REPORT FROM THE COMMISSION TO THE COUNCIL, THE EUROPEAN PARLIAMENT AND THE ECONOMIC AND SOCIAL COMMITTEE ON THE PUBLIC LENDING RIGHT IN THE EUROPEAN UNION

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

TABLE OF CONTENTS

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

1. Introduction: Objectives of the Communication

1. Εισαγωγη: Στοχοι τησ ανακοινωσησ

2. Legal Situation concerning the Public Lending Right before adoption of the Directive

2. Νομικό καθεστώσ σχετικα με το δικαιωμα δημοσιου δανεισμου πριν απο την εγκριση τησ οδηγιασ

3. Provisions in Council Directive 92/100/EEC

3. Διαταξεισ τησ οδηγιασ 92/100/ΕΟΚ του Συμβουλιου

3.1. The 1988 Green Paper on Copyright

3.1. Η Πράσινη Βίβλος του 1988 για τα πνευματικά δικαιώματα

3.2. The need for harmonising PLR

3.2. Η ανάγκη εναρμόνισης του ΔΔΔ

3.3. The concept of PLR in the Directive

3.3. Η έννοια του ΔΔΔ στην οδηγία

3.4. The resulting obligations of Member States

3.4. Οι απορρέουσες υποχρεώσεις των κρατών μελών

4. Situation in the Member States

4. Κατασταση στα κρατη μελη

4.1. PLR as set out at national level by the Member States

4.1. Το ΔΔΔ όπως ορίζεται σε εθνικό επίπεδο από τα κράτη μέλη

4.2. Functioning of the PLR

4.2. Λειτουργία του ΔΔΔ

5. CONCLUSION

5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

5.1. PLR and Internal Market aspects

5.1. Το ΔΔΔ και ορισμένες πτυχές της εσωτερικής αγοράς

5.2. Perspectives

5.2. Προοπτικές

REPORT FROM THE COMMISSION TO THE COUNCIL, THE EUROPEAN PARLIAMENT AND THE ECONOMIC AND SOCIAL COMMITTEE ON THE PUBLIC LENDING RIGHT IN THE EUROPEAN UNION

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

1. Introduction: Objectives of the Communication

1. Εισαγωγη: Στοχοι τησ ανακοινωσησ

On 19 November 1992, the Council of Ministers adopted Directive 92/100/EEC, on the Rental and Lending Right and Certain Related Rights [1]. The Directive was to be implemented by 1 July 1994. Article 5(4) of the Directive provides that the Commission should draw up a report on public lending in the Community before 1 July 1997. Since some Member States implemented the Directive only recently, this deadline could not be met. The concept of public lending is deeply rooted in the national cultural traditions of the Member States. There are considerable differences among them in the way public lending operates. As a result, the provisions of the Directive on this issue only amounted to a limited harmonisation. Consequently, a report on the functioning of the public lending right was requested of the Commission and should be presented by the Commission to the European Parliament, the Council and the Economic and Social Committee.

Στις 19 Νοεμβρίου 1992, το Συμβούλιο Υπουργών ενέκρινε την οδηγία 92/100/ΕΟΚ σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία [1]. Η οδηγία επρόκειτο να εφαρμοστεί από την 1η Ιουλίου 1994. Το άρθρο 5, παράγραφος 4, της οδηγίας ορίζει ότι η Επιτροπή θα καταρτίσει έκθεση σχετικά με τον δημόσιο δανεισμό στην Κοινότητα πριν από την 1η Ιουλίου 1997. Εφόσον ορισμένα κράτη μέλη εφάρμοσαν μόλις προσφάτως την εν λόγω οδηγία, η συγκεκριμένη προθεσμία δεν ήταν δυνατόν να τηρηθεί. Η έννοια του δημοσίου δανεισμού συνιστά βαθιά ριζωμένη παράδοση στην εθνική συνείδηση των κρατών μελών. Υπάρχουν αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ τους όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο δημόσιος δανεισμός. Ως εκ τούτου, οι σχετικές διατάξεις της υπό εξέταση οδηγίας αντικατόπτριζαν μόνο μια περιορισμένη εναρμόνιση. Ζητήθηκε, επομένως, από την Επιτροπή η κατάρτιση έκθεσης σχετικά με τη λειτουργία του δικαιώματος δημοσίου δανεισμού, η οποία θα υποβληθεί από την Επιτροπή προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή.

[1] Council Directive 92/100/EEC of 19 November 1992 on rental right and lending right and on certain rights related to copyright in the field of intellectual property, OJ No L 346 of 27 November 1992, p.61 (" The Directive")

[1] Οδηγία 92/100/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Νοεμβρίου 1992 σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϊόντων της διανοίας, ΕΕ L 346 της 27ης Νοεμβρίου 1992, σ. 61 ("η οδηγία").

The fact that the obligation to present a report was expressly included in Article 5 underlines the particular interest regarding developments in the field of the public lending right (PLR). In line with Article 5(4) of the Directive, the objective of this report is to assess the situation of public lending in the Community and to evaluate the implementation by Member States of the relevant provisions of this Directive, including the degree of harmonisation achieved and to draw conclusions for the treatment of PLR in the European Union.

Το γεγονός ότι η υποχρεωτική υποβολή έκθεσης διατυπώθηκε ρητώς στο άρθρο 5 επισημαίνει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που αποδίδεται στις εξελίξεις οι οποίες συντελούνται στον τομέα του δικαιώματος δημοσίου δανεισμού (ΔΔΔ). Σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 4, της οδηγίας, στόχος της εν λόγω έκθεσης είναι να αξιολογηθεί, αφενός, η κατάσταση όσον αφορά το δημόσιο δανεισμό στην Κοινότητα και, αφετέρου, η εφαρμογή εκ μέρους των κρατών μελών των οικείων διατάξεων της οδηγίας, συμπεριλαμβανομένου του βαθμού εναρμόνισης που έχει επιτευχθεί, καθώς και να συναχθούν συμπεράσματα σχετικά με την αντιμετώπιση του ΔΔΔ στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

2. Legal Situation concerning the Public Lending Right before adoption of the Directive

2. Νομικό καθεστώσ σχετικα με το δικαιωμα δημοσιου δανεισμου πριν απο την εγκριση τησ οδηγιασ

The origins of the PLR are to be found in the early twentieth century and are closely linked to the development of public libraries. The importance of private libraries, which were "lending" books against payment or membership fees, decreased as public libraries, accessible without any payment, appeared. After World War II, the number of private libraries reduced to insignificance. Due to the fact that the increase in the number and improvement of public libraries was strongly supported by the State, the number of lent items increased considerably. This led authors to ask for remuneration for this increased use of their works. Legislators did not, however, react to this immediately but introduced progressively the PLR in form of an exclusive right or a right of remuneration for authors.

Η σύσταση του ΔΔΔ, άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δημιουργία των δημοσίων βιβλιοθηκών, πρέπει να αναζητηθεί στις αρχές του 20ου αιώνα. Η σημασία των ιδιωτικών βιβλιοθηκών, οι οποίες "δάνειζαν" βιβλία έναντι καταβολής ποσού ή συνδρομής μέλους, μειώθηκε με την εμφάνιση των δημοσίων βιβλιοθηκών, στις οποίες η πρόσβαση ήταν δωρεάν. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αριθμός ιδιωτικών βιβλιοθηκών ήταν ασήμαντος. Καθώς η αύξηση και η βελτίωση των δημοσίων βιβλιοθηκών υποστηριζόταν σθεναρά από το κράτος, ο αριθμός δανειζομένων αντικειμένων αυξήθηκε σημαντικά. Τούτο οδήγησε τους δημιουργούς να ζητήσουν αμοιβή για την αυξημένη χρήση των έργων τους. Ωστόσο, οι νομοθέτες δεν αντέδρασαν άμεσα στο αίτημα αυτό, αλλά εισήγαγαν σταδιακά το ΔΔΔ με τη μορφή αποκλειστικού δικαιώματος ή δικαιώματος αμοιβής για δημιουργούς.

The PLR was first introduced in the Scandinavian countries, (Denmark (1946) Sweden (1955), Finland (1961)), followed by the Netherlands (1971), Germany (1972) and the United Kingdom (1979/1982). Germany was the only country in which the PLR was integrated into copyright legislation whereas in the other Member States it was introduced in separate legislation. The provisions in these countries differed in several respects (rightholders, media and types of libraries concerned). In Belgium, the PLR was part of the distribution right. In Greece, France and Luxembourg, authors theoretically enjoyed an exclusive PLR based on the "droit de destination". In Spain, an exclusive distribution right existed, however the right was apparently not exercised in practice. In Portugal, the law could be interpreted in various ways: no PLR or an exclusive right forming part of a broad distribution right. In Ireland and Italy, there was neither an exclusive PLR nor a right to remuneration for public lending.

