[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 23.4.2008

KOM(2008)213 wersja ostateczna

2008/0082 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych [SEC(2008)491][SEC(2008)492]

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku

Celem głównym wniosku jest dostosowanie dyrektywy w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych („dyrektywa SFD”) oraz dyrektywy w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych („dyrektywa FCD”) do najnowszych zmian na rynku i w zakresie regulacji. Następuje to, po pierwsze, poprzez objęcie rozliczeń nocnych i rozliczeń między systemami powiązanymi ochroną przewidzianą w dyrektywie SFD, ponieważ w związku z dyrektywą 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych[1] (zwaną dalej „dyrektywą MiFID”) i z europejskim kodeksem postępowania w sprawie rozrachunków i rozliczeń (zwanym dalej „kodeksem”) przewidywane jest zwiększenie powiązań i interoperacyjności systemów. Po drugie, zakres ochrony zapewnianej przez obydwie dyrektywy zostaje rozszerzony o nowe klasy aktywów (tj. wierzytelności kredytowe kwalifikujące się do stosowania jako zabezpieczenie operacji kredytowych banku centralnego), aby ułatwić ich stosowanie na terytorium całej Wspólnoty. Niniejszy wniosek zawiera również rozwiązania mające na celu wprowadzenie kilku uproszczeń i uściśleń ułatwiających stosowanie dyrektyw FCD i SFD.

Niedawne zaburzenia na rynku finansowym, które nadal trwają, dostarczyły dodatkowej argumentacji na poparcie niniejszego wniosku, ponieważ proponowane w nim rozwiązania przyczynią się w istotny sposób do wzmocnienia narzędzi służących do zarządzania niestabilną sytuacją i zaburzeniami na rynkach finansowych. Na przykład ustanowienie zharmonizowanych ram prawnych w zakresie stosowania wierzytelności kredytowych jako zabezpieczeń w transakcjach transgranicznych pomoże zwiększyć płynność rynku, która w ostatnich miesiącach poważnie ucierpiała. Ponadto zapewnienie właściwego funkcjonowania systemów rozrachunku na szybko zmieniających się rynkach jest nieodzowne dla stabilności rynków finansowych, zwłaszcza w okresach zawirowań rynkowych.

Kontekst ogólny

W ostatnich latach wzrosło także znaczenie takich nowych klas aktywów jak pożyczki bankowe czy „wierzytelności kredytowe”, które są wykorzystywane na rynkach finansowych do celów coraz powszechniejszych transakcji związanych z zabezpieczeniami. W sierpniu 2004 r. Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego zdecydowała o wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2007 r. wierzytelności kredytowych jako nowego typu zabezpieczeń kwalifikowanych, które mogą służyć do zabezpieczania operacji kredytowych Eurosystemu. Jednakże niektóre państwa członkowskie, tj. Francja, Niemcy, Hiszpania, Austria i Niderlandy, zaakceptowały wierzytelności kredytowe już wcześniej, chociaż funkcjonowały one w ramach różnych porządków prawnych. Aby stworzyć jednakowe warunki dla banków centralnych i pomóc w transgranicznym stosowaniu zabezpieczeń, konieczna jest harmonizacja odpowiednich ram prawnych[2].

Kolejnym ważnym zjawiskiem jest rosnąca liczba powiązań między systemami na rynkach finansowych. Przewiduje się, że tendencja ta utrzyma się, a nawet ulegnie przyśpieszeniu ze względu na wprowadzenie kodeksu przyjętego w dniu 7 listopada 2006 r.[3] przez dostawców usług związanych z centralną infrastrukturą rynku. Kodeks ma na celu poprawę efektywności europejskich systemów rozrachunku i rozliczeń poprzez spowodowanie, aby użytkownik faktycznie, a nie tylko teoretycznie dysponował możliwościami wyboru zapisanymi w art. 34 i 46 dyrektywy MiFID. Zasady ogólne znajdujące się w rozdziale IV kodeksu oraz przepisy szczegółowe zawarte w wytycznych dotyczących dostępu i interoperacyjności[4], które zostały przedstawione w czerwcu 2007 r. przez dostawców usług związanych z infrastrukturą, umożliwiają użytkownikom wybór dostawcy usług, ułatwiając powstawanie powiązań między systemami, tj. uzyskiwanie dostępu do systemów na rynkach zagranicznych i doprowadzanie do ich interoperacyjności. Aby w tej nowej sytuacji zapewnić utrzymanie celów dyrektywy SFD, wniosek dostosowuje tę dyrektywę do nowych warunków rynkowych, które cechuje większa liczba powiązań.

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

Dwie powyższe dyrektywy, w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, stanowią główne instrumenty wspólnotowe w obszarze zabezpieczeń finansowych, rozrachunków i rozliczeń. Proponowane zmiany są spójne ze szczegółowymi przepisami, które można znaleźć w dyrektywie MiFID oraz w pewnym zakresie z konkretnymi przepisami odnoszącymi się do wskaźników wypłacalności w dyrektywach 2006/48/WE i 2006/49/WE[5] dotyczących wymogów kapitałowych. Niektóre przepisy dyrektywy 2001/24/WE[6] w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych oraz rozporządzenia nr 1346/2000[7] o postępowaniu upadłościowym mają również związek z uzgodnieniami dotyczącymi zabezpieczeń.

Brak jest jednak ogólnounijnych ram dotyczących oprocentowania papierów wartościowych przechowywanych przez instytucje pośredniczące. Uznając, że może to stanowić potencjalne ryzyko prawne w transakcjach transgranicznych, w styczniu 2005 r. Komisja powołała grupę ds. pewności prawnej; grupa ta ma przedstawić informacje na temat odpowiednich ram prawnych. Sprawozdanie końcowe tej grupy ma być gotowe do końca 2008 r. i będzie stanowić uzupełnienie do dyrektywy w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych oraz dyrektywy w sprawie zamknięcia rozliczeń i do zmian przewidzianych w niniejszym wniosku. Jednocześnie na poziomie międzynarodowym UNIDROIT (Międzynarodowy Instytut Unifikacji Prawa Prywatnego) zamierza zwołać we wrześniu 2008 r. konferencję dyplomatyczną, której celem ma być uzgodnienie treści konwencji o stosowaniu przepisów prawa materialnego do papierów wartościowych przechowywanych przez instytucje pośredniczące. Postanowienia zawarte w projekcie konwencji są częściowo wzorowane na dyrektywie w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych oraz na dyrektywie w sprawie zamknięcia rozliczeń i nie powinny spowodować problemów wynikających z rozbieżności.

