Dziennik Urzędowy L 253 , 11/10/1993 P. 0001 - 0766
Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 10 P. 0001
Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 10 P. 0001

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93

z dnia 2 lipca 1993 r.

ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], zwany dalej "Kodeksem", w szczególności jego art. 249,

a także mając na uwadze, co następuje:

Kodeks zebrał w jednym instrumencie prawnym istniejące prawodawstwo celne; jednocześnie Kodeks wprowadził pewne zmiany do tego prawodawstwa w celu uczynienia go bardziej spójnym, uproszczenia go i wypełnienia niektórych luk; dlatego stanowi on kompletne prawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie;

te same powody, które doprowadziły do przyjęcia Kodeksu, odnoszą się również do celnego prawodawstwa wykonawczego; dlatego pożądane jest zebranie w jednym rozporządzeniu celnego prawodawstwa wykonawczego, które obecnie rozproszone jest w wielu wspólnotowych rozporządzeniach i dyrektywach;

w ten sposób ustanowiony kodeks wykonawczy do Wspólnotowego Kodeksu Celnego powinien zawierać aktualnie obowiązujące celne przepisy wykonawcze; jednakże w świetle zdobytego doświadczenia należy:

- wprowadzić pewne zmiany w celu dostosowania wspomnianych przepisów do przepisów Kodeksu,

- rozszerzyć zakres niektórych przepisów stosowanych obecnie jedynie do określonego postępowania celnego w celu uwzględnienia wszechstronnego zakresu stosowania Kodeksu,

- uściślić niektóre przepisy w celu zwiększenia bezpieczeństwa prawnego przy ich stosowaniu;

wprowadzone zmiany dotyczą przede wszystkim przepisów dotyczących długu celnego;

właściwe jest ograniczenie stosowania art. 791 ust. 2 do dnia 1 stycznia 1995 r. i ponowne zbadanie przed tą datą przedmiotowego zagadnienia w świetle zdobytych doświadczeń;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

CZĘŚĆ I

OGÓLNE PRZEPISY WYKONAWCZE

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 1

Do celów niniejszego rozporządzenia:

1) "Kodeks" oznacza:

rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny;

2) "karnet ATA" oznacza:

międzynarodowy dokument celny odprawy czasowej ustanowiony na mocy Konwencji ATA;

3) "Komitet" oznacza:

Komitet ds. Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 247 Kodeksu;

4) "Rada Współpracy Celnej" oznacza:

organizację powołaną przez Konwencję o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzoną w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r.;

5) "dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów" oznaczają:

z jednej strony, dane stosowane w celu ustalenia tożsamości towarów pod względem handlowym, pozwalające organom celnym na określenie klasyfikacji taryfowej oraz, z drugiej strony, ilość towarów;

6) "towary pozbawione charakteru handlowego" oznaczają:

towary, których objęcie daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego ich odbiorców lub osób je przewożących, bądź też które są wyraźnie przeznaczone na upominki;

7) "środki polityki handlowej" oznaczają:

środki pozataryfowe ustanowione jako część wspólnej polityki handlowej w formie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu i wywozu towarów, takie jak środki dozoru lub ochrony, ograniczenia bądź limity ilościowe i zakazy przywozu lub wywozu;

8) "nomenklatura celna" oznacza:

jedną z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6 Kodeksu;

9) "Zharmonizowany System" oznacza:

Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów;

10) "Traktat" oznacza:

Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą.

ROZDZIAŁ 2

Decyzje

Artykuł 2

Jeżeli osoba składająca wniosek o wydanie decyzji nie jest w stanie dostarczyć wszystkich dokumentów i danych niezbędnych do wydania decyzji, organy celne dostarczają dokumenty i dane będące do ich dyspozycji.

Artykuł 3

Decyzja dotycząca zabezpieczeń, korzystna dla osoby, która podpisała zobowiązanie do zapłaty sumy na pierwsze pisemne żądanie organów celnych, zostaje cofnięta, gdy zobowiązanie to nie zostało spełnione.

Artykuł 4

Cofnięcie decyzji nie dotyczy towarów, które w chwili jego wejścia w życie były już objęte procedurą na podstawie cofniętego pozwolenia.

Jednakże organy celne mogą zażądać, aby towarom tym nadano, w wyznaczonym przez nie terminie, jedno z dopuszczonych przeznaczeń celnych.

TYTUŁ II

WIĄŻĄCA INFORMACJA TARYFOWA

ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 5

Do celów niniejszego tytułu:

1) "wiążąca informacja taryfowa":

oznacza informację taryfową wiążącą władze wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty, jeżeli warunki ustanowione w art. 6 i 7 są spełnione;

2) "wnioskodawca":

oznacza osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji taryfowej;

3) "posiadacz":

oznacza osobę, na której nazwisko wydawana jest wiążąca informacja taryfowa.

ROZDZIAŁ 2

Procedura uzyskiwania wiążącej informacji taryfowej – Powiadamianie wnioskodawcy o informacji i przekazanie jej Komisji

Artykuł 6

1. Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej składany jest na piśmie i adresowany bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich, w którym(-ch) informacja ta ma zostać wykorzystana, bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę.

2. Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów.

3. Wnioski zawierają następujące dane:

a) nazwisko i adres posiadacza;

b) nazwisko i adres wnioskodawcy, w przypadku gdy nie jest on posiadaczem;

c) nomenklatura celna, w której ma zostać dokonana klasyfikacja. Jeżeli wnioskodawca pragnie uzyskać klasyfikację towarów w jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 3 lit. b) i ust. 6 lit. b) Kodeksu, nomenklatura ta jest wyraźnie wskazana we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej;

d) szczegółowy opis towarów pozwalający na ustalenie ich tożsamości i dokonanie klasyfikacji w nomenklaturze celnej;

e) skład towarów oraz wszelkie metody badania stosowane do jego określenia, w przypadku gdy zależy od tego dokonanie klasyfikacji;

f) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty mogące pomóc organom celnym w dokonaniu właściwej klasyfikacji towaru w nomenklaturze celnej, dołączone w formie załączników;

g) przewidywana klasyfikacja;

h) zgoda na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego;

i) wszelkie dane, które mają być uważane za poufne;

j) podanie przez wnioskodawcę, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która została wydana we Wspólnocie;

k) potwierdzenie, że dostarczone informacje zostały zarejestrowane w bazie danych Komisji Wspólnot Europejskich; jednakże oprócz przepisów art. 15 Kodeksu stosuje się przepisy dotyczące ochrony informacji obowiązujące w Państwach Członkowskich.

4. Jeżeli organy celne uznają, że wniosek nie zawiera wszystkich danych niezbędnych do zajęcia stanowiska w danej sprawie, zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących danych.

5. Wykaz organów celnych, wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do przyjmowania wniosków o udzielenie wiążącej informacji taryfowej lub jej wydawania, publikowany jest w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

Artykuł 7

1. Wiążąca informacja taryfowa przekazywana jest wnioskodawcy na piśmie w możliwie krótkim terminie. Jeżeli po upływie terminu trzech miesięcy od dnia przyjęcia wniosku o udzielenie informacji, przekazanie wiążącej informacji taryfowej wnioskodawcy nie było możliwe, organy celne informują o tym fakcie wnioskodawcę, podając powody zwłoki i przypuszczalny termin, w którym będą w stanie przekazać wiążącą informację taryfową.

2. Wiążąca informacja taryfowa jest przekazywana na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 1. Powiadomienie wskazuje, które dane mają być uważane za przekazane jako poufne. Zawarte jest w nim pouczenie o możliwości odwołania, określonej w art. 243 Kodeksu.

Artykuł 8

1. Kopia przekazanej wiążącej informacji taryfowej (załącznik 1, egzemplarz nr 2) oraz dane (ten sam załącznik, egzemplarz nr 4) są niezwłocznie przekazywane Komisji przez organy celne danego Państwa Członkowskiego. Gdy tylko jest to możliwe, takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.

2. Komisja niezwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim, na wniosek, dane zawarte w egzemplarzu formularza i pozostałe stosowne informacje. Gdy tylko jest to możliwe, takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.

ROZDZIAŁ 3

Przepisy stosowane w przypadkach rozbieżności w wiążących informacjach taryfowych

Artykuł 9

W przypadku gdy Komisja stwierdzi istnienie rozbieżnych wiążących informacji taryfowych dotyczących tego samego towaru, w razie konieczności przyjmuje środki w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury celnej.

ROZDZIAŁ 4

Skutki prawne wiążącej informacji taryfowej

Artykuł 10

1. Bez uszczerbku dla art. 5 i 64 Kodeksu na wiążącą informację taryfową może powoływać się tylko jej posiadacz.

2. Organy celne mogą, w chwili dokonywania formalności celnych, zażądać, aby posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów będących przedmiotem odprawy celnej.

3. Posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji.

4. Organy celne mogą zażądać tłumaczenia tej informacji na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 11

Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od dnia 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich.

Artykuł 12

1. Od chwili przyjęcia jednego z aktów lub środków określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu organy celne podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby wiążące informacje taryfowe były odtąd wydawane tylko zgodnie z danym aktem lub środkiem.

2. Do celów powyższego ust. 1 uwzględnianą datą jest:

- dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) Kodeksu dotyczących zmian nomenklatury celnej – data ich stosowania,

- dla rozporządzeń przewidzianych w lit. a) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu określających lub wpływających na klasyfikację towarów w nomenklaturze celnej – data ich opublikowania w serii L Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,

- dla środków przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej – data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,

- dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu – data wydania orzeczenia,

- dla środków przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu dotyczących przyjęcia przez Radę Współpracy Celnej opinii na temat klasyfikacji lub zmian uwag wyjaśniających do nomenklatury Zharmonizowanego Systemu – data komunikatu Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

3. Komisja możliwie szybko powiadamia organy celne o datach przyjęcia środków i aktów, określonych w niniejszym artykule.

ROZDZIAŁ 5

Przepisy stosowane w przypadku utraty ważności wiążącej informacji taryfowej

Artykuł 13

Jeżeli poprzez zastosowanie art. 12 ust. 4 zdanie drugie i art. 12 ust. 5 Kodeksu wiążąca informacja taryfowa zostaje unieważniona lub przestaje być ważna, organ celny, który ją wydał, możliwie szybko powiadamia o tym Komisję.

Artykuł 14

1. Jeżeli posiadacz wiążącej informacji taryfowej, która przestała być ważna z powodów określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu, chciałby skorzystać z możliwości powołania się na taką informację w określonym czasie zgodnie z ust. 6 wymienionego artykułu, powiadamia o tym organy celne, dostarczając wszelkich niezbędnych dokumentów uzupełniających pozwalających na sprawdzenie, czy stosowne warunki zostały spełnione.

2. W wyjątkowych wypadkach, gdy Komisja, zgodnie z art. 12 ust. 7 akapit ostatni Kodeksu, przyjmuje środek stanowiący odstępstwo od przepisów ust. 6 wymienionego artykułu lub gdy warunki określone w ust. 1 dotyczące możliwości dalszego powoływania się na wiążącą informację nie zostały spełnione, organy celne powiadamiają o tym posiadacza informacji na piśmie.

ROZDZIAŁ 6

Przepisy przejściowe

Artykuł 15

Wiążące informacje taryfowe wydane na poziomie krajowym przed dniem 1 stycznia 1991 r. pozostają ważne.

Jednakże wiążące informacje taryfowe wydane na poziomie krajowym i których ważność przekracza dzień 1 stycznia 1997 r., tracą ważność z tym dniem.

TYTUŁ III

UPRZYWILEJOWANE TRAKTOWANIE TARYFOWE ZE WZGLĘDU NA RODZAJ TOWARU

ROZDZIAŁ 1

Towary podlegające warunkowi skażenia

Artykuł 16

Towary wymienione w podpozycjach w kolumnie 3 poniższej tabeli klasyfikowane są do odpowiadających im podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2, pod warunkiem że są one skażone jednym ze środków skażających określonych w kolumnie 4 w ilościach wskazanych w kolumnie 5, tak aby uczynić je niezdatnymi do spożycia przez ludzi.

Lp. | Kod CN | Wyszczególnienie | Środek skażający |

Nazwa | Maksymalna ilość, którą należy użyć do skażenia 100 kg produktu (w gramach) |

(1) | (2) | (3) | (4) | (5) |

1 | 0408 | Jaja ptasie bez skorupek i żółtka jaj, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, także zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego:— Żółtka jaj: | Olejek terpentynowy | 500 |

Esencja z lawendy | 100 |

Olejek rozmarynowy | 150 |

Olejek brzozowy | 100 |

040811 | — — Suszone: | Mączka rybna objęta podpozycją 23012000 Nomenklatury Scalonej, posiadająca charakterystyczny zapach i zawierająca w suchej masie co najmniej: | |

62,5 % surowych protein, oraz | |

6 % surowych lipidów (substancje tłuszczowe) | 5000 |

04081190 | — — — Pozostałe | | |

040819 | — — Pozostałe | | |

04081990 | — — — Pozostałe | | |

040891 | — — Suszone: | | |

04089190 | — — — Pozostałe | | |

040899 | — — Pozostałe | | |

04089990 | — — — Pozostałe | | |

2 | 1106 | Mąka i mączka z suszonych roślin strączkowych objętych pozycją 0713, z sago, korzeni lub bulw objętych pozycją 0714; mąka, mączka i proszek z produktów objętych działem 8: | Olej z ryb lub olej z wątrób rybich, filtrowane ale niepozbawione zapachu lub nieodbarwione, bez żadnych dodatków | 1000 |

110620 | — Mąka i mączka z sago, korzeni lub bulw objętych pozycją 0714: | Mączka rybna objęta podpozycją 23012000 Nomenklatury Scalonej, posiadająca charakterystyczny zapach i zawierająca w suchej masie co najmniej: | |

11062010 | — — Denaturowane | 62,5 % surowych protein, oraz | |

6 % surowych lipidów (substancje tłuszczowe) | 5000 |

Nazwa chemiczna lub opis | Nazwa potoczna | Indeks barw (numer C.I.) |

Sól sodowa 4-sulphobenzenoazorezorcynolu lub kwas 2.4-dihydroksyzobenzeno-4-sulfonowego (kolor: żółty) | Chryzoina S | 14270 |

Sól disodowa kwasu l-(4-sulfo-1-fenylazo)-4-aminobenzeno-5-sulfonowego (kolor: żółty) | Fast yellow AB | 13015 |

Sól tetrasodowa kwasu l-(4-sufo-1-naftylazo)-2-naftolo-3,6,8-trisulfonowego (kolor: czerwony) | Ponceau 6 R | 16290 |

Tetrabromo-fluoresceina (kolor: żółty flourescencyjny) | Eozyna | 45380 |

Naftalen | Naftalen | — |

Proszek mydlany | Proszek mydlany | — |

Dichromian sodu lub potasu | Dichromian sodu lub potasu | — |

Tlenek żelaza zawierający w masie nie mniej niż 50 % Fe2O3. Tlenek żelaza powinien być barwy ciemnoczerwonej do brązowej i powinien być w postaci drobnego proszku przechodzącego w co najmniej 90 % przez sito o średnicy oczka 0,10 mm | Tlenek żelaza | — |

Podchloryn sodu | Podchloryn sodu | |

Nazwa |

| |

3 | 250100 | Sól (również kuchenna i denaturowana) i czysty chlorek sodu, także w roztworze wodnym, lub zawierająca dodatek środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość; woda morska | | 6 |

— Sól zwyczajna (również kuchenna i denaturowana) i czysty chlorek sodu, także w roztworze wodnym lub z dodatkiem środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość | | 6 |

— — Pozostałe: | | |

25010051 | — — — Denaturowane lub do celów przemysłowych (włącznie z oczyszczaniem) innych niż konserwowanie lub przygotowanie artykułów spożywczych dla ludzi i zwierząt | | 1 |

| 0,5 |

| 250 |

| 1000 |

| 30 |

| 250 |

| 3000 |

4 | 3502 | Albuminy (nawet koncentraty z dwu lub więcej protein z serwatki, zawierające więcej niż 80 % masy białka serwatki, w przeliczeniu na suchą masę), albumiany i pozostałe pochodne albumin: | Olejek rozmarynowy (wyłącznie dla albumin w stanie płynnym) Surowy olejek kamforowy (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Biały olej kamforowy (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Azydek sodu (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Dietanoloamina (wyłącznie dla albumin w stanie stałym) | 150200020001006000 |

350210 | — Albumina jaja: | |

35021010 | — — Niezdatna lub uznana jako niezdatna do spożycia przez ludzi | |

350290 | — — Pozostałe | |

— — Albuminy, inne niż albumina jaja: | |

35029010 | — — — Niezdatne lub uznane za niezdatne do spożycia przez ludzi | |

Artykuł 17

Skażenie dokonywane jest w sposób zapewniający, że produkt mający zostać skażony i środek skażający stanowią jednorodną mieszaninę i nie mogą być z powrotem rozdzielone w sposób gospodarczo opłacalny.