Το ΔΔΔ εισήχθη για πρώτη φορά στις σκανδιναβικές χώρες [Δανία (1946), Σουηδία (1955), Φινλανδία (1961)] και, ακολούθως, στις Κάτω Χώρες (1971), στη Γερμανία (1972) και στο Ηνωμένο Βασίλειο (1979/1982). Η Γερμανία ήταν η μόνη χώρα όπου το ΔΔΔ ενσωματώθηκε στη νομοθεσία περί δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. στα άλλα κράτη μέλη, εισήχθη σε ξεχωριστή νομοθεσία. Οι διατάξεις στις εν λόγω χώρες διέφεραν σε αρκετά σημεία (δικαιούχοι, μέσα και είδη βιβλιοθηκών). Στο Βέλγιο, το ΔΔΔ αποτελούσε τμήμα του δικαιώματος διανομής. Στην Ελλάδα, στη Γαλλία και στο Λουξεμβούργο, οι δημιουργοί απέλαβαν θεωρητικώς ενός αποκλειστικού ΔΔΔ το οποίο βασιζόταν στο "δικαίωμα προορισμού". Στην Ισπανία, ίσχυε αποκλειστικό δικαίωμα διανομής, χωρίς, ωστόσο, να ασκείται προφανώς στην πράξη. Στην Πορτογαλία, η νομοθεσία ήταν δυνατόν να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως: κανένα ΔΔΔ ή ένα αποκλειστικό δικαίωμα που αποτελούσε τμήμα ευρύτερου δικαιώματος διανομής. Στην Ιρλανδία και στην Ιταλία δεν υπήρχε ούτε αποκλειστικό ΔΔΔ ούτε δικαίωμα αμοιβής για δημόσιο δανεισμό.

3. Provisions in Council Directive 92/100/EEC

3. Διαταξεισ τησ οδηγιασ 92/100/ΕΟΚ του Συμβουλιου

3.1. The 1988 Green Paper on Copyright [2]

3.1. Η Πράσινη Βίβλος του 1988 για τα πνευματικά δικαιώματα [2]

[2] Green Paper on "Copyright and the Challenge of Technology; Copyright Issues Requiring Immediate Action" COM (88) 172 final, 7 June 1988

[2] Πράσινη Βίβλος για το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας και την τεχνολογική πρόκληση - Προβλήματα του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας που χρειάζονται άμεση αντιμετώπιση [COM (88) 172 τελικό, 7 Ιουνίου 1988].

The 1988 Green Paper on Copyright was the first Commission document to address the need for harmonisation in the area of copyright and neighbouring rights in a conceptual framework. It consisted of seven chapters describing and analysing the areas in which the Commission considered a need for action. Chapter 4 was devoted to the distribution right, exhaustion and the rental right, whereas Chapter 2 dealt with piracy. It is in these two chapters that the Directive has its origin. The Green Paper did not, however, address a possible need for action in the area of non-commercial lending.

Η Πράσινη Βίβλος του 1988 για τα πνευματικά δικαιώματα ήταν το πρώτο έγγραφο της Επιτροπής που εξέταζε την ανάγκη εναρμόνισης στον τομέα των πνευματικών και συγγενών δικαιωμάτων σε εννοιολογικό πλαίσιο. Η εν λόγω Πράσινη Βίβλος αποτελείτο από επτά κεφάλαια στα οποία περιγράφονταν και αναλύονταν οι τομείς στους οποίους διαπίστωνε η Επιτροπή την ανάγκη ανάληψης δράσης. Το κεφάλαιο 4 ήταν αφιερωμένο στο δικαίωμα διανομής, στην ανάλωση και στο δικαίωμα εκμίσθωσης, ενώ το κεφάλαιο 2 πραγματευόταν το ζήτημα της πειρατείας. Σε αυτά τα δύο κεφάλαια στηρίχθηκε η οδηγία. Ωστόσο, η Πράσινη Βίβλος δεν εξέτασε την ενδεχόμενη ανάγκη δραστηριοποίησης στον τομέα του μη εμπορικού δανεισμού.

3.2. The need for harmonising PLR

3.2. Η ανάγκη εναρμόνισης του ΔΔΔ

In the context of the follow-up to the 1988 Green Paper, the Commission organised several hearings of interested circles on the issues set out in this document. At one of those hearings, held in September 1989, and dedicated to the distribution right, exhaustion, and rental right, an overwhelming majority argued in favour of a harmonisation of both the rental and lending right. According to this majority, a Directive on the harmonisation of the rental right alone would have been incomplete if it did not also cover non-commercial lending. Indeed, from an economic point of view, the public lending right complements the rental right. In some cases, public lending might even replace rental. Therefore, it was felt necessary to include a PLR in the draft Directive in order to ensure the proper functioning of the Internal Market in this field. On the basis of the Green Paper and in the light of the hearing mentioned above and other input received in the consultation, the Commission adopted the proposal for a Council Directive [3]. It proposed harmonisation for both the rental and public lending right. In its reasoning for the need for harmonising the public lending right, the Commission focused, amongst others, on the legal and economic link between the activities of rental and public lending. It was pointed out that, if rental and lending rights were not addressed together, the steady increase in public lending activities in the music and film sector might have a considerable negative effect on the rental business and thereby deprive the rental right of its meaning.

Στο πλαίσιο παρακολούθησης της Πράσινης Βίβλου του 1988, η Επιτροπή διοργάνωσε αρκετές ακροάσεις των ενδιαφερομένων σχετικά με τα ζητήματα που αναφέρονται στο εν λόγω έγγραφο. Σε μία από αυτές τις ακροάσεις, η οποία διεξήχθη τον Σεπτέμβριο του 1989 και ήταν αφιερωμένη στο δικαίωμα διανομής, στην ανάλωση και στο δικαίωμα εκμίσθωσης, μια εντυπωσιακή πλειονότητα τάχθηκε υπέρ της εναρμόνισης τόσο του δικαιώματος εκμίσθωσης όσο και του δικαιώματος δανεισμού. Σύμφωνα με την άποψη της πλειονότητας, η οδηγία σχετικά με την εναρμόνιση του δικαιώματος εκμίσθωσης και μόνο θα ήταν ελλιπής εάν δεν κάλυπτε και τον μη εμπορικό δανεισμό. Πράγματι, από οικονομικής απόψεως, το δικαίωμα δημοσίου δανεισμού συμπληρώνει το δικαίωμα εκμίσθωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, ο δημόσιος δανεισμός μπορεί ακόμη και να αντικαταστήσει την εκμίσθωση. Για το λόγο αυτό, αναγνωρίστηκε η ανάγκη να συμπεριληφθεί το ΔΔΔ στο σχέδιο οδηγίας, ώστε να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς στον συγκεκριμένο τομέα. Με βάση την Πράσινη Βίβλο και υπό το φως της προαναφερόμενης ακρόασης και άλλων στοιχείων που προσκομίστηκαν στο πλαίσιο της διαβούλευσης, η Επιτροπή ενέκρινε την πρόταση για την έκδοση οδηγίας του Συμβουλίου [3]. Επιπλέον, η Επιτροπή πρότεινε την εναρμόνιση τόσο του δικαιώματος εκμίσθωσης όσο και του δικαιώματος δημοσίου δανεισμού. Στο σκεπτικό της σχετικά με την αναγκαιότητα εναρμόνισης του δικαιώματος δημοσίου δανεισμού, η Επιτροπή εστιάστηκε, μεταξύ άλλων, στον νομικό και οικονομικό δεσμό μεταξύ των δραστηριοτήτων της εκμίσθωσης και του δημοσίου δανεισμού. Επισημάνθηκε ότι, εάν το δικαίωμα εκμίσθωσης και το δικαίωμα δανεισμού δεν εξετάζονταν από κοινού, η σταθερή αύξηση των δραστηριοτήτων δημοσίου δανεισμού στον τομέα της μουσικής και των ταινιών θα ήταν δυνατόν να επιφέρει σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στον κλάδο της εκμίσθωσης και, ως εκ τούτου, να στερήσει το δικαίωμα εκμίσθωσης από τη σημασία του.

[3] Proposal for a Council Directive on rental right, lending right and on certain rights related to copyright OJ No C 53 of 28 February 1991, p35

[3] Πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου περί του δικαιώματος εκμίσθωσης, του δικαιώματος δανεισμού και ορισμένων δικαιωμάτων συγγενικών με τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας - ΕΕ C 53 της 28ης Φεβρουαρίου 1991, σ. 35.

Both the Council and the European Parliament concurred with this view and supported the principle of harmonisation of the PLR.

Τόσο το Συμβούλιο όσο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμφώνησαν με τη συγκεκριμένη άποψη και υποστήριξαν την αρχή εναρμόνισης του ΔΔΔ.

3.3. The concept of PLR in the Directive

3.3. Η έννοια του ΔΔΔ στην οδηγία

The PLR is set out in the Directive as an exclusive right to prohibit or authorise public lending with or without payment.

