UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

Program Perykles to program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem. Program ustanowiono decyzją Rady 2001/923/WE z dnia 17 grudnia 2001 r., a na mocy decyzji Rady 2001/924/WE z dnia 17 grudnia 2001 r. zakres jego stosowania rozszerzono na państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej waluty. W drodze kolejnych decyzji Rady: 2006/75/WE, 2006/76/WE, 2006/849/WE oraz 2006/850/WE, zmieniających wymienione akty podstawowe, okres trwania programu przedłużono do dnia 31 grudnia 2013 r.

Obawy dotyczące ochrony euro znalazły odzwierciedlenie w Traktacie, który przewiduje środki niezbędne do używania euro jako jednej waluty (art. 133 TFUE).

Jako że podstawa prawna programu Perykles wygasa pod koniec 2013 r., należy ją zastąpić, aby zapewnić kontynuację unijnego wsparcia dla prowadzonych przez Komisję i państwa członkowskie działań na rzecz usprawnienia wymiany personelu i wymiany informacji, realizacji badań i organizacji szkoleń, a także świadczenia pomocy technicznej i naukowej w zakresie ochrony euro przed fałszowaniem i powiązanymi oszustwami.

Euro nadal stanowi atrakcyjny cel dla zorganizowanych grup przestępczych trudniących się fałszowaniem pieniędzy, nie tylko w Europie, ale także w innych regionach świata. Międzynarodowy wymiar procederu fałszowania euro wymaga ponadnarodowej koordynacji działań zaradczych; za pośrednictwem programu Perykles Komisja zapewnia taką koordynację w drodze wymiany, działań szkoleniowych i pomocy technicznej. Zwłaszcza dzięki wdrażaniu specyficznej strategii szkoleniowej i pomocowej[1] uzgodnionej z państwami członkowskimi, program uzupełnia krajowe szkolenia o wymiar wielodyscyplinarny i transnarodowy. Daje on beneficjentom możliwość udziału w międzynarodowych szkoleniach, a także podnosi standardy współpracy poza Unią Europejską, bezpośrednio angażując w specyficzne działania szkoleniowe najbardziej podatne państwa trzecie.

Program zaspokaja potrzeby w zakresie utrzymania czujności, prowadzenia szkoleń i świadczenia pomocy technicznej niezbędnej dla zapewnienia ochrony euro przed fałszowaniem, stanowiąc stabilne ramy na potrzeby planowania programów państw członkowskich. Takie podejście przyniosło konkretne wyniki pod względem liczby przeszkolonych pracowników, norm szkoleniowych, efektu synergii oraz wyników operacyjnych w zakresie ochrony euro.

2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW

2.1. Program Perykles obejmuje wielodyscyplinarny zestaw działań z udziałem zainteresowanych stron – organów technicznych, prawnych, finansowych i organów ścigania, które wszystkie odgrywają ważną rolę w zwalczaniu fałszowania euro, mimo że ich wkład przybiera różnorodne formy.

Komisja zebrała opinie interesariuszy programu Perykles w drodze: (i) śródokresowej oceny przeprowadzonej wśród beneficjentów programu na początku 2011 r.; (ii) formularzy oceny, jakie uczestnicy wypełniają po każdym z zorganizowanych w ramach programu działań; oraz (iii) opinii ekspertów należących do grupy ekspertów ds. fałszowania euro ( Euro Counterfeiting Experts Group – ECEG)[2], dla której to grupy kwestia wdrażania programu Perykles jest jednym ze standardowych tematów dyskusji. Ocena śródokresowa wykazała wysoki stopień zadowolenia z programu – wszyscy beneficjenci (100%) byli zadowoleni i zalecali, by program został przedłużony na okres po 2013 r. Doceniono również zarządzanie programem przez Komisję: 98% uczestników działań w ramach programu Perykles było zadowolonych z tego aspektu. Ponadto eksperci z grupy ECEG stwierdzili, że stopień ich zaangażowania w zarządzanie programem był duży lub bardzo duży zarówno na płaszczyźnie wielostronnej, jak i dwustronnej.

Opinie beneficjentów i ekspertów wskazują, że działania szkoleniowe w ramach programu Perykles: (i) powodują zwiększenie liczby przeszkolonych osób na poziomie krajowym i podnoszenie standardów szkoleniowych, wzbogacając działania o wymiar międzynarodowy i wielodyscyplinarny; (ii) uzupełniają i są dodatkiem do szkoleń krajowych; (iii) mają bezpośredni związek z wynikami operacyjnymi (szkolenie pracowników bezpośrednio zaangażowanych w ochronę euro, takich jak funkcjonariusze policji, pracownicy organów sądowniczych i finansowych); oraz (iv) są niezbędne beneficjentom do przeprowadzenia własnych szkoleń.

Na podstawie oceny zidentyfikowano szereg aspektów wymagających poprawy. Należą do nich między innymi uproszczenie metod określania kwoty dotacji i doprecyzowanie procedur. Sugestie te zostały uwzględnione we wniosku Komisji.

2.2. Ocena wpływu została przeprowadzona przez Komisję. Rozważono cztery warianty rozwiązań:

Wariant 1: kontynuacja programu przy zachowaniu tego samego poziomu finansowania (scenariusz odniesienia);

Wariant 2: przedłużenie programu Perykles wraz z udoskonaleniem celów i metodyki, obejmujące zwłaszcza zwiększenie maksymalnego poziomu współfinansowania.

Wariant 3: połączenie programu Perykles z innymi programami Komisji.

Wariant 4: zaprzestanie realizacji programu Perykles i powierzenie państwom członkowskim organizacji działań w dziedzinie ochrony euro na poziomie krajowym.

Mając na uwadze dotychczasowe doświadczenia, ściśle związane z działaniami państw członkowskich i Komisji w zakresie ochrony euro, jak również spodziewany wpływ, w tym poprzez rozwój działań, wariant zakładający przedłużenie programu wraz z udoskonaleniem celów i metodyki jest preferowaną opcją. Pula środków budżetowych w ujęciu realnym w przypadku tego wariantu jest podobna do obecnej puli (około 1 mln euro rocznie). Zapewnia on większą elastyczność w określaniu kwoty dotacji, upraszczając metody określania kosztów ponoszonych przez państwa członkowskie[3]; rozszerza zakres działań kwalifikowalnych, umożliwiając zakup sprzętu wykorzystywanego przez wyspecjalizowane organy ds. zwalczania fałszowania do celów ochrony euro przed fałszowaniem; oraz zwiększa maksymalny poziom współfinansowania do 90% kosztów kwalifikowalnych w należycie uzasadnionych przypadkach. Powinno to stanowić adekwatną odpowiedź na tendencję, jaka pojawiła się w ostatnich latach, kiedy to państwa członkowskie mają mniejsze zdolności do współfinansowania projektów ze względu na ogólny brak funduszy dostępnych dla administracji publicznej. Wyższy poziom współfinansowania w szczególności ułatwi bardziej zrównoważony rozkład geograficzny działań, co zapewni państwom członkowskim większe możliwości składania wniosków.