Artykuł 18

W drodze odstępstwa od przepisów art. 16 każde Państwo Członkowskie może dopuścić do czasowego użycia środek skażający niewymieniony w kolumnie 4 tabeli określonej w tym artykule.

W takim przypadku w terminie 30 dni powiadamia się o tym Komisję, dostarczając szczegółowych danych dotyczących tego środka skażającego oraz użytych ilości. Komisja możliwie szybko informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Przypadek przedstawiony zostaje Komitetowi.

Jeżeli w ciągu 18 miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję powiadomienia Komitet nie wyda opinii mającej na celu umieszczenie danego środka skażającego w kolumnie 4 wymienionej tabeli, natychmiast przestaje on być stosowany przez wszystkie Państwa Członkowskie.

Artykuł 19

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 70/524/EWG [3].

ROZDZIAŁ 2

Warunki klasyfikacji taryfowej niektórych rodzajów nasion

Artykuł 20

Towary wymienione w kolumnie 3 poniższej tabeli klasyfikowane są do odpowiadających im podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2 z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w art. 21-24.

Lp. | Kod CN | Wyszczególnienie |

1 | 0701 | Ziemniaki, świeże lub schłodzone |

07011000 | — Sadzeniaki |

2 | 0712 | Warzywa suszone, całe, w plasterkach, łamane lub w proszku, ale dalej nieprzetworzone: |

071290 | — pozostałe warzywa; mieszanki warzyw: |

— — kukurydza cukrowa (Zea mays var. saccharata): |

— — — hybrydy do siewu |

3 | 1001 | Pszenica i mieszanka żyta z pszenicą (meslin): |

100190 | — pozostałe |

10019010 | — — orkisz do siewu |

4 | 1005 | Kukurydza (ziarna) |

100510 | — Nasiona: |

— — hybrydy: |

10051011 | — — — hybrydy podwójne i hybrydy szczytowo-krzyżowe |

10051013 | — — — hybrydy trójkrzyżowe |

10051015 | — — — hybrydy zwykłe |

10051019 | — — — pozostałe |

5 | 1006 | Ryż |

100610 | — ryż niełuskany |

10061010 | — — siewny |

6 | 100700 | Ziarno sorgo |

10070010 | — hybrydy siewne |

7 | 120100 | Nasiona soi, także łamane |

12010010 | — do siewu |

8 | 1202 | Orzeszki ziemne, niepalone ani nieprzygotowane inaczej, także łuskane lub łamane: |

120210 | — w łupinkach: |

12021010 | — — do siewu |

9 | 120400 | Nasiona lnu, także łamane: |

12040010 | — do siewu |

10 | 120500 | Nasiona rzepaku lub rzepiku, także łamane: |

12050010 | — do siewu |

11 | 120600 | Nasiona słonecznika, także łamane: |

12060010 | — do siewu |

12 | 1207 | Pozostałe nasiona i owoce oleiste, także łamane: |

120710 | — orzechy palmowe i ich jądra: |

12071010 | — — do siewu |

13 | 120720 | — Nasiona bawełny: |

12072010 | — — do siewu |

14 | 120730 | — Nasiona rącznika: |

12073010 | — — do siewu |

15 | 120740 | — Nasiona sezamu: |

12074010 | — — do siewu |

16 | 120750 | — Nasiona gorczycy: |

12075010 | — — do siewu |

17 | 120760 | — Nasiona krokosza: |

12076010 | — — do siewu — Pozostałe |

18 | 120791 | — — Nasiona maku: |

12079110 | — — — do siewu |

19 | 120792 | — — Orzechy masłosza (orzechy karite): |

12079210 | — — — do siewu |

20 | 120799 | — — Pozostałe: |

12079910 | — — — do siewu |

Artykuł 21

Sadzeniaki ziemniaków odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 15 dyrektywy Rady 66/403/EWG [4].

Artykuł 22

Kukurydza cukrowa, orkisz, nasiona hybryd kukurydzy, ryż i sorgo siewne odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 16 dyrektywy Rady 66/402/EWG [5].

Artykuł 23

Nasiona i owoce oleiste odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 15 dyrektywy Rady 69/208/EWG [6].

Artykuł 24

Kukurydza cukrowa, orkisz, hybrydy kukurydzy, ryż, hybrydy sorgo oraz nasiona i owoce oleiste, z gatunków nieobjętych zakresem stosowania dyrektyw Rady 66/402/EWG i 69/208/EWG, nie mogą być klasyfikowane w odpowiednich podpozycjach określonych w art. 20, chyba że osoba zainteresowana wykaże właściwym organom celnym Państw Członkowskich, że produkty te są przeznaczone do siewu.

ROZDZIAŁ 3

Warunki klasyfikacji taryfowej gaz młynarskich jako artykułów niekonfekcjonowanych

Artykuł 25

Klasyfikacja taryfowa gaz młynarskich, niekonfekcjonowanych, objętych podpozycją CN 59112000, jest uzależniona od warunku ich oznakowania w sposób określony poniżej.

W celu oznakowania znak przedstawiający prostokąt i jego przekątne musi być umieszczony w regularnych odstępach na każdym z brzegów tkaniny, nie nachodząc na brzegi, w taki sposób, aby odległość między dwoma sąsiadującymi znakami, mierzona między liniami zewnętrznymi prostokątów wynosiła nie więcej niż jeden metr, i aby znak umieszczony na jednym brzegu był przesunięty w stosunku do znaku umieszczonego na przeciwnym brzegu o połowę odległości (środek każdego znaku musi znajdować się w równej odległości od środka dwóch najbliższych znaków znajdujących się na przeciwległych brzegach). Każdy znak ma być umiejscowiony w taki sposób, aby dłuższe brzegi prostokąta były równoległe do osnowy tkaniny (patrz rysunek poniżej).

+++++ TIFF +++++

Grubość konturów stanowiących boki prostokąta musi wynosić 5 mm i 7 mm dla przekątnych. Wymiary prostokąta, mierzone na zewnątrz konturów, muszą wynosić co najmniej 8 cm długości i 5 cm szerokości.

Znak musi być nadrukowany w jednym kolorze kontrastującym z kolorem tkaniny oraz musi on być nieusuwalny.

ROZDZIAŁ 4

Towary, dla których wymagane jest przedstawienie świadectwa autentyczności lub jakości albo innego świadectwa

Artykuł 26

1. Towary wymienione w kolumnie 3 poniższej tabeli, przywożone z krajów wskazanych w kolumnie 5, są klasyfikowane do podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2, z zastrzeżeniem przedstawienia świadectw odpowiadających wymogom określonym w art. 27-34.

Świadectwa przedstawione są w załącznikach 2-8, jak wskazano w kolumnie 4 tabeli.

Świadectwa autentyczności stosowane są do winogron, whisky, wódki i tytoniu, świadectwa nazwy pochodzenia do win, a świadectwa jakości do azotanu sodu.

2. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 dla win porto, madera, sherry i muszkatel setubal objętych kodami CN 22042141, 2204215122042941 i 22042951, zamiast świadectwa nazwy pochodzenia przedstawia się zatwierdzony dokument handlowy wypełniony i poświadczony zgodnie z przepisami art. 9 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 986/89 [7].

3. Jednakże tytoń, który korzysta w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu ze zwolnienia z należności celnych na mocy przepisów wspólnotowych, klasyfikowany jest w podpozycjach 24011010-24011049 oraz 24012010-24012049 bez przedstawiania świadectwa autentyczności. Takie świadectwa nie są wystawiane ani przyjmowane dla tych rodzajów tytoniu, w przypadku gdy kilka z nich przedstawianych jest w jednym bezpośrednim opakowaniu.

4. W odniesieniu do towarów wymienionych w kolumnie 6 w poniższej tabeli do celów niniejszego artykułu:

a) tytoń suszony ogniowo-rurowo typu Virginia oznacza tytoń, który był suszony w sztucznych warunkach atmosferycznych poprzez regulację ciepła i wentylacji, unikając jakiegokolwiek kontaktu dymu z liśćmi tytoniu; kolor tytoniu suszonego jest zwykle koloru od cytrynowego do ciemnopomarańczowego lub czerwonego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;

b) tytoń suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając mieszańce Burley) oznacza tytoń, który był suszony w naturalnych warunkach atmosferycznych i nie wydziela zapachu dymu lub oparów w czasie wystawienia na działanie ciepła lub przepływ powietrza; liście zwykle mają kolor od jasnej kory do czerwonawego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;

c) tytoń suszony powietrzem na jasny typu Maryland oznacza tytoń, który był suszony w naturalnych warunkach atmosferycznych i nie wydziela zapachu dymu lub oparów w czasie wystawienia na działanie ciepła lub przepływ powietrza; liście zwykle mają kolor od jasnożółtego do ciemnowiśniowego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;

d) tytoń suszony ogniowo oznacza tytoń, który był suszony w sztucznych warunkach atmosferycznych na otwartym ogniu, z którego dym drzewny był częściowo pochłaniany przez tytoń. Liście tytoniu suszonego ogniowo są zwykle grubsze niż liście tytoniu Burley, tytoniu suszonego ogniowo-rurowo lub Maryland o podobnych łodygach. Kolory zwykle przechodzą od żółtawobrązowego do ciemnobrązowego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia.

Kraj wywozu | Nazwa | Siedziba |

(1) | (2) | (3) | (4) | (5) | (6) | (7) |

1 | 0806 | Winogrona, świeże lub suszone: | 2 | Stany Zjednoczone Ameryki | United States Department of Agriculture lub jego upoważnione biura | Waszyngton DC |

080610 | — Świeże | | | | |

08061011 | — — — — Odmiany Emperor (vitis vinifera cv.) od 1 grudnia do 31 stycznia | | | | |

2 | 2106 | Przetwory spożywcze, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone: | 3 | Szwajcaria | Union suisse du commerce de fromage S.A./Schweizerische Kaseunion AG Unione svizzera per il commercio del fromaggio SA | Berno |

210690 | — Pozostałe: | | |

Nazwa wina | |

Tokay (Aszu, Szamorodni) | Orszagos Borminosito Intezet Budapest II, Frenkel, Leo Utca I (Państwowy Instytut Kwalifikacji Win) |

| |

| | — Pozostałe wina; moszcz winogronowy z fermentacją nierozpoczętą lub zatrzymaną przez dodanie alkoholu: | | | | |

| 220421 | — — w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej | | | | |

| — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 15 % obj., ale nieprzekraczającej18 % obj. | | | | |

| — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 18 % obj., ale nieprzekraczającej 22 % obj.: | | | |

| 22042151 | — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) | | | |

| 220429 | — — Pozostałe: | | | |

| — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 15 % obj., ale nieprzekraczającej 18 % obj.: | | | |

| 22042945 | — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) | | | |

| — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 18 % obj., ale nieprzekraczającej 22 % obj.: | | | |

| 22042955 | — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) | | | |

4 | 2208 | Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80 % obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje alkoholowe; złożone preparaty alkoholowe w rodzaju używanych do produkcji napojów: | | Stany Zjednoczone Ameryki | United States Department of the Treasury, Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms lub jego upoważnione biura [8] | Waszyngton DC |

220830 | — Whisky: | | | | |

— — Whisky burbońskie w pojemnikach o objętości: | 5 | | | |

22083011 | — — — 2 litry lub mniejszej | | | | |

22083019 | — — — Większej niż 2 litry | | | | |

5 | 220890 | — Pozostałe: | | | | |

— — Wódka czysta o objętościowej mocy alkoholu 45,4 % obj. lub mniejszej oraz napoje alkoholowe śliwkowe, gruszkowe lub wiśniowe (z wyłączeniem likierów), w pojemnikach o objętości: | 6 | Finlandia | ALKO Limited | Salmisaaren-ranta, 7 00100 Helsinki 10 Finlandia |

— — — 2 litry lub mniejszej: | | | |

22089031 | — — — — Wódka czysta | | | | |

— — Pozostałe napoje spirytusowe, w pojemnikach o objętości: | | | | |

— — — — Wódki i napoje spirytusowe (z wyłączeniem likierów): | | | | |

22089035 | — — — — — Pozostałe | | | | |

6 | 2401 | Tytoń nieprzetworzony; odpady tytoniowe: | 7 | Stany Zjednoczone Ameryki | Tobacco Association of the United States lub jego upoważnione biura [8] | Raleigh, Północna Karolina |

240110 | — Tytoń nieodżyłowany: |

— — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia i suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając hybrydy Burley); suszony powietrzem na jasny typu Maryland i tytoń suszony ogniowo: | Kanada | Directorate General Food Production and Inspection, Agriculture Branch, Canada, lub jego upoważnione biura [8] | Ottawa |

24011010 | — — — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia | Direction générale de la production et de l'inspection, Section agriculture, Canada, lub jej upoważnione biura [8] |

24011020 | — — — Suszony powietrzem na jasny typu Burley (włącznie z jego hybrydami) | | |

Cámara del Tabaco del Salta

[8]

| Salta |

Cámara del Tabaco del Jujuy

[8]

| San Salvador de Jujuy |

24011041 | — — — — Typu Kentucky | |

Cámara de Comerico Exterior de Misiones

[8]

| Posadas |

— — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia i suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając hybrydy Burley); suszony powietrzem na jasny typu Maryland i tytoń suszony ogniowo: | Brazylia | Carteira de Comercio Exterior do Banco do Brasil lub jego upoważnione biura [8] | Rio de Janeiro |

24012020 | — — — Suszony powietrzem na jasny typu Burley (łącznie z jego hybrydami) |

24012030 | — — — Suszony powietrzem na jasny typu Maryland | Shandong Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Qingdao |

— — — Tytoń suszony ogniowo-rurowo: |

24012041 | — — — — Typu Kentucky | Hubei Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Hankou |

24012049 | — — — — Pozostałe |

| | Guangdong Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Guangzhou |

| | Liaoning Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Dalian |

| | Yunnan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Kunming |

| | Shenzhan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Shenzhan |

| | Hainan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Hainan |

Superintendencia de Industria y Comercio – División de Control de Normas y Calidades

[8]

| Bogota |

Empresa Cubana del Tabaco "Cubatabaco"

[8]

| Havana |

Dirección de Comercio Interior y Exterion del Ministerio de Economia

[8]

| Miasto Gwatemala |

- Lembaga Tembakou

Sumatra Utara

| Medan |

- Lembaga Tembakou

Java Tengah

| Sala |

- Lembaga Tembakou

Java Timur I

| Surabaya |

- Lembaga Tembakou

Java Timur II

| Jembery |

Secretaria de Comercio

[8]

| Miasto Meksyk |

Administration fédérale des Douanes, Section de l'imposition du tabac

[8]

| Berno |

7 | 3102 | Nawozy mineralne lub chemiczne, azotowe: | 8 | Chile | Servicio Nacional de Geologia y Mineria | Santiago |

310250 | — Azotan sodu: | | | | |

31025010 | — — Naturalny azotan sodu | | | | |

3105 | Nawozy mineralne lub chemiczne zawierające dwa lub trzy z pierwiastków nawozowych: azot, fosfor i potas; inne nawozy; produkty niniejszego działu w tabletkach lub podobnych postaciach, lub w opakowaniach o masie brutto nieprzekraczającej 10 kg: | | | | |

310590 | — Pozostałe: | | | | |

31059010 | — — Naturalny azotan sodowo-potasowy składający się z naturalnej mieszaniny azotanu sodu i azotanu potasu (proporcjonalny udział azotanu potasu może sięgać 44 %), o całkowitej zawartości azotu nieprzekraczającej 16,3 % masy suchego bezwodnego produktu. | | | | |

Artykuł 27

1. Świadectwa są zgodne ze wzorami znajdującymi się we właściwych załącznikach wskazanych w kolumnie 4 tabeli określonej w art. 26. Są one drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz, o ile zaistnieje taka potrzeba, w języku urzędowym kraju wywozu.

2. Format świadectwa wynosi około 210 x 297 milimetrów.

Stosowany papier jest:

- w przypadku towarów wymienionych pod lp. 3 tabeli określonej w art. 26 – papierem koloru białego niezawierającym masy ściernej, klejonym do pisania i o gramaturze niemniejszej niż 55 g/m2 i niewiększej niż 65 g/m2.

Przód świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru różowego, pozwalający na ujawnienie każdego fałszerstwa za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych,

- w przypadku towarów wymienionych pod lp. 4 i 5 tabeli określonej w art. 26 – papierem koloru białego, obramowanym na żółto, o gramaturze niemniejszej niż 40 g/m2,

- w przypadku pozostałych towarów wymienionych w tabeli – papierem koloru białego o gramaturze niemniejszej niż 40 g/m2.