Το ΔΔΔ ορίζεται στην οδηγία ως αποκλειστικό δικαίωμα απαγόρευσης ή συναίνεσης του δημοσίου δανεισμού με ή χωρίς την καταβολή ποσού.

The Directive states in its Article 1 (1) that Member States must provide "a right to authorise or prohibit the rental and lending of originals and copies of copyright works, and other subject matter as set out in Article 2 (1)". According to Article 2, the lending right is granted to authors, performing artists, phonogram producers and film producers. The Directive does not cover rental and lending rights in relation to buildings and to works of applied art (Article 2(3)).

Η οδηγία αναφέρει ρητώς στο άρθρο 1, παράγραφος 1, ότι τα κράτη μέλη παρέχουν "δικαίωμα συναίνεσης ή απαγόρευσης για την εκμίσθωση και το δανεισμό πρωτοτύπων και αντιγράφων έργων που προστατεύονται από την πνευματική ιδιοκτησία και άλλων αντικειμένων που μνημονεύονται στο άρθρο 2, παράγραφος 1". Σύμφωνα με το άρθρο 2, το δικαίωμα δανεισμού χορηγείται σε δημιουργούς, σε καλλιτέχνες ερμηνευτές, σε παραγωγούς φωνογραφημάτων και σε παραγωγούς ταινιών. Η οδηγία δεν καλύπτει δικαιώματα εκμίσθωσης και δανεισμού σε σχέση με έργα αρχιτεκτονικής και έργα εφαρμοσμένης τέχνης (άρθρο 2, παράγραφος 3).

Article 1(3) defines lending as "making available for use, for a limited period of time and not for direct or indirect economic or commercial advantage, when it is made through establishments that are accessible to the public". Such establishments are in the first place public libraries. Depending in particular on the definition of the term "public" under national law, university libraries and those of educational establishments may also be covered. Even if this is the case, however, these two latter categories of libraries will represent, at least in Member States having an established infrastructure of public libraries, a rather small proportion of all the lending establishments accessible to the public, in so far as they are only open to a rather limited and specific part of the general public.

Στο άρθρο 1, παράγραφος 3, ο δανεισμός ορίζεται ως "διάθεση προς χρήση, για περιορισμένο χρονικό διάστημα, και όχι για άμεσο ή έμμεσο οικονομικό ή εμπορικό όφελος, όταν γίνεται από ιδρύματα που είναι ανοιχτά στο κοινό". Οι δημόσιες βιβλιοθήκες αποτελούν κατά κύριο λόγο αυτού του είδους ιδρύματα. Ανάλογα ιδίως με τον ορισμό του όρου «δημόσιος» στην εθνική νομοθεσία, ενδέχεται να καλύπτονται και οι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες καθώς και οι βιβλιοθήκες εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Εντούτοις, ακόμα και στην περίπτωση αυτή, οι δύο τελευταίες κατηγόριες βιβλιοθηκών θα αντιστοιχούν, τουλάχιστον στα κράτη μέλη τα οποία έχουν δημιουργηθείσα υποδομή δημοσίων βιβλιοθηκών, σε μάλλον μικρή αναλογία επί του συνόλου των δανειστικών ιδρυμάτων προσβάσιμων στο κοινό, δεδομένου ότι η πρόσβαση αυτή αφορά μάλλον περιορισμένο και συγκεκριμένο μέρος του ευρύτερου κοινού.

However, while the Directive sets out the obligation to introduce or maintain an exclusive PLR, it also allows for certain derogations and limitations from this right as outlined in Article 5. Article 5 reflects the compromise found at the time between complying with the Internal Market needs on the one hand and taking account of the different traditions of Member States in this area on the other.

Ωστόσο, αν και ορίζεται στην οδηγία η υποχρέωση εισαγωγής ή διατήρησης αποκλειστικού ΔΔΔ, επιτρέπονται επίσης ορισμένες παρεκκλίσεις και περιορισμοί από το εν λόγω δικαίωμα, όπως αναφέρεται στο άρθρο 5. Το άρθρο 5 αντικατοπτρίζει το συμβιβασμό που εξευρέθηκε τότε μεταξύ, αφενός, της συμμόρφωσης προς τις ανάγκες της εσωτερικής αγοράς και, αφετέρου, του συνυπολογισμού των διαφόρων παραδόσεων στα κράτη μέλη όσον αφορά τον συγκεκριμένο τομέα.

Scope of Article 5

Πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5

Article 5 provides for a non-obligatory derogation from the exclusive lending right in respect of public lending. Under certain conditions, it allows Member States to replace the exclusive right by a remuneration right, or even not to provide for any remuneration at all. The Article moreover leaves Member States much discretion in the way they exercise the PLR.

Το άρθρο 5 προβλέπει μη υποχρεωτική παρέκκλιση από το αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού όσον αφορά τον δημόσιο δανεισμό. Υπό ορισμένες προϋποθέσεις, επιτρέπει στα κράτη μέλη να αντικαθιστούν το αποκλειστικό δικαίωμα με δικαίωμα αμοιβής ή να μην προβλέπουν καμία απολύτως αμοιβή. Επιπροσθέτως, το συγκεκριμένο άρθρο αφήνει μεγάλη διακριτική ευχέρεια στα κράτη μέλη ως προς τον τρόπο άσκησης του ΔΔΔ.

Article 5(1)

Άρθρο 5, παράγραφος 1

According to Article 5(1), Member States may derogate from the exclusive lending right, as set out in Article 1(1) and (3), provided that at the very least, authors obtain a remuneration The second sentence of Article 5(1) deals with the amount of the remuneration and enables the Member States to fix it in accordance with their respective "cultural promotion objectives". This sentence was inserted following a proposal by a Member State, which intended to create a new library system as a means of cultural promotion. As it is explicitly provided here that Member States "are free to determine this remuneration" [4], the operational impact of this part of Article 5(1) could be considered limited.

Σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, τα κράτη μέλη μπορούν να παρεκκλίνουν από το αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού που προβλέπεται στο άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 3, υπό την προϋπόθεση οι δημιουργοί τουλάχιστον να λαμβάνουν αμοιβή. Η δεύτερη περίοδος του άρθρου 5, παράγραφος 1, εξετάζει το ποσό της αμοιβής και επιτρέπει στα κράτη μέλη να το καθορίζουν με βάση τους αντίστοιχους "στόχους πολιτιστικής προαγωγής". Η εν λόγω περίοδος προστέθηκε κατόπιν πρότασης ενός κράτους μέλους, που σκόπευε να δημιουργήσει νέο σύστημα βιβλιοθηκών ως μέσο πολιτιστικής προώθησης. Όπως διατυπώνεται ρητά στο συγκεκριμένο σημείο ότι τα κράτη μέλη «έχουν την ευχέρεια να καθορίζουν την αμοιβή αυτή» [4] ο αντίκτυπος του άρθρου 5, παράγραφος 1 θα μπορούσε να θεωρηθεί πρακτικά περιορισμένος.

[4] Cf. Article 5(1), second phrase

[4] Πρβ. Άρθρο 5, παρ. 1, δεύτερη περίοδος.

Article 5(2)

Άρθρο 5, παράγραφος 2

While Article 5(2) confirms that Member States may exclude phonograms, films and computer programs from the application of the exclusive lending right, it reiterates the notion already contained in Article 5(1), and indicates that, "when Member States do not apply the exclusive lending right provided in Article 1 as regards phonograms, films and computer programs, they shall introduce, at least for authors, a remuneration". Given that Article 5(2) is a derogation, the Commission is of the view that this provision has to be interpreted strictly: the exclusive lending right has to be taken as the rule, and wherever a Member State does not provide for an exclusive lending right, at least authors must be granted a remuneration right. Article 5(2) confirms that this principle, regarding the remuneration for authors, is of equal importance with regard to the category of works and other subject matter mentioned in this provision.

Ενώ το άρθρο 5, παράγραφος 2, επιβεβαιώνει ότι τα κράτη μέλη δύνανται να αποκλείουν τα φωνογραφήματα, τις ταινίες και τα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών από την εφαρμογή του αποκλειστικού δικαιώματος δανεισμού, επαναλαμβάνει την έννοια που περιέχεται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, και αναφέρει ότι, "όταν τα κράτη μέλη δεν εφαρμόζουν το αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού που προβλέπεται στο άρθρο 1 για τα φωνογραφήματα, τις ταινίες και τα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, καθιερώνουν οπωσδήποτε αμοιβή τουλάχιστον για τους δημιουργούς". Δεδομένου ότι το άρθρο 5, παράγραφος 2, συνιστά παρέκκλιση, η Επιτροπή φρονεί ότι η παρούσα διάταξη πρέπει να ερμηνευθεί αυστηρώς: το αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού πρέπει να εκλαμβάνεται ως κανόνας και, στις περιπτώσεις όπου ένα κράτος μέλος δεν προβλέπει αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού, τουλάχιστον οι δημιουργοί πρέπει να απολαύουν δικαιώματος αμοιβής. Το άρθρο 5, παράγραφος 2, επιβεβαιώνει ότι η εν λόγω αρχή, που αφορά τηναμοιβή των δημιουργών είναι εξίσου σημαντική και όσον αφορά την κατηγορία έργων και άλλων αντικειμένων που αναφέρονται στην υπό εξέταση διάταξη.

