke in beginsel voldoende zou zijn geacht in het licht van de in de punten 46 en 47 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak.
|
|
135. It should be made clear that the dual basis test used by the General Court is an objective test, since it does no more than require that there is evidence to support the presumption of the exercise of decisive influence by the parent company concerned over its subsidiary arising from its ownership of the subsidiary’s entire share capital. Accordingly, contrary to what is claimed by AOI and SCTC, that test is not based on the strength of the respective arguments presented by the companies affected by the contested decision.
|
135. In dit verband zij gepreciseerd dat het door het Gerecht gehanteerde criterium van de dubbele grondslag een objectief criterium is, aangezien het enkel vereist dat het vermoeden dat de betrokken moedermaatschappij beslissende invloed op haar dochter uitoefent, dat voortvloeit uit het feit dat zij het gehele kapitaal ervan bezit, door bewijselementen wordt bevestigd. Anders dan AOI en SCTC stellen, is dit criterium dus niet gebaseerd op de kracht van het betoog dat elk van de in de bestreden beschikking bedoelde ondernemingen naar voren heeft gebracht.
|
|
136. Secondly, as regards the application in the present case of the dual basis test, it must be observed that the argument of AOI and SCTC consists, in essence, of the claim that the General Court ought to have determined whether Deltafina, Universal and Universal Leaf formed an economic unit and that, if that had been found to be the case, the General Court ought to have annulled the contested decision in so far as it concerns SCC and SCTC, because they were discriminated against by comparison with Universal and Universal Leaf.
|
136. Wat in de tweede plaats de toepassing van het criterium van de dubbele grondslag op het onderhavige geval betreft, moet worden opgemerkt dat AOI en SCTC met hun argumenten in wezen betogen dat het Gerecht had moeten nagaan of Deltafina, Universal en Universal Leaf een economische eenheid vormden, en dat het, indien dit het geval bleek te zijn, de bestreden beschikking nietig had moeten verklaren voor zover zij SCC en SCTC betrof, aangezien deze ondernemingen in dat geval discriminerend zouden zijn behandeld ten opzichte van Universal en Universal Leaf.
|
|
137. Suffice it to observe, in that regard, that the General Court correctly stated, in paragraphs 141 to 147 of the judgment under appeal, that the Commission applied the same legal test to all the parent companies and that, except in the case of TCLT, the Commission attributed or did not attribute liability to those companies according to whether there was evidence to support the presumption of exercise of decisive influence by those parent companies arising from their ownership of the entire share capital of their respective subsidiaries.
|
137. In dit verband zij in herinnering gebracht dat het Gerecht in de punten 141 tot en met 147 van het bestreden arrest terecht heeft opgemerkt dat de Commissie hetzelfde juridische criterium heeft toegepast op alle moedermaatschappijen en dat zij, behalve in het geval van TCLT, de aansprakelijkheid van de ondernemingen heeft beoordeeld aan de hand van de vraag of er bewijselementen waren die het vermoeden bevestigden dat deze moedermaatschappijen beslissende invloed hadden uitgeoefend, dat voortvloeit uit het feit dat zij het volledige kapitaal van hun respectieve dochterondernemingen bezaten.
|
|
138. In those circumstance, since no infringement of the principle of equal treatment has been established by AOI and SCTC, the third ground relied on in support of their appeal must be rejected.
|
138. In die omstandigheden hebben AOI en SCTC geen schending van het beginsel van gelijke behandeling aangetoond en moet het derde middel ter ondersteuning van hun hogere voorziening dus worden afgewezen.
|
|
4. The requested reduction of the fine
|
4. Verzoek om verlaging van de geldboete
|
|
139. AOI and SCTC consider that, if the contested decision is annulled, the fine imposed on AOI and SCTC should be reduced.
|
139. AOI en SCTC stellen dat de hun opgelegde geldboete moet worden verlaagd in geval van nietigverklaring van de bestreden beschikking.
|
|
140. Given that, in the light of all the foregoing, the contested decision should not be annulled, the request for a reduction of the fine imposed on AOI and SCTC, which, it should be added, was not submitted before the General Court, must in any event be rejected.
|
140. Aangezien de bestreden beschikking, gelet op alle voorgaande overwegingen, niet nietig dient te worden verklaard, moet het verzoek om verlaging van de aan AOI en SCTC opgelegde geldboete, dat overigens bij het Gerecht niet is ingediend, hoe dan ook worden afgewezen.
|
|
141. Since none of the grounds relied on by AOI and SCTC in support of their appeal can be accepted, the appeal must be dismissed.
|
141. Aangezien geen van de door AOI en SCTC tot staving van hun hogere voorziening aangevoerde middelen kan worden aanvaard, moet deze hogere voorziening worden afgewezen.
|
|
V – Costs
|
V – Kosten
|
|
142. Under Article 69(2) of the Rules of Procedure of the Court of Justice, which applies to appeal proceedings by virtue of Article 118 thereof, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party’s pleadings.
|
142. Volgens artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 118 van dit Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd.
|
|
143. Since AOI and SCTC have been unsuccessful with their appeal in Case C‑628/10 P, they must be ordered to pay the costs of that appeal, in accordance with the form of order sought by the Commission.
|
143. Aangezien AOI en SCTC in het kader van de hogere voorziening in zaak C‑628/10 P in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in de kosten van deze hogere voorziening.
|
|
144. Since the Commission has been unsuccessful with its appeal in Case C‑14/11 P, it must be ordered to pay the costs of that appeal, in accordance with the form of order sought by AOI and SCTC.
|
144. Aangezien de Commissie in het kader van de hogere voorziening in zaak C‑14/11 P in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vorderingen van AOI en SCTC te worden verwezen in de kosten van deze hogere voorziening.
|