Przepisy odnoszące się do wierzytelności kredytowych nie naruszają również praw konsumentów, w szczególności praw wynikających z niedawno uzgodnionej dyrektywy w sprawie kredytu konsumenckiego […]. Zakres niniejszego wniosku jest zawężony do wierzytelności kredytowych kwalifikujących się jako zabezpieczenie operacji kredytowych banku centralnego, co z zasady wyklucza wierzytelności kredytowe konsumentów indywidualnych. Na przykład, zgodnie z kryteriami kwalifikowalności stosowanymi w Eurosystemie, dłużnicy lub gwaranci powinni należeć do sektora publicznego lub być instytucjami niefinansowymi bądź międzynarodowymi / ponadnarodowymi. Ponadto począwszy od 2012 r. dla wszystkich operacji krajowych będzie ustalony próg w wysokości 500 000 EUR, podczas gdy przewidywany górny limit umów o kredyt konsumencki mieścić się będzie w przedziale 50 000-100 000 EUR. Z myślą o tych nielicznych przypadkach, w których mogłyby występować wierzytelności kredytowe konsumentów (co obecnie, jak się wydaje, nie ma miejsca w przypadku Eurosystemu) dodano specjalny przepis, zgodnie z którym przepisy dyrektywy w sprawie kredytu konsumenckiego są nadrzędne.

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Na podstawie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu skierowanym do państw członkowskich, w dniu 15 grudnia 2005 r. Komisja przyjęła sprawozdanie oceniające dyrektywę w sprawie zamknięcia rozliczeń[8] . W sprawozdaniu tym stwierdzono, że dyrektywa SFD zasadniczo dobrze spełnia swoją funkcję, ale wskazano również dziesięć kwestii dotyczących stosowania i transpozycji dyrektywy, które wymagały przeprowadzenia dalszej analizy. W związku z odpowiedziami państw członkowskich i Europejskiego Banku Centralnego, Komisja poprosiła także branżę, konsumentów i inne zainteresowane strony o przedłożenie kolejnych opinii. Do dnia 30 czerwca 2006 r. wpłynęło siedem dodatkowych odpowiedzi.

Przygotowując sprawozdanie z oceny dyrektywy w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych z dnia 20 grudnia 2006 r.[9], Komisja zwróciła się na początku 2006 r. do państw członkowskich, Europejskiego Banku Centralnego i państw EOG z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczącym procesu wdrażania i stosowania tej dyrektywy. Dla sektora prywatnego przygotowano mniej obszerny kwestionariusz. Poza wypowiedziami ze strony państw członkowskich i EBC, Komisja otrzymała 27 bezpośrednich odpowiedzi od szerokiego grona kluczowych podmiotów i organizacji działających na rynku finansowym. W sprawozdaniu dotyczącym dyrektywy FCD stwierdzono również, że dyrektywa dobrze spełnia swoją funkcję i zaproponowano rozszerzenie jej zakresu w celu uwzględnienia wierzytelności kredytowych. Informacje dotyczące obydwu dyrektyw, wyniki konsultacji i sprawozdania są opublikowane na stronach internetowych DG MARKT[10].

Obydwa sprawozdania zostały następnie szczegółowo omówione z państwami członkowskimi i EBC w ramach Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych (ESC), a z branżą – w ramach grup skupiających różne zainteresowane strony (np. CESAME[11]). Uruchomiono także grupę roboczą z udziałem przedstawicieli EBC i krajowych banków centralnych, aby rozważyć szczegółowo zmiany legislacyjne dotyczące wierzytelności kredytowych.

OCENA SKUTKÓW

KOMISJA DOKONAłA OCENY skutków[12] w odniesieniu do różnych wariantów mających na celu ułatwienie wykorzystywania wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia, zapewnienie stabilności systemów płatniczych i zwiększenie pewności prawnej. Komisja uznaje, że najlogiczniejszym i najskuteczniejszym sposobem realizacji tych celów jest wprowadzenie zmian w omawianych dyrektywach w drodze kolejnej dyrektywy zmieniającej.

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Podstawa prawna

Podstawa prawna wniosku dotyczącego zmiany dyrektywy 1998/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń i dyrektywy 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych jest taka sama jak w przypadku obydwu zmienianych dyrektyw, a mianowicie art. 95 Traktatu.

Zasada pomocniczości

Zgodnie z zasadą pomocniczości działania legislacyjne na poziomie Wspólnoty są podejmowane tylko wówczas, gdy cele wniosku nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie. Dyrektywa w sprawie zamknięcia rozliczeń wykazała już, jak ważne jest ograniczanie ryzyka systemowego właściwego tego typu systemom poprzez wprowadzanie wspólnych przepisów.

W przypadku dyrektywy FCD postulowane zmiany nie rzutują na decyzję państw członkowskich dotyczącą ewentualnego dopuszczenia wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia; decyzja ta pozostaje całkowicie w gestii państw członkowskich. Niniejszy wniosek zapewnia wierzytelnościom kredytowym stosowanym jako zabezpieczenie taki sam poziom ochrony, jaki przysługuje zabezpieczeniom finansowym innego typu. Ponadto stosowanie zharmonizowanego zbioru przepisów dotyczących wierzytelności kredytowych wykorzystywanych jako zabezpieczenie ułatwi korzystanie z tego typu zabezpieczeń w transakcjach transgranicznych.

W świetle powyższego wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości.

Zasada proporcjonalności

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ ogranicza się wyłącznie do koniecznych zmian umożliwiających stosowanie wierzytelności kredytowych jako zabezpieczeń w transakcjach transgranicznych, interoperacyjność systemów i wprowadzenie kilku mniej istotnych uproszczeń.