Article 5(3)

Άρθρο 5, παράγραφος 3

Article 5(3) allows a Member State to exempt "certain categories of establishments" from the payment of the remuneration. Such categories could include traditional public libraries, but also libraries of universities and educational establishments. However, the latter two categories will only be of marginal importance as compared with traditional public libraries, which are open to the general public, at least in Member States where public libraries are well established. Therefore, if such a Member State were to exempt under Article 5(3) all public libraries from the payment of the remuneration referred to in Articles 5(1) and 5(2), it would exempt the majority of lending establishments from the application of the public lending right. As a result, the PLR as defined in Article 1(3) would be deprived of adequate effect. This situation would be contrary to the intention of the Community legislator in providing for a PLR.

Το άρθρο 5, παράγραφος 3, παρέχει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να εξαιρούν "ορισμένες κατηγορίες ιδρυμάτων" από την πληρωμή αμοιβής. Οι κατηγορίες ιδρυμάτων που ενδέχεται να εξαιρεθούν είναι πιθανό να περιλαμβάνουν παραδοσιακές δημόσιες βιβλιοθήκες, αλλά και πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ωστόσο, οι δύο τελευταίες κατηγορίες θα είναι ελάχιστης σημασίας σε σύγκριση με τις παραδοσιακές δημόσιες βιβλιοθήκες, οι οποίες είναι ανοιχτές στο ευρύ κοινό, τουλάχιστον στα κράτη μέλη όπου ο θεσμός της δημόσιας βιβλιοθήκης έχει παγιωθεί. Ως εκ τούτου, σε περίπτωση που ένα από αυτά τα κράτη μέλη εξαιρέσει δυνάμει του Άρθρου 5, παράγραφος 3, όλες τις δημόσιες βιβλιοθήκες από την καταβολή της αμοιβής, η οποία προβλέπεται στα Άρθρα 5, παράγραφος 1 και 5 παράγραφος 2, θα εξαιρέσει τα περισσότερα δανειστικά ιδρύματα από την εφαρμογή του αποκλειστικού δικαιώματος δημοσίου δανεισμού. Συνεπώς, το ΔΔΔ, όπως ορίζεται στο Άρθρο 1, παράγραφος 3, δεν θα έχει επαρκές αποτέλεσμα. Η κατάσταση αυτή θα αντιβαίνει στην πρόθεση του κοινοτικού νομοθέτη ως προς την παροχή ΔΔΔ.

It should also be recalled that when introducing or maintaining a remuneration scheme for public lending, Member States have to comply with Article 12 (former 6) of the EC Treaty and not discriminate between Community rightholders on the basis of their nationality. This is confirmed by Recital 18 of the Directive.

Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι κατά την εισαγωγή ή διατήρηση ενός καθεστώτος αμοιβής για δημόσιο δανεισμό, τα κράτη μέλη πρέπει να συμμορφώνονται προς το άρθρο 12 (πρώην 6) της συνθήκης ΕΚ και να μην προβαίνουν σε διακρίσεις μεταξύ κοινοτικών δικαιούχων λόγω ιθαγένειας. Τούτο επιβεβαιώνεται από την αιτιολογική σκέψη 18 της οδηγίας.

3.4. The resulting obligations of Member States

3.4. Οι απορρέουσες υποχρεώσεις των κρατών μελών

To sum up, Article 1 harmonises the exclusive right of public lending for authors with respect to their works and for performers, phonogram producers and film producers with respect to their protected subject matter. Whilst Article 5 gives Member States much flexibility in derogating from the exclusive lending right, a remuneration must at least be provided for authors. Member States may define the amount of the remuneration, but it must correspond to the underlying objectives of the Directive and of copyright protection in general. Member States may exempt certain, but not all, establishments within the meaning of Article 5(3) from paying the remuneration.

Συνοψίζοντας, το άρθρο 1 εναρμονίζει το αποκλειστικό δικαίωμα δημοσίου δανεισμού για δημιουργούς όσον αφορά τα έργα τους και για εκτελεστές, παραγωγούς φωνογραφημάτων και παραγωγούς ταινιών όσον αφορά το προστατευόμενο αντικείμενο. Παρά το γεγονός ότι το άρθρο 5 παρέχει στα κράτη μέλη μεγάλη ευελιξία όσον αφορά την παρέκκλιση από το αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού, η αμοιβή πρέπει τουλάχιστον να προβλέπεται για τους δημιουργούς. Τα κράτη μέλη δύνανται να καθορίζουν το ποσό της αμοιβής, το οποίο πρέπει, ωστόσο, να αντιστοιχεί στους βασικούς στόχους της οδηγίας και, γενικώς, της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων. Τα κράτη μέλη δύνανται να εξαιρούν από την καταβολή αμοιβής ορισμένα ιδρύματα, αλλά όχι όλα, κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 3.

4. Situation in the Member States

4. Κατασταση στα κρατη μελη

The following description is based on the information available and on cooperation with Member States, as set out in Article 5(4) of the Directive.

Η ακόλουθη περιγραφή βασίζεται στις διαθέσιμες πληροφορίες και στη συνεργασία με τα κράτη μέλη, όπως ορίζεται στο άρθρο 5, παράγραφος 4, της οδηγίας.

Under Article 15 of the Directive, Member States were required to transpose the Directive into national law by 1 July 1994. Many of them complied with this obligation after that date. In substance, the implementation of the PLR by the Member States has resulted in continued existence of important differences in the public lending right, as set out at national level.

Δυνάμει του άρθρου 15 της οδηγίας, τα κράτη μέλη πρέπει να μεταφέρουν την οδηγία στο εθνικό δίκαιο έως την 1η Ιουλίου 1994. Πολλά κράτη μέλη τήρησαν εκπρόθεσμα αυτή την υποχρέωση. Ουσιαστικά, η εφαρμογή του ΔΔΔ από τα κράτη μέλη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθήσουν να υφίστανται σημαντικές διαφορές όσον αφορά το δικαίωμα δημοσίου δανεισμού, όπως ορίζεται σε εθνικό επίπεδο.

4.1. PLR as set out at national level by the Member States

4.1. Το ΔΔΔ όπως ορίζεται σε εθνικό επίπεδο από τα κράτη μέλη

An exclusive lending right for all kinds of works exists in some Member States. Others have provided for a remuneration right instead. The derogation to the PLR under Article 5(3) for the benefit of certain categories of establishments is used widely. Greece [5], France [6], Ireland [7], Italy [8], Portugal [9], Spain [10] and the United Kingdom [11] grant an exclusive lending right, at least to certain categories of rightholders.

Σε ορισμένα κράτη μέλη ισχύει αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού για όλα τα είδη έργων. Σε άλλα κράτη, αντιθέτως, προβλέπεται δικαίωμα αμοιβής. Η παρέκκλιση από το ΔΔΔ δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 3, προς όφελος ορισμένων κατηγοριών ιδρυμάτων χρησιμοποιείται ευρέως. Η Ελλάδα [5], η Γαλλία [6], η Ιρλανδία [7], η Ιταλία [8], η Πορτογαλία [9], η Ισπανία [10] και το Ηνωμένο Βασίλειο [11] χορηγούν αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού, τουλάχιστον σε ορισμένες κατηγορίες δικαιούχων.

[5] The implementation was included in the entirely new Copyright Act No 2121/1993 of 4 March 1993 (Official Journal A, No 25)

[5] Η εφαρμογή συμπεριλήφθηκε στον εντελώς νέο νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων αριθ. 2121/1993 της 4ης Μαρτίου 1993 (Επίσημη Εφημερίδα A, αριθ. 25).

[6] Act No. 92-597 of 1 July 1992, Journal Officiel 153 du 3 juillet 1992

[6] Νόμος αριθ. 92-597 της 1ης Ιουλίου 1992, Επίσημη Εφημερίδα 153 της 3ης Ιουλίου 1992.

[7] S.I.44 Copyright and Related Rights Act, 2000 of 1 January 2001

[7] Νόμος S.I.44 του 2002 περί πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων, 1η Ιανουαρίου 2001.

[8] Act No 685 of 16 November 1994 (Gazetta Ufficiale, Serie Generale, No 293 of 16 December 1994) amending Act No 633 of 22 April 1941 on the protection of authors' rights and neighbouring rights

[8] Νόμος αριθ. 685 της 16ης Νοεμβρίου 1994 (Gazetta Ufficiale, Serie Generale, No 293 της 16ης Δεκεμβρίου 1994) για την τροποποίηση του νόμου αριθ. 633 της 22ας Απριλίου 1941 σχετικά με την προστασία των δικαιωμάτων του δημιουργού και των συγγενών δικαιωμάτων.