3. W przypadku towarów wymienionych pod lp. 3 tabeli określonej w art. 26, brzegi świadectwa mogą zawierać motywy dekoracyjne na zewnętrznym pasku, którego szerokość nie przekracza 13 milimetrów.

4. W przypadku towarów określonych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26, świadectwo sporządza się w jednym oryginale i dwóch kopiach. Oryginał jest koloru białego, pierwsza kopia koloru różowego, a druga kopia koloru żółtego.

5. W przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26, każde świadectwo posiada indywidualny numer seryjny nadany przez organ wystawiający, po którym następuje symbol kraju tego organu.

Kopie noszą ten sam numer porządkowy i ten sam symbol kraju co oryginał.

6. Organy celne Państwa Członkowskiego, w którym zgłoszono dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu, mogą wymagać przetłumaczenia świadectwa.

Artykuł 28

Świadectwo wypełniane jest bądź na maszynie, bądź odręcznie. W tym drugim przypadku jest ono wypełniane atramentem i drukowanymi literami.

Artykuł 29

1. Świadectwo lub, w wypadku podzielonych przesyłek towarów wymienionych pod lp. 1, 6 i 7 tabeli określonej w art. 26, fotokopię świadectwa przewidzianą w art. 34 przedstawia się w terminie wskazanym poniżej, licząc od dnia wystawienia świadectwa, organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu, wraz z towarem, którego to świadectwo lub fotokopia dotyczy:

- dwa miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli,

- trzy miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 1, 3 i 4 tabeli,

- sześć miesięcy w przypadku towarów wymienionych pod lp. 5 i 7 tabeli,

- 24 miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 6 tabeli.

2. W przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26:

- oryginał i pierwsza kopia świadectwa przedstawiane są właściwym organom,

- druga kopia świadectwa przesyłana jest przez organ wystawiający bezpośrednio organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu.

Artykuł 30

1. Świadectwo jest ważne tylko wtedy, gdy jest należycie poświadczone przez organ wystawiający wymieniony w kolumnie 6 tabeli określonej w art. 26.

2. Świadectwo uważa się za należycie poświadczone, gdy wskazuje miejsce i datę wystawienia oraz opatrzone jest pieczęcią organu wystawiającego i jest podpisane przez osobę lub osoby do tego uprawnione.

Artykuł 31

1. Organ wystawiający może być wymieniony w tabeli określonej w art. 26 tylko wtedy, gdy:

a) jest uznany jako taki przez kraj wywozu;

b) zobowiązuje się do weryfikacji danych znajdujących się na świadectwie;

c) zobowiązuje się do dostarczenia Komisji i Państwom Członkowskim, na wniosek, każdej informacji przydatnej do oceny informacji znajdujących się na świadectwie.

2. Tabela określona w art. 26 jest poddawana rewizji, gdy warunek ustanowiony w ust. 1 lit. a) nie jest już spełniany lub gdy organ wystawiający nie spełnia co najmniej jednego z obowiązków na niego nałożonych.

Artykuł 32

Faktury przedstawiane w celu uzupełnienia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu noszą numer lub numery seryjne odpowiednich(-ego) świadectw(a).

Artykuł 33

Państwa wymienione w kolumnie 5 tabeli określonej w art. 26 przesyłają Komisji wzory odcisków pieczęci używanych przez nie lub przez ich organy wystawiające, jak również, o ile zaistnieje taka potrzeba, przez ich upoważnione biura. Komisja przekazuje te informacje organom celnym Państw Członkowskich.

Artykuł 34

Jeżeli chodzi o towary wymienione pod lp. 1, 6 i 7 tabeli określonej w art. 26, w przypadku podziału przesyłki sporządza się fotokopię oryginału świadectwa dla każdej partii powstałej w wyniku podziału. Fotokopie i oryginał świadectwa przedstawia się w urzędzie celnym, w którym znajdują się towary.

Każda fotokopia zawiera nazwę (nazwisko) i adres odbiorcy partii i jest opatrzona adnotacją w kolorze czerwonym o treści "Wyciąg ważny dla … kilogramów" (cyframi i literami), jak również podaje miejsce i datę dokonania podziału. Informacje te są poświadczone pieczęcią urzędu celnego i podpisem właściwego funkcjonariusza celnego. Adnotację o podziale przesyłki umieszcza się na oryginale świadectwa, które przechowywane jest przez dany urząd celny.

TYTUŁ IV

POCHODZENIE TOWARÓW

ROZDZIAŁ 1

POCHODZENIE NIEPREFERENCYJNE

Sekcja 1

Obróbka lub przetworzenie nadające pochodzenie

Artykuł 35

Niniejszy rozdział określa w odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej oraz w odniesieniu do niektórych towarów, innych niż materiały i wyroby włókiennicze, rodzaje obróbki lub przetwarzania uważane za spełniające kryteria ustanowione w art. 24 Kodeksu i pozwalające na nadanie wymienionym towarom pochodzenia państwa, w którym nastąpiła obróbka lub przetworzenie.

"Państwo" oznacza, w zależności od przypadku, państwo trzecie lub Wspólnotę.

Podsekcja 1

Materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej

Artykuł 36

W odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej całkowite przetworzenie, jak określono w art. 37, uważane jest za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie w rozumieniu art. 24 Kodeksu.

Artykuł 37

Za całkowite przetworzenie uważana jest obróbka lub przetworzenie, w wyniku którego uzyskane produkty klasyfikuje się pod inną pozycją Nomenklatury Scalonej niż pozycja odpowiadająca użytym materiałom niepochodzącym.

Jednakże w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku 10 za całkowite przetworzenie uważa się jedynie szczególne sposoby przetwarzania podane obok każdego uzyskanego produktu w kolumnie 3 wymienionego załącznika, niezależnie od faktu, czy przetworzenie takie pociąga za sobą zmianę pozycji.

Zasady stosowania reguł zawartych w załączniku 10 są przedstawione w uwagach wprowadzających w załączniku 9.

Artykuł 38

Do celów poprzedniego artykułu następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji:

a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, rozcinaniu;

c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek;

ii) zwykłe umieszczanie w workach, skrzynkach, pudełkach, mocowanie na kartach lub planszach itp. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na towarach lub na ich opakowaniach;

e) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego wyrobu;

f) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-e).

Podsekcja 2

Produkty inne niż materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej

Artykuł 39

W odniesieniu do wymienionych w załączniku 11 produktów uzyskanych za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie na mocy art. 24 Kodeksu uważa się sposoby obróbki i przetworzenia wymienione w kolumnie 3 tego załącznika.

Metoda stosowania reguł zawartych w załączniku 11 jest opisana w uwagach wprowadzających w załączniku 9.

Podsekcja 3

Przepisy wspólne dla wszystkich produktów

Artykuł 40

Jeżeli wykazy w załącznikach 10 i 11 stanowią, że pochodzenie zostało nadane, jeżeli wartość użytych materiałów niepochodzących nie przekracza określonej wartości procentowej ceny ex-works uzyskanych produktów, wartość ta obliczana jest w następujący sposób:

- "wartość" oznacza wartość celną w momencie przywozu wykorzystanych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana i nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w państwie, w którym dokonano przetworzenia,

- "cena ex-works" oznacza cenę ex-works uzyskanego produktu po odliczeniu wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone po dokonaniu wywozu produktu,

- "wartość nabyta w wyniku montażu" jest sumą wartości wynikającej z samego montażu, włącznie z każdą czynnością wykończeniową lub kontrolną oraz z włączenia części pochodzących z państwa, w którym czynności te zostały dokonane, włącznie z zyskami i ogólnymi kosztami poniesionymi w tym państwie w związku z tymi czynnościami.

Sekcja 2

Przepisy wykonawcze dotyczące części zapasowych

Artykuł 41

Uważa się, że podstawowe części zapasowe do użycia w jakiejkolwiek części urządzenia, maszyny, aparatury lubpojazdu, które dopuszczono do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziono, mają takie samo pochodzenie jak dane urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, pod warunkiem że warunki przewidziane w niniejszej sekcji zostały spełnione.

Artykuł 42

Domniemanie pochodzenia, określone w poprzednim artykule, jest uznawane tylko:

- jeżeli jest to niezbędne dla dokonania przywozu do kraju przeznaczenia,

- w przypadku gdy użycie wspomnianych podstawowych części zapasowych na etapie produkcji danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu nie przeszkodziłoby w otrzymaniu przez wymienione urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd pochodzenia wspólnotowego lub pochodzenia państwa produkcji.

Artykuł 43

Do celów art. 41:

a) "urządzenia, maszyny, aparatura lub pojazd" oznaczają towary wymienione w sekcjach XVI, XVII i XVIII Nomenklatury Scalonej;

b) "podstawowe części zapasowe" oznaczają części, które:

- stanowią komponenty, bez których właściwe funkcjonowanie dopuszczonych do swobodnego obrotu lub uprzednio wywiezionych towarów, określonych w lit. a), nie może zostać zapewnione, oraz

- są charakterystyczne dla tych towarów, oraz

- są przeznaczone do ich konserwacji i zastąpienia części tego samego rodzaju, które uległy zniszczeniu lub przestały nadawać się do użytku.

Artykuł 44

Jeżeli wniosek o wystawienie świadectwa pochodzenia dla podstawowych części zapasowych, określonych w art. 41, został przedstawiony właściwym władzom lub uprawnionym organom Państw Członkowskich, wymienione świadectwo oraz dotyczący go wniosek musi zawierać w polu 6 (numer pozycji, znaki, numery, liczba i rodzaj opakowań; opis towarów) oświadczenie osoby zainteresowanej potwierdzające, że towary w nich wymienione są przeznaczone do zwykłej konserwacji urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu uprzednio wywiezionego, jak również dokładne dane dotyczące danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu.

Ponadto osoba zainteresowana podaje, o ile jest to możliwe, szczegóły dotyczące świadectwa pochodzenia (organ wystawiający, numer i datę wystawienia świadectwa), na podstawie którego zostało wywiezione urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, do konserwacji którego części są przeznaczone.

Artykuł 45

Jeżeli pochodzenie podstawowych części zapasowych w rozumieniu art. 41 musi zostać potwierdzone w celudopuszczenia ich do swobodnego obrotu we Wspólnocie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to zawiera informacje określone w art. 44.

Artykuł 46

W celu zapewnienia właściwego stosowania reguł ustanowionych w niniejszej sekcji właściwe organy Państw Członkowskich mogą zażądać przedstawienia dodatkowego dowodu, w szczególności:

- przedłożenia faktury lub kopii faktury za urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd dopuszczony do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziony,

- umowy lub kopii umowy albo każdego innego dokumentu potwierdzającego, że dostawa dokonywana jest w ramach zwykłej konserwacji.

Sekcja 3

Przepisy wykonawcze dotyczące świadectw pochodzenia

Podsekcja 1

Przepisy dotyczące uniwersalnych świadectw pochodzenia

Artykuł 47

Jeżeli pochodzenie towaru jest lub musi być udowodnione w przywozie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to spełnia następujące warunki:

a) jest wystawiane przez wiarygodny organ lub agencję, odpowiednio upoważnione w tym celu przez państwo wystawienia świadectwa;

b) zawiera wszystkie dane, niezbędne do ustalenia tożsamości towaru, którego dotyczy, w szczególności:

- liczbę opakowań, ich rodzaj oraz umieszczone na nich znaki i numery,

- rodzaj towaru,

- masę brutto i netto towaru; jednakże dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak liczba lub objętość, jeżeli towar podczas transportu zmienia swój ciężar lub gdy jego ciężar nie może zostać ustalony, bądź też gdy produkt jest zwykle identyfikowany za pomocą innych danych,

- nazwę nadawcy;

c) jednoznacznie poświadcza, że towar, którego dotyczy, pochodzi z określonego państwa.

Artykuł 48

1. Świadectwa pochodzenia wystawiane przez właściwe władze lub upoważnione organy Państw Członkowskich odpowiadają warunkom określonym w art. 47 lit. a) i b).

2. Świadectwa te, jak również wnioski ich dotyczące, są sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załączniku 12.

3. Takie świadectwa pochodzenia poświadczają, że towary pochodzą ze Wspólnoty.

Jednakże gdy istnieje konieczność związana z handlem wywozowym, mogą one zaświadczać, że towary pochodzą z określonego Państwa Członkowskiego.

Jeżeli warunki art. 24 Kodeksu spełnione są jedynie w wyniku szeregu czynności lub procesów przeprowadzonych w różnych Państwach Członkowskich, towary mogą być uznane jedynie za posiadające pochodzenie wspólnotowe.

Artykuł 49

Świadectwa pochodzenia wystawiane są na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.

Jeżeli uzasadniają to okoliczności, w szczególności gdy wnioskodawca regularnie dokonuje wywozu, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogu składania wniosku dla każdej czynności wywozowej, o ile przepisy dotyczące pochodzenia są przestrzegane.

Jeżeli wymagają tego potrzeby handlu, może zostać wystawiona jedna lub kilka dodatkowych kopii świadectwa pochodzenia.

Kopie te muszą być sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorem przedstawionym w załączniku 12.

Artykuł 50

1. Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona. Stosowany papier jest biały, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze minimum 64g/m2 lub 25-30 g/m2, jeżeli stosowany jest papier lotniczy. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru sepii pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

2. Formularz wniosku drukowany jest w języku urzędowym lub w jednym, lub kilku językach urzędowych Państwa Członkowskiego wywozu. Formularz świadectwa pochodzenia drukowany jest w jednym lub kilku językach urzędowych Wspólnoty albo, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.

3. Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo do samodzielnego drukowania formularzy świadectw pochodzenia lub zlecić drukowanie zatwierdzonym przez nie drukarniom. W tym przypadku każde świadectwo pochodzenia musi zawierać odniesienie do tego zatwierdzenia. Na każdym świadectwie pochodzenia znajduje się nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację. Świadectwo posiada również numer seryjny, w postaci nadruku bądź pieczęci, za pomocą którego może zostać zidentyfikowane.

Artykuł 51

Formularz wniosku i świadectwo pochodzenia wypełniane są na maszynie lub odręcznie pismem drukowanym, w sposób identyczny, w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.

Artykuł 52

Każde świadectwo pochodzenia określone w art. 48 posiada numer seryjny umożliwiający jego identyfikację. Wniosek o wystawienie świadectwa i wszystkie kopie świadectwa mają ten sam numer.

Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich mogą dodatkowo umieszczać na tych dokumentach numer wydania

Artykuł 53

Właściwe organy Państw Członkowskich określają dodatkowe dane, jakie mają zostać ewentualnie umieszczone we wniosku. Te dodatkowe dane są ograniczone do niezbędnego minimum.

Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przepisach przyjętych na mocy powyższego akapitu. Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.

Artykuł 54

Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich, które wystawiły świadectwa pochodzenia, przechowują wnioski przez okres co najmniej dwóch lat.

Jednakże wnioski te mogą być również przechowywane w formie kopii, o ile posiadają one taką samą moc dowodową, zgodnie z prawem danego Państwa Członkowskiego.

Podsekcja 2

Przepisy szczególne dotyczące świadectw pochodzenia dla niektórych produktów rolnych objętych specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu

Artykuł 55

Artykuły 56-65 ustanawiają warunki stosowania świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, o ile ustalenia te odnoszą się do następujących przepisów.

a) Świadectwa pochodzenia

Artykuł 56

1. Świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, są sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorem znajdującym się w załączniku 13.

2. Świadectwa te wystawiane są przez właściwe organy rządowe zainteresowanych państw trzecich, zwane dalej organami wystawiającymi, jeżeli produkty, których dotyczą wymienione świadectwa, mogą być uważane za pochodzące z tych państw w rozumieniu przepisów obowiązujących we Wspólnocie.

3. Świadectwa te potwierdzają również wszystkie niezbędne informacje przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym regulującym specjalne ustalenia dotyczące przywozu, określone w art. 55.

4. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych zgodnych ze specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, określonymi w art. 55, okres ważności tych świadectw wynosi dziesięć miesięcy, licząc od dnia ich wystawienia przez organy wystawiające.

Artykuł 57

1. Świadectwa pochodzenia sporządzone zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji mogą składać się jedynie z pojedynczego egzemplarza, opatrzonego napisem "oryginał", umieszczonym obok tytułu dokumentu.

Jeżeli niezbędne są dodatkowe kopie, obok tytułu dokumentu umieszcza się oznaczenie "kopia".

2. Właściwe organy we Wspólnocie uznają za ważny jedynie oryginał świadectwa pochodzenia.

Artykuł 58

1. Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona. Stosowany papier jest koloru białego, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze nie mniejszej niż 40 g/m2. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru żółtego, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

2. Formularze świadectwa są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.

Artykuł 59

1. Formularze świadectwa pochodzenia wypełniane są pismem maszynowym lub za pomocą środków mechanicznego systemu przetwarzania danych albo w podobny sposób.