Uproszczeni e przepisów i ich większa przejrzystość

Wniosek wnosi kilka elementów służących uproszczeniu przepisów obydwu dyrektyw i ich większej przejrzystości. We wniosku tym uwzględniono na przykład rozwiązania, które mają ułatwić stosowanie wierzytelności kredytowych jako zabezpieczeń: proponuje się złagodzone zasady dotyczące przedstawiania dowodów dostarczenia zabezpieczenia w formie wierzytelności kredytowych w miejsce długotrwałej (i co za tym idzie kosztownej) procedury, która wymaga udokumentowania każdej poszczególnej wierzytelności kredytowej. We wniosku proponuje się również skreślenie niestosowanego przepisu dotyczącego opcyjnego wyłączenia przeniesienia własności zawartego w art. 4 ust. 3 dyrektywy FCD oraz usunięcie nieaktualnych odniesień występujących w obydwóch dyrektywach. W przypadku dyrektywy SFD wyjaśnienie przepisów uprości jej stosowanie. We wniosku uściślono na przykład krąg podmiotów objętych zakresem stosowania dyrektywy SFD poprzez wyraźne uwzględnienie w art. 2 instytucji pieniądza elektronicznego.

Wybór instrumentów

Proponowanym instrumentem jest dyrektywa, ponieważ celem tego środka jest dokonanie zmian w dwóch obowiązujących dyrektywach. Osiągnięcie pożądanego skutku prawnego jest możliwe tylko w wyniku zastosowania tego instrumentu.

Wpływ na budżet

Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty i nie wymaga dodatkowych zasobów ludzkich i administracyjnych.

KOMENTARZ DO POSZCZEGÓLNYCH ARTYKUłÓW WNIOSKU

Niniejszy wniosek dotyczący dyrektywy zmieniającej dotyczy przede wszystkim dostarczania wierzytelności kredytowych. Po drugie, niezależnie od zmian o charakterze technicznym, celem wniosku jest, aby korzyściami wynikającymi z dyrektywy w sprawie zamknięcia rozliczeń objąć systemy, które w coraz większym stopniu funkcjonują w układzie transgranicznym.

Artykuł 1: Zmiany dotyczące dyrektywy w sprawie zamknięcia rozliczeń („dyrektywa SFD")

Artykuł 1 dyrektywy SFD

W lit. a) wyraz „ecu” zastępuje się wyrazem „euro”, a lit. c) zawiera obecnie odniesienie do Europejskiego Banku Centralnego, aby objąć odpowiednie operacje również tej instytucji.

Artykuł 2 dyrektywy SFD

Litera b) zawiera kilka odniesień do dyrektyw wspólnotowych, które stały się nieaktualne i zostały zastąpione innymi dyrektywami. Proponowane poprawki mają głównie charakter redakcyjny, lecz wprowadzają także dwie istotne zmiany.

Po pierwsze, wyjaśniony został status instytucji pieniądza elektronicznego. Jak podkreślono w ocenie dokonanej przez Komisję, w przeszłości państwa członkowskie różnie podchodziły do kwestii uznawania instytucji pieniądza elektronicznego za instytucje kredytowe. Dzięki zastąpieniu w art. 2 lit. b) odniesienia do dyrektywy 77/780/EWG odniesieniem do art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE – wersja przeredagowana skonsolidowana, która zastąpiła dyrektywę z 1977 r. – obecnie jest jasne, że instytucje pieniądza elektronicznego wchodzą w zakres omawianej dyrektywy.

Kodeks przewiduje kilka możliwych sposobów powiązań wzajemnych między systemami. Trzy spośród nich są istotne w kontekście dyrektywy SFD: dostęp standardowy, dostęp zindywidualizowany i interoperacyjność. Systemy powiązane na zasadzie dostępu, tzn. gdy jeden system staje się uczestnikiem innego systemu, nie wchodzą w zakres dyrektywy SFD, ponieważ obecnie „system” nie może być uczestnikiem. To nieuwzględnienie dostępu stwarza problemy, ponieważ zapotrzebowanie na tego rodzaju dostęp stanie się przypuszczalnie bardziej powszechne, nie tylko wskutek obowiązywania kodeksu, lecz także dyrektywy MiFID. W lit. f) dokonano stosownej zmiany, aby system mógł również stać się uczestnikiem.

Litera g) zawiera definicję pojęcia „uczestnik pośredni”. Dyrektywa SFD umożliwia państwom członkowskim objęcie ochroną przewidzianą w dyrektywie SFD również uczestników pośrednich, tj. uznanie uczestnika pośredniego za uczestnika, jeżeli dane państwo uważa, iż jest to uzasadnione z punktu widzenia ryzyka systemowego. Jednakże możliwość ta ma jedynie zastosowanie w odniesieniu do instytucji kredytowych będących uczestnikami systemów płatności. Pozostałe podmioty – partnerzy centralni, agenci rozrachunkowi (włączając agentów innego systemu) czy izby rozliczeniowe – nie mogą być uznane za uczestników. Ponadto możliwość uznania uczestnika pośredniego za uczestnika nie ma zastosowania do systemów rozliczeniowych. Nie ma żadnego powodu do tej dyskryminacji i w konsekwencji we wniosku rozszerzono definicję uczestników pośrednich.

W lit. h) dokonano po prostu korekty technicznej, wprowadzając odniesienie do dyrektywy MiFID zamiast odniesienia do dyrektywy ISD.

W lit. m) w definicji „zabezpieczenia” wprowadzono wyraźne odniesienie do wierzytelności kredytowych kwalifikujących się jako zabezpieczenie operacji kredytowych Eurosystemu, aby wyeliminować jakąkolwiek możliwość powstania niepewności lub pojawienia się rozbieżności w zakresie stosowania w państwach członkowskich.