[9] Act No 332/97 of 27 November 1997 (Diario da Republica, I Serie A No 275 of 27 November 1997, p. 6393), amending the Copyright Act No 63 of 14 March 1985

[9] Νόμος αριθ. 332/97 της 27ης Νοεμβρίου 1997 (Diario da Republica, I Serie A No 275 της 27ης Νοεμβρίου 1997, σ. 6393), για την τροποποίηση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων αριθ. 63 της 14ης Μαρτίου 1985.

[10] Act No 43 of 30 December 1994 (BOE No.313 of 31 December 1994), which has later been incorporated in the Spanish Law on Intellectual Property

[10] Νόμος αριθ. 43 της 30ής Δεκεμβρίου 1994 (BOE No.313 της 31ης Δεκεμβρίου 1994), ο οποίος ενσωματώθηκε αργότερα στην ισπανική νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

[11] Copyright and Related Rights Regulations of 26 November 1996, amending the Copyright, Designs and Patents Act. At the same time, the Public Lending Right Act of 1979 applies

[11] Κανονιστικές διατάξεις σχετικά με τα πνευματικά και συγγενή δικαιώματα, της 26ης Νοεμβρίου 1996, για την τροποποίηση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων, σχεδίων και υποδειγμάτων και διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Παράλληλα, ισχύει ο νόμος περί δικαιώματος δημόσιου δανεισμού του 1979.

In Greece, the Copyright Act (CA) grants an exclusive PLR to authors, performing artists, phonogram and film producers, as well as to posthumous editors.

Στην Ελλάδα, ο νόμος περί πνευματικών δικαιωμάτων παρέχει αποκλειστικό ΔΔΔ σε δημιουργούς, καλλιτέχνες εκτελεστές, παραγωγούς φωνογραφημάτων και ταινιών, καθώς και σε εκδότες έργων που δημοσιεύονται μετά το θάνατο του δημιουργού τους.

In France, the harmonised PLR has not been implemented specifically. It is claimed that the existing French law already grants authors, performers, producers of phonograms and videograms an exclusive lending right. The Ministry for Culture announced recently its intention to present a draft law for the implementation of the Directive in the near future. This draft shall apparently propose the granting of a remuneration for authors of books and publishers for the lending of protected works.

Στη Γαλλία, το εναρμονισμένο ΔΔΔ δεν εφαρμόστηκε με συγκεκριμένο τρόπο. Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η ισχύουσα γαλλική νομοθεσία χορηγεί ήδη σε δημιουργούς, εκτελεστές, παραγωγούς φωνογραφημάτων και βιντεογραφημάτων αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού. Το υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε προσφάτως την πρόθεσή του να υποβάλει νομοσχέδιο για την εφαρμογή της οδηγίας στο άμεσο μέλλον. Το εν λόγω νομοσχέδιο αναμένεται να προτείνει τη χορήγηση αμοιβής σε συγγραφείς βιβλίων και σε εκδότες για το δανεισμό προστατευομένων έργων.

In Italy, where there was no PLR prior to the Directive, an exclusive lending right (as part of the distribution right, but without exhaustion after the first sale) has been introduced for authors and performers. With respect to phonograms, films and videograms, the exclusive right exhausts 18 months after the first distribution.

Στην Ιταλία, όπου δεν προβλεπόταν ΔΔΔ πριν από την οδηγία, εισήχθη αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού (ως τμήμα του δικαιώματος διανομής, αλλά χωρίς ανάλωση μετά την πρώτη πώληση) για δημιουργούς και εκτελεστές. Όσον αφορά τα φωνογραφήματα, τις ταινίες και τα βιντεογραφήματα, το αποκλειστικό δικαίωμα αναλώνεται μετά την παρέλευση 18 μηνών από την πρώτη διανομή.

Ireland has implemented the Directive only recently, by the Copyright and Related Rights Act 2000. The law grants an exclusive distribution right. This right includes the public lending of copies of a work and of other protected matter.

Η Ιρλανδία εφάρμοσε μόλις προσφάτως την οδηγία, με το νόμο περί πνευματικών και συγγενών δικαιωμάτων (Copyright and Related Rights Act) του 2000. Ο εν λόγω νόμος χορηγεί αποκλειστικό δικαίωμα διανομής. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει τον δημόσιο δανεισμό αντιτύπων έργων και άλλων προστατευόμενων αντικειμένων.

The Portuguese Copyright Act contains an exclusive distribution right for authors, performers and producers of phonograms and videograms expressly covering the PLR. The PLR continues to apply after the distribution.

Ο πορτογαλικός νόμος περί πνευματικών δικαιωμάτων περιλαμβάνει αποκλειστικό δικαίωμα διανομής για δημιουργούς, εκτελεστές και παραγωγούς φωνογραφημάτων και βιντεογραφημάτων, καλύπτοντας ρητώς το ΔΔΔ. Το ΔΔΔ εξακολουθεί να ισχύει μετά τη διανομή.

In Spain, an exclusive public lending right is granted to authors, performers, producers of phonograms and film producers.

Στην Ισπανία, χορηγείται αποκλειστικό δικαίωμα δημοσίου δανεισμού σε δημιουργούς, εκτελεστές, παραγωγούς φωνογραφημάτων και σε παραγωγούς ταινιών.

Under the British PLR scheme, the United Kingdom provides for an exclusive PLR for authors, film and phonogram producers and for performers. Authors are entitled to a remuneration when their books are lent by public libraries. Copyright is not infringed by the lending of copies of a work by educational establishments or by the lending of a book by a public library if the book is within the PLR scheme.

Δυνάμει του βρετανικού καθεστώτος για το ΔΔΔ, το Ηνωμένο Βασίλειο προβλέπει αποκλειστικό ΔΔΔ για δημιουργούς, για παραγωγούς ταινιών και φωνογραφημάτων και για εκτελεστές. Οι δημιουργοί δικαιούνται αμοιβή όταν τα βιβλία τους αποτελούν αντικείμενο δανεισμού από δημόσιες βιβλιοθήκες. Τα πνευματικά δικαιώματα δεν παραβιάζονται από το δανεισμό αντιτύπων ενός έργου εκ μέρους εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ή από το δανεισμό βιβλίου εκ μέρους δημόσιας βιβλιοθήκης εάν το βιβλίο εντάσσεται στο καθεστώς ΔΔΔ.

Instead of an exclusive right, or after its exhaustion, a remuneration right for the public lending of protected works has been granted in Austria [12], Denmark [13], Finland [14], Germany [15], Luxembourg [16], the Netherlands [17] and Sweden [18].

Αντί ενός αποκλειστικού δικαιώματος, ή κατόπιν αναλώσεώς του, χορηγήθηκε δικαίωμα αμοιβής για τον δημόσιο δανεισμό προστατευόμενων έργων στην Αυστρία [12], στη Δανία [13], στη Φινλανδία [14], στη Γερμανία [15], στο Λουξεμβούργο [16], στις Κάτω Χώρες [17] και στη Σουηδία [18].

[12] Act of 28 June 1993 (BGB1 No 1993/93), amending the Copyright Act (BGB1. No 1936/111)

[12] Νόμος της 28ης Ιουνίου 1993 (BGB1 No 1993/93) για την τροποποίηση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων (BGB1. No 1936/111).

[13] Act No 706 of 29 September 1998; PLR Act No 21 of 11 January 2000 and Executive Order on PLR Remuneration of 29 March 2000

[13] Νόμος αριθ. 706 της 29ης Σεπτεμβρίου 1998. νόμος περί ΔΔΔ αριθ. 21 της 11ης Ιανουαρίου 2000 και εκτελεστικό διάταγμα σχετικά με την αμοιβή για ΔΔΔ της 29ης Μαρτίου 2000.

[14] Act No 446/1995 amending the Copyright Act (No 404 of 8 July 1961), and by Act of 31 October 1997 (No 967/1997)

[14] Νόμος αριθ. 446/1995 για την τροποποίηση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων (αριθ. 404 της 8ης Ιουλίου 1961), και με το νόμο της 31ης Οκτωβρίου 1997 (αριθ. 967/1997).

[15] Act of 23 June 1995 (BGB1. I S. 842) amending the Copyright Act of 9 September 1965 (BGB1.I S. 1273)

[15] Νόμος της 23ης Ιουνίου 1995 (BGB1. I S. 842) για την τροποποίηση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων της 9ης Σεπτεμβρίου 1965 (BGB1.I S. 1273).

[16] Act of 18 April 2001 (Mémorial A No 50 of 30 April 2001, page 1042)

[16] Νόμος της 18ης Απριλίου 2001 (Mιmorial A No 50 της 30ής Απριλίου 2001, σ. 1042).

[17] Act of 21 December 1995 (Stb. 1995, 653), amending the Act on authors' rights of 1912 and amending the Act on neighbouring rights.

