[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 21.9.2006

KOM(2006) 514 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY, PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO

w sprawie wykonania dyrektywy 1997/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość

PRZEDMOWA

Celem niniejszego komunikatu jest złożenie sprawozdania Radzie, Parlamentowi Europejskiemu i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu z wykonania dyrektywy 1997/7/WE w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość .

W załączniku II zamieszczono także kwestionariusz do publicznej konsultacji. Cel tego kwestionariusza oraz procedura odpowiadania na niego są również częścią wymienionego załącznika.

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY, PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO

w sprawie wykonania dyrektywy 1997/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SPIS TREŚCI

PRZEDMOWA 2

1. Wprowadzenie 4

2. Główne przepisy dyrektywy 5

3. Definicje - Artykuł 2 6

4. Zakres stosowania – artykuł 3 wyłączenia 7

5. Wymogi wcześniejszego informowania – artykuł 4 8

6. Pisemne potwierdzenie informacji – artykuł 5 9

7. Prawo odstąpienia od umowy – Artykuł 6 10

8. Wykonanie umowy – artykuł 7 12

9. Ograniczenia użytkowania niektórych środków porozumiewania się na odległość – artykuł 10 12

10. Wnioski 13

ZAŁĄCZNIK I 14

ZAŁĄCZNIK II 16

ZAŁĄCZNIK III 20

ZAŁĄCZNIK IV 21

1. WPROWADZENIE

Wszystkie państwa członkowskie dokonały transpozycji dyrektywy 1997/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość[1] („dyrektywa”) na grunt prawa krajowego (por. załącznik I). W niniejszym dokumencie („sprawozdanie") Komisja złoży sprawozdanie na temat wykonania dyrektywy, zgodnie z jej art. 15 ust. 4[2]. Opóźnienia w osiągnięciu zgodności z art. 15 ust. 4 przez Komisję początkowo wynikały z późnej transpozycji przez niektóre z 15 państw członkowskich. Komisja postanowiła opóźnić publikację sprawozdania w oczekiwaniu na przystąpienie 10 państw członkowskich, aby opracowane sprawozdanie obejmowało sytuację we wszystkich 25 państwach członkowskich.

Do niniejszego sprawozdania dołączono kwestionariusz („kwestionariusz”) w załączniku II. Celem wymienionego kwestionariusza jest przeprowadzenie konsultacji z zainteresowanymi stronami w sprawie pewnej liczby zagadnień związanych z dyrektywą. Komisja będzie w szczególności sprawdzać, czy krajowe różnice w transpozycji wynikające z wariantów regulacyjnych w dyrektywie i z zastosowania klauzuli minimum w art. 14, zgodnie z którą państwa członkowskie mogą, dla zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumentów, przyjąć bądź utrzymać w mocy surowsze przepisy, o ile są zgodne z traktatem, miały wpływ na rynek wewnętrzny i na zaufanie przedsiębiorstw i konsumentów do handlu transgranicznego.

Komisja nie uważa, aby przedstawienie wniosku dotyczącego zmiany dyrektywy było właściwie przed zakończeniem fazy diagnostycznej przeglądu wspólnotowego dorobku prawnego w zakresie ochrony konsumenta („dorobek prawny”) (por. załącznik III). Celem przeglądu jest ocena ewentualnych uchybień w zakresie ochrony konsumenta, w szczególności w świetle nowych praktyk marketingowych i technologii, takich jak internet i handel mobilny, oraz określenia niespójności między poszczególnymi dyrektywami dotyczącymi konsumentów w ramach tego przeglądu. Na podstawie wyników konsultacji rozpoczętych kwestionariuszem i na podstawie wyników przeglądu Komisja przeanalizuje potrzebę dalszych inicjatyw prawodawczych w dziedzinie sprzedaży na odległość zgodnie z zasadami lepszego stanowienia prawa, jakimi kieruje się Komisja w ramach uproszczenia otoczenia regulacyjnego[3].

W ramach analizy krajowych transpozycji dyrektywy Komisja często korzystała z tłumaczeń. Niektóre z problemów dotyczących krajowych transpozycji, które wymieniono w niniejszym sprawozdaniu, mogą zatem wynikać z problemów tłumaczeniowych.

2. GłÓWNE PRZEPISY DYREKTYWY

Celem dyrektywy jest zapewnienie, że konsumenci, którzy kupują drogą sprzedaży na odległość towary lub usługi, czyli bez żadnego kontaktu twarzą w twarz z dostawcą, nie są w gorszej pozycji niż konsumenci kupujący w trakcie kontaktu twarzą w twarz.

Dyrektywa obejmuje towary i usługi. Jednak w art. 3 ograniczono stosowanie dyrektywy poprzez wyłączenie niektórych rodzajów umów z wszystkich lub niektórych przepisów dyrektywy. Te wyłączenia są uzasadnione ze względu na naturę objętych nimi towarów lub usług. Usługi finansowe ze względu na ich złożoność i wartość są w ramach tych wyłączeń i zostały objęte dyrektywą dotyczącą marketingu na odległość usług finansowych 2002/65/WE[4], która również zostanie poddana przeglądowi w niedalekiej przyszłości[5]. Z tego powodu niniejsze sprawozdanie nie obejmuje usług finansowych. Przegląd dyrektywy 2002/65/WE weźmie jednak pod uwagę odpowiednie wnioski z przeglądu niniejszej dyrektywy (np. wnioski dotyczące „trwałego nośnika informacji”).

W art. 4 dyrektywy wymieniono informacje, które konsument musi dostać, zanim zawrze umowę na odległość. Informacje to odpowiadają informacjom, które byłyby dostępne, gdyby konsument dokonywał zakupu twarzą w twarz, czyli np. główne cechy charakterystyczne towarów lub usług oraz cena włącznie z podatkami. Dyrektywa podaje również, w jakim czasie i w jaki sposób informacja musi zostać przekazana.

Aby ochronić konsumentów po zawarciu umowy, zgodnie z art. 5 należy konsumentowi podać adres, pod którym może złożyć reklamację. Ten wymóg należy spełnić na piśmie lub na innym trwałym nośniku informacji w określonych ramach czasowych. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust 1 większość wcześniej wymienionych informacji, wraz z dodatkowymi informacjami, które są istotne po zawarciu umowy, np. istniejące usługi i gwarancje posprzedażne, muszą również zostać potwierdzone w ten sposób w większości przypadków.