Aby dostosować dyrektywę SFD do przypuszczalnego zwiększenia powiązań w zakresie interoperacyjności wynikającego ze stosowania dyrektywy MiFID i kodeksu postępowania oraz do systemu płatności wielostronnych w rodzaju TARGET2, w (nowym) punkcie lit. n) wprowadza się definicję systemu interoperacyjnego, aby uwzględnić sytuacje, w których systemy (niezależnie od tego, czy są to systemy płatności, systemy rozrachunku papierów wartościowych, izby rozliczeniowe lub partnerzy centralni) są powiązane na zasadzie interoperacyjności, w celu ułatwienia międzysystemowych rozrachunków i rozliczeń oraz dostaw za płatność.

W (nowej) lit. o) wprowadza się definicję operatora systemu, aby jednoznacznie określić, kto odpowiada za eksploatację systemu i kto zatem ponosi odpowiedzialność prawną za jego funkcjonowanie.

Artykuł 3 dyrektywy SFD

Ustęp 1: Wprowadza się poprawkę w celu wyeliminowania wszelkich wątpliwości na temat statusu nocnych usług rozliczeniowych. Od czasu przyjęcia dyrektywy SFD coraz więcej systemów wprowadza dni robocze, które rozpoczynają się bezpośrednio po zamknięciu dnia roboczego t-1. Tego rodzaju systemy zapewniają nocne usługi rozliczeniowe, przewidziane głównie do wykonywania transakcji masowych i detalicznych. Obecnie nie ma pewności, czy dyrektywa SFD w pełni chroni rozliczenia nocne, ponieważ obejmuje tylko zlecenia transferów, które dokonywane są w tym samym dniu kalendarzowym („dzień otwarcia postępowania upadłościowego”). Ścisła interpretacja dyrektywy SFD może wskazywać, że zlecenie transferu, które zostało wprowadzone do systemu w dniu t-1 jest chronione jedynie w przypadku, gdy przetwarzanie partii zleceń jest ukończone przed północą, natomiast gdy zlecenie to znajdzie się w partii przetwarzanej po północy, nie jest już chronione. Oznaczałoby to wyłączenie znacznej liczby zleceń spod zakresu stosowania tej dyrektywy i dlatego proponuje się, aby wyraz „dzień” zastąpić odniesieniem do „dnia roboczego zdefiniowanego w zasadach funkcjonowania systemu”.

Ponadto dodaje się odniesienie do „operatora systemu”, aby jasno określić, kto powinien posiadać wiedzę o otwarciu postępowania upadłościowego (agent rozrachunkowy, partner centralny lub izba rozliczeniowa).

Ustęp 4 (nowy): ustęp ten ma na celu wyraźne określenie momentu wprowadzenia w przypadku systemów interoperacyjnych, aby dostosować dyrektywę SFD do powiązań wynikających z interoperacyjności, które mogą powstać w wyniku wprowadzenia kodeksu. Jeżeli nie ma pełnej jasności co do tego, które zasady funkcjonowania systemu mają zastosowanie, interoperacyjność może narażać uczestników systemu lub nawet sam system, na skutki uboczne błędów powstałych w innym systemie, z którym dany system współdziała. Narastającym problemem jest brak jasności co do obowiązujących zasad, ponieważ istnieje coraz większe zapotrzebowanie na interoperacyjność systemów (zjawisko potęgowane przez dyrektywę MiFID i kodeks).

Artykuł 5 dyrektywy SFD

Jeżeli chodzi o „moment wprowadzenia do systemu”, proponuje się, aby w przypadku systemów interoperacyjnych jednoznacznie określić, że na zasady dotyczące momentu odwołania obowiązujące w jednym systemie nie mają wpływu zasady innego systemu, z którym dany system współdziała.

Artykuł 9 dyrektywy SFD

Liczne systemy funkcjonują na zasadzie mechanizmów ustanawiania zabezpieczeń, gdzie uczestnicy dostarczają zabezpieczenie do systemu, często w trybie automatycznym, lub w których tworzy się zbiór zabezpieczeń w celu ochrony rozliczeń w przypadku sytuacji awaryjnych. W warunkach interoperacyjności takie dostarczanie zabezpieczenia nie jest wyraźnie chronione dyrektywą SFD w jej obecnym brzmieniu. Dlatego proponuje się, aby w ust. 1 dodać odniesienie do systemu.

Ponadto skreśla się wyraz „przyszły”, który pojawia się dwukrotnie w odniesieniu do Europejskiego Banku Centralnego.

Artykuł 10 dyrektywy SFD

W ślad za wnioskowanymi zmianami odnoszącymi się do art. 2 lit. o) i art. 3 ust. 1 proponuje się, aby podczas zgłaszania systemów do Komisji, państwa członkowskie wskazywały także operatora systemu. Obowiązek ten dotyczyłby zarówno systemów obecnych, jak i przyszłych.

Artykuł 2: Zmiany dotyczące dyrektywy w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych („dyrektywa FCD”)

Artykuł 1 dyrektywy FCD „Przedmiot i zakres”

Artykuł 1 ust. 2 zawiera kilka odniesień do dyrektyw wspólnotowych, które stały się nieaktualne i zostały zastąpione przez inne dyrektywy. W przypadku tego ustępu proponowane zmiany to wyłącznie korekty natury technicznej.

Artykuł 1 ust. 4 lit. a): Dostarczane zabezpieczenie finansowe składa się ze środków pieniężnych lub instrumentów finansowych. W procesie wdrażania dyrektywy FCD trzy państwa członkowskie – Republika Czeska, Francja i Szwecja – uwzględniają szczególne rodzaje należności, np. wierzytelności kredytowe lub inne, jako składniki aktywów, które mogą służyć jako zabezpieczenie na podstawie dyrektywy FCD. Po przyjęciu niniejszej dyrektywy wierzytelności kredytowe kwalifikujące się do zabezpieczenia operacji kredytowych banku centralnego zostaną dodane jako trzecia kategoria w odniesieniu do całej Wspólnoty.