Zakończenie programu z kolei spowodowałoby zmniejszenie wydatków na poziomie Unii, jednak nie prowadziłoby do rzeczywistych oszczędności i wyrównywania zasobów na poziomie krajowym lub w ramach innego programu UE, i w związku z tym stanowiłoby zagrożenie dla skutecznej i równoważnej ochrony euro w państwach członkowskich i państwach trzecich.

3. ELEMENTY PRAWNE WNIOSKU

3.1 Ochrona euro przed fałszowaniem

Unia Europejska ma wyłączne kompetencje w zakresie polityki pieniężnej w odniesieniu do państw członkowskich, których walutą jest euro (art. 3 ust. 1 lit. c) TFUE).

Traktat stanowi, że Parlament Europejski i Rada ustanawiają środki niezbędne do używania euro jako jednej waluty (art. 133 TFUE). Środki te obejmują m.in. ochronę euro przed fałszowaniem. Na podstawie tego artykułu ochrona euro jako jednej waluty wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji UE (art. 3 ust. 1 lit. c) TFUE). Organy krajowe natomiast emitują banknoty i monety euro, zgodnie z art. 128 TFUE. Państwa członkowskie przyjęły przepisy krajowe i ustanowiły wewnętrzne zasady ochrony euro.

Program Perykles dotyczy tego konkretnego obszaru działalności Komisji Europejskiej i jej współpracy z właściwymi organami państw członkowskich, jak i z pozostałymi instytucjami i organami europejskimi, w szczególności za pośrednictwem OLAF-u.

Instrument ukierunkowany specyficznie na ochronę euro przed oszustwami i fałszowaniem powinien nadal istnieć. Wsparcie z programów o szerszym zasięgu byłoby mniej skuteczne w odniesieniu do tak specyficznych zagadnień; pod względem politycznym natomiast instytucje UE powinny dać wyraz swojemu zaangażowaniu na rzecz tego bardzo ważnego aspektu polityki UE i tożsamości europejskiej. Program Perykles będzie zatem:

- dotyczył wyłącznie ochrony euro w perspektywie długoterminowej, spójnej z innymi celami UE, na podstawie priorytetów określonych każdego roku konkretnie dla tej dziedziny wiedzy specjalistycznej;

- umożliwiał skoncentrowanie innych programów UE na priorytetach innych niż ochrona euro;

- w pełni uwzględniał wyniki działań już współfinansowanych w przeszłości w tej dziedzinie, w tym pod względem ukierunkowanych zasad dla beneficjentów i równowagi geograficznej;

- dążył nie tylko do wywierania bezpośredniego wpływu na sytuację niektórych państw członkowskich, ale także do położenia silnego nacisku na unijny wymiar ochrony europejskiej jednej waluty.

3.2 Uproszczenie

Priorytetem Komisji w ramach niniejszego programu, tak jak i innych programów objętych wieloletnimi ramami finansowymi (MFF), jest uproszczenie otoczenia regulacyjnego i ułatwienie w najwyższym możliwym stopniu dostępu do tego programu właściwym organom krajowym w państwach członkowskich i jego wykorzystania w odnośnych państwach trzecich. Podejście stosowane w programie Perykles 2020 polega na zagwarantowaniu beneficjentom prostszej, spójniejszej i standardowej procedury administracyjnej dostępu do finansowania.

Niniejszy wniosek w sprawie programu jest w pełni spójny z rozporządzeniem finansowym i jego przepisami wykonawczymi. Dotacje i zamówienia publiczne to główne instrumenty finansowe wykorzystywane do wdrażania programu. Zgodnie z wynikami oceny śródokresowej program ułatwi właściwym organom krajowym przygotowywanie wniosków. W celu uproszczenia procedur i zmniejszenia obciążeń administracyjnych doprecyzowane zostaną metody obliczania kwot, które mają być przyznane, a stosowanie programu zostanie ułatwione. Przepisy zostaną zmienione, aby umożliwić większą elastyczność w korzystaniu z przyznanej kwoty; cel ten zostanie osiągnięty poprzez uproszczenie tych przepisów finansowych w programie, które ściśle definiują specyficzne koszty ponoszone przez państwa członkowskie i przez Komisję.

Inny przewidywany upraszczający środek zakłada bezpośrednie informowanie i konsultacje na różnych etapach wdrażania programu z przedstawicielami państw członkowskich wchodzącymi w skład grupy ekspertów ds. fałszowania euro (ECEG). Ulepszenia w zakresie wdrażania i procedur mogą dzięki temu być bardziej bezpośrednio włączane do rocznego programu pracy na podstawie informacji zwrotnych otrzymanych od ekspertów należących do tej grupy.

3.3 Zgodność z zasadą proporcjonalności i wartość dodana programu

Program Perykles po części odnosi się do działań Komisji Europejskiej, a w szczególności OLAF-u, oraz współpracy z instytucjami i organami europejskimi, jak również z państwami członkowskimi. Zatem, z definicji, kluczowe cele wniosku nie mogą zostać osiągnięte przez działania wyłącznie na poziomie krajowym.

W ramach przeprowadzonych w 2011 r. konsultacji z głównymi podmiotami zainteresowanymi wdrażaniem programu Perykles, stwierdzono również, że zasada proporcjonalności jest w pełni przestrzegana.

Komisja podejmuje inicjatywy w zakresie rocznego i wieloletniego programowania Unii (art. 17 TUE). Unia może wspierać wysiłki państw członkowskich zmierzające do poprawy ich zdolności administracyjnej w zakresie wdrażania prawa Unii. Działanie to może polegać w szczególności na ułatwianiu wymiany informacji i urzędników oraz wspieraniu programów szkolenia. Wydatki na szczeblu UE na ochronę euro są zatem uzasadnione z punktu widzenia wyłącznych kompetencji UE. Wyznacznikiem wartości dodanej programu Perykles są głównie wyniki uzyskiwane dzięki kolektywnej organizacji specjalistycznych szkoleń i pomocy; takie szkolenia, wielodyscyplinarne i międzynarodowe wydarzenia mające na celu zwiększanie świadomości oraz inne specjalistyczne wsparcie ma miejsce wyłącznie w ramach programu Perykles. Ponadto, w przypadku braku programu Perykles, mało prawdopodobne jest, by doszło do wymiany personelu, jednego z najbardziej udanych aspektów programu Perykles, przyczyniającego się do ściślejszej współpracy i tworzenia sieci kontaktów.