Ponieważ konsument, który kupuje towary lub usługi na odległość, nie może w pełni ocenić, czy jego zakup odpowiada temu, czego potrzebuje w chwili zamówienia, w dyrektywie zawarto prawo odstąpienia od umowy w terminie co najmniej 7 dni roboczych. Korzystając z tego prawa, konsument nie musi uzasadniać swojej decyzji. Nie powinno nakładać się na niego żadnej kary, a zwrot pieniędzy musi nastąpić szybko. Można jedynie obciążyć go kosztami zwrotu. Zgodnie z art. 6 ust. 3 niektóre towary i usługi są wyłączone z prawa odstąpienia od umowy ze względu na ich naturę (np. towary szybko psujące się).

Dyrektywa chroni również konsumentów przed zbyt długimi terminami działania. Zgodnie z art. 7 umowa musi zostać zrealizowana w terminie 30 dni od następnego dnia po wysłaniu zamówienia do dostawcy. Państwom członkowskim pozostawiono prawo decyzji w zakresie wprowadzenia przepisów w sprawie towarów lub usług zastępczych, gdy pierwotnie zamówione są niedostępne. Jeżeli wymienione prawo decyzji nie zostało wykorzystane lub kiedy dostawca nie dokonuje wymiany, konsument ma prawo do pełnego zwrotu pieniężnego w terminie 30 dni.

Zgodnie z art. 10 potrzebna jest wcześniejsza zgoda konsumenta, gdy dostawca korzysta z faksu lub automatycznego urządzenia wywołującego. Inne środki porozumiewania się na odległość mogą być tylko wtedy zastosowane, kiedy konsument nie wyraża sprzeciwu.

Niniejsze sprawozdanie nie obejmuje przepisów zawartych w art. 9 dotyczącym dostaw niezamówionych, ponieważ zostaną one zastąpione i w pełni zharmonizowane przez art. 15 dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych[6]. Przepisy art. 8 na temat płatności kartą nie będą również omawiane w ramach niniejszego sprawozdania w świetle trwających negocjacji w sprawie wniosku Komisji na temat usług płatniczych[7], w którym wnosi się o skreślenie art. 8. Przepisy dotyczące odwołań (art. 11) zostaną przeanalizowane w szerszym kontekście przeglądu i prac Komisji w zakresie odwołań.

3. DEFINICJE - ARTYKUł 2

W art. 2 zdefiniowano kluczowe pojęcia stosowane w dyrektywie. Definicje „ konsumenta ” i „ dostawcy ” nie są specyficzne dla uregulowań dotyczących sprzedaży na odległość i będą analizowane w szerszym kontekście przeglądu dorobku prawnego.

Definicja „ umowy zawieranej na odległość ” w art. 2 ust. 1 nie przyniosła żadnych szczególnych problemów. Państwa członkowskie ogólnie dość wiernie odtworzyły brzmienie dyrektywy. Chociaż Komisja nie otrzymała szczególnych skarg dotyczących pojęcia „zorganizowanych systemów sprzedaży bądź świadczenia usług na odległość ”, uważa, że konsumenci mogą nie być świadomi faktu, że dyrektywy nie stosuje się, kiedy dostawca handluje na odległość w przypadku działalności ad hoc. Pewna liczba państw członkowskich, w tym Francja, Łotwa i Słowacja, nie dokonała transpozycji tego pojęcia, może w celu poradzenia sobie z problemem.

Komisja uważa, że obecna definicja „ środków porozumiewania się na odległość ” jest wystarczająco elastyczna, aby objąć nowe środki porozumiewania się na odległość, takie jak handel mobilny (czyli handel podejmowany poprzez usługę krótkich wiadomości tekstowych). Jej transpozycję należy jednak wyjaśnić z niektórymi państwami członkowskimi. Na przykład wydaje się, że Republika Czeska wyłączyła „ korespondencję ”.

Republika Czeska, Dania, Niemcy, Francja, Grecja, Łotwa, Polska, Szwecja, Austria, Słowacja i Słowenia nie przekazały Komisji transpozycji definicji „operatora środka porozumiewania się” , natomiast transpozycje Hiszpanii, Litwy, Malty i Niderlandów wymagają wyjaśnienia.

Dalsze kwestie związane z definicjami pojawią się w innych częściach niniejszego sprawozdania, w miarę jak się będą nasuwały.

4. ZAKRES STOSOWANIA – ARTYKUł 3 WYłąCZENIA

W art. 3 ograniczono zakres dyrektywy poprzez wyłączenie niektórych rodzajów umów zawieranych na odległość ze wszystkich lub niektórych przepisów dyrektywy. Komisja powinna ustalić, czy wyłączenia są nadal właściwe, czy powinny zostać zmienione, rozszerzone lub uchylone. Niniejsze sprawozdanie analizuje pewną liczbę problemów napotkanych przez Komisję.

Państwa członkowskie dokonały transpozycji wymienionych wyłączeń na różne sposoby. Na przykład wydaje się, że Niderlandy wyłączyły jedynie budowę mienia nieruchomego, ale nie jego sprzedaż.

Komisja napotkała pewną liczbę kwestii wymagających wyjaśnienia. Belgia na przykład nie przekazała Komisji swojej transpozycji wyłączeń w art. 3, poza usługami finansowymi. Komisja wie, że dokonano transpozycji co najmniej niektórych z nich.

Oprócz wyłączeń przewidzianych w art. 3, Hiszpania i Luksemburg przewidują w swoim krajowym prawodawstwie dotyczącym sprzedaży na odległość ogólne wyłączenia umów zawieranych drogą elektroniczną, chociaż dyrektywa w sprawie handlu elektronicznego[8] określa, że jest to bez uszczerbku dla dyrektywy.

Możliwe, iż trzeba będzie wyjaśnić relację między dyrektywą dotyczącą korzystania z nieruchomości w systemie podziału czasu[9] a omawianą dyrektywą oraz znaczenie „praw związanych z mieniem nieruchomym” . Niektóre państwa członkowskie, w tym Węgry, Dania, Słowenia i Zjednoczone Królestwo, wyraźnie wyłączyły korzystanie z nieruchomości w systemie podziału czasu całkowicie lub częściowo z zakresu swojej transpozycji na mocy wyłączeń, podczas gdy inne państwa tego nie dokonały.