Ustęp 5: Przedstawiony jest odmienny sposób postępowania w odniesieniu do dowodów na dostarczenie zabezpieczenia w postaci wierzytelności kredytowych Dotychczasowe metody przedstawiania dowodów dotyczących dostarczenia zabezpieczenia w postaci papierów wartościowych w formie zapisu na rachunku lub w rejestrze (rejestrowanych papierów wartościowych) lub środków pieniężnych są nieodpowiednie w przypadku wierzytelności kredytowych. Biorąc pod uwagę dość zróżnicowaną praktykę oraz zainteresowanie rynków finansowych posiadaniem prostych i sprawnie działających procedur, należy poprzestać na umieszczeniu wierzytelności w wykazie przedkładanym przyjmującemu zabezpieczenie, bez podawania szczegółowych danych dotyczących wykorzystania wierzytelności kredytowych dostarczonych jako zabezpieczenie lub metod ich identyfikacji. Wykaz ten można przedłożyć w formie pisemnej lub w równoważny, prawnie wiążący sposób, w tym za pośrednictwem środków elektronicznych, ponieważ część krajowych banków centralnych stosuje wykazy elektroniczne.

Ustęp 6: W odróżnieniu od środków pieniężnych lub instrumentów finansowych wierzytelności kredytowe nie są wymienne. Tym samym przyjmujący zabezpieczenie, który wykonuje swoje prawo korzystania nie może w momencie zakończenia transakcji zwrócić równoważnego zabezpieczenia dającemu zabezpieczenie. Dlatego właściwym byłoby jednoznaczne wskazanie, że prawo korzystania przedstawione w art. 5 nie powinno obowiązywać w odniesieniu do wierzytelności kredytowych.

Artykuł 2 dyrektywy FCD „Definicje”

Artykuł 2 ust. 1 lit. b): W definicji „uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych polegających na przeniesieniu tytułu” dodano wyrazy „lub dokonuje cesji zabezpieczeń finansowych”, aby dokonać rozróżnienia między przeniesieniem prawa własności środków pieniężnych lub instrumentów finansowych z jednej strony, a cesją wierzytelności kredytowych z drugiej strony.

Artykuł 2 ust. 1 lit. o): Definicje wierzytelności kredytowej

W art. 2 ust. 1 dodano nową lit. o) w celu zdefiniowania pojęcia „wierzytelność kredytowa”. Proponuje się szeroką definicję wierzytelności kredytowej z uwzględnieniem różnych cech charakterystycznych, jakie mogą wystąpić w różnych porządkach prawnych i na różnych rynkach w UE.

Artykuł 2 ust. 2: Ustęp ten wyjaśnia, że w przypadku wierzytelności kredytowych, nie tylko sama wierzytelność, lecz również możliwość pobierania - do odwołania - przychodów z tej wierzytelności, nie powinna naruszać sytuacji przyjmującego zabezpieczenie w stosunku do ustanowienia zabezpieczenia finansowego.

Artykuł 3 dyrektywy FCD „Wymagania formalne”

Jednym z utrudnień stojących na drodze efektywnemu wykorzystywaniu wierzytelności kredytowych jest wymóg, zgodnie z którym ustanowienie, ważność lub dopuszczalność jako dowód zabezpieczenia finansowego dostarczonego w postaci wierzytelności kredytowych na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych są uzależnione od wykonania czynności formalnej (np. rejestracji lub powiadomienia ex ante dłużnika o przedstawieniu wierzytelności kredytowej jako zabezpieczenia). Kilka państw członkowskich (np. Finlandia, Grecja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy i Słowenia) wymagają powiadomienia ex ante , a w innych (np. w Austrii, Belgii, Grecji, Hiszpanii i Słowenii) istnieje system rejestracji. Pozostałe państwa członkowskie (np. Francja, Niemcy, Portugalia i Zjednoczone Królestwo) nie stosują żadnego z tych rozwiązań.

Artykuł 3 ust. 1 (nowe zdanie) ma zapewnić, iż wykorzystania wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia nie można będzie unieważnić na podstawie braku rejestracji lub niepowiadomienia dłużnika. Nie oznacza to, że powinien istnieć zakaz takich czynności jak rejestracja lub powiadomienie dłużnika; zamierzeniem jest raczej wyeliminowanie ryzyka związanego z możliwością unieważnienia na tej podstawie. W niektórych porządkach prawnych utrzymanie wymogów dotyczących rejestracji i powiadamiania może być uznane za korzystne z punktu widzenia celów innych niż ważność transakcji (na przykład ze względu na możliwość zgłoszenia sprzeciwu).

Artykuł 3 ust. 3 dotyczy dwóch dodatkowych kwestii, które mają ułatwić stosowanie wierzytelności kredytowych jako zabezpieczeń. Kwestia pierwsza odnosi się do ewentualnego wykonania prawa do kompensaty, przez dłużnika wierzytelności kredytowej ustanowionej jako zabezpieczenie. W niektórych porządkach prawnych opcja ta może zagrozić sytuacji przyjmujących zabezpieczenia, ponieważ zabezpieczenie może przestać istnieć, jeżeli dłużnik wykona swoje prawo do kompensaty wobec wierzycieli wierzytelności kredytowej i wobec osób, na rzecz których wierzyciele przenieśli lub zastawili wierzytelność kredytową lub w inny sposób wykorzystali ją jako zabezpieczenie. Dlatego stwierdza się, że dłużnicy, jeżeli sobie tego życzą, powinni mieć możliwość skutecznego odstąpienia od prawa do kompensaty wobec tych osób, w trybie umownym (a zgoda ta powinna być nadrzędna wobec ewentualnych kolidujących przepisów prawa krajowego).

Kwestia druga dotyczy przestrzegania tajemnicy bankowej. W niektórych porządkach prawnych udostępnienie przyjmującemu zabezpieczenie danych dotyczących dłużnika i wierzytelności kredytowej przez bank pierwotnego wierzyciela może być równoznaczne z naruszeniem tajemnicy bankowej. W związku z tym strony nie byłyby skłonne przedstawiać wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia bądź też przyjmujący zabezpieczenia nie byliby w stanie uzyskać wystarczających informacji na temat wierzytelności kredytowej lub dłużnika. Również w tym przypadku dłużnicy powinni mieć możliwość skutecznego odstąpienia wobec wierzyciela od swoich praw wynikających z tajemnicy bankowej, do celów wykorzystania wierzytelności kredytowej jako zabezpieczenia, w trybie umownym.