[17] Νόμος της 21ης Δεκεμβρίου 1995 (Stb. 1995, 653), για την τροποποίηση του νόμου σχετικά με τα δικαιώματα του δημιουργού του 1912 και για την τροποποίηση του νόμου σχετικά με τα συγγενή δικαιώματα.

[18] Act 1997:309 of 13 June 1997

[18] Νόμος 1997:309 της 13 Ιουνίου 1997.

In Austria, the PLR is part of the distribution right. Authors, performers, producers of phonograms, film producers and broadcasting organisations are granted a right to equitable remuneration for public lending after the exhaustion of the distribution right (exhausted after the first authorised distribution).

Στην Αυστρία, το ΔΔΔ αποτελεί τμήμα του δικαιώματος διανομής. Οι δημιουργοί, οι εκτελεστές, οι παραγωγοί φωνογραφημάτων, οι παραγωγοί ταινιών και οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί απολαύουν το δικαίωμα δίκαιης αμοιβής για δημόσιο δανεισμό μετά την ανάλωση του δικαιώματος διανομής (το οποίο αναλώνεται μετά την πρώτη εγκεκριμένη διανομή).

In Denmark, the PLR is part of the exclusive distribution right of authors, performers, producers of phonograms and film producers. The exclusive PLR is exhausted after the first authorised distribution of the respective object. This does not apply to cinematographic works and computer programs in digitised form. Authors, translators, illustrators, and performers enjoy a remuneration right when their works or other subject matter are lent by public libraries.

Στη Δανία, το ΔΔΔ αποτελεί τμήμα του αποκλειστικού δικαιώματος διανομής που απολαύουν δημιουργοί, εκτελεστές, παραγωγοί φωνογραφημάτων και παραγωγοί ταινιών. Το αποκλειστικό ΔΔΔ αναλώνεται μετά την πρώτη εγκεκριμένη διανομή του σχετικού αντικειμένου. Τούτο δεν ισχύει για τα κινηματογραφικά έργα και τα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών σε ψηφιακοποιημένη μορφή. Δημιουργοί, μεταφραστές, εικονογράφοι και εκτελεστές απολαύουν δικαίωμα αμοιβής όταν τα έργα τους ή άλλα αντικείμενα αποτελούν αντικείμενο δανεισμού εκ μέρους δημόσιων βιβλιοθηκών.

In Finland, a PLR scheme exists which is based on the 1961 Act on grants and subsidies for authors and translators. The PLR is covered by the exclusive distribution right and is subject to exhaustion except for public lending of cinematographic works or computer programs. Thus, only authors of cinematographic works and computer programs are granted an exclusive PLR once distribution has taken place. Authors of other works have in principle a right to remuneration for public lending.

Στη Φινλανδία, εφαρμόζεται σύστημα ΔΔΔ που βασίζεται στο νόμο του 1961 σχετικά με τις επιχορηγήσεις και τις επιδοτήσεις για δημιουργούς και μεταφραστές. Το ΔΔΔ καλύπτεται από το αποκλειστικό δικαίωμα διανομής και δύναται να αναλωθεί, εκτός σε περιπτώσεις δημοσίου δανεισμού κινηματογραφικών έργων ή προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Επομένως, μόνο οι δημιουργοί κινηματογραφικών έργων και προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών απολαύουν αποκλειστικό ΔΔΔ μόλις πραγματοποιηθεί η διανομή. Οι δημιουργοί άλλων έργων απολαύουν, κατ' αρχήν, δικαίωμα αμοιβής για δημόσιο δανεισμό.

In Germany, the exclusive PLR is also exhausted after the first act of authorised distribution and authors enjoy a remuneration right for specific acts of lending. The lending institutions concerned include public libraries, public collections of audio-visual or audio recordings or other original works or copies.

Ομοίως, στη Γερμανία, το αποκλειστικό ΔΔΔ αναλώνεται μετά την πρώτη εγκεκριμένη διανομή και οι δημιουργοί απολαύουν δικαίωμα αμοιβής για συγκεκριμένες πράξεις δανεισμού. Στα οικεία δανειστικά ιδρύματα περιλαμβάνονται οι δημόσιες βιβλιοθήκες, οι δημόσιες συλλογές οπτικοακουστικών εγγραφών ή ηχογραφήσεων ή άλλα πρωτότυπα έργα ή αντίτυπα.

The legislation in Luxembourg had granted an exclusive PLR for authors, performers and phonogram and film producers, subject to exhaustion after the first act of authorised distribution to the public. New legislation adopted in 2001 grants a remuneration right only for authors and performers. A decree will have to be introduced to complete the transposition of the Directive. This decree will set out both the actual amount of remuneration and a list of establishments exempted from any PLR.

Η νομοθεσία του Λουξεμβούργου είχε χορηγήσει αποκλειστικό ΔΔΔ σε δημιουργούς, εκτελεστές και παραγωγούς φωνογραφημάτων και ταινιών, το οποίο αναλωνόταν μετά την πρώτη ενέργεια εγκεκριμένης διανομής στο κοινό. Η νέα νομοθεσία που εγκρίθηκε το 2001 χορηγεί δικαίωμα αμοιβής μόνο σε δημιουργούς και εκτελεστές. Θα πρέπει να ψηφιστεί διάταγμα για να ολοκληρωθεί η μεταφορά της οδηγίας. Στο εν λόγω διάταγμα θα καθορίζεται τόσο το πραγματικό ποσό της αμοιβής όσο και ένας κατάλογος των ιδρυμάτων που εξαιρούνται από οποιοδήποτε ΔΔΔ.

In Netherlands, the exclusive PLR is exhausted after the first authorised distribution of the respective object; the Dutch law provides for a remuneration right for authors, performers, and producers of phonograms and films.

Στις Κάτω Χώρες, το αποκλειστικό ΔΔΔ αναλώνεται μετά την πρώτη εγκεκριμένη διανομή του οικείου αντικειμένου. η ολλανδική νομοθεσία προβλέπει δικαίωμα αμοιβής για δημιουργούς, εκτελεστές και παραγωγούς φωνογραφημάτων και ταινιών.

In Sweden, a new PLR scheme started in 1999. A remuneration is granted for public lending of books, phonograms and printed music in public and school libraries. Half of the amount paid for the lending of phonograms is paid to authors and half to performers.

Στη Σουηδία, ένα νέο σύστημα ΔΔΔ άρχισε να εφαρμόζεται το 1999, σύμφωνα με το οποίο χορηγείται αμοιβή για δημόσιο δανεισμό βιβλίων, φωνογραφημάτων και μουσικής που έχει εκτυπωθεί σε δημόσιες ή σχολικές βιβλιοθήκες. Το ήμισυ του ποσού που καταβλήθηκε για το δανεισμό φωνογραφημάτων αποδίδεται στους δημιουργούς και το υπόλοιπο στους εκτελεστές.

In Belgium [19], a combined solution has been chosen: the PLR of the Copyright Act which existed previously continues to apply for authors and performing artists, as well as for producers of phonograms and of films. These rightholders enjoy a remuneration right for public lending of the copies of their works. Belgian Law allows the public lending of audiovisual works and sound recordings only 6 months following the first publication of the objects concerned against remuneration. Certain categories of establishments are exempted from paying any remuneration for their lending activities. A Royal Decree, not yet enacted, is supposed to lay down the details of the remuneration and any exemptions thereto.

Στο Βέλγιο [19], επιλέχθηκε μια σύνθετη λύση: το ΔΔΔ του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων που ίσχυε προηγουμένως εξακολουθεί να εφαρμόζεται για δημιουργούς και καλλιτέχνες εκτελεστές, καθώς και για παραγωγούς φωνογραφημάτων και ταινιών. Οι εν λόγω δικαιούχοι απολαύουν δικαίωμα αμοιβής για δημόσιο δανεισμό αντιτύπων των έργων τους. Η βελγική νομοθεσία επιτρέπει τον δημόσιο δανεισμό οπτικοακουστικών έργων και ηχογραφήσεων μόνο 6 μήνες μετά την πρώτη δημοσίευση των οικείων αντικειμένων έναντι αμοιβής. Ορισμένες κατηγορίες ιδρυμάτων εξαιρούνται από την καταβολή οποιασδήποτε αμοιβής για τις δανειστικές δραστηριότητές τους. Αναμένεται ότι ένα βασιλικό διάταγμα, που δεν έχει ακόμη τεθεί σε ισχύ, θα καθορίζει τις λεπτομέρειες της αμοιβής και οποιεσδήποτε σχετικές εξαιρέσεις.