Perykles przyczyniał się do wysokiego poziomu współpracy między państwami członkowskimi i z państwami trzecimi, a jego skutkiem jest niski poziom fałszerstw euro oraz regularne odkrycia nielegalnych drukarni i mennic, i będące ich konsekwencją aresztowania fałszerzy. Program Perykles 2020 przyczyni się w znacznym stopniu do utrzymania i podniesienia wysokiego poziomu ochrony euro, a także intensyfikacji współpracy transgranicznej, wymiany i pomocy. Równocześnie, dzięki kolektywnej organizacji działań i zbiorowym zamówieniom, osiągnięte zostaną ogólne oszczędności w stosunku do potencjalnych indywidualnych inicjatyw krajowych. Priorytety i strategie wdrożeniowe są regularnie omawiane na posiedzeniach grupy ekspertów ds. fałszowania euro (ECEG). ECEG koordynuje i uczestniczy we wdrażaniu działań w ramach programu Perykles.

Ponadto cele programu zostały zaktualizowane, a szczególną uwagę zwrócono na spełnienie warunków SMART (cele muszą być Skonkretyzowane, Mierzalne, Akceptowalne, Realne i Terminowe). Pomoże to również w zapewnieniu właściwego wdrażania i monitorowania.

3.4 Podstawa prawna

Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 133 TFUE. Zakres stosowania programu Perykles zostanie rozszerzony także na te państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty, w drodze wniosku dotyczącego równoległego rozporządzenia na podstawie art. 352 TFUE.

4. WPŁYW NA BUDŻET

Program obejmie lata 2014-2020.

Całkowity budżet wynosi 7 700 000 mln EUR w cenach bieżących. Kwota ta jest zgodna z wnioskiem Komisji dotyczącym następnych wieloletnich ram finansowych na okres 2014-2020: Budżet z perspektywy „Europy 2020”[4].

Implikacje budżetowe oraz kwestie dotyczące zasobów ludzkich i administracyjnych określono w „ocenie skutków finansowych regulacji” załączonej do niniejszego wniosku dotyczącego rozporządzenia.

2011/0449 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles 2020”)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 133,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[5],

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

a także mając na uwadze, co następuje:

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Unia i państwa członkowskie postawiły sobie za cel ustanowienie środków niezbędnych do używania euro jako jednej waluty. Środki te obejmują ochronę euro przed fałszowaniem.

2. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001[6] z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem przewiduje wymianę informacji, współpracę i wzajemną pomoc, tworząc tym samym jednolite ramy ochrony euro. Zakres stosowania tego rozporządzenia został rozszerzony na te państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty, tak aby zapewnić równoważny poziom ochrony euro w całej Unii.

3. Działania mające na celu propagowanie wymiany informacji i personelu, pomoc techniczną i naukową oraz specjalistyczne szkolenia w znacznym stopniu przyczyniają się do ochrony europejskiej jednej waluty przed fałszowaniem i powiązanymi oszustwami, a w związku z tym do osiągnięcia wysokiego i równoważnego poziomu ochrony w całej Unii.

4. Dotychczasowe wsparcie takich inicjatyw, w postaci decyzji Rady 2001/923/WE z dnia 17 grudnia 2001 r. ustanawiającej program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles”)[7], umożliwiło intensyfikację działań Unii i państw członkowskich na rzecz ochrony euro przed fałszowaniem. Cele programu Perykles zarówno dla okresu 2002-2006, jak i 2007-2013 zostały osiągnięte.

5. W 2011 r. Komisja przeprowadziła ocenę skutków, aby ocenić, czy program należy kontynuować.

6. Aby kontynuować i rozwijać podejmowane na szczeblu Unii i państw członkowskich działania w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem, należy wziąć pod uwagę również nowe wyzwania w kontekście restrykcji budżetowych. W ramach nowego programu wnioski przedstawiane przez uczestniczące państwa członkowskie mogą obejmować uczestników z państw trzecich, jeśli ich obecność jest istotna dla ochrony euro.

7. Należy zagwarantować spójność i komplementarność niniejszego programu działań Unii z innymi programami i działaniami. W celu wdrożenia niniejszego programu Komisja powinna, w ramach odpowiedniego komitetu doradczego, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1338/2001, przeprowadzić z głównymi zainteresowanymi stronami (w szczególności z właściwymi organami krajowymi wyznaczonymi przez państwa członkowskie, z EBC i z Europolem) wszystkie niezbędne konsultacje w celu oceny potrzeb w zakresie ochrony euro, a zwłaszcza w zakresie wymiany, pomocy i szkoleń.

8. Niniejsze rozporządzenie wdrażane jest w pełnej zgodności z przepisami rozporządzenia (WE, Euratom) nr XX/XX z dnia XX 2012 r. w sprawie przepisów finansowych mających zastosowanie do budżetu rocznego Unii Europejskiej. Należy chronić interesy finansowe Unii Europejskiej z zastosowaniem proporcjonalnych środków w całym cyklu wydatkowania, w tym prewencji, wykrywania i analizy nieprawidłowości, odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania kar.

9. Ocena programu dokonana wraz z zainteresowanymi stronami wykazuje wartość dodaną programu Perykles w postaci wysokiego poziomu współpracy między państwami członkowskimi i z państwami trzecimi, jak również komplementarność z działaniami podejmowanymi na szczeblu krajowym, co prowadzi do wzrostu skuteczności. Oczekuje się, że kontynuacja programu Perykles na poziomie Unii przyczyni się w znacznym stopniu do utrzymania i podniesienia wysokiego poziomu ochrony euro, a także intensyfikacji współpracy transgranicznej, wymiany i pomocy. Równocześnie, dzięki kolektywnej organizacji działań i zbiorowym zamówieniom, osiągnięte zostaną ogólne oszczędności w stosunku do potencjalnych indywidualnych inicjatyw krajowych.

10. Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie niezależne sprawozdanie okresowe na temat wdrażania programu oraz ostateczne sprawozdanie na temat osiągnięcia jego celów.

11. Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z zasadami wartości dodanej i proporcjonalności. Program Perykles ułatwia współpracę między państwami członkowskimi oraz między Komisją a państwami członkowskimi w zakresie ochrony euro przed fałszowaniem, nie naruszając przy tym kompetencji państw członkowskich i pozwalając na bardziej skuteczne wykorzystanie zasobów niż byłoby to możliwe na szczeblu krajowym. Działanie na szczeblu Unii jest konieczne i uzasadnione, jako że wyraźnie pomaga państwom członkowskim w zbiorowej ochronie euro i zachęca do wykorzystania wspólnych struktur Unii do zacieśnienia współpracy i intensyfikacji wymiany informacji między właściwymi organami.

12. Program trwać będzie siedem lat, tak by jego czas trwania był jednolity z czasem trwania wieloletnich ram finansowych ustalonym w [art. 1] rozporządzenia Rady nr XXXX ustanawiającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014 – 2020.

13. Komisja powinna przyjąć roczne programy prac określające priorytety, podział budżetu oraz kryteria oceny stosowane w przypadku przyznawania dotacji na dane działania. W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania niniejszego rozporządzenia należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze.