Powyższe przepisy nie powinny w żaden sposób rzutować na prawa konsumentów indywidualnych uwzględnione w proponowanej dyrektywie w sprawie kredytu konsumenckiego. Dyrektywa ta, ze względu na ochronę konsumentów, stanowi, że w przypadku przeniesienia praw wierzyciela na osobę trzecią, konsument ma prawo do stosowania wobec cesjonariusza sposobu obrony, którym dysponował wobec pierwotnego wierzyciela, w tym do kompensaty. Ponadto konsument powinien być informowany o cesji, z wyjątkiem sytuacji, w której wierzyciel nadal zajmuje się obsługą kredytu dla tego konsumenta. Konsumentowi nie przysługuje uprawnienie do zrzeczenia się praw nadanych mu w ramach proponowanej dyrektywy. Aby utrzymać ten poziom ochrony konsumenta również w przypadkach, w których umowy kredytowe są zabezpieczeniami kwalifikowanymi, powyższe przepisy nie naruszają przyszłej dyrektywy w sprawie kredytu konsumenckiego.

Artykuł 4 dyrektywy FCD „Wykonywanie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych”

„Przeniesienie własności” w art. 4 ust. 3: Przepis ten umożliwiał niektórym państwom członkowskim opcyjne wyłączenie prawa do przeniesienia własności na rzecz przyjmującego zabezpieczenie. Przeniesienie własności oznacza, co do zasady, że przyjmujący zabezpieczenie w przypadku wystąpienia zdarzenia uprawniającego do egzekwowania może – pod pewnymi warunkami – zatrzymać dane aktywa jako własne, a nie dokonywać ich sprzedaży. Żadne państwo członkowskie nie skorzystało z tej opcji. W związku z tym wszystkie państwa członkowskie uznają obecnie przeniesienie własności na rzecz przyjmującego zabezpieczenie w przypadku wystąpienia zdarzenia uprawniającego do egzekwowania. Dlatego też art. 4 ust. 3 stał się nieaktualny i w celu uproszczenia przepisów został skreślony.

2008/0082 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji[13],

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego[14],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[15],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[16],

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych[17] ustanowiła system, w ramach którego zarówno uczestnikom krajowym, jak i zagranicznym zapewnia się zamknięcie zleceń transferu i kompensowanie oraz egzekwowalność zabezpieczeń.

2. W sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady oceniającym dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń[18] Komisja stwierdziła, że dyrektywa 98/26/WE zasadniczo dobrze spełnia swoją funkcję. Podkreślono, że w obszarze systemów płatności i rozrachunku papierów wartościowych trwają prace nad kilkoma ważnymi zmianami i stwierdzono również, iż istnieje potrzeba wyjaśnienia i uproszczenia dyrektywy 98/26/WE.

3. Główna zmiana polega jednak na rosnącej skali powiązań między systemami, które w czasie powstawania dyrektywy 98/26/WE funkcjonowały prawie wyłącznie w układzie krajowym i niezależnym od siebie. Zmiana ta jest jednym ze skutków wprowadzenia dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG[19], a także europejskiego kodeksu postępowania w zakresie rozliczeń i rozrachunków[20]. W celu dostosowania się do tych zjawisk należy wyjaśnić pojęcie systemu interoperacyjnego oraz zakres odpowiedzialności operatorów systemów.

4. Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych[21] stworzyła ujednolicone wspólnotowe ramy prawne dla (transgranicznego) stosowania zabezpieczeń finansowych i w ten sposób zniosła większość wymagań formalnych tradycyjnie nakładanych na uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń.

5. Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego zdecydowała o wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2007 r. wierzytelności kredytowych kwalifikujących się do zabezpieczenia operacji kredytowych Eurosystemu. Aby osiągnąć maksymalne skutki gospodarcze tego rozwiązania, Europejski Bank Centralny zalecił rozszerzenie zakresu prawnego dyrektywy 2002/47/WE. W sprawozdaniu z oceny dyrektywy w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych 2002/47/WE dla Parlamentu Europejskiego i Rady[22] Komisja zajęła się tą kwestią i zgodziła się z opinią Europejskiego Banku Centralnego. Wykorzystanie wierzytelności kredytowych zwiększy rezerwy dostępnych zabezpieczeń, a harmonizacja przepisów prawnych zawartych w dyrektywie 2002/47/WE przyczyniłaby się do powstania jednakowych warunków dla instytucji kredytowych we wszystkich państwach członkowskich. Jeżeli nastąpiłyby dalsze ułatwienia w zakresie stosowania wierzytelności kredytowych jako zabezpieczeń, korzyści odnieśliby również konsumenci/dłużnicy, ponieważ stosowanie wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia mogłoby ostatecznie doprowadzić do zwiększenia konkurencji i większej dostępności kredytów.

6. Aby wykorzystywanie wierzytelności kredytowych stało się łatwiejsze, istotne jest zniesienie lub zakazanie przepisów administracyjnych, które powodowałyby niewykonalność cesji wierzytelności kredytowych, takich jak obowiązek powiadamiania i rejestracji. Analogicznie, aby nie narażać na szwank interesów podmiotów przyjmujących zabezpieczenie, dłużnicy powinni mieć możliwość zrzekania się praw do kompensaty przysługujących im wobec wierzycieli. To samo uzasadnienie dotyczy również potrzeby wprowadzenia opcji umożliwiającej dłużnikowi wyrażenie zgody na udostępnianie informacji objętych tajemnicą bankową, ponieważ w przeciwnym razie przyjmujący zabezpieczenie może nie dysponować wystarczającymi informacjami, aby prawidłowo ocenić wartość wierzytelności kredytowych mających stanowić zabezpieczenie. [Przepisy te nie naruszają przepisów dyrektywy w sprawie kredytu konsumenckiego [……].

7. Państwa członkowskie nie skorzystały z przewidzianej w art. 4 ust. 3 dyrektywy 2002/47/WE możliwości opcyjnego wyłączenia prawa do przeniesienia własności na rzecz przyjmującego zabezpieczenie. W związku z tym przepis ten należy skreślić.

8. Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 98/26/WE i 2002/47/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany dyrektywy 98/26/WE

W dyrektywie 98/26/WE wprowadza się następujące zmiany:

9. W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

10. w lit. a) wyraz „ecu” zastępuje się wyrazem „euro”.

11. litera c) tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„- operacjami przeprowadzanymi przez banki centralne państw członkowskich lub Europejski Bank Centralny w ramach wykonywania przez nie funkcji banków centralnych.”

12. W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

13. litera b) tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:

„- instytucję kredytową, jak zdefiniowano w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[23], włączając instytucje wymienione w wykazie zawartym w art. 2 tej dyrektywy,

- przedsiębiorstwo inwestycyjne, jak zdefiniowano w art. 4 ust. 1 pkt 1) dyrektywy 2004/39/WE[24], z wyjątkiem instytucji wymienionych w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, lub”

14. w lit. f) wyrażenie:

„termin »uczestnik« oznacza instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego lub izbę rozliczeniową.”

otrzymuje brzmienie:

„termin »uczestnik« oznacza instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego, izbę rozliczeniową lub system.”

15. litera g) otrzymuje brzmienie:

„g) termin »uczestnik pośredni« oznacza instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego, izbę rozliczeniową lub system, które posiadają stosunki umowne z instytucją uczestniczącą w systemie i realizującą zlecenia transferu, co umożliwia uczestnikowi pośredniemu przekazywanie zleceń transferu przez system;”

16. litera h) otrzymuje brzmienie:

„h) termin »papiery wartościowe« oznacza wszystkie instrumenty, o których mowa w części C załącznika 1 do dyrektywy 2004/39/WE;"

17. litera m) otrzymuje brzmienie:

„m) termin »zabezpieczenie« oznacza wszystkie zbywalne aktywa, włączając wierzytelności kredytowe kwalifikujące się jako zabezpieczenie operacji kredytowych banku centralnego, dostarczone w ramach zastawu (w tym pieniądze dostarczone jako zastaw), umowy odkupu lub podobnej umowy, lub w innej formie, w celu zabezpieczenia praw i zobowiązań, które potencjalnie mogą powstać w związku z systemem lub zostały dostarczone bankom centralnym państw członkowskich lub Europejskiemu Bankowi Centralnemu;”

18. dodaje się lit. n) i lit. o) w brzmieniu:

„n) termin »system interoperacyjny« oznacza system, który zawiera umowę z jednym systemem lub z wieloma systemami, co pociąga za sobą ustanowienie wspólnych rozwiązań, a nie samo przyłączenie do istniejących rozwiązań w zakresie usług standardowych;

o) termin »operator systemu« oznacza podmiot odpowiedzialny za codzienną eksploatację systemu. Operator systemu może również prowadzić działalność jako agent rozrachunkowy, partner centralny lub izba rozliczeniowa.”

19. W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

20. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Zlecenia transferu i kompensowanie są prawnie wymagalne i nawet w przypadku postępowania upadłościowego wobec uczestnika lub systemu interoperacyjnego są wiążące dla osób trzecich pod warunkiem, że zlecenia transferu zostały wprowadzone do systemu przed momentem otwarcia postępowania upadłościowego, jak zdefiniowano w art. 6 ust. 1.

Gdy, wyjątkowo, zlecenia transferu są wprowadzone do systemu po otwarciu postępowania upadłościowego i są zrealizowane w ciągu dnia roboczego zdefiniowanego w zasadach funkcjonowania systemu, podczas którego nastąpi otwarcie takiego postępowania, będą one prawnie wymagalne i wiążące dla osób trzecich jedynie wtedy, gdy po terminie rozrachunku operator systemu udowodni, że nie wiedział ani nie powinien był wiedzieć o otwarciu takiego postępowania.”

21. dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. W przypadku systemów interoperacyjnych, każdy system ustala własne zasady dotyczące momentu wprowadzenia do tego systemu. Na zasady jednego systemu dotyczące momentu wprowadzenia nie mają wpływu zasady innych systemów, z którymi współdziała dany system.”

22. W art. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku systemów interoperacyjnych, każdy system ustala własne zasady dotyczące momentu odwołania w tym systemie. Na zasady jednego systemu dotyczące momentu odwołania nie mają wpływu zasady innych systemów, z którymi współdziała dany system.”

23. Artykuł 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Prawa systemu lub uczestnika do zabezpieczenia przekazanego mu w związku z systemem oraz prawa banków centralnych państw członkowskich lub Europejskiego Banku Centralnego do przekazanego im zabezpieczenia nie są naruszane przez postępowanie upadłościowe wobec uczestnika lub kontrahenta banków centralnych państw członkowskich lub Europejskiego Banku Centralnego, który dostarczył zabezpieczenie. Takie zabezpieczenie może być zrealizowane w celu zaspokojenia tych praw.”

24. Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 10

Państwa członkowskie określają systemy oraz odpowiednich operatorów systemów, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa, zgłaszają dane systemy i operatorów Komisji oraz informują Komisję o władzach wyznaczonych zgodnie z art. 6 ust. 2.

Operator systemu wskazuje państwu członkowskiemu, którego prawo stosuje, uczestników tego systemu, w tym uczestników pośrednich, jeżeli tacy są, jak również każdą zmianę w tym zakresie.”