[19] "Loi relative au droit d'auteur et aux droits voisins" of 30 June 1994, No SC 9586, Moniteur du 27 juillet 1994 p. 19297; concerning computer programs, the implementation is contained in the law implementing the software Directive (Moniteur belge of 27 July 1994, No 19315)

[19] Νόμος σχετικά με το δικαίωμα δημιουργού και τα συγγενικά δικαιώματα, της 30ής Ιουνίου 1994, No SC 9586, Moniteur της 27ης Ιουλίου 1994, σ. 19297. όσον αφορά τα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, η εφαρμογή περιλαμβάνεται στο νόμο για την εφαρμογή της οδηγίας σχετικά με τα λογισμικά (Moniteur belge της 27ης Ιουλίου 1994, αριθ. 19315).

4.2. Functioning of the PLR

4.2. Λειτουργία του ΔΔΔ

Payment

Πληρωμή

According to the information at the disposal of the Commission, the PLR does not seem to be applied properly. It appears that in certain Member States no remuneration at all is paid to the rightholders concerned. This is reported to be the situation in Belgium, France, Greece and Luxembourg but it may not be limited to these countries. In other countries, certain elements are present which give rise to concerns as to whether direct or indirect discrimination may exist.: the remuneration is granted only for national authors or authors living in a specific territory (Sweden). Certain other Member States grant a remuneration right only for books published in their national language (Denmark, Finland).

Από τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή δεν προκύπτει ότι το ΔΔΔ εφαρμόζεται απρόσκοπτα σε όλα τα κράτη μέλη. Σε ορισμένα κράτη μέλη δεν καταβάλλεται καμία απολύτως αμοιβή στους οικείους δικαιούχους. Αυτή φέρεται να είναι η κατάσταση που επικρατεί στο Βέλγιο, στη Γαλλία, στην Ελλάδα και στο Λουξεμβούργο, αλλά ενδέχεται να μην περιορίζεται σε αυτές τις χώρες. Σε άλλες χώρες, φαίνεται ότι υπάρχουν ορισμένες άμεσες ή έμμεσες διακρίσεις: η αμοιβή χορηγείται μόνο σε εθνικούς δημιουργούς ή σε δημιουργούς που διαμένουν σε συγκεκριμένή επικράτεια (Σουηδία). Ορισμένα άλλα κράτη μέλη χορηγούν δικαίωμα αμοιβής μόνο για βιβλία που δημοσιεύονται στην εθνική γλώσσα τους (Δανία, Φινλανδία).

Beneficiaries of the PLR vary from one Member State to another. Certain Member States grant an exclusive right at least for authors. In countries where a remuneration right operates in practice, it is mostly the State, as owner of the libraries, that is responsible for payment (Denmark, Sweden, and United Kingdom). In Austria and Germany, the Federal government and the Länder have taken on the public libraries obligation to pay. In the Netherlands, on the other hand, libraries are obliged to pay the remuneration themselves. In those countries that provide for an exclusive lending right, it is also the libraries - as users of copyright - who have to pay the remuneration required on the basis of contracts.

Οι δικαιούχοι του ΔΔΔ ποικίλλουν από το ένα κράτος μέλος στο άλλο. Ορισμένα κράτη μέλη χορηγούν αποκλειστικό δικαίωμα τουλάχιστον στους δημιουργούς. Σε χώρες όπου το δικαίωμα αμοιβής λειτουργεί στην πράξη, αρμόδιο για την πληρωμή είναι κυρίως το κράτος, ως ιδιοκτήτης των βιβλιοθηκών (Δανία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο). Στην Αυστρία και στη Γερμανία, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τα ομόσπονδα κρατίδια (lδnder) έχουν αναλάβει την υποχρέωση πληρωμής που βαρύνει τις δημόσιες βιβλιοθήκες. Από την άλλη πλευρά, στις Κάτω Χώρες, οι βιβλιοθήκες υποχρεούνται να πληρώνουν οι ίδιες την αμοιβή. Στις χώρες που προβλέπουν αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού, οι βιβλιοθήκες είναι επίσης εκείνες που - ως χρήστες των πνευματικών δικαιωμάτων - πρέπει να πληρώνουν την απαιτούμενη αμοιβή βάσει συμβάσεων.

Lending institutions exempted from the PLR

Δανειστικά ιδρύματα που εξαιρούνται του ΔΔΔ

Most countries make use of the possibility to exempt certain lending institutions from being subject to the PLR.

Οι περισσότερες χώρες χρησιμοποιούν τη δυνατότητα απαλλαγής ορισμένων δανειστικών ιδρυμάτων από την υπαγωγή τους στο ΔΔΔ.

Ireland, Italy and the Netherlands dispose of an exemption for certain libraries. The exclusive PLR is not infringed by the lending of items without any remuneration by educational establishments and establishments to which members of the public have access in Ireland. Libraries and record libraries belonging to the State are exempted in Italy. The Netherlands exempts libraries from any remuneration for lending to the visually impaired and exempts educational and research institutes as such from the remuneration. Italy exempts from any PLR the libraries belonging to the State and which lend books, CDs and records.

Η Ιρλανδία, η Ιταλία και οι Κάτω Χώρες προβλέπουν απαλλαγή για ορισμένες βιβλιοθήκες. Το αποκλειστικό ΔΔΔ δεν παραβιάζεται από το δανεισμό αντικειμένων χωρίς καμία αμοιβή εκ μέρους εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και προσβάσιμων στο κοινό ιδρυμάτων στην Ιρλανδία. Στην Ιταλία, οι βιβλιοθήκες και οι δισκοθήκες που ανήκουν στο κράτος απαλλάσσονται. Στις Κάτω Χώρες, οι μεν βιβλιοθήκες απαλλάσσονται από οποιαδήποτε αμοιβή για το δανεισμό σε άτομα με προβλήματα όρασης, τα δε εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα απαλλάσσονται ως τέτοια από την καταβολή αμοιβής. Στην Ιταλία, απαλλάσσονται από οποιοδήποτε ΔΔΔ οι βιβλιοθήκες που ανήκουν στο κράτος και οι οποίες δανείζουν βιβλία, CD και δίσκους.

The United Kingdom also exempts certain public libraries and educational establishments from the PLR.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, απαλλάσσονται επίσης ορισμένες δημόσιες βιβλιοθήκες και εκπαιδευτικά ιδρύματα από το ΔΔΔ.

A broad exemption exists in Spain and Portugal for museums, archives, libraries, newspaper libraries, record and film libraries, which belong to public interest bodies of cultural, scientific or educational character without commercial purpose and for teaching establishments incorporated in the Spanish educational system; this list covers, in fact, most lending institutions open to the public. Finland exempts all public libraries and those who serve research or teaching purposes.

Ευρεία απαλλαγή ισχύει στην Ισπανία και στην Πορτογαλία όσον αφορά, αφενός, μουσεία, αρχεία, βιβλιοθήκες, βιβλιοθήκες εφημερίδων, δισκοθήκες και ταινιοθήκες, που ανήκουν σε φορείς δημοσίου συμφέροντος πολιτιστικού, επιστημονικού ή εκπαιδευτικού χαρακτήρα χωρίς εμπορικό σκοπό και, αφετέρου, ιδρύματα διδασκαλίας ενσωματωμένα στο ισπανικό εκπαιδευτικό σύστημα. πράγματι, ο κατάλογος αυτός καλύπτει τα περισσότερα δανειστικά ιδρύματα που είναι ανοιχτά για το κοινό. Στη Φινλανδία απαλλάσσονται όλες οι δημόσιες βιβλιοθήκες και εκείνες που εξυπηρετούν σκοπούς έρευνας ή διδασκαλίας.

Belgium and Luxembourg are still to enact further decrees, which are expected to provide an exemption for certain categories of establishments.

Το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο πρόκειται να θεσπίσουν περαιτέρω διατάγματα, τα οποία αναμένεται να προβλέπουν απαλλαγή για ορισμένες κατηγορίες ιδρυμάτων.

Lending objects

Δανειζόμενα αντικείμενα

The optional derogations from the lending right, under Article 5 of the Directive, have been used to varying degrees by Member States. A number of countries, when applying PLR, do not distinguish between the various objects of lending, such as books, videograms or phonograms (France, Germany, Austria), whereas some countries have provided an exclusive lending right for specific objects (with or without exempting libraries from payment). In some countries, the lending of cinematographic items is covered by an exclusive lending right (notably in Denmark, Finland and Sweden). In Italy, the exclusive lending right is granted for the lending of phonograms and videograms only for a period of 18 months after the first distribution. In Sweden and Denmark, an exclusive lending right is granted for the lending of CDRoms and films but only a remuneration right for books and in Sweden for tapes .