Wzrost popularności aukcji on-line od czasu przyjęcia dyrektywy doprowadził do znaczącego wzrostu reklamacji konsumentów. Podczas gdy pierwotnie strony internetowe, takie jak eBay, były nastawione na transakcje dotyczące używanych towarów między dwoma konsumentami (C2C), coraz częściej są jednak wykorzystywane do transakcji dotyczących nowych towarów między firmą a konsumentem (B2C). Komisja jest świadoma krajowego orzecznictwa w kwestii, czy strony internetowe w rodzaju eBay są domami aukcyjnymi i w związku z tym należy je wyłączyć z dyrektywy. Weryfikacja transpozycji potwierdziła potrzebę przyjrzenia się znaczeniu pojęcia „aukcja” w prawie krajowym. Na przykład we Francji wyłączenie zostało ograniczone do aukcji „publicznych” ; w Danii wyłączenie stosuje się do aukcji zorganizowanych w taki sposób, że duża część licytujących znajduje się w miejscu aukcji. Wydaje się, że niektóre państwa członkowskie dokonały tylko częściowej transpozycji wyłączenia (np. w Estonii wyłączenie dla aukcji jest ograniczone do niestosowania prawa odstąpienia od umowy).

Wydaje się, że niektóre państwa członkowskie rozszerzyły częściowe wyłączenia z art. 3 ust. 2 na wszystkie przepisy dyrektywy (np. Słowenia, Republika Czeska i Grecja). Przepisy pozostałych nie są jasne w tym zakresie (np. Łotwa; Finlandia, Litwa; Niderlandy; Słowenia; Dania, Grecja, Polska, Węgry). Na przykład wyłączenie dotyczące „regularnych firm dostawczych” w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy mogło sprawić trudności w zakresie interpretacji. Tłumaczenie Komisji fińskiej ustawy o sprzedaży na odległość odnosi się do „regularnego systemu dystrybucji” , które może być szerszym pojęciem. Transpozycja węgierska stosuje się do towarów dostarczanych codziennie konsumentowi. Ostatnie zmiany rynkowe, takie jak rozwój zakupów spożywczych przez Internet, sugerują, że to wyłączenie należy ponownie przeanalizować. Zastosowanie klauzuli minimum zostało również przywołane w kontekście wymienionych wyłączeń. Na przykład transpozycja polska nie odnosi się do napojów lub towarów codziennej konsumpcji.

Wyłączenie w art. 3 ust. 2 akapit drugi mogło również sprawić trudności w zakresie interpretacji w niektórych państwach członkowskich. Na przykład Łotwa, Litwa i Polska rozszerzyły wyłączenie do umów, w których data realizacji jest wyznaczona po zawarciu umowy. Orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Easycar[10], w którym orzeczono, że wynajęcie samochodu jest równoznaczne z „transportem” w znaczeniu dyrektywy, wskazuje, że dyrektywa nie obejmuje niektórych umów zawieranych na odległość, co było w intencji Komisji i przynajmniej niektórych państw członkowskich[11]. Pojęcie „usług w zakresie wypoczynku” może również być niejasne. To mogłoby wyjaśnić, dlaczego transpozycję prawa dostawców do niestosowania art. 7 ust 2 do usług w zakresie wypoczynku prowadzonych na świeżym powietrzu w szczególnych okolicznościach dokonały jedynie Cypr, Irlandia, Portugalia i Zjednoczone Królestwo. W tych państwach członkowskich, w których wymienione wyłączenie zostało zastosowane, brak precyzji pojęcia „szczególne okoliczności” może tworzyć niepewność prawną dla konsumentów i przedsiębiorstw.

5. WYMOGI WCZEśNIEJSZEGO INFORMOWANIA – ARTYKUł 4

Wymogi wcześniejszego informowania ustalone w art. 4 dyrektywy poruszają istotne kwestie interpretacyjne.

Chociaż znacząca liczba państw członkowskich dokonała dosłownej transpozycji art. 4 ust. 1, większość z nich skorzystała również z klauzuli minimum, aby rozszerzyć krajową ochronę konsumentów. Weryfikacje transpozycji wykazały, że transpozycja niektórych wymogów jest niezadowalająca w pewnych państwach członkowskich. Niniejsze sprawozdanie koncentruje się na tych wymogach, których transpozycja mogła być niezadowalająca z powodu trudności z interpretacją dyrektywy.

Konieczna jest być może ponowna analiza terminów i sposobów udzielania wcześniejszych informacji, aby konsumenci byli odpowiednio informowani, gdy zastanawiają się nad dokonaniem transakcji. Pojęcia „w stosownym terminie przed zawarciem umowy na odległość” w art. 4 ust. 1 i „w przejrzysty i zrozumiały sposób ich przedstawienia właściwy dla wykorzystywanego środka porozumiewania się na odległość” w art. 4 ust. 2 spowodowały różnice w interpretacji. Na przykład wydaje się, że w Polsce wcześniejsze informacje należy dostarczyć, zanim środek porozumiewania się zostanie wykorzystany.

Wcześniejsze informacje dotyczące ceny w art. 4 ust. 1 lit. c) są dobrym przykładem tego, w jaki sposób wcześniejsze informacje mogą przesądzić, czy konsument dokona transakcji. Niektóre państwa członkowskie, w tym Belgia i Szwecja, nie odniosły się w swojej transpozycji bezpośrednio do podatków. Komisja wyjaśni z nimi, czy jest to zasada wynikająca z prawa krajowego, zgodnie z którą podatki są zawsze wliczone, gdy istnieje odniesienie do ceny. Zajmie się również ustaleniem, czy dyrektywa powinna bezpośrednio odnosić się do innych form obciążeń po stronie konsumenta, np. opłat za rezerwację lub opłat manipulacyjnych, uwzględniając art. 7 ust. 4 lit. c) dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych.

Komisja jest również świadoma problemów związanych z przejrzystością ceny i działaniem usług o podwyższonej opłacie (usługi PRS). Komisja przeanalizuje, czy przepisy dyrektywy właściwe dla usług PRS należy wzmocnić, np. art. 4 ust. 1 lit. g) dotyczący kosztów wykorzystania środka porozumiewania się na odległość, w przypadku gdy nie są one wyliczone na podstawie taryfy podstawowej.

Większość państw członkowskich zastosowała klauzulę minimum i wprowadziła obowiązek wskazania adresu na składanie reklamacji (np. Austria, Republika Czeska, Dania, Finlandia, Luksemburg, Malta, Słowacja, Słowenia), a wiele z nich zadecydowało, że należy wskazać, czy obowiązuje prawo odstąpienia od umowy (np. Belgia, Niemcy, Włochy, Niderlandy, Słowenia, Hiszpania).

Klauzula minimum została również zastosowana na różne inne sposoby. Na przykład we Włoszech konsument może wymagać wcześniejszej informacji w języku włoskim tam, gdzie wykorzystuje się indywidualne środki porozumiewania się; Estonia i Hiszpania wprowadziły dodatkowe wymogi informacyjne na temat towarów zastępczych.