2. Świadectwo nie może nosić śladów wymazań ani dopisków. Naniesione na nim zmiany muszą być dokonane poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych. Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez jej autora i poświadczona przez organy wystawiające.

Artykuł 60

1. Świadectwa pochodzenia wystawione zgodnie z art. 56-59 zawierają w polu 5 wszystkie dodatkowe dane, wymagane, o ile zaistnieje taka potrzeba, w celu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu, do których się odnoszą, jak określono w art. 56 ust. 3.

2. Niewykorzystane miejsca w polach 5, 6 i 7 przekreśla się w taki sposób, aby nie można było dokonać późniejszych uzupełnień.

Artykuł 61

Każde świadectwo pochodzenia zawiera numer seryjny, wydrukowany lub niewydrukowany, umożliwiający identyfikację świadectwa oraz jest opatrzone pieczęcią organu wystawiającego i podpisane przez osobę lub osoby do tego uprawnione.

Świadectwo pochodzenia jest wystawiane przy wywozie towarów, do których ono się odnosi, a organ wystawiający zachowuje kopię każdego wystawionego świadectwa.

Artykuł 62

W drodze wyjątku świadectwo pochodzenia, określone powyżej, może zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnej pomyłki, przeoczenia lub szczególnych okoliczności.

Organy wystawiające mogą nie wystawić z mocą wsteczną świadectwa pochodzenia przewidzianego w art. 56-61 do czasu sprawdzenia, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach dotyczących wywozu.

Świadectwa wystawione z mocą wsteczną opatrzone są jednym z następujących wpisów:

- expedido a posteriori,

- udstedt efterfølgende,

- Nachträglich ausgestellt,

- Εκδοθέν εκ των υστέρων,

- Issued retrospectively,

- Délivré a posteriori,

- rilasciato a posteriori,

- afgegeven a posteriori,

- emitido a posteriori.

umieszczonych w polu "Uwagi"

b) Współpraca administracyjna

Artykuł 63

1. Jeżeli specjalne ustalenia dotyczące przywozu niektórych produktów rolnych przewidują wykorzystanie świadectwa pochodzenia ustanowionego w art. 56-62, to zastosowanie wymienionych ustaleń uzależnione jest od ustanowienia procedury współpracy administracyjnej, o ile dane ustalenia nie przewidują inaczej.

W tym celu zainteresowane państwa trzecie przekazują Komisji Wspólnot Europejskich:

- nazwy i adresy organów wystawiających świadectwa pochodzenia, jak również wzory odcisków stosowanych przez nie pieczęci,

- nazwy i adresy organów rządowych, do których należy kierować wnioski o weryfikację świadectw pochodzenia przewidzianą art. 64 poniżej.

Komisja przekazuje wszystkie powyższe informacje właściwym organom Państw Członkowskich.

2. Jeżeli dane państwa trzecie nie przekazują Komisji informacji wyszczególnionych w ust. 1, właściwe organy we Wspólnocie odmawiają prawa do skorzystania ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

Artykuł 64

1. Ponowna weryfikacja świadectw pochodzenia określonych w art. 56-62, dokonywana jest w sposób wyrywkowy i w każdym przypadku, gdy pojawiają się uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do autentyczności dokumentu lub prawdziwości zawartych w nim informacji.

Weryfikacja w zakresie pochodzenia przeprowadzana jest z inicjatywy organów celnych.

Do celów stosowania przepisów rolnych weryfikacja może być przeprowadzona, gdzie stosowne, przez inne właściwe organy.

2. Do celów ust. 1 właściwe organy we Wspólnocie zwracają świadectwo pochodzenia lub jego kopię organowi rządowemu wyznaczonemu przez kraj wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub materialne powody uzasadniające postępowanie. Dołączają one do zwracanego świadectwa fakturę lub jej kopię, jeżeli zostały one sporządzone, a także dostarczają wszelkich uzyskanych informacji pozwalających przypuszczać, że świadectwo zawiera niedokładne dane lub nie jest autentyczne.

Jeżeli organy celne we Wspólnocie decydują o zawieszeniu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu w czasie oczekiwania na wyniki weryfikacji, dokonują zwolnienia towarów z zastrzeżeniem podjęcia środków zachowawczych, jakie uznają za stosowne.

Artykuł 65

1. Wyniki ponownej weryfikacji przekazywane są właściwym organom we Wspólnocie w możliwie krótkim czasie.

Wspomniane wyniki muszą pozwalać na określenie, czy świadectwa pochodzenia odesłane na warunkach określonych w powyższym art. 64 odnoszą się do towarów faktycznie wywiezionych i czy towary te mimo wszystko uzasadniają zastosowanie specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

2. Jeżeli w maksymalnym terminie sześciu miesięcy nie udzielono odpowiedzi na wniosek o dokonanie ponownej weryfikacji, właściwe organy we Wspólnocie nieodwołalnie odmawiają udzielenia zgody na korzystanie ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

ROZDZIAŁ 2

POCHODZENIE PREFERENCYJNE

Sekcja 1

System ogólnych preferencji

Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 66

Do celów stosowania przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z krajów rozwijających się za produkty pochodzące z kraju uprawnionego do tych preferencji (zwanego dalej "krajem beneficjentem"), pod warunkiem że zostały przewiezione bezpośrednio do Wspólnoty w rozumieniu art. 75, uważa się:

a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju;

b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 68 ust. 1.

Artykuł 67

1. Za całkowicie uzyskane w kraju beneficjencie w rozumieniu art. 66 lit. a) uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez statki tego kraju;

g) produkty wytworzone na pokładzie statków przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);

h) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

i) odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziemi pod dnem;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).

2. Pojęcie "statki tego kraju" użyte w ust. 1 lit. f) odnosi się tylko do statków:

- zarejestrowanych lub zgłoszonych w kraju beneficjencie,

- pływających pod banderą kraju beneficjenta,

- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju beneficjenta albo spółki, która ma w tym kraju rzeczywistą siedzibę, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej oraz większość członków zarządu lub rady jest obywatelami tego kraju oraz w których ponadto w przypadku spółek cywilnych lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością co najmniej połowa kapitału należy do tego kraju lub instytucji prawa publicznego albo do obywateli tego kraju,

- których kapitan i oficerowie są wyłącznie obywatelami kraju beneficjenta, oraz

- których załoga składa się w co najmniej 75 % z obywateli kraju beneficjenta.

3. Pojęcie "w kraju beneficjencie" obejmuje także wody terytorialne tego kraju.

4. Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium kraju beneficjenta, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.

Artykuł 68

1. Do celów art. 66 lit. b) materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji niż ta, w której z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, klasyfikowane są wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia.

Załącznik 14 zawiera uwagi dotyczące produktów wytwarzanych z materiałów niepochodzących.

Użyte w niniejszych przepisach terminy "działy" i "pozycje" oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu.

Termin "klasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji.

2. Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 15, to zamiast reguły ust. 1 spełniane są warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu.

a) Termin "wartość" w wykazie załącznika 15 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w danym kraju. Jeżeli wartość użytych materiałów pochodzących musi zostać ustalona, przepisy niniejszej litery stosuje się mutatis mutandis.

b) Termin "cena ex-works" w wykazie załącznika 15 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony.

3. Do celów art. 66 lit. b) następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji:

a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, ditlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;

c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek;

ii) zwykłe umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzynkach, pudełkach, mocowanie na kartach lub planszach itp. oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;

e) proste mieszanie produktów, również różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszym tytule, umożliwiających uznanie ich za pochodzące;

f) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego produktu;

g) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-f);

h) ubój zwierząt.

Artykuł 69

W celu ustalenia, czy produkt pochodzi z kraju beneficjenta, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, paliwo, urządzenia i wyposażenie, maszyny i narzędzia użyte do uzyskania tego produktu pochodzą z państw trzecich czy też nie.

Artykuł 70

1. W drodze odstępstwa od art. 66 w celu ustalenia, czy produkt wytworzony w kraju beneficjencie będącym członkiem ugrupowania regionalnego pochodzi z tego kraju w rozumieniu wymienionego artykułu, produkty pochodzące z każdego innego kraju tego ugrupowania regionalnego, wykorzystane w wytwarzaniu wymienionego produktu, traktowane są jako pochodzące z kraju, w którym wymieniony produkt został wytworzony.

2. Kraj pochodzenia produktu końcowego określa się zgodnie z art. 71.

3. Kumulacja regionalna stosowana jest w odniesieniu do trzech odrębnych ugrupowań regionalnych krajów beneficjentów GSP:

a) Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN);

b) Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej (CACM);

c) Grupy Andyjskiej.

4. Pojęcie "ugrupowanie regionalne" oznacza, w zależności od przypadku, ASEAN, CACM lub Grupę Andyjską.

Artykuł 71

1. Produkty posiadające status produktów pochodzących na mocy art. 70 pochodzą z kraju ugrupowania regionalnego, w którym została dokonana ostatnia obróbka lub przetworzenie, pod warunkiem że:

- wartość dodana w tym kraju, określona w ust. 3, jest wyższa od najwyższej wartości celnej użytych produktów pochodzących z jednego z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego,

- obróbka lub przetworzenie dokonane w tym kraju wykracza poza zakres obróbki lub przetworzenia określony w art. 68 ust. 3, jak również, w przypadku wyrobów włókienniczych, czynności określonych w załączniku 16.

2. We wszystkich pozostałych przypadkach produkty uważa się za pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego, z którego pochodzą produkty mające najwyższą wartość celną spośród użytych produktów pochodzących z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego.

3. Pojęcie "wartość dodana" oznacza cenę ex-works pomniejszoną o wartość celną każdego z włączonych produktów pochodzących z innego kraju ugrupowania regionalnego.

Artykuł 72

1. Artykuły 70 i 71 stosuje się jedynie, jeżeli:

a) przepisy regulujące handel w ramach kumulacji regionalnej między krajami ugrupowania regionalnego są identyczne jak przepisy określone w niniejszej sekcji;

b) każdy kraj ugrupowania regionalnego zobowiązał się do przestrzegania lub zapewnienia zgodności z niniejszą sekcją oraz do zapewnienia współpracy administracyjnej niezbędnej Wspólnocie i pozostałym krajom ugrupowania regionalnego do zapewnienia właściwego wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz weryfikacji tych świadectw i formularzy APR.

Zobowiązanie to przekazywane jest Komisji za pośrednictwem sekretariatu danego ugrupowania regionalnego. Sekretariatami są:

- Sekretariat Generalny ASEAN,

- Stały Sekretariat Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej,

- Junta del Acuerdo de Cartagena,

w zależności od przypadku.

2. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 w przypadku każdego ugrupowania regionalnego.

Artykuł 73

Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.

Artykuł 74

Zestawy, w rozumieniu reguły ogólnej 3 Zharmonizowanego Systemu, są uważane za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie artykuły składowe są produktami pochodzącymi. Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu.

Artykuł 75

1. Za transportowane bezpośrednio z kraju beneficjenta do Wspólnoty uważa się:

a) produkty transportowane bez przekraczania terytorium innego kraju, z wyjątkiem kraju tego samego ugrupowania regionalnego, gdy stosowany jest art. 70;

b) produkty transportowane przez terytoria państw innych niż kraju beneficjenta wywozu lub, w przypadku stosowania art. 70, inne niż terytorium innych państw tego samego ugrupowania regionalnego, z przeładunkiem lub bez niego albo z czasowym składowaniem lub bez niego w tych państwach, pod warunkiem że transport przez terytorium tych państw uzasadniają warunki geograficzne lub wyłącznie potrzeby transportu oraz że produkty te:

- pozostawały pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania, oraz

- nie zostały tam wprowadzone do obrotu handlowego lub przeznaczone do konsumpcji, oraz

- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;

c) towary przewożone przez terytorium Austrii, Finlandii, Norwegii, Szwecji lub Szwajcarii i w całości lub w części powrotnie wywiezione do Wspólnoty, pod warunkiem że towary te:

- pozostawały pod dozorem organów celnych w przypadku tranzytu lub składowania, oraz

- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;

d) produkty, których transport odbywa się rurociągami przez terytoria innych krajów niż terytorium kraju beneficjenta wywozu.

2. Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) i c) przedstawiany jest organom celnym we Wspólnocie w postaci:

a) pojedynczego dokumentu przewozowego wystawionego w kraju beneficjencie wywozu, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wydanego przez organy celne kraju tranzytu:

- podającego dokładny opis towarów,

- określającego datę wyładunku i przeładunku towarów, również ze statku lub na statek ze wskazaniem wykorzystanych statków, oraz

- potwierdzającego warunki, na podstawie których produkty pozostały w kraju tranzytu; lub

c) w razie ich braku – jakichkolwiek dokumentów dowodowych.

Artykuł 76

Warunki ustalone w niniejszej podsekcji dotyczące nabywania przez towary statusu pochodzenia są spełniane nieprzerwanie w kraju beneficjencie.

Jeżeli towary pochodzące wywożone z kraju beneficjenta do innego kraju zostają zwrócone, to są one uważane za niepochodzące, chyba że można udowodnić zgodnie z wymogami właściwych organów, że:

- powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz

- nie zostały one poddane czynnościom wykraczającym poza te konieczne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie, gdy znajdowały się w tym kraju.

Artykuł 77

1. Odstępstwa od niniejszych przepisów mogą zostać zastosowane wobec najmniej rozwiniętych krajów beneficjentów GSP, jeżeli rozwój istniejących gałęzi przemysłu lub wprowadzenie nowych gałęzi to uzasadnia. Najmniej rozwinięte kraje beneficjenci wymienione są w corocznych rozporządzeniach Rady i decyzjach EWWiS dotyczących stosowania ogólnych preferencji taryfowych.

W tym celu zainteresowany kraj występuje do Komisji Wspólnot Europejskich z wnioskiem o odstępstwo od przepisów wraz z uzasadnieniem tego wniosku, zgodnie z ust. 3.

2. Przy badaniu wniosków uwzględnia się w szczególności:

a) przypadki, w których stosowanie istniejących reguł pochodzenia miałoby znaczny wpływ na zdolność istniejącej w danym kraju gałęzi przemysłu do kontynuowania jej wywozu do Wspólnoty, ze szczególnym odniesieniem do przypadków, w których mogłoby to doprowadzić do zaprzestania działalności;

b) szczególne przypadki, w których można jasno dowieść, iż znaczące inwestycje w przemyśle mogłyby zostać zahamowane z powodu reguł pochodzenia i w których odstępstwo sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego mogłoby umożliwić stopniowe przyjmowanie tych reguł;

c) skutki gospodarcze i społeczne podejmowanych decyzji, w szczególności w sferze zatrudnienia.

3. W celu ułatwienia badania wniosków o zastosowanie odstępstwa kraj występujący z wnioskiem dostarcza na jego poparcie jak najbardziej wyczerpujące informacje, obejmujące w szczególności:

- opis produktu gotowego,

- rodzaj i ilość produktów tam przetworzonych,

- proces wytwórczy,

- wartość dodaną,

- liczbę pracowników w danym przedsiębiorstwie,

- przewidywaną wielkość wywozu do Wspólnoty,

- uzasadnienie okresu obowiązywania odstępstwa,

- inne uwagi.

Te same reguły stosuje się do wszelkich wniosków o przedłużenie terminów.

Podsekcja 2

Dowód pochodzenia

a) Świadectwo pochodzenia na formularzu A

Artykuł 78

1. Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 66, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju beneficjenta, pod warunkiem że kraj ten:

- przekazał Komisji Wspólnot Europejskich informację wymaganą zgodnie z art. 93, oraz

- wspiera Wspólnotę, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na weryfikację autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.

2. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych, określonych w art. 66.

3. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.

4. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A.

5. Świadectwo wystawiane jest przez właściwe organy rządowe kraju beneficjenta, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione, mogą być uważane za pochodzące z tego kraju w rozumieniu podsekcji 1.

6. W celu weryfikacji, czy warunek określony w ust. 5 został spełniony, właściwy organ rządowy ma prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić kontrolę, którą uważa za właściwą.

7. Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wniosek są należycie wypełnione, ponoszą właściwe organy rządowe kraju beneficjenta.

8. Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest nieobowiązkowe. W związku z tym pole 12 tego świadectwa należycie wypełnia się, wpisując "Europejska Wspólnota Gospodarcza" lub jedno z Państw Członkowskich. Jednakże w przypadku stosowania procedury tranzytu określonej w art. 75 ust. 1 lit. c) i art. 80 należy podać jedno z państw określonych w drugim ze wspomnianych artykułów jako kraj przywozu, zgodnie z art. 83 ust. 3 akapit ostatni.

9. Data wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A jest wpisywana w polu 11. Podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla organu potwierdzającego, jest podpisem odręcznym.

10. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiają właściwe organy kraju beneficjenta przy wywozie produktów, których ono dotyczy. Świadectwo jest udostępniane eksporterowi z chwilą faktycznego dokonania wywozu lub z chwilą, w której jest pewne, że wywóz zostanie dokonany.

Artykuł 79

Ponieważ świadectwo pochodzenia na formularzu A stanowi dokumentację dowodową uzasadniającą stosowanie przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 66, odpowiedzialność za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i kontroli pozostałych danych umieszczonych na świadectwie ponoszą właściwe organy rządowe kraju wywozu.

Artykuł 80

Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji mogą korzystać w przywozie do Wspólnoty z preferencji taryfowych, określonych w art. 66, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne Austrii, Finlandii, Norwegii, Szwecji lub Szwajcarii na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionego przez właściwe organy kraju beneficjenta, z zastrzeżeniem, że warunki określone w art. 75 zostały spełnione oraz, że Austria, Finlandia, Norwegia, Szwecja lub Szwajcaria wspierają Wspólnotę, umożliwiając jej organom celnym weryfikację autentyczności i prawidłowości wystawionych świadectw pochodzenia na formularzu A. Procedurę weryfikacyjną ustanowioną w art. 95 stosuje się mutatis mutandis. Termin ustanowiony w art. 95 ust. 3 akapit pierwszy przedłuża się do ośmiu miesięcy.

Artykuł 81

1. W wyjątkowych przypadkach świadectwo pochodzenia na formularzu A może zostać wystawione po dokonaniu faktycznego wywozu produktów, których dotyczy, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnej pomyłki lub przeoczenia, lub innych specjalnych okoliczności i pod warunkiem, że towary nie zostały wywiezione przed przekazaniem Komisji Wspólnot Europejskich informacji wymaganej zgodnie z art. 93.

2. Właściwy organ rządowy może wystawić świadectwo z mocą wsteczną tylko po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera są zgodne z danymi znajdującymi się w odpowiednich dokumentach wywozowych i czy przy wywozie danych produktów nie zostało wystawione świadectwo pochodzenia na formularzu A.

3. Świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawione z mocą wsteczną opatrzone są w polu 4 wpisem

lub

Artykuł 82

1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A eksporter może wystąpić do właściwego organu rządowego, który je wystawił, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w jego posiadaniu. Na wystawionym w ten sposób duplikacie umieszcza się w polu 4 wpis "Duplicata" lub "Duplicate" oraz datę wystawienia i numer seryjny oryginału świadectwa.

2. Do celów art. 85 duplikat ważny jest od dnia wystawienia oryginału.

Artykuł 83

1. Zawsze możliwe jest zastąpienie jednego lub większej liczby świadectw pochodzenia na formularzu A jednym lub większą liczbą innych takich świadectw, pod warunkiem że dokonują tego organy celne we Wspólnocie odpowiedzialne za kontrolę produktów.

2. Świadectwo zastępcze wystawione zgodnie z niniejszym artykułem lub art. 80 jest uznawane za ostateczne świadectwo pochodzenia określonych w nim produktów. To świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.

3. Świadectwo zastępcze wskazuje w prawym górnym polu nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wystawione.

Pole 4 zawiera jeden z następujących wpisów:

lub

, jak również datę wystawienia oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny.

Nazwa/nazwisko reeksportera umieszczana(-e) jest w polu 1.

Nazwa/nazwisko ostatecznego odbiorcy może zostać umieszczona(-e) w polu 2.

Odniesienia do faktur reeksportera są umieszczane w polu 10.

Dane znajdujące się w oryginalnym świadectwie, dotyczące produktów powrotnie wywożonych, umieszczane są w polach 3-9.

Poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego.

Wpisy umieszczone w polu 12, dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia, pochodzą z oryginalnego świadectwa. Pole to jest podpisywane przez reeksportera. Reeksporter, który podpisuje to pole w dobrej wierze, nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych umieszczonych na świadectwie oryginalnym.

4. Urząd celny mający dokonać tej czynności zaznacza na świadectwie oryginalnym masę, numery i rodzaj towarów wysłanych oraz podaje numery seryjne odpowiedniego świadectwa lub świadectw zastępczych. Oryginalne świadectwo jest przechowywane przez dany urząd celny przez okres co najmniej dwóch lat.

5. Fotokopię świadectwa oryginalnego można dołączyć do świadectwa zastępczego.

Artykuł 84

1. Z zastrzeżeniem przepisów poniższego ust. 4 świadectwo autentyczności przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3833/90 [9] umieszcza się w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A, określonym w art. 78.

2. Świadectwa określone w ust. 1 składają się z opisu towarów ustalonego w poniższym ust. 3, następnie pieczęci właściwego organu rządowego, z odręcznym podpisem urzędnika upoważnionego do poświadczania autentyczności opisu towarów umieszczonych w polu 7.

3. Opis towarów w polu 7 świadectwa pochodzenia jest, w zależności od przypadku, następujący:

- lub

4. W drodze odstępstwa od przepisów powyższych ust. 1 i 2 i bez uszczerbku dla ust. 3, pieczęci organów właściwych do poświadczania autentyczności opisu produktów ustalonego w ust. 3 nie umieszcza się w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A, jeżeli organ uprawniony do wystawiania świadectwa pochodzenia jest organem rządowym uprawnionym do wydawania świadectwa autentyczności.

Artykuł 85

1. Świadectwo pochodzenia na formularzu A jest przedkładane organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu, w którym produkty zostają przedstawione, w terminie 10 miesięcy, licząc od dnia wystawienia przez organ rządowy kraju beneficjenta wywozu.

2. Świadectwa pochodzenia na formularzu A przedłożone organom celnym po upływie terminu ważności, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte w celu stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 66, jeżeli niedotrzymanie terminu spowodowane zostało siłą wyższą lub zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.

3. Organy celne mogą również przyjąć takie świadectwa, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem tego terminu

Artykuł 86

1. Produkty wysłane z kraju beneficjenta z przeznaczeniem na wystawę organizowaną w innym kraju i sprzedane w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych określonych w art. 66, pod warunkiem że spełniają wymogi niniejszej sekcji wymagane dla uznania ich za pochodzące z kraju beneficjenta wywozu i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych zostanie udowodnione, że:

a) eksporter wysłał produkty bezpośrednio z terytorium kraju beneficjenta wywozu do kraju, w którym organizowana jest wystawa;

b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez eksportera osobie we Wspólnocie;

c) produkty te zostały wysłane do Wspólnoty w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;

d) od chwili ich wysyłki na wystawę produkty te nie były używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.

2. Świadectwo pochodzenia na formularzu A jest przedstawiane organom celnym na zwykłych warunkach. Umieszcza się na nim nazwę i adres danej wystawy. Jeżeli zaistnieje taka potrzeba, można zażądać przedstawienia dodatkowej dokumentacji potwierdzającej rodzaj produktów i warunki, na jakich były one wystawiane.

3. Ustęp 1 stosuje się do każdej wystawy, targów lub podobnych publicznych pokazów o charakterze handlowym, przemysłowym, rolniczym lub rzemieślniczym, które nie są organizowane w celach prywatnych w sklepach lub lokalach handlowych z zamiarem sprzedaży produktów zagranicznych i w trakcie której dane produkty pozostają pod dozorem organów celnych.

Artykuł 87

Świadectwo pochodzenia na formularzu A przedstawiane jest organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu wraz ze zgłoszeniem celnym. Ponadto mogą one zażądać załączania do zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu oświadczenia importera potwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla preferencji taryfowych, określonych w art. 66.

Artykuł 88

Bez uszczerbku dla art. 68 ust. 3, gdy artykuł niezmontowany lub zdemontowany objęty działem 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu jest przywożony partiami na warunkach ustanowionych przez organy celne, na wniosek zgłaszającego towary jest uważany za jeden artykuł, a świadectwo pochodzenia na formularzu A może zostać przedłożone dla całego produktu przy przywozie pierwszej przesyłki.

b) Formularz APR

Artykuł 89

1. Bez względu na przepisy art. 78 w przypadku produktów stanowiących przedmiot przesyłek pocztowych (łącznie z paczkami pocztowymi), dowód pochodzenia towarów w rozumieniu niniejszego rozporządzenia wystawiany jest na formularzu APR, którego wzór znajduje się w załączniku 18, pod warunkiem że są to przesyłki zawierające wyłącznie produkty pochodzące i wartość przesyłki nie przekracza 3000 ECU oraz pod warunkiem że pomoc przewidziana w art. 78 ust. 1 znajduje zastosowanie w odniesieniu do wymienionego formularza.

2. Formularz APR wypełnia i podpisuje eksporter lub, na jego odpowiedzialność, jego upoważniony przedstawiciel. Podpis w polu 6 formularza jest podpisem odręcznym.

3. Formularz APR jest wypełniany dla każdej przesyłki pocztowej. W przypadku paczek pocztowych po wypełnieniu i podpisaniu formularza eksporter dołącza go do kwitu wysyłkowego. W przypadku przesyłek listowych eksporter umieszcza formularz wewnątrz danej przesyłki.

4. Jeżeli towary umieszczone w przesyłce zostały już poddane weryfikacji w kraju wywozu w zakresie definicji pojęcia "produktów pochodzących", eksporter może umieścić stosowną adnotację w polu 7 "Uwagi" formularza APR.

5. Przepisy te nie zwalniają eksporterów z obowiązku spełnienia innych formalności przewidzianych przepisami celnymi lub pocztowymi.

6. Artykuły 85 i 87 stosuje się mutatis mutandis do formularzy APR.

c) Pozostałe przepisy dotyczące dowodów pochodzenia

Artykuł 90

Produkty wysyłane w małych przesyłkach przez osoby fizyczne do osób fizycznych lub przewożone w bagażu osobistym podróżnych mogą korzystać jako produkty pochodzące z preferencji taryfowych, określonych w art. 66, bez konieczności przedstawiania świadectwa pochodzenia na formularzu A lub wypełniania formularza APR, pod warunkiem że chodzi o przywóz pozbawiony jakiegokolwiek charakteru handlowego i jeżeli zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane do stosowania niniejszego artykułu oraz jeżeli nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości takiego zgłoszenia.

Całkowita wartość tych produktów nie może przekraczać 215 ECU w odniesieniu do małych przesyłek i 600 ECU w przypadku bagażu osobistego podróżnych.

Artykuł 91

1. W przypadku stosowania art. 70 dowód pochodzenia produktów wywożonych z kraju ugrupowania regionalnego do innego kraju tego samego ugrupowania w celu poddania ich dalszej obróbce lub przetwarzaniu bądź w celu powrotnego wywozu w niezmienionym stanie, dostarczany jest w formie świadectwa pochodzenia na formularzu A lub formularza APR wystawionego lub sporządzonego w pierwszym z tych krajów.

2. Organy kraju beneficjenta odpowiedzialne za wystawianie świadectwa pochodzenia na formularzu A dla produktów, w wytworzeniu których użyto produktów pochodzących z innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, uwzględniają świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawione przez właściwe organy tego drugiego kraju lub sporządzony tam formularz APR. Kraj pochodzenia ustalony zgodnie z art. 71 umieszcza się w polu 12 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub w polu 8 formularza APR.

3. Na wystawionych w ten sposób świadectwach pochodzenia na formularzu A muszą być umieszczone w polu 4 wpisy

lub

Artykuł 92

Odkrycie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w świadectwie a oświadczeniami złożonymi w dokumentach przedstawionych w urzędzie celnym w celu dopełnienia formalności wymaganych przy przywozie produktów nie czyni samo przez się tego świadectwa nieważnym, jeżeli zostanie odpowiednio potwierdzone, że dokument ten odnosi się do przedstawianych produktów.

Podsekcja 3

Metody współpracy administracyjnej

Artykuł 93

1. Kraje beneficjenci informują Komisję Wspólnot Europejskich o nazwach i adresach organów rządowych, które mogą wystawiać świadectwa pochodzenia na formularzu A, jak również o wzorach odcisków pieczęci stosowanych przez te organy oraz o nazwach i adresach organów rządowych odpowiedzialnych za przeprowadzenie weryfikacji formularzy A i formularzy APR.

2. Kraje beneficjenci informują również Komisję Wspólnot Europejskich o nazwach i adresach organów rządowych, które mogą wydawać świadectwa autentyczności, określone w art. 84, wraz ze wzorami pieczęci przez nie stosowanych.

3. Komisja przekazuje te informacje organom celnym Państw Członkowskich.

Artykuł 94

Do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 66, każdy kraj beneficjent przestrzega lub zapewnia zgodność z regułami dotyczącymi wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, warunków stosowania formularzy APR i warunków dotyczących współpracy administracyjnej.

Artykuł 95

1. Późniejsze weryfikacje świadectw pochodzenia na formularzu A i formularzy APR przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących faktycznego pochodzenia danych produktów.

2. Do celów ust. 1 organy celne zwracają świadectwo pochodzenia na formularzu A lub formularz APR właściwemu organowi rządowemu w kraju beneficjencie wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub materialne powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji. Jeżeli została przedstawiona faktura, taką fakturę lub jej kopię dołącza się do formularza APR. Organy celne przekazują również wszelkie uzyskane informacje sugerujące, że dane znajdujące się na tym świadectwie lub formularzu są niedokładne.

Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 66, zwalniają produkty z zastrzeżeniem wszelkich środków ostrożności uznanych za niezbędne.

3. Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane są organom celnym we Wspólnocie w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy. Wyniki umożliwiają określenie, czy dane świadectwo pochodzenia na formularzu A lub formularz APR stosują się do produktów faktycznie wywiezionych i czy produkty te faktycznie mogą korzystać z preferencji taryfowych, określonych w art. 66.

4. W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z art. 91 odpowiedź zawiera odniesienie do uwzględnionych świadectw pochodzenia na formularzu A lub formularzy APR.

5. Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości nie ma odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy określonym w ust. 3 lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz. Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie czterech miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te nie wyrażają zgody na stosowanie ogólnych preferencji, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych okoliczności.

6. W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, kraj beneficjent wywozu, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom i w tym celu kraj beneficjent może zaprosić Wspólnotę do uczestnictwa w tych dochodzeniach.

7. Do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe są przechowywane przez co najmniej dwa lata przez właściwe organy rządowe kraju beneficjenta wywozu.

Artykuł 96

Przepisy art. 75 ust. 1 lit. c) i art. 80 stosuje się jedynie w takim zakresie, w kontekście preferencji taryfowych udzielonych przez Austrię, Norwegię, Szwecję i Szwajcarię dla niektórych produktów pochodzących z krajów rozwijających się, w jakim kraje te stosują przepisy podobne do wspomnianych powyżej.

Podsekcja 4

Przepis końcowy

Artykuł 97

Bez uszczerbku dla art. 87 świadectwa pochodzenia na formularzu A oraz dokumentacja dowodowa dotycząca transportu bezpośredniego mogą zostać sporządzone w terminie sześciu miesięcy od dnia dopuszczenia lub ponownego dopuszczenia kraju lub terytorium do korzystania z GSP w odniesieniu do produktów, określonych w rozporządzeniach Rady i decyzjach EWWiS dla danego roku, znajdujących się w tranzycie lub składowanych czasowo we Wspólnocie, objętych procedurą składu celnego albo umieszczonych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.

Sekcja 2

Terytoria okupowane

Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 98

1. Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z terytoriów okupowanych następujące produkty, pod warunkiem że zostały bezpośrednio przywiezione w rozumieniu art. 103, uważa się za:

a) produkty pochodzące z terytoriów okupowanych:

i) produkty całkowicie uzyskane na tych terytoriach;

ii) produkty uzyskane na tych terytoriach, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane na tych obszarach, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100. Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą ze Wspólnoty;

b) produkty pochodzące ze Wspólnoty:

i) produkty całkowicie uzyskane we Wspólnocie;

ii) produkty uzyskane we Wspólnocie, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane we Wspólnocie, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100. Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą z terytoriów okupowanych.

2. Pojęcie "terytoria okupowane" obejmuje Zachodni Brzegu Jordanu i Strefę Gazy, okupowane przez Izrael.

Artykuł 99

Za całkowicie uzyskane na terytoriach okupowanych uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte z ich ziemi lub z ich dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam przeprowadzone;

f) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

g) odpady i złom powstałe w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

h) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziemi pod dnem;

i) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-h).

Artykuł 100

1. Do celów art. 98 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) ppkt ii) materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji niż ta, w której, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, klasyfikowane są wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia.

Stosuje się art. 68 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty.

2. Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 19, to zamiast reguły ust. 1 muszą być spełnione warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu.

a) Pojęcie "wartość", w wykazie załącznika 19, oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały na danym terytorium.

Jeżeli wartość użytych materiałów pochodzących musi zostać ustalona, przepisy powyższego akapitu stosuje się mutatis mutandis.

b) Pojęcie "cena ex-works" w wykazie załącznika 19 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony.