14. W niniejszym rozporządzeniu określono, na czas realizacji programu, całkowitą kwotę finansową stanowiącą główny punkt odniesienia, w rozumieniu pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia XX/YY/201Z między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją o współpracy w sprawach budżetowych i o należytym zarządzaniu finansowym, dla władzy budżetowej podczas rocznej procedury budżetowej,

15. Należy chronić interesy finansowe Unii Europejskiej z zastosowaniem proporcjonalnych środków w całym cyklu wydatkowania, w tym prewencji, wykrywania i analizy nieprawidłowości, odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania kar,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział I

Przepisy ogólne

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejszym ustanawia się wieloletni program działania „Perykles 2020” (zwany dalej „programem”) na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem i powiązanymi oszustwami. Program będzie realizowany od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

Artykuł 2

Wartość dodana

Program przyczynia się do zacieśnienia współpracy transnarodowej na rzecz ochrony euro na poziomie Unii i na poziomie międzynarodowym oraz do zwiększenia skuteczności tych operacji na podstawie najlepszych praktyk, wspólnych norm i wspólnych specjalistycznych szkoleń.

Artykuł 3

Cel ogólny programu

Celem ogólnym programu jest zapobieganie fałszowaniu i oszustwom oraz zwalczanie tych zjawisk, a tym samym zwiększanie konkurencyjności gospodarki europejskiej oraz gwarantowanie stabilności finansów publicznych.

Artykuł 4

Cel szczegółowy programu

Celem szczegółowym programu jest ochrona banknotów i monet euro przed fałszowaniem i powiązanymi oszustwami poprzez wspieranie i uzupełnianie środków podejmowanych przez państwa członkowskie oraz pomoc właściwym organom krajowym i europejskim w ich staraniach na rzecz rozwijania ścisłej i regularnej współpracy wzajemnej i z Komisją Europejską, obejmującej także państwa trzecie i organizacje międzynarodowe.

Wyznacznikiem osiągnięcia tego celu jest między innymi skuteczność działań organów finansowych, technicznych, organów ścigania i organów sądowych, o której świadczy liczba wykrytych przypadków fałszerstwa, zlikwidowanych nielegalnych wytwórni, aresztowanych osób i nałożonych sankcji.

Artykuł 5

Organy kwalifikujące się do otrzymania finansowania

Organami kwalifikującymi się do otrzymania finansowania unijnego w ramach programu są właściwe organy krajowe, zdefiniowane w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1338/2001.

Artykuł 6

Udział w programie

Uczestniczącymi państwami są państwa członkowskie, które przyjęły euro jako jedną walutę. Wnioski przedstawiane przez te państwa członkowskie mogą obejmować uczestników z innych państw, jeśli ich obecność jest istotna dla ochrony euro.

Artykuł 7

Grupy docelowe i wspólne działania

16. Do udziału w programie dopuszczane są następujące grupy:

a) pracownicy organów zajmujących się wykrywaniem i zwalczaniem fałszerstw (w szczególności sił policyjnych i organów administracji finansowej w zależności od zakresu ich funkcji na szczeblu krajowym);

b) pracownicy służb wywiadowczych;

c) przedstawiciele krajowych banków centralnych, mennic, banków komercyjnych i pozostali pośrednicy finansowi (w szczególności w zakresie obowiązków instytucji finansowych);

d) funkcjonariusze wymiaru sprawiedliwości oraz wyspecjalizowani w tej dziedzinie prawnicy;

e) wszystkie pozostałe grupy zainteresowanych specjalistów (takie jak izby handlowe i przemysłowe lub porównywalne struktury mogące zapewnić dostęp do małych i średnich przedsiębiorstw, detalistów i przedsiębiorstw transportu wartości pieniężnych).

17. Działania w ramach programu mogą być organizowane wspólnie przez Komisję i innych partnerów posiadających odpowiednią wiedzę fachową, takich jak:

a) krajowe banki centralne oraz EBC;

b) krajowe centra analiz (KCA) i krajowe centra analiz monet (KCAM);

c) Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ECTN) i mennice państwowe;

d) Europol, Interpol oraz Eurojust;

e) krajowe biura centralne ds. zwalczania fałszowania przewidziane w art. 12 Konwencji międzynarodowej o zwalczaniu fałszowania pieniędzy podpisanej w Genewie dnia 20 kwietnia 1929 r.[8] i inne organy specjalizujące się w zapobieganiu, wykrywaniu i egzekwowaniu prawa w związku z fałszerstwami;

f) zainteresowane organy wyspecjalizowane w dziedzinie technologii powielania i certyfikacji, drukowania i grawerowania;

g) wszelkie inne organy oferujące szczególną wiedzę fachową, w tym, w stosownych przypadkach, takie organy z państw trzecich, a w szczególności z państw kandydujących do przystąpienia.

Artykuł 8

Działania kwalifikowalne

18. Program uwzględnia transnarodowe i wielodyscyplinarne aspekty zwalczania fałszowania i propaguje najlepsze praktyki dostosowane do specyfiki krajowej poszczególnych państw członkowskich.

19. Wsparcie w ramach programu przeznaczone jest na działania zgodne z celami określonymi w art. 3 i 4, a w szczególności na:

a) wymianę informacji, w szczególności w ramach organizowanych warsztatów, spotkań i seminariów, ukierunkowane staże i wymianę pracowników właściwych organów krajowych oraz inne podobne działania. Wymiana informacji będzie ukierunkowana między innymi na:

- metodykę monitorowania i analizy ekonomicznych i finansowych skutków fałszerstw;

- funkcjonowanie baz danych i systemów wczesnego ostrzegania;

- używanie narzędzi wykrywających wspomaganych komputerowo;

- metody dochodzeniowe i śledcze;

- pomoc naukową (w szczególności naukowe bazy danych oraz śledzenie/monitorowanie rozwoju technologii);

- ochronę euro poza Unią Europejską;

- działalność badawczą; oraz

- dostarczanie specjalistycznej wiedzy operacyjnej;

b) wsparcie techniczne, naukowe i operacyjne, obejmujące w szczególności:

- wszelkie środki, które zapewniają pomoce dydaktyczne na szczeblu Unii Europejskiej (informator o prawodawstwie UE, biuletyny informacyjne, praktyczne podręczniki, glosariusze i leksykony, bazy danych, szczególnie w zakresie pomocy naukowej lub śledzenia rozwoju technologii) lub systemy wspomagania komputerowego (takie jak oprogramowanie);

- odpowiednie badania o wymiarze wielodyscyplinarnym i transnarodowym;

- opracowywanie instrumentów i metod wsparcia technicznego, wspomagających wykrywanie na szczeblu Unii Europejskiej;

- wsparcie finansowe na rzecz współpracy w zakresie operacji, w których uczestniczą co najmniej dwa państwa, gdy wsparcie takie nie jest dostępne w ramach innych programów instytucji i organów europejskich.

c) Dotacje na sfinansowanie zakupu sprzętu wykorzystywanego przez wyspecjalizowane organy ds. zwalczania fałszowania do celów ochrony euro przed fałszowaniem.