Znacząca liczba państw członkowskich nie dokonała bezpośredniej transpozycji wymogu dobrej wiary w art. 4 ust. 2 i/lub nie odniosła się bezpośrednio do niektórych rodzajów konsumentów, włącznie z osobami nieletnimi. Wymienione przepisy zostaną przeanalizowane w dalszej części przeglądu.

6. PISEMNE POTWIERDZENIE INFORMACJI – ARTYKUł 5

W art. 5 przewiduje się pisemne potwierdzenie niektórych informacji, w tym większości informacji, o których mowa w art. 4. Z tego powodu art. 5 należy analizować łącznie z art. 4. Terminy na pisemne potwierdzenie wymagają przedyskutowania z pewną liczbą państw członkowskich (Dania, Niemcy, Węgry, Łotwa, Litwa, Polska).

Konieczne będzie dopytanie niektórych państw członkowskich w zakresie informacji, które należy potwierdzić pisemnie, ponieważ niektóre mogły nie przewidzieć potwierdzenia wszystkich lub części wymaganych informacji (np. w Republice Czeskiej tylko informacje dotyczące tożsamości i lokalizacji dostawcy muszą być potwierdzone na piśmie).

Ponadto klauzula minimum doprowadziła do zróżnicowania wymogów krajowych, jak np. wymogi dotyczące języków (Cypr, Grecja, Hiszpania), lub dodatkowych informacji, które należy dostarczyć pisemnie. Potwierdzenie informacji dotyczącej prawa do odstąpienia od umowy przyczyniło się w szczególności do wprowadzenia dodatkowych przepisów krajowych. Cypr wprowadził wzór powiadomienia o odstąpieniu od umowy, który należy przekazać konsumentowi wraz z pisemnym potwierdzeniem. W Hiszpanii dostawca musi dostarczyć dokument odstąpienia/anulowania, zawierający przewidziane informacje wraz z pisemnym potwierdzeniem. Belgia poszła jeszcze dalej, przewidując standardowe klauzule w konkretnym formacie oraz konsekwencje w przypadku ich braku.

Niektóre państwa członkowskie i zainteresowane strony zwróciły uwagę na konieczność wyjaśnienia pojęcia „trwałego nośnika” w art. 5 ust. 1 w świetle dyrektywy 2002/65/WE i nowych technologii. Włochy uniknęły problemów interpretacyjnych poprzez wprowadzenie ściślejszych przepisów, np. potwierdzenie można przekazać wyłącznie na innym trwałym nośniku, jeżeli konsument wybierze taką opcję. Litwa, Republika Czeska, Słowacja i Polska zdecydowały się nie odnosić do pojęcia „trwałego nośnika” .

7. PRAWO ODSTąPIENIA OD UMOWY – ARTYKUł 6

Prawo odstąpienia od umowy wprowadzone w czterech dyrektywach dotyczących konsumentów, w tym w art. 6 dyrektywy, jest często stosowane jako bardzo dobry przykład niespójności we wspólnotowym dorobku prawnym (np. tzw. okresy możliwości odstąpienia od umowy są różne w poszczególnych dyrektywach)[12] i krajowych różnic wynikających z zastosowania klauzuli minimum. W dziedzinie sprzedaży na odległość dyrektywa ustala minimalny okres siedmiu dni roboczych, w czasie których konsument może odstąpić od umowy. Państwa członkowskie dokonały transpozycji tego wymogu na bardzo różne sposoby, najczęstszym jest okres siedmiu dni roboczych lub 14 dni kalendarzowych (por. załącznik IV).

Transpozycja art. 6 ust. 1, który określa jak długo i od kiedy trwa okres możliwości odstąpienia od umowy, nie była szczególnie problematyczna. Francuski okres możliwości odstąpienia od umowy jest wyliczony w „ jours francs” , czego dokładne znaczenie musi zostać wyjaśnione przez władze francuskie. Moment, od którego ten okres zaczyna się liczyć, prowadzi do bardziej istotnych pytań. Na przykład „otrzymanie” towarów może zostać rozmaicie zinterpretowane w państwach członkowskich. Kwestia tego, kiedy ma miejsce moment otrzymania, została podniesiona przy okazji innych sytuacji (np. jeżeli paczka została dostarczona w czasie nieobecności konsumenta, czy otrzymanie ma miejsce, gdy listonosz zostawia informację o próbie doręczenia czy też wtedy, gdy konsument odbierze paczkę z poczty) i zostanie przeanalizowana w trakcie szerszego przeglądu tego zagadnienia. Komisja zastanawia się również, czy podejście do dostaw w partiach powinno zostać ponownie przeanalizowane w trakcie przeglądu. W Niemczech, Estonii, na Łotwie i w Szwecji krajowe ustawy określają, że okres zaczyna biec od pierwszego dostarczenia partii towarów. Wydaje się, ze motyw 10 pozwala na taką interpretację. W opinii Komisji, kiedy zamówienie obejmuje różne produkty, konsument powinien być uprawniony do oddzielnego okresu możliwości odstąpienia od umowy po dostawie każdego z zamówionych produktów. Tak jednak nie powinno być, jeżeli zamówienie pojedynczego produktu jest dostarczone w partiach. Na przykład zamówienie przez internet różnych książek (np. powieść i biografia), które nie może być zrealizowane w jednej partii z powodu niedostępności jednej z pozycji nie powinno być traktowanie w ten sam sposób, jak umowa na dostawę kolejnych tomów encyklopedii w danym okresie.

Finansowe konsekwencje odstąpienia o umowy i/lub termin zwrotu (art. 6 ust. 1-2) muszą również zostać omówione z pewną liczbą państw członkowskich (np. wydaje się, że Republika Czeska nie dokonała transpozycji art. 6 ust. 2). Niemcy i Litwa nie odniosły się do ograniczenia czasowego na zwrot pieniężny. Transpozycja Węgier nie jest jasna, tak jak i austriacka i szwedzka transpozycja w zakresie kar. W Finlandii zwrotu pieniędzy należy dokonać w ciągu 30 dni od zwrotu towarów. Ponieważ dyrektywa nie określa, od kiedy biegnie okres 30 dni, np. od informacji o odstąpieniu czy od otrzymania towarów przez dostawcę, nie jest jasne, czy ta interpretacja jest dopuszczalna.

W art. 6 ust. 3 wymieniono przypadki wyłączone z prawa odstąpienia od umowy. Ogólnie wydaje się, że adekwatnie dokonano transpozycji tych wyłączeń, aczkolwiek potrzebne są pewne wyjaśnienia (np. w Hiszpanii, Luksemburgu, we Włoszech i w Polsce wyłączenie w art. 6 ust. 3 akapit czwarty może być szersze niż przewiduje dyrektywa). Wyłączenia te będą ściśle analizowane w kontekście przeglądu, aby ustalić, czy są one aktualne.