Artykuł 2

Zmiany dyrektywy 2002/47/WE

W dyrektywie 2002/47/WE wprowadza się następujące zmiany:

25. Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

26. ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) bank centralny, Europejski Bank Centralny, Bank Rozrachunków Międzynarodowych, wielostronny bank rozwoju, jak określono w załączniku VI część 1 sekcja 4 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[25], Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Europejski Bank Inwestycyjny;”

27. ustęp 2 lit. c) ppkt (i) do (iv) otrzymują brzmienie:

„(i) instytucję kredytową, jak określono w art. 4 pkt 1) dyrektywy 2006/48/WE, włączając instytucje wymienione w art. 2 tej dyrektywy;

(ii) przedsiębiorstwo inwestycyjne, jak określono w art. 4 ust. 1 pkt 1) dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[26];

(iii) instytucję finansową, jak określono w art. 4 pkt 5) dyrektywy 2006/48/WE;

(iv) zakład ubezpieczeń, jak określono w art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 92/49/EWG[27] i zakład ubezpieczeń jak określono w art. 1 lit. a) dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[28];

28. ustęp 4 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) Ustanowienie zabezpieczenia finansowego wymaga, aby składało się ono z gotówki, instrumentów finansowych lub wierzytelności kredytowych kwalifikujących się jako zabezpieczenie operacji kredytowych banku centralnego;”

29. w ust. 5 po akapicie drugim dodaje się zdanie w brzmieniu:

„W przypadku wierzytelności kredytowych umieszczenie ich w wykazie wierzytelności dostarczonej na piśmie lub w równoważny, prawnie wiążący sposób, w tym za pomocą środków elektronicznych, przyjmującemu zabezpieczenie jest wystarczające do udowodnienia faktu wykorzystania i identyfikacji wierzytelności dostarczonej jako zabezpieczenie.”

30. dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6. Artykuł 5 nie stosuje się do wierzytelności kredytowych.”

31. W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

32. ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

(i) litera b) otrzymuje brzmienie:

„b) »uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych polegające na przeniesieniu tytułu« oznacza uzgodnienie, włączając umowę odkupu, na podstawie którego dający zabezpieczenie przenosi pełne prawo własności zabezpieczeń finansowych lub dokonuje cesji zabezpieczeń finansowych na przyjmującego zabezpieczenie w celu zagwarantowania lub zabezpieczenia w inny sposób wykonania odpowiednich zobowiązań finansowych;”

(ii) dodaje się lit. o) w brzmieniu:

„o) »wierzytelność kredytowa« oznacza wierzytelności pieniężne powstałe na podstawie umowy, w której instytucja kredytowa, określona w art. 4 pkt 1 dyrektywy 2006/48/WE, włączając instytucję wymienioną w art. 2 tej dyrektywy, udziela kredytu w formie pożyczki.”

33. w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Ewentualne prawo zastąpienia lub cofnięcia zabezpieczenia przekraczającego wymagane zabezpieczenie finansowe na rzecz dającego zabezpieczenie lub, w przypadku wierzytelności kredytowych, prawo do pobierania (do odwołania) przychodów z tych wierzytelności kredytowych,, nie powinno naruszać sytuacji przyjmującego zabezpieczenie w stosunku do ustanowienia zabezpieczenia finansowego, określonego w niniejszej dyrektywie.”

34. W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

35. w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku gdy wierzytelności kredytowe są dostarczane jako zabezpieczenie finansowe, państwa członkowskie nie wymagają, aby ustanowienie, ważność lub dopuszczalność jako dowód zabezpieczenia finansowego dostarczonego w postaci wierzytelności kredytowych na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, były uzależnione od wykonania jakiejkolwiek czynności formalnej, takiej jak rejestracja lub powiadomienie dłużnika o wierzytelności kredytowej dostarczonej jako zabezpieczenie.”

36. dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:

„3. Państwa członkowskie zapewniają, że dłużnicy wierzytelności kredytowych mogą skutecznie zrzec się, na piśmie lub w równoważny, prawnie wiążący sposób:

(i) praw do kompensaty, jakie przysługują im wobec wierzycieli wierzytelności kredytowych i wobec osób, na rzecz których wierzyciel przeniósł lub zastawił wierzytelność kredytową lub w inny sposób wykorzystał ją jako zabezpieczenie, oraz

(ii) praw związanych z tajemnicą bankową, która w przeciwnym razie uniemożliwiałaby wierzycielowi wierzytelności kredytowej pozyskanie informacji na temat wierzytelności kredytowej lub dłużnika lub ograniczałaby możliwość pozyskania takich informacji - do celów wykorzystania wierzytelności kredytowej jako zabezpieczenia.”

[4. Przepisy ust. 1 - 3 nie naruszają przepisów dyrektywy w sprawie kredytu konsumenckiego …/xxx/WE.]

37. Artykuł 4 ust. 3 skreśla się.

Artykuł 3

Transpozycja

1. Państwa członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 1 października 2009 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie zaczną stosować te przepisy od dnia 1 października 2010 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Artykuł 5

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący[pic][pic][pic]

[1] Dz.U. L …

[2] Dyrektywa 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, Dz.U. L 168 z 27.6.2002, s. 43 i dyrektywa 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń, Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45.

[3] Kodeks postępowania znajduje się na stronie internetowej Komisji Europejskiej:

http://WE.europa.eu/internal_market/financial-markets/docs/code/code_en.pdf

[4] Wytyczne opublikowano na stronie internetowej Komisji:

http://WE.europa.eu/internal_market/financial-markets/docs/code/guideline_en.pdf

[5] Dz.U L …

[6] Dz.U L …

[7] Dz.U L …

[8] COM(2005) 657

[9] COM (2006)833

[10] http://europa.eu.int/comm/internal_market/financial-markets

[11] Doradcza i monitorująca grupa ekspertów ds. rozrachunków i rozliczeń

[12] Zob. załącznik

[13] Dz.U […], […], s. […].

[14] Dz.U […], […], s. […].

[15] Dz.U […], […], s. […].

[16] Dz.U[…], […], s. […].

[17] Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45.

[18] COM (2005) 657 wersja ostateczna/2 z 4.7.2006.

[19] Dz.U L 149 z 30.10.2004, s. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2007/44/WE (Dz.U L 247 z 21.9.2007, s. 1).

[20] „http://WE.europa.eu/internal_market/financial-markets/docs/code/code_en.pdf”

[21] Dz.U L 168 z 27.6.2002, s. 43.

[22] COM (2006) 833 wersja ostateczna z 20.12.2006 r.

[23] Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1.

[24] Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1.

[25] Dz.U L 177 z 30.6.2006, s. 1.

[26] Dz.U L 145 z 30.4.2004, s. 1.

[27] Dz.U L 228 z 11.8.1992, s. 1.

[28] Dz.U L 345 z 19.12.2002, s. 1.

52008PC0213