Οι προαιρετικές παρεκκλίσεις από το δικαίωμα δανεισμού, δυνάμει του άρθρου 5 της οδηγίας, χρησιμοποιήθηκαν σε διαφορετικό βαθμό από τα κράτη μέλη. Ορισμένες χώρες, κατά την εφαρμογή του ΔΔΔ, δεν προβαίνουν σε διάκριση μεταξύ των διαφόρων αντικειμένων δανεισμού, όπως βιβλία, βιντεογραφήματα ή φωνογραφήματα (Γαλλία, Γερμανία και Αυστρία), ενώ ορισμένες άλλες χώρες έχουν χορηγήσει αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού για ειδικά αντικείμενα (με ή χωρίς απαλλαγή βιβλιοθηκών από την πληρωμή). Σε ορισμένες χώρες, ο δανεισμός κινηματογραφικών αντικειμένων καλύπτεται από αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού (κυρίως στη Δανία, στη Φινλανδία και στη Σουηδία). Στην Ιταλία, το αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού χορηγείται για το δανεισμό φωνογραφημάτων και βιντεογραφημάτων μόνο για περίοδο 18 μηνών μετά την πρώτη διανομή. Στη Σουηδία και στη Δανία, χορηγείται αποκλειστικό δικαίωμα δανεισμού για CD-RΟΜ και ταινίες, αλλά μόνο ένα δικαίωμα αμοιβής για βιβλία και, στη Σουηδία, για κασέτες.

5. CONCLUSION

5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

5.1. PLR and Internal Market aspects

5.1. Το ΔΔΔ και ορισμένες πτυχές της εσωτερικής αγοράς

Since the public lending right was one of the most debated issues during the negotiations on Directive 92/100/EEC, the degree of harmonisation agreed upon, at that time, represented an important step forward, but not necessarily the ultimate solution.

Καθώς το δικαίωμα δημοσίου δανεισμού υπήρξε ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα θέματα κατά τις διαπραγματεύσεις σχετικά με την οδηγία 92/100/ΕΟΚ, ο βαθμός εναρμόνισης που συμφωνήθηκε, τότε, αντιπροσώπευε ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός, αλλά όχι αναγκαστικά και την έσχατη λύση.

The ways in which most Member States have transposed the Directive represent an improvement compared to the protection afforded to public lending activities prior to the Directive. However, it is evident that only partial harmonisation has been achieved and the legislative measures applied by Member States still vary to a large extent. Not all Member States have changed their law and some have only made minor changes as these Member States claim that their existing rules comply with the obligations of the Directive. It is therefore far from obvious that all Member States have complied with their minimum obligations under Article 5, notably to provide at least authors with remuneration for the lending of their works by certain public establishments.

Οι τρόποι με τους οποίους τα περισσότερα κράτη μέλη μετέφεραν την οδηγία συνιστά βελτίωση σε σχέση με την προστασία που παρεχόταν στις δραστηριότητες δημοσίου δανεισμού πριν από την οδηγία. Ωστόσο, καθίσταται προφανές ότι μόνο μερική εναρμόνιση έχει επιτευχθεί και ότι τα νομοθετικά μέτρα που εφαρμόζονται από τα κράτη μέλη εξακολουθούν να ποικίλλουν σε σημαντικό βαθμό. Δεν άλλαξαν όλα τα κράτη μέλη τη νομοθεσία τους και ορισμένα πραγματοποίησαν μόνο ήσσονος σημασίας αλλαγές καθώς τα εν λόγω κράτη μέλη ισχυρίζονται ότι οι ισχύοντες κανόνες τους συνάδουν προς τις επιταγές της οδηγίας. Ως εκ τούτου, είναι περισσότερο από προφανές ότι όλα τα κράτη μέλη τήρησαν τις ελάχιστες υποχρεώσεις τους δυνάμει του άρθρου 5, κυρίως όσον αφορά την παροχή αμοιβής, τουλάχιστον στους δημιουργούς, για το δανεισμό των έργων τους εκ μέρους ορισμένων δημόσιων ιδρυμάτων.

As regards the relatively low degree of harmonisation of the PLR by the Directive, the Commission has no clear indications, at least as for now, that this has had a significantly negative impact either on the economic interests of rightholders or the proper functioning of the Internal Market.

Όσον αφορά τον σχετικά χαμηλό βαθμό εναρμόνισης του ΔΔΔ στο πλαίσιο της οδηγίας, η Επιτροπή δεν διαθέτει σαφείς ενδείξεις, τουλάχιστον προς το παρόν, ότι τούτο ζημίωσε σημαντικά είτε τα οικονομικά συμφέροντα των δικαιούχων είτε την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

The Commission has, however, recently received some elements of information about possible problems of implementation at national level and about certain obstacles to the functioning of the Internal Market which may stem from the relatively low degree of harmonisation. It is examining these concerns closely, also taking due account of the recent amendments to the respective laws prepared at national level, at least in some Member States. The fairly limited number of concerns raised at the present stage should not be taken as a sign of complacence. In compliance with its role as guardian of the Treaties, the Commission is committed to ensure that 7 years after the transposition deadline, the PLR should be fully effective in all Member States.

Ωστόσο, η Επιτροπή έλαβε προσφάτως ορισμένες πληροφορίες σχετικά με ενδεχόμενα προβλήματα εφαρμογής σε εθνικό επίπεδο και σχετικά με ορισμένα εμπόδια στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, τα οποία μπορεί να προκύπτουν από τον σχετικά χαμηλό βαθμό εναρμόνισης. Η Επιτροπή εξετάζει προσεκτικά τις εν λόγω ανησυχίες, λαμβάνοντας επίσης δεόντως υπόψη τις πρόσφατες τροποποιήσεις στις αντίστοιχες νομοθεσίες που εκπονήθηκαν σε εθνικό επίπεδο, τουλάχιστον σε ορισμένα κράτη μέλη. Ο ιδιαίτερα περιορισμένος αριθμός ανησυχιών που προκλήθηκαν κατά το παρόν στάδιο δεν πρέπει να εκληφθεί ως σημάδι μακαριότητας. Σύμφωνα με το ρόλο του θεματοφύλακα των συνθηκών που διαδραματίζει, η Επιτροπή δεσμεύεται να διασφαλίσει ότι 7 έτη μετά την προθεσμία μεταφοράς, το ΔΔΔ θα εφαρμόζεται πλήρως σε όλα τα κράτη μέλη.

5.2. Perspectives

5.2. Προοπτικές

Both the media market and the role of libraries are undergoing profound changes. Public libraries are constantly improving their services and are exploiting new territory in the public lending of all media products with the help of the new digital environment. These developments are closely observed by rightholders, publishers, the cultural community and policy makers.

Τόσο η αγορά των μέσων ενημέρωσης όσο και ο ρόλος των βιβλιοθηκών διέρχονται βαθιές αλλαγές. Οι δημόσιες βιβλιοθήκες βελτιώνουν διαρκώς τις υπηρεσίες τους και εκμεταλλεύονται νέο έδαφος όσον αφορά τον δημόσιο δανεισμό όλων των προϊόντων των μέσων ενημέρωσης με τη βοήθεια του νέου ψηφιακού περιβάλλοντος. Οι εξελίξεις αυτές παρακολουθούνται εκ του σύνεγγυς από τους δικαιούχους, τους εκδότες, την πολιτιστική κοινότητα και τους αρμοδίους για τη χάραξη πολιτικής.

The use of new technologies in public libraries is still in an experimental phase. All developments in the exploitation of new technologies in libraries must be further monitored particularly with regard to any potential impact they may have on the functioning of the Internal Market and in light of their impact on rental and lending activities.

Η χρήση των νέων τεχνολογιών στις δημόσιες βιβλιοθήκες εξακολουθεί να βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο. Όλες οι εξελίξεις στον τομέα αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών σε βιβλιοθήκες πρέπει να παρακολουθούνται περαιτέρω, ιδίως όσον αφορά οποιονδήποτε αντίκτυπο ενδέχεται να έχουν στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και υπό το φως του αντικτύπου τους στις δραστηριότητες εκμίσθωσης και δανεισμού.

At this point, it is difficult to assess if and if so to what extent, traditional public lending by libraries will be replaced by new forms of on-line distribution, which would not be covered by the present scope of this Directive. In this respect, the Commission will ensure the proper functioning of PLR rules enshrined in the Directive. In the same spirit, it will continue to examine the functioning of public lending and observe the new technological developments in lending institutions, with a view to assessing the possible need for further actions in this field

Στο σημείο αυτό, είναι δύσκολο να εκτιμηθεί εάν κατά πόσον ο παραδοσιακός δημόσιος δανεισμός από τις βιβλιοθήκες θα αντικατασταθεί με νέες μορφές διανομής σε απευθείας σύνδεση, οι οποίες δεν θα καλύπτονται από το σημερινό πεδίο εφαρμογής της υπό εξέταση οδηγίας. Ως προς τούτο, η Επιτροπή θα διασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των κανόνων του ΔΔΔ που θεσπίζονται στην οδηγία. Με το ίδιο πνεύμα, η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να εξετάζει τη λειτουργία του δημοσίου δανεισμού και να παρατηρεί τις νέες τεχνολογικές εξελίξεις στους δανειστικούς φορείς, με σκοπό να αξιολογήσει την ενδεχόμενη ανάγκη περαιτέρω δράσεων στον συγκεκριμένο τομέα.