Klauzula minimum została ponownie zastosowana w ramach transpozycji art. 6. Transpozycja niektórych wyłączeń z art. 6 ust. 3 jest niejednorodna w różnych krajach Europy (np. w Belgii, wyłączeń się nie stosuje, gdy dostawca, przekazując wcześniejsze informacje, nie poinformował, że prawo odstąpienia od umowy nie istnieje; w Danii wyłączenie dla gazet stosuje się wyłącznie w określonych okolicznościach). Różnice między krajami są szczególnie widoczne w przypadku sposobów wykonywania prawa odstąpienia od umowy: w Portugalii towary muszą zostać zwrócone w terminie 30 dni; w niektórych państwach członkowskich przewidziano formularz informacji o odstąpieniu pewna liczba państw członkowskich, w tym Zjednoczone Królestwo, Finlandia i Portugalia, ustanowiła przepisy dotyczące należytej staranności w czasie, gdy towary są w posiadaniu konsumenta. Państwa członkowskie mają również różnorodne zastosowania wariantów regulacyjnych dotyczących kosztu zwrotu towarów, w tym płatności przez konsumenta we wszystkich przypadkach (np. Cypr), płatności przez konsumenta w niektórych okolicznościach (np. Zjednoczone Królestwo, Irlandia, Belgia), płatności przez konsumenta według uznania dostawcy (Estonia, Malta) i płatności przez dostawcę, kiedy można tego dokonać zwykłą pocztą (Finlandia). W Estonii istnieje próg 10 euro, do którego może być obciążony konsument, gdy zwraca towary.

Nie wszystkie państwa członkowskie notyfikowały swoją transpozycję art. 6 ust. 4 obejmującego anulowanie umowy kredytowej w razie zastosowania prawa odstąpienia (np. Słowenia), a w innych państwach transpozycja wymaga wyjaśnienia (np. Republika Czeska, Cypr, Polska). Wreszcie warto zauważyć, że transpozycja belgijska pozwala na wprowadzenie szczególnych zasad dla małych i średnich przedsiębiorstw. chociaż komisja nie ma dowodu na to, że skorzystano z tego prawa, każdy taki przepis może naruszać przepisy dyrektywy.

8. WYKONANIE UMOWY – ARTYKUł 7

Ogólnie transpozycja art. 7 odnosząca się do wykonania umowy powoduje trudności w zakresie terminów. Należy pokreślić, że Republika Czeska i Niemcy nie notyfikowały swojej transpozycji art. 7 ust. 1.

Główna uwaga, którą należy uczynić w odniesieniu do art. 7, jest związana z niespójnym stosowaniem terminologii w dyrektywie, a w szczególności w art. 7. W art. 7 jest bowiem odniesienie do „ dni ”, podczas gdy w art. 6 do „ dni roboczych ”. Dodatkowo punkt, od którego wyliczony okres zaczyna biec, został określony w art. 7 ust. 1 („ od dnia następującego po ” zamówieniu), ale nie został określony w art. 7 ust. 2. W swojej aktualnej wersji art. 7 ust. 2 został zinterpretowany na różne sposoby. Według interpretacji niektórych państw członkowskich wymogi czasowe stosują się tylko do zwrotu pieniędzy, według innych – do zwrotu pieniędzy i do informacji o niedostępności. Te zagadnienia należy omówić z Estonią, Grecją, Węgrami, Łotwą, Litwą, Niderlandami, Austrią i Zjednoczonym Królestwem. Niektóre państwa członkowskie, jak np. Finlandia, Cypr, Słowenia i Słowacja, postąpiły odwrotnie i zaostrzyły wszystkie lub niektóre wymogi czasowe. Inne, jak Francja i Dania, nakładają karę pieniężną w postaci odsetek.

Transpozycja art. 7 ust. 3 jest również niewystarczająca w niektórych państwach członkowskich. Na przykład, we Włoszech nie ma odniesienia do „ przejrzystego i zrozumiałego sposobu ”, w którym należy poinformować konsumenta o możliwości dostarczenia przez dostawcę zastępczych towarów lub usług. Estonia uniknęła tego rodzaju problemu poprzez włączenie tego wymogu informacji do przepisów będących transpozycją art. 4 i 5. Wydaje się, że Belgia, Luksemburg, Dania, Niemcy i Austria zastosowały swoje prawo uznania, ponieważ nie dokonały transpozycji przepisów dotyczących towarów zastępczych zawartych w art. 7 ust. 3.

9. OGRANICZENIA UżYTKOWANIA NIEKTÓRYCH śRODKÓW POROZUMIEWANIA SIę NA ODLEGłOść – ARTYKUł 10

Wiele państw członkowskich nie notyfikowało całości lub części przepisów krajowych będących transpozycją tego artykułu. Może jest to uzasadnione faktem, że późniejsze prawodawstwo wspólnotowe obejmuje również te ograniczenia. Dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej 2002/58/WE[13] wymaga od państw członkowskich, aby zapewniły, że używanie automatycznych systemów wywołujących bez ludzkiej ingerencji (aparaty wywołujące automatycznie), faksów lub poczty elektronicznej do celów marketingu bezpośredniego może być dozwolone jedynie wobec abonentów, którzy uprzednio wyrazili na to zgodę (system „opt-in”). W odniesieniu do innych form porozumiewania się na odległość, przyjęcie systemu opt-in lub opt-out pozostaje w sferze decyzji państw członkowskich.

10. WNIOSKI

Transpozycja dyrektywy w państwach członkowskich przyniosła pewną liczbę potwierdzonych lub prawdopodobnych trudności. Wiele z nich wynika z brzmienia dyrektywy. Chociaż dyrektywa wydaje się być wystarczająco elastyczna, aby objąć nowe technologie i formy marketingu, jej praktyczne zastosowanie może nie przetrwać próby czasu. Właściwe wykonanie praw i obowiązków określonych w dyrektywie nie zawsze jest możliwe. Dodatkowo weryfikacje transpozycji wykazały znaczące różnice między ustawami krajowymi, wynikające z zastosowania klauzuli minimum. Na obecnym etapie nie jest jasne, na ile wspomniane różnice wpłyną na właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz na zaufanie konsumentów. Komisja musi to ustalić, aby podjąć decyzję, czy dyrektywa wymaga zmian.