Rozdział II

Ramy finansowe

Artykuł 9

Pula środków finansowych

Pula środków finansowych na wdrożenie programu na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2020 r. wynosi 7 700 000 EUR, w cenach bieżących.

Artykuł 10

Pomoc finansowa i współfinansowanie

20. Komisja realizuje program zgodnie z rozporządzeniem finansowym.

21. Unijne finansowanie działań przewidzianych w art. 8 przyjmuje postać:

a) dotacji;

b) zamówień publicznych;

22. Zakup sprzętu nie może być jedynym przedmiotem umowy o udzielenie dotacji.

23. Poziom współfinansowania w przypadku dotacji przyznawanych w ramach programu nie przekracza 80% kosztów kwalifikowalnych. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, określonych w rocznym programie prac, o którym mowa w art. 11, poziom współfinansowania nie przekracza 90% kosztów kwalifikowalnych.

24. W przypadku gdy działania, o których mowa w art. 8, są organizowane wspólnie z innymi partnerami takimi jak EBC, Eurojust, Europol lub Interpol, wynikające z nich wydatki są dzielone między partnerów. W każdym przypadku każdy partner ponosi koszty podróży i zakwaterowania swoich własnych zaproszonych prelegentów.

Artykuł 11

Roczny program prac

W celu wdrożenia programu Komisja przyjmuje roczne programy prac. W programach tych określa się zamierzone cele, oczekiwane wyniki, metodę realizacji oraz ich całkowitą kwotę. Obejmują one także opis działań, które mają być finansowane, orientacyjne kwoty przeznaczone na każde działanie oraz orientacyjny harmonogram realizacji. W odniesieniu do dotacji zawierają priorytety, podstawowe kryteria oceny oraz maksymalny poziom współfinansowania.

Środki budżetowe na działania komunikacyjne, jakie Komisja ma przeprowadzić na podstawie niniejszego rozporządzenia, są również przeznaczone na komunikację instytucjonalną w zakresie priorytetów politycznych Unii Europejskiej.

Rozdział III

Monitorowanie i ocena

Artykuł 12

Monitorowanie, ocena i przegląd

25. Program jest wdrażany przez Komisję we współpracy z państwami członkowskimi, w drodze konsultacji na różnych etapach wdrażania programu, w ramach odpowiedniego komitetu doradczego, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1338/2001, z uwzględnieniem odpowiednich środków podejmowanych przez inne właściwe organy, w szczególności EBC i Europol. Komisja dąży do zapewnienia spójności i komplementarności niniejszego programu działania Unii Europejskiej z innymi odnośnymi programami i działaniami.

26. Komisja co roku dostarcza Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacje o wynikach programu. Informacje te dotyczą również spójności i komplementarności z innymi programami i działaniami na poziomie Unii. Komisja nieustannie rozpowszechnia wyniki działań wspieranych w ramach programu. Wszystkie państwa uczestniczące dostarczają Komisji wszelkie niezbędne dane i informacje, pozwalające na monitorowanie i ocenę programu.

27. Za ocenę programu odpowiada Komisja. Nie później niż 31 grudnia 2017 r. Komisja sporządza sprawozdanie z oceny na temat realizacji celów wszystkich środków (pod względem wyników i skutków), skuteczności wykorzystania zasobów i europejskiej wartości dodanej, pod kątem decyzji o przedłużeniu, modyfikacji lub zawieszeniu środków. W ocenie uwzględnia się ponadto kwestie uproszczenia, wewnętrznej i zewnętrznej spójności, dalszego znaczenia wszystkich celów, a także wkładu środków w realizację unijnych priorytetów w zakresie inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu. Uwzględnia się także wyniki oceny długoterminowych skutków poprzednich środków. Skutki w dłuższej perspektywie i zrównoważony charakter efektów programu są oceniane pod kątem podjęcia decyzji o ewentualnym wznowieniu, zmianie lub zawieszeniu kolejnego programu.

28. Ponadto, do dnia 31 grudnia 2021 r., Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat osiągnięcia celów programu.

Artykuł 13

Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej

29. Komisja przyjmuje odpowiednie środki zapewniające, w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i innym nielegalnym działaniom, przez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych a także, w stosownych przypadkach, przez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary.

30. Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy mają uprawnienia do audytu, na podstawie dokumentacji i na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymują od Unii środki na podstawie niniejszego programu.

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać kontrole i inspekcje na miejscu u podmiotów gospodarczych, których takie finansowanie bezpośrednio lub pośrednio dotyczy, zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne nielegalne działanie, naruszające interesy finansowe Unii, w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem dotyczącym finansowania przez Unię.

Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego i drugiego, w umowach o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, umowach o udzielenie dotacji, decyzjach o udzieleniu dotacji i zamówieniach wynikających z wdrożenia niniejszego rozporządzenia, wyraźnie upoważnia się Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów, kontroli i inspekcji na miejscu.

Rozdział IV

Przepisy końcowe

Artykuł 14

Uchylenie

Decyzje Rady 2001/923/WE[9], 2001/924/WE[10], 2006/75/WE[11], 2006/76/WE[12], 2006/849/WE[13] oraz 2006/850/WE[14] tracą moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r.

Jednakże zobowiązania finansowe dotyczące działań realizowanych na podstawie tych decyzji nadal podlegają przepisom tych decyzji, do czasu zakończenia tych działań.

Artykuł 15

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

1. STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

1.1. Tytuł wniosku/inicjatywy

1.2. Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

1.3. Charakter wniosku/inicjatywy

1.4. Cel/cele

1.5. Uzasadnienie wniosku/inicjatywy

1.6. Czas trwania działania i jego wpływu finansowego

1.7. Przewidywany(-e) tryb(-y) zarządzania

2. ŚRODKI ZARZĄDZANIA

2.1. Zasady nadzoru i sprawozdawczości

2.2. System zarządzania i kontroli

2.3. Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom

3. SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY

3.1. Dział(y) wieloletnich ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ

3.2. Szacunkowy wpływ na wydatki

3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

3.2.2. Szacunkowy wpływ na środki operacyjne

3.2.3. Szacunkowy wpływ na środki administracyjne

3.2.4. Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi

3.2.5. Udział osób trzecich w finansowaniu

3.3. Szacunkowy wpływ na dochody

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

Rozporządzenie Rady z dnia […] r. ustanawiające program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles 2020”).

Tytuł wniosku/inicjatywy

Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczącego programu Perykles na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem.

Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa [15]

Dziedzina polityki: 24 – Zwalczanie nadużyć finansowych

Charakter wniosku/inicjatywy

( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania

( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego[16]

X Wniosek/inicjatywa wiąże się z przedłużeniem bieżącego działania

( Wniosek/inicjatywa dotyczy działania, które zostało przekształcone pod kątem nowego działania

Cele

Wieloletni(e) cel(e) strategiczny(-e) Komisji wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie

Niniejszy wniosek jest częścią pakietu wniosków, jakie Komisja przedstawia w związku z następnymi wieloletnimi ramami finansowymi (unijny program współfinansowania w kontekście wieloletnich ram finansowych 2014-2020).

Celem ogólnym programu jest wspieranie i uzupełnianie środków podejmowanych przez państwa członkowskie w celu ochrony banknotów i monet euro przed fałszowaniem i powiązanymi oszustwami, a tym samym pomoc właściwym organom krajowym i europejskim w ich staraniach na rzecz rozwijania ścisłej i regularnej współpracy wzajemnej i z Komisją Europejską, obejmującej także państwa trzecie i organizacje międzynarodowe.

Cel(e) szczegółowy(-e) i działanie(-a) ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa [działanie ABM/ABB numer 240202 ]

Do krótkoterminowych celów programu należy:

31. zwiększanie świadomości w zakresie unijnego i międzynarodowego wymiaru euro; poszerzanie wiedzy ogólnej na temat ochrony euro;

32. wspieranie działań prewencyjnych i przyczynianie się do ścigania przypadków fałszowania euro i powiązanych oszustw poprzez specjalistyczne szkolenia i pomoc w tych dziedzinach;

33. wspieranie zbieżności zaawansowanej działalności szkoleniowej dla prowadzących szkolenia, przy uwzględnieniu krajowych strategii operacyjnych;

34. zachęcanie do ściślejszej współpracy między zainteresowanymi strukturami i pracownikami, stworzenie klimatu wzajemnego zaufania i wymiana informacji, między innymi o metodach działania, doświadczeniach i zasadach pracy;

35. wspieranie rozwoju specyficznej prawnej i sądowej ochrony euro;

36. zwiększanie poziomu ochrony euro w tych krajach, które oceniono jako narażone na ryzyko, poprzez wsparcie zakupu odpowiedniego sprzętu.

Oczekiwany(-e) wynik(i) i wpływ

Należy wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie docelowej.

Beneficjentami wniosku są wyłącznie właściwe organy państw członkowskich odpowiedzialne za ochronę euro. Grupą docelową działań programu są wszyscy pracownicy sektora publicznego i prywatnego, zaangażowani w ochronę euro.

Efekty mogą być następujące:

37. pozytywny wpływ na działania krajowe i transgraniczne w zakresie prewencji i ścigania przypadków fałszowania euro i związanych z tym oszustw;

38. umożliwienie właściwym organom państw członkowskich otrzymania pomocy w ich staraniach na rzecz osiągnięcia i utrzymania wysokiego i równoważnego poziomu ochrony banknotów i monet euro;

39. korzyści dla przedmiotowych pracowników wynikające z odpowiedniego rozpowszechniania ogólnej i specyficznej wiedzy oraz rozwoju współpracy i specjalnych sieci, których celem jest ochrona banknotów i monet euro;

40. wspieranie państw członkowskich i państw trzecich w harmonizacji i zapewnianiu wysokiego poziomu ich ram instytucjonalnych i prawnych regulujących ochronę waluty przed fałszowaniem i powiązanymi oszustwami.

Wskaźniki wyników i wpływu

Należy określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie realizacji wniosku/inicjatywy.

Główne wskaźniki umożliwiające monitorowanie realizacji celów szczegółowych:

- liczba podrobionych banknotów i monet euro;

- liczba zlikwidowanych wytwórni fałszywych pieniędzy;

- liczba aresztowanych osób oraz

- nałożone sankcje.

Programy prac zawierać będą szczegółowe cele i najważniejsze cele pośrednie w zakresie wdrożenia programu.

Uzasadnienie wniosku/inicjatywy

Traktat stanowi, że Parlament Europejski i Rada ustanawiają środki niezbędne do używania euro jako jednej waluty (art. 133 TFUE). Środki te obejmują m.in. ochronę euro przed fałszowaniem. Na mocy tego artykułu ochrona euro jako jednej waluty należy do obowiązków UE. Organy krajowe natomiast emitują banknoty i monety euro, zgodnie z art. 128 TFUE. Państwa członkowskie przyjęły przepisy krajowe i ustanowiły wewnętrzne zasady ich ochrony.

Potrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Uwzględniając dotychczasowe doświadczenia i wyniki realizacji programu Perykles, program Perykles 2020 obejmuje kilka następujących wyzwań, aby zapewnić ochronę euro przed fałszowaniem:

- pojawiają się coraz to nowe zagrożenia, ze względu na fakt, że grupy przestępcze w rosnącej liczbie państw trzecich wciąż zainteresowane są banknotami i monetami euro. Program Perykles 2020 powinien zapewniać odpowiednie wsparcie organom tych państw w rozwiązywaniu problemów;

- wprowadzenie w nadchodzących latach nowych serii banknotów euro prawdopodobnie spowoduje wzrost zapotrzebowania w zakresie zwiększania świadomości oraz specjalistycznych szkoleń;

- nowe państwa przystąpią do UE i potencjalnie do strefy euro, co zwiększy potrzeby szkoleniowe;

- zapotrzebowanie na wsparcie w ramach programu Perykles należy rozpatrywać także w kontekście restrykcji budżetowych i zmniejszających się zasobów państw członkowskich

Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej

Oczekuje się, że Perykles 2020 przyczyni się do utrzymania i dalszego podnoszenia poziomu ochrony euro poprzez działania na rzecz zwiększania świadomości i specjalistyczne szkolenia pracowników; wymianę pracowników, a tym samym dalsze propagowanie współpracy i tworzenia sieci kontaktów między właściwymi służbami państw członkowskich i państwami trzecimi; dostarczanie pomocy technicznej organom zaangażowanym w ochronę euro.

Oczekuje się, że te działania zwiększą skuteczność zapobiegania i ścigania przypadków fałszowania euro i powiązanych oszustw.

Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań

Program Perykles oceniany był dwukrotnie – w 2004 i 2011 r. Oceny wykazały, że cele programu zostały osiągnięte, a wszyscy beneficjenci opowiedzieli się za kontynuacją programu.

Oceny wskazały także na aspekty programu wymagające ulepszeń, a mianowicie konieczność uproszczenia procedur, racjonalizacji wykorzystania dotacji oraz zwiększenia możliwości wspierania organów państw trzecich w ich staraniach na rzecz ochrony europejskiej jednej waluty.

Spójność z ewentualnymi innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Ocena skutków wykazała, że program Perykles jest jedynym programem UE specyficznie ukierunkowanym na ochronę euro przed fałszowaniem. Program Perykles powinien – przez okres, na jaki jest ustanawiany (2014-2020) – kontynuować wsparcie na rzecz szeregu działań, które stanowią uzupełnienie działań objętych innymi programami. W tym celu prowadzony będzie ciągły dialog na poziomie zarówno krajowym, jak i unijnym, aby uniknąć pokrywania się działań i zapewnić ogólną spójność.