3. Do celów stosowania art. 98 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) ppkt ii) za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących są uważane czynności określone w art. 68 ust. 3 lit. a)-h), niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji.

Artykuł 101

W celu ustalenia, czy towary pochodzą z terytorium okupowanego, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, paliwo, urządzenia i wyposażenie, maszyny i narzędzia, użyte do uzyskania tych towarów lub jakiekolwiek materiały lub produkty użyte w czasie produkcji, które nie wchodzą i nie miały wejść w końcowy skład towarów, pochodzą z państw trzecich czy też nie.

Artykuł 102

Przepisy art. 73 i 74 stosuje się do niniejszej sekcji.

Artykuł 103

1. Za przewiezione bezpośrednio z terytoriów okupowanych do Wspólnoty i ze Wspólnoty na terytoria okupowane uważane są:

a) produkty transportowane bez przekraczania innego terytorium;

b) produkty transportowane przez terytoria inne niż terytoria okupowane lub Wspólnota, z przeładunkiem lub bez niego albo z czasowym składowaniem lub bez niego, pod warunkiem że transport przez te terytoria uzasadniają warunki geograficzne lub wyłącznie potrzeby transportu oraz że produkty te:

- nie zostały tam dopuszczone do konsumpcji, oraz

- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;

c) produkty, których transport odbywa się rurociągami przez inne terytoria niż terytoria okupowane.

2. Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) przedstawiany jest organom celnym we Wspólnocie lub izbom handlowym na terytoriach okupowanych w postaci:

a) jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego na terytoriach okupowanych lub we Wspólnocie, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wydanego przez organy celne kraju tranzytu:

- podającego dokładny opis produktów,

- określającego datę wyładunku lub przeładunku towarów, również ze statku lub na statek, ze wskazaniem wykorzystanych statków,

- potwierdzającego warunki, na podstawie których produkty pozostały w kraju tranzytu; lub

c) w razie ich braku – jakichkolwiek dokumentów dowodowych.

Artykuł 104

Warunki ustalone w niniejszej podsekcji dotyczące nabycia statusu towarów pochodzenia są spełniane nieprzerwanie we Wspólnocie lub na terytoriach okupowanych.

Jeżeli produkty pochodzące wywożone ze Wspólnoty lub terytoriów okupowanych do innego kraju zostają zwrócone, to są one uważane za niepochodzące, chyba że można udowodnić zgodnie z wymogami właściwych organów, że:

- powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz

- nie zostały poddane czynnościom wykraczającym poza te konieczne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie, gdy znajdowały się w tym kraju.

Podsekcja 2

Dowód pochodzenia

a) Świadectwo przewozowe EUR.1

Artykuł 105

W rozumieniu niniejszej sekcji dowodem statusu pochodzenia towarów jest świadectwo przewozowe EUR.1, którego wzór znajduje się w załączniku 21.

Artykuł 106

1. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane na pisemny wniosek eksportera lub, na odpowiedzialność eksportera, jego upoważnionego przedstawiciela. Wniosek taki sporządza się na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 21. Jest on wypełniany zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji.

Wnioski o wystawienie świadectw przewozowych EUR.1 muszą być przechowywane przez okres co najmniej dwóch lat przez izby handlowe terytoriów okupowanych.

2. Eksporter lub jego przedstawiciel przedstawia wraz z wnioskiem każdy właściwy dokument uzupełniający udowadniający, że produkty, które mają zostać wywiezione, kwalifikują się do wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1.

Zobowiązuje się on do przedłożenia, na żądanie właściwych organów, każdego dodatkowego dowodu, jakiego mogą one zażądać dla ustalenia prawidłowości statusu pochodzenia towarów uprawnionych do preferencyjnego traktowania i zobowiązuje się do wyrażenia zgody na przeprowadzenie przez te organy każdej kontroli jego księgowości i sprawdzenia okoliczności, w jakich te produkty były uzyskane.

3. Świadectwo przewozowe EUR.1 może być wystawione tylko wtedy, gdy może służyć jako materiał dowodowy wymagany do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 98.

4. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez izby handlowe terytoriów okupowanych lub przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu, jeżeli towary, które mają zostać wywiezione, mogą być uważane za produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji.

5. Ponieważ świadectwo przewozowe EUR.1 stanowi dokumentację dowodową do celów stosowania przewidzianych preferencji taryfowych, izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu są odpowiedzialne za podjęcie wszelkich kroków koniecznych do weryfikacji pochodzenia towarów i sprawdzenia innych oświadczeń znajdujących się na świadectwie.

6. W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 4 są spełnione, izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu mają prawo zażądać wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzać każdą kontrolę, którą uznają za właściwą.

7. Izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu są odpowiedzialne za zapewnienie prawidłowego wypełniania formularzy określonych w ust. 1. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w taki sposób, żeby wykluczyć jakąkolwiek możliwość wprowadzenia fałszywych informacji. W tym celu opis produktów jest podawany bez pozostawiania pustych wierszy. W przypadku gdy pole nie jest całkowicie wypełnione, należy narysować pod ostatnim wierszem opisu poziomą linię, przekreślając tym samym puste miejsce.

8. Data wystawienia świadectwa przewozowego musi być wpisana w części świadectwa przewozowego przeznaczonej dla organów celnych.

9. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu przy wywozie produktów, których dotyczy. Zostaje ono udostępnione eksporterowi z chwilą faktycznego dokonania wywozu lub z chwilą, w której staje się pewne, że wywóz zostanie dokonany.

Artykuł 107

1. W wyjątkowych okolicznościach świadectwo przewozowe EUR.1 może również zostać wystawione po wywiezieniu produktów, do których się odnosi, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnych błędów lub pominięć albo specjalnych okoliczności.

2. Do celów ust. 1 eksporter we wniosku:

- podaje miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo,

- potwierdza, że żadne świadectwo przewozowe EUR.1 nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów, i podaje z jakich powodów.

3. Izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne Państwa Członkowskiego wywozu mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR.1 z mocą wsteczną tylko po sprawdzeniu, że informacje podane we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach.

Świadectwa wystawione z mocą wsteczną są opatrzone jednym z następujących wpisów:

- expedido a posteriori,

- udstedt efterfølgende,

- Nachträglich ausgestellt,

- Εκδοθέν εκ των υστέρων,

- Issued retrospectively,

- Délivré a posteriori,

- rilasciato a posteriori,

- afgegeven a posteriori,

- emitido a posteriori.

4. Wpis określony w ust. 3 umieszcza się w polu "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR.1.

Artykuł 108

1. W przypadku kradzieży, zagubienia lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR.1 eksporter może wystąpić do izb handlowych terytoriów okupowanych lub organów celnych Państwa Członkowskiego wywozu, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu na podstawie dokumentów wywozowych znajdujących się w ich posiadaniu.

2. W ten sposób wystawiony duplikat musi być opatrzony jednym z następujących wyrazów:

- DUPLICADO,

- DUPLIKAT,

- ANTIГPAΦO,

- DUPLICATE,

- DUPLICATA,

- DUPLICATO,

- DUPLICAAT,

- SEGUNDA VIA,

3. Wyraz określony w ust. 2 umieszcza się w polu "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR.1.

4. Duplikat, na którym znajduje się data wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR.1, jest ważny od tej daty.

Artykuł 109

Zawsze możliwe jest zastąpienie jednego lub większej liczby świadectw przewozowych EUR.1 jednym lub większą liczbą innych świadectw przewozowych EUR.1, pod warunkiem że zostanie to dokonane w urzędzie celnym Wspólnoty, w którym znajdują się towary.

Artykuł 110

1. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest przedkładane w terminie 5 miesięcy od daty jego wystawienia przez izby handlowe terytoriów okupowanych organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym są przedstawiane produkty.

2. Świadectwo przewozowe EUR.1, które jest przedkładane organom celnym Państwa Członkowskiego po upływie terminu przedłożenia przewidzianego w ust. 1, może być uznane do celów preferencyjnego traktowania, wtedy gdy nieprzedłożenie świadectwa w terminie jest spowodowane siłą wyższą lub zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.

3. W innych przypadkach opóźnionego przedłożenia organy celne Państwa Członkowskiego przywozu mogą przyjąć świadectwa wtedy, gdy produkty zostały im przedstawione przed upływem wymienionego terminu.

Artykuł 111

1. Produkty wysłane z terytoriów okupowanych z przeznaczeniem na wystawę organizowaną w państwie trzecim i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych, określonych w art. 98, pod warunkiem że spełniają warunki niniejszej podsekcji wymagane dla uznania ich za pochodzące z terytoriów okupowanych i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych zostanie udowodnione, że:

a) eksporter wysłał te produkty z terytoriów okupowanych do państwa, w którym odbyła się wystawa i wystawił je tam;

b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez tego eksportera osobie we Wspólnocie;

c) produkty zostały wysłane, w czasie trwania wystawy lub bezpośrednio po niej, do Wspólnoty w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;

d) od chwili ich wysyłki na wystawę produkty nie były używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.

2. Świadectwo przewozowe EUR.1 przedkłada się organom celnym na zwykłych warunkach. Umieszcza się na nim nazwę i adres wystawy. Jeżeli zaistnieje taka potrzeba, można zażądać przedstawienia dodatkowej dokumentacji potwierdzającej rodzaj produktów i warunki, na jakich były one wystawiane.

Artykuł 112

Świadectwa przewozowe EUR.1 przedkłada się organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszej sekcji. Organy te mogą wymagać tłumaczenia świadectwa.

Mogą one także wymagać załączenia do zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 98.

Artykuł 113

Jeżeli na wniosek zgłaszającego artykuł niezmontowany lub zdemontowany objęty działem 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu jest przywożony partiami na warunkach ustanowionych przez organy celne, to jest on uważany za jeden artykuł, a świadectwo przewozowe EUR.1 może zostać przedłożone dla całego artykułu przy przywozie pierwszej przesyłki.

Artykuł 114

Świadectwa przewozowe EUR.1 przechowywane są przez organy celne Państwa Członkowskiego przywozu zgodnie z obowiązującymi przepisami.

b) Formularz EUR.2

Artykuł 115

1. Bez względu na art. 105 w przypadku przesyłek zawierających jedynie produkty pochodzące, gdy wartość przesyłki nie przekracza 2820 ECU, dowód statusu pochodzenia produktów w rozumieniu niniejszej sekcji wystawiany jest na formularzu EUR.2, którego wzór znajduje się w załączniku 22.

2. Formularz EUR.2 wypełnia i podpisuje eksporter lub, na jego odpowiedzialność, jego upoważniony przedstawiciel.

3. Formularz EUR.2 jest wypełniany dla każdej przesyłki.

4. Przepisy te nie zwalniają eksporterów z obowiązku spełnienia innych formalności przewidzianych przepisami celnymi lub pocztowymi.

5. Eksporter, który sporządził formularz EUR.2, przedkłada na żądanie izby handlowej terytorium okupowanego wszystkie uzupełniające dokumenty dotyczące stosowania tego formularza.

Artykuł 116

Odkrycie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w świadectwie przewozowym EUR.1 lub w formularzu EUR.2 a oświadczeniami złożonymi w dokumentach przedstawionych w urzędzie celnym w celu dopełnienia formalności wymaganych przy przywozie towarów nie czyni samo przez się tego świadectwa lub formularza nieważnym, jeżeli zostało odpowiednio potwierdzone, że świadectwo EUR.1 lub formularz EUR.2 odnoszą się do przedstawianych towarów.

Artykuł 117

1. Przy przywozie do Wspólnoty jako produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji bez konieczności przedkładania dokumentów określonych w art. 105 lub art. 115 są dopuszczane:

a) produkty wysyłane w małych przesyłkach przez osoby fizyczne do osób fizycznych, pod warunkiem że wartość produktów nie przekracza 200 ECU;

b) produkty znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, pod warunkiem że wartość produktów nie przekracza 565 ECU.

2. Przepisy te stosuje się jedynie w odniesieniu do przywozu towarów pozbawionych jakiegokolwiek charakteru handlowego i zgłaszanych jako spełniające warunki wymagane do stosowania przewidzianych preferencji oraz jeżeli nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości takiego zgłoszenia.

Podsekcja 3

Metody współpracy administracyjnej

Artykuł 118

Terytoria okupowane przesyłają Komisji wzory odcisków pieczęci używanych przez izby handlowe, jak również adresy organów właściwych do wystawiania świadectw przewozowych EUR.1 i przeprowadzenia późniejszej weryfikacji tych świadectw oraz formularzy EUR.2.

Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich.

Artykuł 119

1. Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR.1 i formularzy EUR.2 przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne w Państwie Członkowskim przywozu lub izby handlowe terytoriów okupowanych mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.

2. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania podsekcji 1 terytoria okupowane wspierają Wspólnotę, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na sprawdzanie autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 i formularzy EUR.2 oraz prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych towarów.

3. Do celów ust. 1 organy celne Państwa Członkowskiego lub terytorium okupowanego zwracają świadectwo przewozowe EUR.1, formularz EUR.2 lub kopię tego świadectwa bądź formularza izbom handlowym terytoriów okupowanych lub organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu, podając, gdzie stosowne, materialne lub formalne powody uzasadniające kontrolę.

Do świadectwa przewozowego EUR.1 lub formularza EUR.2 organy wnioskujące dołączają stosowne dokumenty handlowe lub ich kopie oraz dostarczają, na poparcie wniosku o późniejszą weryfikację, wszelkie uzyskane dokumenty i informacje sugerujące, że dane znajdujące się na tym świadectwie lub formularzu są niedokładne.

Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji organy celne w Państwie Członkowskim przywozu decydują o zawieszeniu stosowania preferencyjnego traktowania, zwalniają produkty z zastrzeżeniem wszelkich środków zachowawczych uznanych za niezbędne.

4. Organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub izby handlowe terytoriów okupowanych są informowane o wynikach weryfikacji w terminie sześciu miesięcy. Wyniki te muszą umożliwiać ustalenie, czy zwrócone zgodnie z ust. 3 dokumenty stosują się do produktów rzeczywiście wywiezionych i czy produkty te mogą rzeczywiście kwalifikować się do stosowania ustaleń preferencyjnych.

Przepisy art. 95 ust. 5 stosuje się do niniejszego ustępu.

5. Do celów późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR.1 izby handlowe terytoriów okupowanych lub organy celne w Państwie Członkowskim wywozu przechowują dokumenty wywozowe lub kopie świadectw zastępujących je przez okres co najmniej dwóch lat.

Sekcja 3

Republiki Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Słowenii i terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii

Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 120

Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z Republiki Bośni i Hercegowiny, Republiki Chorwacji, Republiki Słowenii i z terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, zwanych dalej "republikami beneficjentami" następujące produkty, pod warunkiem że zostały bezpośrednio przewiezione w rozumieniu art. 125, uważa się za:

1) produkty pochodzące z republiki beneficjenta:

a) produkty całkowicie uzyskane w republice beneficjencie;

b) produkty uzyskane w republice beneficjencie, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane w tej republice, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 122. Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą ze Wspólnoty, pod warunkiem że produkty te poddano w danej republice beneficjencie obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, określone w art. 122 ust. 3;

2) produkty pochodzące ze Wspólnoty:

a) produkty całkowicie uzyskane we Wspólnocie;

b) produkty uzyskane we Wspólnocie, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane we Wspólnocie, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 122. Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą z republiki beneficjenta, pod warunkiem że produkty te poddano we Wspólnocie obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, określone w art. 122 ust. 3.

Artykuł 121

1. Za całkowicie uzyskane w republice beneficjencie lub we Wspólnocie uważa się produkty określone w art. 67 ust. 1 lit. a)-k).

2. Pojęcie "statki tego kraju" w art. 67 ust. 1 lit. f) odnosi się tylko do statków:

- zarejestrowanych lub zgłoszonych w Państwie Członkowskim lub danej republice beneficjencie,

- pływających pod banderą Państwa Członkowskiego lub danej republiki beneficjenta,

- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli Państwa Członkowskiego lub republiki beneficjenta, albo spółki, która ma rzeczywistą siedzibę w jednym z tych Państw Członkowskich lub w republice beneficjencie, a której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków tej rady są obywatelami republiki beneficjenta lub Państw Członkowskich Wspólnoty, oraz w których ponadto w przypadku spółek cywilnych lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością co najmniej połowa kapitału należy do Państw Członkowskich lub danej republiki beneficjenta, ich instytucji prawa publicznego lub obywateli,

- których kapitan i oficerowie są wyłącznie obywatelami Państw Członkowskich lub danej republiki beneficjenta, oraz

- na których załoga składa się w co najmniej 75 % z obywateli Państw Członkowskich Wspólnoty lub danej republiki beneficjenta.