Wszystkie wymienione zagadnienia zostaną dalej przeanalizowane w ramach przeglądu wspólnotowego dorobku prawnego. Komisja powinna wówczas uwzględnić nie tylko prawodawstwo dotyczące ochrony konsumentów, ale również inne dziedziny prawodawstwa wspólnotowego, w tym prawodawstwo dotyczące handlu elektronicznego oraz prywatności.

ZAŁĄCZNIK I

TABELA KRAJOWYCH śRODKÓW WYKONAWCZYCH PAńSTW CZłONKOWSKICH

Państwo członkowskie | Środek wykonawczy znany Komisji w dniu 1 kwietnia 2006 r. | Data wejścia w życie ustawy |

Österreich | Bundesgesetz, mit dem Bestimmungen über den Vertragsabschluß in Fernabsatz in das Konsumentenschutzgesetz eingefügt und das Bundesgesetz gegen den unlauteren Wettbewerb 1984 sowie das Produkthaftungsgesetz geändert werden (Fernabsatz-Gesetz) BGBI. Nr. 185/1999 | 1 czerwca 2006 r. |

Belgique | Loi du 14 juillet 1991 sur les pratiques du commerce et sur l’information et la protection du consommateur, modifiée par la loi du 25 mai 1999 transposant la directive européenne concernant la protection des consommateurs en matière de contrats à distance. | 1 listopada 1999 r.? |

Κypros | Ο περί της Σύναψης Καταναλωτικών Συμβάσεων εξ Αποστάσεως Νόμος του 2000 (Ν.14(Ι)/2000) | 28 marca 2000 r. |

Česká republika | Zákon č. 367/2000 Sb., kterým se mění zákon č. 40/1964 Sb., občanský zákoník, ve znění pozdějších předpisů, a některé další zákony | 1 stycznia 2001 r. |

Danmark | Bekendtgørelse af lov om visse forbrugeraftaler (Dørsalg mv., fjernsalg og løbende tjenesteydelser) (Forbrugeraftaleloven), som ændret ved lov nr 262 af 6. maj 1993, lov nr. 1098 af 21.december og lov nr. 442 af 31. maj 2000. | 1 czerwca 2000 r. oraz 1 lipca 2000 r. |

Eesti | Võlaõigusseadus RT I 2004, 37, 255 | 1 maja 2004 r. |

Suomi | Laki kuluttajansuojalain muuttamisesta, 15.12.2000 (Suomen säädöskokoelma 2000 N° 1072) Laki sopimattomasta menettelystä elinkeinotoiminnassa annetun lain 2 §:n muuttamisesta, 15.12.2000 (Suomen säädöskokoelma 2000 N° 1073). | 1 marca 2001 r. |

France | Articles 5 à 15 de l’ordonnance n° 2001-741 du 23 août 2001 et Article 36 de la Loi n°2001-1062 du 15 novembre 2001 relative à la sécurité quotidienne | 25 sierpnia 2001 r. |

Deutschland | Gesetz über Fernabsatzverträge und andere Fragen des Verbraucherrechts sowie zur Umstellung von Vorschriften auf Euro vom 27. Juni 2000 | 30 czerwca 2000 r. |

Ellás | Κοινή Υπουργική Απόφαση Ζ1-496/2000 περί πωλήσεων από απόσταση και συγκριτικής διαφήμισης, τροποποιητική του Ν.2251/94 για την Προστασία των Καταναλωτών | 18 grudnia 2000 r. |

Magyarország | 1997. évi CLV. törvény a fogyasztóvédelemről 17/1999. (II. 5.) Korm. rendelet a távollévők között kötött szerződésekről | Brak danych |

Ireland | European Communities (Protection of Consumers in Respect of Contracts made by Means of Distance Communication) Regulations 2001 (S.I. 207 of 2001) | 15 maja 2001 r. |

Italia | Decreto Legislativo 6 settembre 2005, n.206, “Codice del consumo, a norma dell’ articolo 7 della legge 29 luglio 2003, n.229”. | 23 października 2005 r. (pierwotna transpozycja w dekrecie wchodzącym w życie w październiku 1999 r.) |

Latvija | Patērētāju tiesību aizsardzības likums, Grozījumi: 22.11.2001. likums Miniostru kabineta 2002.gada.28 maija noteikumi Nr 207 “Noteikumi par distances lîgumi” | Brak danych |

Lietuva | Lietuvos Respublikos vartotojų teisių gynimo įstatymo pakeitimo įstatymas Nr. VIII – 1946 (nauja redakcija) Lietuvos Respublikos ūkio ministro 2001 m. rugpjūčio 17 d. įsakymas Nr.258 „Dėl daiktų pardavimo ir paslaugų teikimo, kai sutartys sudaromos naudojant ryšio priemones, taisyklių patvirtinimo | Brak danych |

Luxembourg | Loi du 16 avril 2003 concernant la protection des consommateurs en matière de contrats à distance et abrogeant l’article 7 de la loi modifiée du 25 août 1983 relative à la protection juridique du consommateur | 11 maja 2003 r. |

Malta | Distance Selling Regulations (LN186/01) Consumer Affairs Act (Chapter 378) | 1 stycznia 2002 r. |

Nederland | Wet van 21.12.2000 tot aanpassing van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek aan richtlijn nr. 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten (PbEG L 144) (21.12.2000) | 1 lutego 2001 r. |

Polska | Ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrzadzoną przez produkt niebezpieczny | 30 czerwca 2000 r. |

Portugal | Decreto-Lei nº 143/2001 de 26 de Abril 2000 | 25 maja 2001 r. |

Slovenska republika | Zákon č. 108/2000 Z. z. o ochrane spotrebiteľa pri podomovom predaji a zásielkovom predaji | 1 kwietnia 2000 r. |

Slovenija | Zakon o varstvu potrošnikov - uradno prečiščeno besedilo (N 700-01/190-6/24 (ZVPot-UPB1)) | 2003 r. |

España | Ley 47/2002, de 19 de diciembre, de reforma de la Ley 7/1996, de 15 de enero, de Ordenación del Comercio Minorista, para la transposición al ordenamiento jurídico español de la Directiva 97/7/CE, en materia de contratos a distancia, y para la adaptación de la Ley a diversas Directivas comunitarias | 1 stycznia 2003 r. |

Sverige | Lag (2000:274) om konsumentskydd vid distansavtal och hemforsaljningsavtal | 1 czerwca 2000 r. |

United Kingdom | The Consumer Protection (Distance Selling) Regulations 2000 (SI 2000 No. 2334) as amended by The Consumer Protection (Distance Selling) (Amendment) Regulations 2005 (SI 2005 No. 689) | 31 października 2000 |

ZAŁĄCZNIK II

PYTANIA DO KONSULTACJI PUBLICZNEJ

Komisja pragnie zebrać opinie państw członkowskich i zainteresowanych stron na temat stosowania dyrektywy i jej odpowiedniości w nowych warunkach rynkowych i/lub wobec nowych produktów. W tym celu przygotowano wykaz pytań do konsultacji publicznej. Należy je przeanalizować w zestawieniu ze sprawozdaniem, do którego jest załączony kwestionariusz, aby posiadać pełny obraz zagadnień, którymi Komisja się dotychczas zajmowała w dziedzinie sprzedaży na odległość. Komisja zachęca również do zgłaszania problemów, które nie zostały poruszone w sprawozdaniu lub w niniejszym kwestionariuszu.