Czas trwania działania i jego wpływu finansowego

X Wniosek/inicjatywa o określonym czasie trwania (7 lat: od 2014 r. do 2020 r.).

- X Czas trwania wniosku/inicjatywy: od 1.1.2014 r. do 31.12.2020 r.

- X Czas trwania wpływu finansowego: od 2014 r. do 2023 r. (od 2021 r. do 2023 r. wyłącznie w zakresie środków na płatności)

( Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym czasie trwania

- Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od RRRR r. do RRRR r.,

- po którym następuje faza operacyjna.

Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania [17]

X Bezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję

( Pośrednie zarządzanie scentralizowane poprzez przekazanie zadań wykonawczych:

- ( agencjom wykonawczym

- ( organom utworzonym przez Wspólnoty[18]

- ( krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek świadczenia usługi publicznej

- ( osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej, określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu art. 49 rozporządzenia finansowego

( Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi

( Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi

( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi ( należy wyszczególnić )

W przypadku wskazania więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje w części „Uwagi”.

Uwagi

Procedura określania kosztów ponoszonych odpowiednio przez beneficjenta i Komisję została uproszczona w porównaniu z poprzednią wersją programu.

ŚRODKI ZARZĄDZANIA

Zasady nadzoru i sprawozdawczości

Należy określić częstotliwość i warunki.

Zob. art. 12 wniosku zgodnie z którym:

- informacje o wynikach, w tym o spójności i komplementarności z innymi programami UE dostarczane są co roku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;

- przewidziana jest ocena wdrażania celów programu (nie później niż 31 grudnia 2017 r.);

- ponadto, do końca 2021 r. władzy budżetowej przedstawione zostanie ostateczne sprawozdanie na temat osiągnięcia celów programu.

System zarządzania i kontroli

Zidentyfikowane ryzyko

Poziom ryzyka ocenia się jako niski w przypadku umów o udzielenie dotacji, jako że w 90% przypadków beneficjentami są organy administracji publicznej lub organy ścigania w państwach członkowskich.

W przypadku zamówień udzielonych w drodze postępowania o udzielenie zamówienia ryzyko jest ograniczone, jako że spora część wydatków pod względem prawnym i finansowym objęta jest umową ramową zawieraną na rok, z możliwością 3-krotnego przedłużenia.

Zgodnie z wymogami Komisji co roku przeprowadzana będzie ocena ryzyka.

- W odniesieniu do dokumentacji dotyczącej dotacji poważnym ryzykiem jest swobodna interpretacja przez beneficjenta warunków udzielenia dotacji dotyczących kwalikowalności kosztów ponoszonych przy realizacji działania.

- Zadeklarowanie przez beneficjenta wydatków, które nie wchodzą w zakres umowy o udzielenie dotacji;

- Niewystarczające uzasadnienie kosztów personelu.

Przewidywane metody kontroli

Procedury kontroli dla obu części programu (dotacje i zamówienia publiczne) są zgodne z rozporządzeniem finansowym. Weryfikacja ex ante (zobowiązania i płatności) Komisja/OLAF wybrała częściowo zdecentralizowany model zarządzania finansami, w ramach którego całość weryfikacji ex ante odbywa się w centralnym dziale ds. budżetu. Cała dokumentacja jest sprawdzana co najmniej przez 3 osoby (urzędnika prowadzącego sprawę, kontrolera finansowego w dziale budżetowym oraz kontrolera operacyjnego w dziale ds. wydatków) zanim zostanie przyjęta przez subdelegowanego urzędnika zatwierdzającego. Każdy kierownik działu otrzymał uprawnienia w drodze subdelegacji od dyrektora generalnego, dlatego odpowiadają oni za wdrożenie swojej części programu. |

- Kontroler finansowy poddaje kontroli ex ante każdą transakcję, która wymaga zgody subdelegowanego urzędnika zatwierdzającego. - Kontrole przeprowadzane są na wrażliwych zmiennych w oparciu o wyniki oceny ryzyka przeprowadzonej w kontekście sprawozdania z jakości rachunkowości (takich jak: LE oraz BA, rachunki G/L, pozycje budżetowe, kwoty i obliczenia etc.). We wszystkich przypadkach zamówień objętych programem Perykles pracownik OLAF-u jest obecny w dniu realizacji działania, aby nadzorować prawidłowe wdrożenie środków (np. konferencje i szkolenia). Dotacje - W umowie o udzielenie dotacji podpisanej przez beneficjentów określa się warunki mające zastosowanie do finansowania i działalności prowadzonej w ramach danej dotacji, łącznie z rozdziałem dotyczącym metod kontroli. - W zależności od liczby zmiennych (kwota umowy, złożoność sprawy), kontrola na miejscu ex post przeprowadzana jest przez osoby prowadzące sprawę pod względem finansowym i operacyjnym. W trakcie kontroli ocenia się jakość oraz finansowy wpływ realizacji. Komisja/OLAF zamierza przeprowadzać około 10 kontroli na miejscu rocznie. Zamówienia - Opracowuje się szczegółowy zakres zadań i jest on podstawą konkretnego zamówienia. Środki zwalczania nadużyć finansowych przewidziane są we wszystkich umowach zawieranych między OLAF-em i podmiotem zewnętrznym. - OLAF prowadzi kontrolę wyników końcowych i nadzoruje działania i usługi realizowane przez wykonawców umów ramowych. |

Ponadto, zgodnie z art. 13 wniosku, przewidziano także środki na poziomie beneficjentów (dokumenty uzupełniające są udostępniane Komisji). Audyty mogą być przeprowadzone podczas okresu obowiązywania umowy lub porozumienia i przez okres pięciu lat od daty końcowej płatności, aby umożliwić Komisji wydanie w stosownych przypadkach decyzji o odzyskaniu środków. Prawa dostępu pracowników Komisji oraz zewnętrznego personelu upoważnionego są zdefiniowane, a Trybunałowi Obrachunkowemu i OLAF-owi przysługują takie same prawa.

Stworzone mechanizmy kontrolne umożliwiają uzyskanie przez OLAF wystarczającej pewności co do jakości i prawidłowości wydatków oraz co do ograniczenia ryzyka nieprzestrzegania przepisów. Intensywność oceny sięga zasadniczo poziomu 3, a w niektórych przypadkach poziomu 4, jeśli przeprowadzano kontrolę na miejscu[19]. Powyższe kontrole zmniejszają potencjalne ryzyko praktycznie do zera i obejmują wszystkich beneficjentów.

Koszty związane z wdrożeniem opisanej strategii kontroli stanowią 1,15% budżetu. Szacunki te opierają się na mechanizmach kontroli już istniejących w przypadku programu Perykles.