3. Pojęcia "Wspólnota" i "republika beneficjent" obejmują także otaczające je wody terytorialne. Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium państwa, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.

Artykuł 122

1. Do celów art. 120 materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji niż ta, w której z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3 klasyfikowane są wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia.

Stosuje się przepisy art. 68 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty.

2. Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 20, to zamiast reguły ust. 1 muszą być spełnione warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu.

a) Jeżeli w wykazie załącznika 20 do określania statusu pochodzenia produktu uzyskanego we Wspólnocie lub w republice beneficjencie jest stosowana norma procentowa, to wartość dodana w wyniku obróbki lub przetworzenia odpowiada cenie ex-works uzyskanego produktu, pomniejszonej o wartość pochodzących z państw trzecich materiałów przywożonych do Wspólnoty lub republiki beneficjenta.

b) Pojęcie "wartość" w wykazie załącznika 20 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały na danym terytorium.

Jeżeli wartość użytych materiałów pochodzących musi zostać ustalona, przepisy poprzedniego akapitu stosuje się mutatis mutandis.

c) Pojęcie "cena ex-works" w wykazie załącznika 20 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony.

3. Do celów ust. 1 i 2 za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących uważane są czynności określone w art. 68 ust. 3 lit. a)-h), niezależnie od tego, czy nastąpiła zmiana pozycji.

Artykuł 123

W celu ustalenia, czy produkt pochodzi z republiki beneficjenta lub ze Wspólnoty, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, paliwo, urządzenia i wyposażenie oraz maszyny i narzędzia, użyte do uzyskania tego produktu, jak również materiały oraz produkty użyte w czasie produkcji, które nie mają wejść w końcowy skład produktu, pochodzą z państw trzecich czy też nie.

Artykuł 124

Do niniejszej sekcji stosuje się przepisy art. 73 i 74.

Artykuł 125

1. Preferencje taryfowe, określone w art. 120, stosuje się jedynie do produktów lub materiałów pochodzących, które są transportowane między terytorium danej republiki beneficjenta a Wspólnotą bez przekraczania żadnego innego terytorium. Jednakże towary pochodzące z republiki beneficjenta lub ze Wspólnoty i tworzące jedną przesyłkę mogą być transportowane przez inne terytorium niż terytorium republiki beneficjenta lub Wspólnoty, z przeładunkiem lub bez przeładunku albo z czasowym składowaniem lub bez czasowego składowania na tym terytorium, pod warunkiem że towary pozostają pod dozorem organów celnych w kraju tranzytu lub składowania i że nie zostały tam poddane innym czynnościom niż wyładunek, przeładunek lub jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie.

Transport rurociągami produktów pochodzących z republiki beneficjenta lub ze Wspólnoty może odbywać się przez terytoria inne niż terytorium Wspólnoty lub republiki beneficjenta.

2. Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 przedstawiany jest właściwym organom celnym w postaci:

a) jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego w kraju lub terytorium wywozu, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu:

- podającego dokładny opis towarów,

- określającego datę wyładunku lub przeładunku towarów, również ze statku lub na statek, ze wskazaniem wykorzystanych statków,

- potwierdzającego warunki, na podstawie których produkty pozostały w kraju tranzytu; lub

c) w razie ich braku – jakichkolwiek dokumentów dowodowych.

Artykuł 126

Warunki ustalone w niniejszej podsekcji dotyczące nabycia statusu towarów pochodzących są spełniane nieprzerwanie we Wspólnocie lub w republice beneficjencie.

Jeżeli produkty pochodzące, wywożone ze Wspólnoty lub z republiki beneficjenta do innego kraju, zostają zwrócone, to są one uważane za niepochodzące, chyba że można udowodnić zgodnie z wymogami organów celnych, że:

- powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz

- nie zostały one poddane czynnościom wykraczającym poza te konieczne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie, gdy znajdowały się w tym kraju.

Podsekcja 2

Dowód pochodzenia

a) Świadectwo przewozowe EUR.1

Artykuł 127

W rozumieniu niniejszej sekcji dowodem statusu pochodzenia towarów jest świadectwo przewozowe EUR.1, którego wzór znajduje się w załączniku 21.

Artykuł 128

Wnioski o wystawienie świadectw przewozowych EUR.1 muszą być przechowywane przez okres co najmniej dwóch lat przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta.

2. Stosuje się przepisy art. 106 ust. 2.

3. Świadectwo przewozowe EUR.1 może być wystawione tylko wtedy, gdy może służyć jako materiał dowodowy wymagany do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 120.

4. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta, jeżeli towary, które mają zostać wywiezione, mogą być uważane za produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji.

5. W przypadkach, gdy towary uważane są za produkty pochodzące w rozumieniu art. 120 ust. 1 lit. b) zdanie ostatnie lub ust. 2 lit. b) zdanie ostatnie, wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 uzależnione jest od przedstawienia dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego wcześniej. Ten dowód pochodzenia musi być przechowywany przez okres co najmniej dwóch lat przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta.

6. Ponieważ świadectwo przewozowe EUR.1 stanowi dokumentację dowodową do celów stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 120, organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta są odpowiedzialne za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia towarów i sprawdzenia innych oświadczeń znajdujących się na świadectwie.

7. W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 4 i 5 są spełnione, organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta mają prawo zażądać wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić każdą kontrolę, którą uznają za właściwą.

8. Organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta są odpowiedzialne za zapewnienie prawidłowego wypełniania formularza, określonego w art. 127. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w taki sposób, żeby wykluczyć jakąkolwiek możliwość wprowadzenia fałszywych informacji. W tym celu opis produktów jest podawany bez pozostawiania pustych wierszy. W przypadku gdy pole nie jest całkowicie wypełnione, należy narysować pod ostatnim wierszem opisu poziomą linię, przekreślając tym samym puste miejsce.

9. Data wystawienia świadectwa przewozowego musi być wpisana w części świadectwa przewozowego przeznaczonej dla organów celnych.

10. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta przy wywozie produktów, których dotyczy. Zostaje ono udostępnione eksporterowi, jak tylko wywóz zostanie faktycznie dokonany lub zapewniony.

11. W przypadku Republiki Bośni i Hercegowiny oraz terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii odniesienia do "organów celnych" w niniejszym i następnych artykułach należy rozumieć jako odniesienia do izb gospodarczych tak długo, jak izby gospodarcze w tych republikach spełniają dane funkcje.

Artykuł 129

Do niniejszej sekcji stosuje się przepisy art. 107-109.

Artykuł 130

1. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest przedkładane w terminie pięciu miesięcy od daty jego wystawienia przez organy celne Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta organom celnym Państwa Członkowskiego lub republiki beneficjenta przywozu, gdzie produkty są przedstawiane.

2. Świadectwo przewozowe EUR.1, które jest przedkładane organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta po upływie terminu przedłożenia przewidzianego w ust. 1, może być uznane do celów preferencyjnego traktowania wtedy, gdy nieprzedłożenie świadectwa jest spowodowane siłą wyższą lub zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.

3. W innych przypadkach opóźnionego przedłożenia organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki beneficjenta mogą przyjąć świadectwa wtedy, gdy produkty zostały im przedstawione przed upływem wymienionego terminu.

Artykuł 131

1. Produkty wysyłane ze Wspólnoty lub republiki beneficjenta z przeznaczeniem na wystawę organizowaną w innym kraju i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych, określonych w art. 120, pod warunkiem że produkty te spełniają warunki podsekcji 1 wymagane dla uznania ich za pochodzące ze Wspólnoty lub danej republiki beneficjenta i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych zostanie udowodnione, że:

a) eksporter wysłał te produkty ze Wspólnoty lub republiki beneficjenta do kraju, w którym odbyła się wystawa i wystawił je tam;

b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez tego eksportera osobie we Wspólnocie lub w republice beneficjencie;

c) produkty zostały wysłane, w czasie trwania wystawy lub bezpośrednio po niej, do Wspólnoty lub republiki beneficjenta w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;

d) od chwili ich wysyłki na wystawę produkty nie były używane do innych celów niż prezentacja na wystawie.

2. Stosuje się przepisy art. 111 ust. 2 i 3.

Artykuł 132

Świadectwa przewozowe EUR.1 przedkłada się organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki beneficjenta zgodnie z procedurami ustanowionymi w przepisach tego Państwa Członkowskiego lub tej republiki beneficjenta. Organy te mogą wymagać tłumaczenia świadectwa.

Mogą one także wymagać załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 120.

Artykuł 133

Bez uszczerbku dla art. 122 ust. 3 gdy artykuł niezmontowany lub zdemontowany objęty działem 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu jest przywożony partiami na warunkach ustanowionych przez organy celne, na wniosek zgłaszającego towary jest uważany za jeden artykuł, a świadectwo przewozowe EUR. 1 może zostać przedłożone dla całego produktu przy przywozie pierwszej przesyłki.

Artykuł 134

Świadectwa przewozowe EUR.1 przechowywane są przez organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub przez organy celne republiki beneficjenta przywozu zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie lub tej republice beneficjencie.

b) Formularz EUR.2

Artykuł 135

1. Niezależnie od art. 127 w przypadku przesyłek zawierających jedynie produkty pochodzące, gdy wartość przesyłki nie przekracza 3000 ECU, dowód statusu pochodzenia produktów w rozumieniu podsekcji 1 wystawiany jest na formularzu EUR.2, którego wzór znajduje się w załączniku 22.

2. Formularz EUR.2 wypełnia i podpisuje eksporter lub na odpowiedzialność eksportera jego upoważniony przedstawiciel. Jeżeli towary znajdujące się w przesyłce zostały wcześniej zweryfikowane w wywożącym Państwie Członkowskim lub terytorium w zakresie definicji pojęcia produktów pochodzących, eksporter może umieścić stosowną adnotację w polu "Uwagi" formularza EUR.2.

3. Formularz EUR.2 jest wypełniany dla każdej przesyłki.

4. Przepisy te nie zwalniają eksporterów od spełnienia innych formalności przewidzianych przepisami celnymi lub pocztowymi.

5. Eksporter, który sporządził formularz EUR.2, przedkłada na żądanie organów celnych Państwa Członkowskiego wywozu lub republiki beneficjenta wszystkie uzupełniające dokumenty dotyczące stosowania tego formularza.

Artykuł 136

Przy przywozie do Wspólnoty lub republiki beneficjenta następującym produktom pochodzącym w rozumieniu podsekcji 1 udziela się preferencji taryfowych, określonych w art. 120, bez konieczności przedkładania dokumentów, określonych w art. 127 lub w art. 135:

a) produkty wysyłane w małych przesyłkach przez osoby fizyczne do osób fizycznych, pod warunkiem że wartość produktów nie przekracza 215 ECU;

b) produkty znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, pod warunkiem że wartość produktów nie przekracza 600 ECU.

Do niniejszej sekcji stosuje się przepisy art. 117 ust. 2 .

Podsekcja 3

Metody współpracy administracyjnej

Artykuł 137

Republiki beneficjenci przesyłają Komisji wzory używanych odcisków pieczęci, jak również adresy organów celnych właściwych do wystawiania świadectw przewozowych EUR.1 i przeprowadzania późniejszej weryfikacji tych świadectw oraz formularzy EUR.2. Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich.

Artykuł 138

1. Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR.1 i formularzy EUR.2 przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki beneficjenta mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych towarów.

2. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszych przepisów Państwa Członkowskie i republiki beneficjenci wspierają się wzajemnie za pośrednictwem swoich organów celnych, w kontroli autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 i formularzy EUR.2 oraz prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.

3. Do celów ust. 1 organy celne Państwa Członkowskiego lub republiki beneficjenta przywozu zwracają świadectwo przewozowe EUR.1, formularz EUR.2 lub kopię tego świadectwa bądź formularza organom celnym kraju wywozu, podając, gdzie stosowne, materialne lub formalne powody uzasadniające kontrolę.

Do świadectwa przewozowego EUR.1 lub formularza EUR.2 władze wnioskujące dołączają stosowne dokumenty handlowe lub ich kopie oraz dostarczają wszelkie uzyskane dokumenty i informacje sugerujące, że dane znajdujące się na tym świadectwie lub formularzu są niedokładne.

Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji organy celne w Państwie Członkowskim przywozu decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 120, zwalniają produkty z zastrzeżeniem wszelkich środków zachowawczych uznanych za niezbędne.

4. Organy celne Państwa Członkowskiego przywozu lub republiki beneficjenta są informowane o wynikach weryfikacji w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy. Wyniki te muszą umożliwiać ustalenie, czy kwestionowane świadectwo przewozowe EUR.1 lub formularz EUR.2 odnoszą się do produktów rzeczywiście wywiezionych i czy produkty te mogą rzeczywiście kwalifikować się do stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 120.

Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości nie ma odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku o dokonanie weryfikacji lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, władze wnioskujące odmawiają udzielenia preferencyjnego traktowania, z wyjątkiem przypadku siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych okoliczności.

5. Do celów późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR.1 organy celne kraju wywozu przez okres co najmniej dwóch lat przechowują kopie świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe.

Podsekcja 4

Ceuta i Melilla

Artykuł 139

1. Termin "Wspólnota" używany w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty lub Melilli. Termin "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z tych obszarów.

2. Z zastrzeżeniem szczególnych warunków określonych w art. 140 przepisy podsekcji 1-3 niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.

Artykuł 140

1. Przepisy następujących ustępów stosuje się zamiast art. 120, a odniesienia do tego artykułu stosuje się mutatis mutandis do niniejszego artykułu.

2. Pod warunkiem, że zostały bezpośrednio przetransportowane, zgodnie z przepisami art. 125, uważa się za:

a) produkty pochodzące z Ceuty i Melilli:

i) produkty całkowicie uzyskane w Ceucie i Melilli;

ii) produkty uzyskane w Ceucie i Melilli, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w ppkt i), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 122. Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu podsekcji 1 pochodzą ze Wspólnoty lub republiki beneficjenta, pod warunkiem że poddano je w Ceucie i Melilli obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, określone w art. 122 ust. 3;

b) produkty pochodzące z republiki beneficjenta:

i) produkty całkowicie uzyskane w tej republice;

ii) produkty uzyskane w tej republice, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w ppkt i), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 122. Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu podsekcji 1 pochodzą z Ceuty i Melilli lub ze Wspólnoty, pod warunkiem że poddano je obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, określone w art. 122 ust. 3.

3. Ceuta i Melilla uznawane są za jedno terytorium.

4. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza w polu 2 świadectwa przewozowego EUR.1 nazwę danej republiki beneficjenta oraz wpis "Ceuta i Melilla".

Ponadto w przypadku produktów pochodzących z Ceuty i Melilli status pochodzenia podaje się w polu 4 świadectwa przewozowego EUR.1.

5. Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli.

TYTUŁ V

WARTOŚĆ CELNA

ROZDZIAŁ 1

Przepisy ogólne

Artykuł 141

1. Do celów stosowania przepisów art. 28-36 Kodeksu oraz przepisów niniejszego tytułu Państwa Członkowskie postępują zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku 23.

Przepisy ustanowione w pierwszej kolumnie załącznika 23 są stosowane zgodnie z odpowiednią uwagą interpretacyjną zamieszczoną w drugiej kolumnie.

2. Przepisy załącznika 24 stosuje się, jeżeli przy określaniu wartości celnej konieczne jest odwołanie się do ogólnie przyjętych zasad rachunkowości.

Artykuł 142

1. Do celów niniejszego tytułu:

a) "Umowa" oznacza Umowę w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, zawartą w ramach wielostronnych negocjacji handlowych prowadzonych w latach 1973-1979 i wymienioną w art. 31 ust. 1 tiret pierwsze Kodeksu;

b) "wyprodukowane towary" oznaczają towary wyhodowane, wytworzone lub wydobyte;

c) "towary identyczne" oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, takie same pod każdym względem, włączając cechy fizyczne, jakość i renomę. Niewielkie różnice w wyglądzie nie wykluczają ich uznania za towary identyczne, odpowiadające pod innymi względami definicji;

d) "towary podobne" oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, ich renoma i posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne;

e) "towary tego samego gatunku i rodzaju" oznaczają towary zawierające się w grupie lub asortymencie towarowym, wytwarzane przez określoną gałąź przemysłu lub branżę przemysłową i obejmujące towary identyczne lub podobne.

2. Określenia "towary identyczne" i "towary podobne" nie obejmują towarów, które, w zależności od przypadku, włączają lub odzwierciedlają prace techniczno-inżynieryjne, rozwojowe, artystyczne, projektowe oraz plany i szkice, w stosunku do których nie dokonano korekty na mocy art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt iv) Kodeksu, ponieważ elementy te zostały wykonane we Wspólnocie.