Po zakończeniu okresu konsultacji Komisja opublikuje podsumowanie odpowiedzi na swojej stronie internetowej. Odpowiedzi i uwagi zainteresowanych stron zostaną też udostępnione publicznie na stronie internetowej Komisji Europejskiej, o ile osoba wysyłająca nie zwróci się wyraźnie o ich nieudostępnianie. Odpowiedzi te zostaną włączone do bazy dowodów, która aktualnie powstaje, w celu kontynuacji szeroko zakrojonych prac nad przeglądem ram prawnych dotyczących konsumentów.

Komisja oceni również potrzebę zorganizowania publicznego wysłuchania, aby kontynuować debatę w sprawie zagadnień poruszonych w sprawozdaniu i w niniejszym kwestionariuszu. W ramach tego działania Komisja uwzględni również wynik publicznych konsultacji, które zostaną rozpoczęte Zieloną księgą w sprawie szeroko zakrojonego przeglądu ram prawnych dotyczących konsumentów. Wspomniana zielona księga ma przedstawić stan zaawansowania prac nad przeglądem dorobku prawnego. Na podstawie dotychczas zgromadzonych dowodów zielona księga określi również możliwe warianty reformy ram prawnych dotyczących konsumentów i zbierze opinie państw członkowskich i zainteresowanych stron o tym, jakie dalsze działania będą najlepsze. Przyjęcie tej zielonej księgi planowane jest na jesień 2006 r.

Wszystkie zainteresowane strony, które chcą odpowiedzieć na kwestionariusz, powinny przekazać Komisji Europejskiej odpowiedzi do 21.11.2006 r. W miarę możliwości jak najbardziej wyczerpujące odpowiedzi i uwagi (oznaczone napisem „pierwsze konsultacje w sprawie dyrektywy dotyczącej sprzedaży na odległość) prosimy przesyłać na adres:

European Commission

Directorate-General for Health and Consumer Protection

Rue de la Loi 200

B-1049 Bruksela

Belgia

lub pocztą elektroniczną na adres SANCO-B2@ec.europa.eu.

Artykuł 2 – Definicje

1. Czy aktualne definicje „konsumenta” i „dostawcy” są odpowiednie dla celów dziedziny objętych dyrektywą 97/7/WE? (to zagadnienie zostanie również przeanalizowane w ramach szeroko zakrojonych prac nad przeglądem dorobku prawnego) 2. Czy aktualna definicja „umowy zawieranej na odległość” jest wystarczająco jasna? W szczególności, czy pojęcie „zorganizowanych systemów sprzedaży bądź świadczenia usług na odległość” jest jasne czy też ochrona konsumentów powinna zostać rozszerzona na wszystkie umowy zawierane na odległość, niezależnie od tego, czy dostawca zazwyczaj zajmuje się handlem na odległość? 3. Czy aktualna definicja „środków porozumiewania się na odległość” jest wystarczająco jasna? 4. Czy korzystne będzie zdefiniowanie „operatora środków porozumiewania się na odległość”? 5. Czy definicje odnoszące się do innych pojęć są niejasne, lub czy są inne pojęcia związane ze sprzedażą na odległość, które powinny zostać zdefiniowane? |

Artykuł 3 – Wyłączenia

6. Czy należy zmienić, rozszerzyć lub uchylić aktualne wyłączenia, w świetle zmian rynkowych (np. pobieranie muzyki lub inne usługi) oraz/lub nowych technologii (np. tworzenie się handlu mobilnego) lub trudności w interpretacji (np. orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Easycar, w której zdecydowano, że wynajem samochodu jest równoznaczny z „usługą transportową" i w konsekwencji jest wyłączony z zakresu dyrektywy; stosowanie szerokiej terminologii, takiej jak „usługi w zakresie wypoczynku”)? 7. Czy włączenie definicji usług finansowych z art. 18 dyrektywy 2002/65 do dyrektywy rozwiązało trudności w transpozycji, które mogły pierwotnie napotkać państwa członkowskie? (To zagadnienie zostanie przeanalizowane bardziej szczegółowo w ramach przeglądu dyrektywy 2002/65) 8. Czy wyłączenie obejmujące budowę i sprzedaż mienia nieruchomego lub praw odnoszących się do mienia nieruchomego powoduje trudności w interpretacji, np. interakcję omawianej dyrektywy z dyrektywą dotyczącą korzystania z nieruchomości w systemie podziału czasu? 9. Czy aukcje lub szczególne rozdaje aukcji powinny zostać objęte dyrektywą? |

Artykuł 4 - Wcześniejsze informowanie

10. Czy można ulepszyć art. 4 (np. jaśniejsze przepisy dotyczące terminów i/lub formatu wcześniejszych informacji; wprowadzenie dodatkowych wymogów lub uchylenie niektórych wymogów)? 11. Czy wszystkie grupy konsumentów (np. nieletni) są wystarczająco chronione przez dyrektywę? Jeżeli nie, to w jaki sposób można poprawić ich ochronę? |

Artykuł 5 – Pisemne potwierdzenie

12. Czy art. 5 może zostać poprawiony, np. poprzez wprowadzenie definicji „trwałego nośnika”, zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2002/65/WE; wprowadzenie kolejnych informacji, które należy potwierdzić pisemnie lub usunięcie niektórych informacji? 13. Czy połączenie wymogów informowania zawartych w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 byłoby uproszczeniem tych przepisów dla konsumentów i dostawców? |