Uznaje się, że, przy ograniczonym budżecie, strategia kontroli przyjęta w programie skutecznie ogranicza ryzyko nieprzestrzegania przepisów i że jest proporcjonalna do występującego ryzyka .

Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom

Określić istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony

Zob. art. 13 ust. 2 wniosku. Komisja przeprowadza kontrole na miejscu i inspekcje w ramach niniejszego programu zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, a w stosownych przypadkach OLAF przeprowadza dochodzenia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady.

SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY

Dział(y) wieloletnich ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ

- Istniejące pozycje w budżecie

Według działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie.

Dział wieloletnich ram finansowych | Pozycja w budżecie | Rodzaj środków | Wkład |

Numer [Treść…...….] | Zróżnicowane/niezróżnicowane ([20]) | państw EFTA[21] | krajów kandydujących[22] | państw trzecich | w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego |

[1A] | 24.0202 Unijny program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem | Zróżnicowane | TAK | TAK | NIE | NIE |

Szacunkowy wpływ na wydatki

Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Dział wieloletnich ram finansowych: | Numer | 1A Inteligentny i sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost |

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie

- ( Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich

- X Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej:

Wartości szacunkowe należy wyrazić w ekwiwalentach pełnego czasu pracy

Rok 2014[30] | Rok 2015 | Rok 2016 | Rok 2017 | Rok 2018 | Rok 2019 | Rok 2020 i później |

( Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) |

24 01 06 – A3 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji) | 1,5 | 1,5 | 1,5 | 1,5 | 1,5 | 1,5 | 1,5 |

XX 01 01 02 (w delegaturach) |

XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) |

10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) |

( Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy EPC)[31] |

24 01 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) |

XX 01 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) |

10 01 05 02 (AC, END, INT - bezpośrednie badania naukowe) |

Inna pozycja w budżecie (określić) |

OGÓŁEM | 1,5 | 1,5 | 1,5 | 1,5 | 1,5 | 1,5 | 1,5 |

XX oznacza odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w budżecie.

Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących ograniczeń budżetowych.

Opis zadań do wykonania:

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony | 1,5 urzędników (0,75 AD i 0,75 AST) 1,5 x 127 000 =190 500 |

Personel zewnętrzny |

Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi

- X Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi.

- ( Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w wieloletnich ramach finansowych.

Należy wyjaśnić, na czym ma polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie, których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.

- ( Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności lub zmiany wieloletnich ram finansowych[34].

Należy wyjaśnić, który wariant jest konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.

Udział osób trzecich w finansowaniu

- X Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób trzecich

- Wniosek/inicjatywa przewiduje współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym:

Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rok N | Rok N+1 | Rok N+2 | Rok N+3 | wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) | Ogółem |

Rok N | Rok N+1 | Rok N+2 | Rok N+3 | wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) |

Przypomnienie: Średnie koszty dla poszczególnych kategorii pracowników są dostępne na stronie BudgWeb: http://www.cc.cec/budg/pre/legalbasis/pre-040-020_preparation_en.html#forms |

( w odniesieniu do planu zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) – administratorzy finansowi oraz operacyjni urzędnicy prowadzący sprawę oraz asystenci Wsparcie administracyjne: 0,25 AD + 0,25 AST Zarządzanie programem: 0,50AD + 0,50 AST Zastosowano obowiązujące średnie stawki dla urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony: Urzędnik: 127 000 EUR/rocznie Pracownik zatrudniony na czas określony: 127 000 EUR/rocznie |

( w odniesieniu do personelu zewnętrznego Nie dotyczy Zastosowano obowiązujące średnie stawki dla urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony: Pracownik kontraktowy: 64 000 EUR/rocznie Pomoc techniczna: 160 000 EUR/rocznie Oddelegowany ekspert krajowy: 73 000 EUR/rocznie |

Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych |

( w odniesieniu do planu zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony, zajmujących się dziedziną badań naukowych i rozwoju) n.d. |

( w odniesieniu do personelu zewnętrznego n.d. |

W odniesieniu do wydatków administracyjnych

Należy wskazać stosowaną metodę obliczeń w odniesieniu do poszczególnych pozycji w budżecie,

założenia bazowe (np. liczba spotkań rocznie, roczne koszty etc. )

DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych |

podróże służbowe: założenie 15 podróży służbowych rocznie, średni koszt 1 000 EUR/podróż |

Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych |

n.d. |

[1] Patrz załącznik

[2] Grupa ekspertów Komisji/OLAF-u ds. fałszowania euro spotyka się trzy razy w roku i zrzesza ekspertów ze wszystkich państw członkowskich i odpowiednich sektorów, jak również Europolu, Interpolu i Europejskiego Banku Centralnego.

[3] Zob. art. 8-11 decyzji Rady 2001/923/WE z dnia 17 grudnia 2001 r.

[4] COM(2011) 500.

[5] Dz.U. L xxx xxx, s. x.

[6] Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6.

[7] Decyzja Rady 2001/923/WE z dnia 17 grudnia 2001 r. (Dz.U. L 339 z 21.12.2001, s. 50).

[8] Seria Traktatów Ligi Narodów nr 2623 (1931), s. 372.

[9] Dz.U. L 339 z 21.12.2001, s. 50.

[10] Dz.U. L 339 z 21.12.2001, s. 55.

[11] Dz.U. L 36 z 8.2.2006, s. 40.

[12] Dz.U. L 36 z 8.2.2006, s. 42.

[13] Dz.U. L 330 z 28.11.2006, s. 28.

[14] Dz.U. L 330 z 28.11.2006, s. 30.

[15] ABM: Activity Based Management: zarządzanie kosztami działań - ABB: Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy.

[16] O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego.

[17] Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html.

[18] O którym mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.

[19] Kontrola dotycząca i obejmująca dostęp do podstawowej dokumentacji, która dostępna jest na odnośnym etapie procesu.

[20] Środki zróżnicowane/ środki niezróżnicowane

[21] EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu

[22] Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.

[23] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[24] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.

[25] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[26] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[27] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[28] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[29] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.

[30] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[31] AC= pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED = młodszy oddelegowany ekspert AL= członek personelu miejscowego; END= oddelegowany ekspert krajowy;

[32] W ramach pułapu na personel zewnętrzny ze środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”).

[33] Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz Rybacki.

[34] Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.

[35] W przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.

[36] AC = pracownik kontraktowy; INT = pracownik tymczasowy; JED = młodszy oddelegowany ekspert; AL = członek personelu miejscowego; END = oddelegowany ekspert krajowy; TA=pomoc techniczna.

[37] AC = pracownik kontraktowy; INT = pracownik tymczasowy; JED = młodszy oddelegowany ekspert; AL = członek personelu miejscowego; END = oddelegowany ekspert krajowy;

[38] Należy określić rodzaj komitetu i odnośnej grupy.