Artykuł 6 - Prawo odstąpienia od umowy

14. Czy uważa Pan/Pani, że długość okresu możliwości odstąpienia od umowy sprzedaży na odległość powinna zostać ujednolicona we wszystkich państwach członkowskich, a jeśli tak, to jaka powinna być jego długość? (Kwestia, czy okres możliwości odstąpienia od umowy w poszczególnych dyrektywach dotyczących konsumentów powinien zostać ujednolicony w dorobku prawnym będzie analizowana w ramach szeroko zakrojonych prac w zakresie przeglądu dorobku prawnego. Tym niemniej, można wypowiedzieć się już w tym miejscu) 15. Czy przepisy dotyczące wykonywania prawa odstąpienia od umowy i jego konsekwencje powinny zostać wyjaśnione? 16. Czy aktualne wyłączenia z prawa odstąpienia od umowy należy zmienić, rozszerzyć lub uchylić w świetle zmian rynkowych i/lub nowych technologii? 17. Czy przepisy dotyczące kosztu zwrotu powinny zostać ujednolicone w dziedzinie sprzedaży na odległość, a jeśli tak, to kto powinien pokrywać koszt zwrotu? (To zagadnienie zostanie również przeanalizowane w ramach szeroko zakrojonych prac w zakresie przeglądu dorobku prawnego.) |

Artykuł 7 – Wykonanie

18. Czy przepisy w art. 7 zapewniają odpowiednie wykonanie umów zawieranych na odległość, np. czy przepisy dotyczące terminów i formy są jasne? 19. Czy opcjonalny przepis dotyczący towarów zastępczych w art. 7 ust. 3 powinien stać się obowiązkowy, aby jednakowo podnieść poziom ochrony konsumentów na wewnętrznym rynku? |

Artykuł 10

20. Czy art. 10 powinien zostać wyraźnie uchylony, aby wyjaśnić relację między art. 10 a dyrektywą 2002/58/WE w odniesieniu do prywatności i łączności elektronicznej? |

Zagadnienia ogólne

21. W jaki sposób stosowanie klauzuli minimum, czyli możliwości państw członkowskich do przyjęcia lub wprowadzenia przepisów oferujących wyższy standard ochrony konsumentów, wpłynęło na handel transgraniczny i konkurencję, np. czy stanowiło to przeszkodę dla handlu transgranicznego lub sprawiło trudności w zakresie prawa do prowadzenia działalności? Jeżeli tak, proszę podać przykłady. 22. Czy napotkał Pan/Pani inne trudności związane z przepisami w zakresie sprzedaży na odległość w ich aktualnym brzmieniu? 23. Czy uważa Pan/Pani że są inne aspekty sprzedaży na odległość, które wymagają uregulowania prawnego? |

ZAŁĄCZNIK III

DYREKTYWY DOTYCZąCE KONSUMENTÓW BęDąCE PRZEDMIOTEM PRZEGLąDU

Dyrektywa Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, Dz.U. L 372 z 31.12.1985, str. 31.

Dyrektywa Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, Dz.U. L 158 z 23.6.1990, str. 59.

Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. L 95 z 21.4.1993, str. 29.

Dyrektywa 94/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 1994 r. w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w systemie podziału czasu, Dz.U. L 280 z 29.10.1994, str. 83.

Dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość, Dz.U. L 144 z 4.6.1997, str. 19.

Dyrektywa 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, Dz.U. L 80 z 18.3.1998, str. 27.

Dyrektywa 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów, Dz.U. L 166 z 11.6.1998, str. 51.

Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji, Dz.U. L 171 z 7.7.1999, str. 12.

ZAŁĄCZNIK IV

DłUGOść OKRESU MOżLIWOśCI ODSTąPIENIA OD UMOWY W PAńSTWACH CZłONKOWSKICH

Państwo członkowskie | Długość okresu możliwości odstąpienia od umowy |

Austria | 7 dni roboczych (z wyraźnym wyłączeniem soboty) |

Belgia | 7 dni roboczych |

Cypr | 14 dni |

Republika Czeska | 14 dni |

Dania | 14 dni |

Estonia | 14 dni |

Finlandia | 14 dni |

Francja | 7 dni roboczych? (znaczenie „jours francs” musi zostać wyjaśnione) |

Niemcy | 2 tygodnie |

Grecja | 10 dni roboczych |

Węgry | 8 dni roboczych |

Irlandia | 7 dni roboczych |

Włochy | 10 dni roboczych |

Łotwa | przynajmniej 14 dni |

Litwa | 7 dni roboczych |

Luksemburg | 7 dni roboczych |

Malta | 15 dni |

Niderlandy | 7 dni roboczych |

Polska | 10 dni |

Portugalia | 14 dni |

Słowacja | 7 dni roboczych |

Słowenia | 15 dni |

Hiszpania | 7 dni roboczych w zależności od prawa obowiązującego w kraju dostawy |

Szwecja | 14 dni |

Zjednoczone Królestwo | 7 dni roboczych |

[1] Dz.U. L 144 z 4.6.1997, str. 19.

[2] Zgodnie z art. 15 ust. 4 „Nie później niż cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszej dyrektywy, w miarę potrzeb równocześnie z propozycją zmian niniejszej dyrektywy”.

[3] Por. Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie poprawy otoczenia regulacyjnego w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii Europejskiej (COM(2005) 97 wersja ostateczna) oraz Komunikat Komisji do Parlamentu europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 25 października 2005 r. w sprawie realizacji wspólnotowego programu lizbońskiego: strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego, (COM(2005) 535 wersja ostateczna). Przegląd dorobku prawnego w zakresie ochrony konsumentów w programie uproszczenia otoczenia regulacyjnego załączonym do wymienionego komunikatu.”

[4] Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE, Dz.U. L 271 z 9.10.2002, str. 16.

[5] Komunikat Komisji z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie przeglądu dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (COM(2006) 161 wersja ostateczna).

[6] Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22.

[7] proponowany art. 81 w COM(2005) 603 wersja ostateczna.

[8] Artykuł 1 ust. 3 wraz z motywem 11 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) – Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1.

[9] Dyrektywa 94/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 1994 r. w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w systemie podziału czasu, Dz.U. L 280 z 29.10.1994, str. 83.

[10] Sprawa C-336/03 Easycar (UK) Ltd przeciwko Urząd Ochrony Konkurencji (Office of Fair Trading), ECR 2005, str. I-1947.

[11] Francja, Hiszpania i Zjednoczone Królestwo.

[12] Dyrektywa dotycząca korzystania z nieruchomości w systemie podziału czasu odnosi się do minimum 10 dni kalendarzowych, podczas gdy dyrektywa w sprawie sprzedaży obwoźnej 85/577/EWG odnosi się do minimum 7 dni. (Dyrektywa Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (Dz.U. L 372 z 31.12.1985, str. 31). Dyrektywa dotycząca marketingu na odległość usług finansowych odnosi się do 14 dni kalendarzowych.

[13] Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), Dz.U. L 201 z 31.7.2002, str. 37.