Artykuł 143

1. Do celów art. 29 ust. 1 lit. d) i art. 30 ust. 2 lit. c) Kodeksu osoby uważane są za powiązane tylko, gdy:

a) jedna jest urzędnikiem lub dyrektorem w firmie drugiej osoby;

b) są one prawnie uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej;

c) są one pracodawcą i pracobiorcą;

d) jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio dysponuje prawami głosu lub udziałem w kapitale zakładowym wynoszącym co najmniej 5 % wszystkich praw głosu lub co najmniej 5 % kapitału zakładowego drugiej osoby;

e) jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą;

f) obie znajdują się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą trzeciej osoby;

g) wspólnie kontrolują, bezpośrednio lub pośrednio, trzecią osobę;

h) są członkami rodziny. Za członków rodziny uważa się wyłącznie osoby pozostające ze sobą w którymkolwiek z wymienionych poniżej stosunków:

- mąż i żona,

- rodzice i dzieci,

- bracia i siostry (rodzeni lub przyrodni),

- dziadkowie i wnuki,

- wujek lub ciotka i bratanek lub siostrzeniec oraz bratanica lub siostrzenica,

- teściowie i zięć lub synowa,

- szwagier i szwagierka.

2. Do celów niniejszego tytułu osoby powiązane w działalności gospodarczej w tym sensie, że jedna z nich jest wyłącznym agentem, wyłącznym dystrybutorem lub wyłącznym koncesjonariuszem drugiej, uważane są za powiązane jedynie, jeżeli odpowiadają kryteriom ustalonym w ust. 1.

Artykuł 144

1. Do celów ustalania na mocy art. 29 Kodeksu wartości celnej towarów, których cena nie została faktycznie zapłacona w chwili określonej dla ustalenia wartości celnej, cena należna w ramach rozliczenia w określonym terminie stanowi, co do zasady, podstawę dla określenia wartości celnej.

2. Komisja i Państwa Członkowskie zasięgają opinii w Komitecie w sprawie stosowania ust. 1.

Artykuł 145

Jeżeli towary zgłoszone do swobodnego obrotu stanowią część większej ilości tego samego towaru zakupionego w ramach jednej transakcji, to cena faktycznie zapłacona lub należna do celów art. 29 ust. 1 Kodeksu jest ceną będącą stosunkiem całkowitej ceny zgłoszonej ilości towarów do całkowitej ilości zakupionej.

Proporcjonalny podział ceny faktycznie zapłaconej lub należnej stosuje się również w przypadku utraty części przesyłki lub szkody zaistniałej przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu towarów, dla których ma zostać ustalona wartość celna.

Artykuł 146

Jeżeli cena faktycznie zapłacona lub należna zawiera kwotę podatku wewnętrznego należnego od danych towarów w kraju pochodzenia lub wywozu, to do celów art. 29 ust. 1 Kodeksu kwoty tej nie uwzględnia się przy określaniu wartości celnej, pod warunkiem że wykazano, zgodnie z wymogami właściwych organów celnych, że wspomniane towary były lub będą z niego zwolnione z korzyścią dla kupującego.

Artykuł 147

1. Do celów art. 29 Kodeksu fakt, że towary będące przedmiotem sprzedaży zostały zgłoszone do swobodnego obrotu, uważa się za wystarczającą wskazówkę, że zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Dotyczy to również przypadku kolejnych sprzedaży dokonanych przed określeniem wartości celnej, przy czym każda z cen tych transakcji może, z zastrzeżeniem przepisów art. 178-181, zostać przyjęta za podstawę określenia wartości celnej.

2. Jednakże w przypadku użycia towarów w państwie trzecim między sprzedażą a wprowadzeniem do swobodnego obrotu wartość celna nie musi być wartością transakcyjną.

3. Kupujący nie musi spełniać żadnego warunku innego niż ten, że musi być stroną umowy sprzedaży.

Artykuł 148

Jeżeli stosując art. 29 ust. 1 lit. b) Kodeksu, ustalono, że sprzedaż lub cena towarów przywożonych jest uzależniona od warunku lub świadczenia, którego wartość można ustalić w odniesieniu do towarów, dla których określana jest wartość celna, to taką wartość uważa się za pośrednią płatność dokonaną przez kupującego na rzecz sprzedającego oraz część ceny zapłaconej lub należnej, pod warunkiem że dany warunek lub usługa nie odnosi się do:

a) działalności, do której stosuje się art. 29 ust. 3 lit. b) Kodeksu; lub

b) elementu, w odniesieniu do którego ma być uiszczona dopłata do ceny zapłaconej lub należnej zgodnie z przepisami art. 32 Kodeksu.

Artykuł 149

1. Do celów art. 29 ust. 3 lit. b) Kodeksu pojęcie "działalność marketingowa" oznacza wszelką działalność związaną z reklamą i promocją sprzedaży danych towarów, jak również wszelką działalność związaną z gwarancjami odnoszącymi się do tych towarów.

2. Tego rodzaju działalność prowadzona przez kupującego jest uważana za działalność prowadzoną na jego rachunek, nawet jeżeli wynika ona z obowiązku nałożonego na kupującego na podstawie umowy ze sprzedającym.

Artykuł 150

1. W celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. a) Kodeksu (wartość transakcyjna towarów identycznych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu do wartości transakcyjnej towarów identycznych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna. W przypadku gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów identycznych, sprzedawanych na innym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilości, pod warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta prowadzi do zwiększenia czy też zmniejszenia wartości.

2. W przypadku gdy koszty określone w art. 32 ust. 1 lit. e) Kodeksu są włączone do wartości transakcyjnej, dokonywana jest korekta w celu uwzględnienia istotnych rozbieżności w takich kosztach i opłatach między towarami przywożonymi a towarami identycznymi, wynikających z różnic w odległościach i rodzajach transportu.

3. Jeżeli, stosując przepisy niniejszego artykułu, stwierdzono istnienie dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów identycznych, to dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość transakcyjną.

4. W celu stosowania niniejszego artykułu wartość transakcyjna towarów wytworzonych przez inną osobę jest brana pod uwagę tylko wtedy, gdy na podstawie ust. 1 nie można stwierdzić wartości transakcyjnej dla towarów identycznych wytworzonych przez tę samą osobę, która wyprodukowała towary, których wartość celna ma zostać określona.

5. Do celów niniejszego artykułu wartość transakcyjna przywożonych towarów identycznych oznacza wartość celną uprzednio określoną, zgodnie z art. 29 Kodeksu, skorygowaną zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

Artykuł 151

1. W celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. b) Kodeksu (wartość transakcyjna towarów podobnych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu do wartości transakcyjnej towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna. W przypadku gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedawanych na innym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilości, pod warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta prowadzi do zwiększenia, czy też zmniejszenia wartości.

2. W przypadku gdy koszty określone w art. 32 ust. 1 lit. e) Kodeksu są włączone do wartości transakcyjnej, dokonywana jest korekta w celu uwzględnienia istotnych rozbieżności w takich kosztach i opłatach między towarami przywożonymi a towarami podobnymi, wynikających z różnic w odległościach i rodzajach transportu.

3. Jeżeli, stosując przepisy niniejszego artykułu, stwierdzono istnienie dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów podobnych, to dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość transakcyjną.

4. W celu stosowania niniejszego artykułu wartość transakcyjna towarów wytworzonych przez inną osobę jest brana pod uwagę tylko wtedy, jeżeli na podstawie ust. 1 nie można stwierdzić wartości transakcyjnej dla towarów podobnych wytworzonych przez tę samą osobę, która wyprodukowała towary, których wartość celna ma zostać określona.

5. Do celów niniejszego artykułu wartość transakcyjna przywożonych towarów podobnych oznacza wartość celną uprzednio określoną, zgodnie z art. 29 Kodeksu, skorygowaną zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

Artykuł 152

1. a) W przypadku gdy towary przywożone bądź przywożone towary identyczne lub podobne są sprzedawane we Wspólnocie w takim stanie, w jakim zostały przywiezione, to wartość celna towarów przywożonych, ustalona zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c) Kodeksu, jest oparta na cenie jednostkowej, po której towary przywożone bądź przywożone towary identyczne lub podobne, których wartość celna jest ustalana, są sprzedawane w największych zagregowanych ilościach, w tym samym lub przybliżonym czasie, osobom niepowiązanym z osobami, od których kupują takie towary, z uwzględnieniem potrąceń od ceny o:

i) marże, zazwyczaj płacone lub uzgodnione do zapłacenia bądź też narzuty, jakie są zazwyczaj stosowane, obejmujące zyski i wydatki (włączając koszty bezpośrednie i pośrednie obrotu danymi towarami) związane ze sprzedażą we Wspólnocie przywożonych towarów tego samego gatunku i rodzaju;

ii) zwykłe koszty transportu i ubezpieczenia oraz związane z nimi koszty ponoszone we Wspólnocie;

iii) należności celne przywozowe i inne opłaty należne we Wspólnocie z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów.

b) W przypadku gdy towary przywożone bądź przywożone towary identyczne lub podobne nie są sprzedawane w tym samym lub przybliżonym czasie, co czas przywozu towarów podlegających wycenie, wartość celna przywożonych towarów określana w niniejszym artykule, z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 lit. a), jest ustalana na podstawie ceny jednostkowej, po której towary przywożone bądź przywożone towary podobne lub identyczne są sprzedawane we Wspólnocie możliwie szybko od dnia przywozu towarów podlegających wycenie, lecz przed upływem 90 dni od dnia przywozu i w takim samym stanie, w jakim zostały przywiezione.

2. W przypadku gdy towary przywożone bądź przywożone towary identyczne lub podobne nie są sprzedawane we Wspólnocie w takim stanie, w jakim zostały przywiezione, to na wniosek importera wartość celna jest ustalana na podstawie ceny jednostkowej towarów, po której są sprzedawane we Wspólnocie po dalszym przetworzeniu, w możliwie największych zagregowanych ilościach, osobom niepowiązanym z osobami, od których kupują takie towary, z uwzględnieniem wartości dodanej w wyniku takiego przetworzenia i po odjęciu kosztów przewidzianych w ust. 1 lit. a).

3. Do celów niniejszego artykułu cena jednostkowa, po której towary przywożone są sprzedawane w możliwie największych zagregowanych ilościach, jest ceną, po której została sprzedana największa liczba jednostek osobom niepowiązanym z osobami, od których kupują takie towary, na pierwszym poziomie handlu po przywozie właściwym tej sprzedaży.

4. Wszelka sprzedaż we Wspólnocie osobie, która dostarczyła bezpośrednio lub pośrednio, bez ponoszenia opłat lub po obniżonych kosztach, jeden z elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. b) Kodeksu, w celu użycia go w produkcji i przy sprzedaży na wywóz towarów przywożonych, nie powinna być uwzględniana przy ustalaniu ceny jednostkowej do celów niniejszego artykułu.

5. Do celów ust. 1 lit. b) pojęcie "możliwie szybko" oznacza dzień, w którym dokonuje się sprzedaży towarów przywożonych bądź przywożonych towarów identycznych lub podobnych w ilości wystarczającej dla określenia ceny jednostkowej.

Artykuł 153

1. W celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. d) Kodeksu (wartość kalkulowana) organy celne nie mogą domagać się od osoby niezamieszkałej na stałe we Wspólnocie przedłożenia do zbadania czy też udostępnienia jakichkolwiek danych księgowych lub innych informacji potrzebnych dla ustalenia wartości. Jednakże informacje dostarczone przez producenta towarów do celów ustalenia wartości celnej na podstawie niniejszego artykułu, mogą być weryfikowane w państwie trzecim przez organy celne Państwa Członkowskiego za zgodą producenta i pod warunkiem że organy te z dostatecznym wyprzedzeniem poinformują o tym organy danego państwa, a te ostatnie nie wyrażą sprzeciwu wobec takich czynności.

2. Koszty lub wartość materiałów i produkcji, określone w art. 30 ust. 2 lit. d) tiret pierwsze Kodeksu, obejmują koszty elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i iii) Kodeksu.

Obejmują one także, we właściwych proporcjach, wartość każdego produktu lub usługi wymienionej w art. 32 ust. 1 lit. b) Kodeksu, bezpośrednio lub pośrednio dostarczonej przez kupującego w celu użycia w produkcji przywożonych towarów. Wartość prac wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt iv) Kodeksu, wykonanych we Wspólnocie włączana jest tylko w takich proporcjach, w jakich prace te zostały wykonane na koszt producenta.

3. Jeżeli dla ustalenia wartości kalkulowanej zostały wykorzystane informacje inne niż te, które zostały dostarczone przez producenta lub w jego imieniu, organy celne powiadamiają zgłaszającego, o ile zwrócił się o to z wnioskiem, o źródle tych informacji, o danych i opartych na nich kalkulacjach, z zastrzeżeniem art. 15 Kodeksu.

4. "Koszty ogólne", określone w art. 30 ust. 2 lit. d) tiret drugie, obejmują koszty bezpośrednie i pośrednie produkcji oraz sprzedaży towarów przeznaczonych do wywozu, które nie zostały włączone na mocy art. 30 ust. 2 lit. d) tiret pierwsze Kodeksu.

Artykuł 154

Jeżeli pojemniki określone w art. 32 ust. 1 lit. a) ppkt ii) Kodeksu mają stać się przedmiotem powtarzającego się przywozu, to koszt ich zostaje, na wniosek zgłaszającego, we właściwy sposób rozłożony na części, zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości.

Artykuł 155

Do celów art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt iv) Kodeksu koszty badań i wstępnych szkiców projektowych nie są włączane do wartości celnej.

Artykuł 156

Artykuł 33 lit. c) Kodeksu stosuje się mutatis mutandis, jeżeli wartość celna jest ustalana z zastosowaniem innej metody niż metoda wartości transakcyjnej.

ROZDZIAŁ 2

Przepisy dotyczące honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych

Artykuł 157

1. Do celów art. 32 ust. 1 lit. c) Kodeksu za honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne uważa się w szczególności płatności za skorzystanie z praw odnoszących się do:

- wytworzenia przywożonych towarów (w szczególności patenty, projekty, modele i know-how dotyczącą produkcji), lub

- sprzedaży przywożonych towarów na wywóz (w szczególności znaki towarowe, zarejestrowane wzory), lub

- użycia lub odsprzedaży przywożonych towarów (w szczególności prawa autorskie, technologie traktowane łącznie z przywożonym towarem).

2. Bez uszczerbku dla art. 32 ust. 5 Kodeksu, jeżeli wartość celna przywożonego towaru jest ustalana na podstawie przepisów art. 29 Kodeksu, to honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dodaje się do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jedynie w przypadku, gdy płatność ta:

- pozostaje w związku z towarami, dla których ustalana jest wartość celna, oraz

- stanowi warunek sprzedaży tych towarów.

Artykuł 158

1. Jeżeli przywożone towary stanowią jedynie składnik lub element towarów wytwarzanych we Wspólnocie, to korekty ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za te towary dokonuje się tylko, jeżeli honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne odnoszą się do tych towarów.

2. Przywóz towarów niezmontowanych lub poddanych przed odsprzedażą jedynie nieznacznemu przetworzeniu, takiemu jak rozcieńczenie lub pakowanie, nie stanowi przeszkody dla uznania honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych za odnoszące się do przywożonych towarów.

3. Jeżeli honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne odnoszą się w części do przywożonych towarów i w części do innych składników lub elementów składowych dołączonych do towarów po ich przywozie lub świadczeń, lub usług dokonanych po przywozie, to stosownego podziału dokonuje się jedynie na podstawie obiektywnych i dających się określić danych, zgodnie z uwagą interpretacyjną dotyczącą art. 32 ust. 2 Kodeksu, zamieszczoną w załączniku 23.

Artykuł 159

Honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne związane z prawem stosowania znaku towarowego włączane są do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożony towar, wyłącznie gdy:

- honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne dotyczą towarów odsprzedawanych w takim samym stanie, w jakim zostały przywiezione, lub które podlegają jedynie nieznacznemu przetworzeniu po przywozie,

- towary te są wprowadzane do obrotu, pod znakiem towarowym umieszczonym przed lub po dokonaniu przywozu, za który honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne są uiszczane, oraz

- kupujący nie może zaopatrywać się w takie towary od innego dostawcy niepowiązanego ze sprzedającym.

Artykuł 160

Jeżeli kupujący opłaca honoraria, tantiemy autorskie lub opłaty licencyjne osobie trzeciej, to warunki, określone w art. 157 ust. 2, uważa się za spełnione jedynie, o ile sprzedający lub osoba z nim powiązana domaga się od kupującego dokonania takiej płatności.

Artykuł 161

Jeżeli sposób obliczania kwoty honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych uwzględnia cenę przywożonego towaru, to przyjmuje się, o ile nie zaprzeczają temu dowody, że płatność tych honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych pozostaje w związku z towarami, których wartość celna jest ustalana.

Jednakże gdy kwota honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych obliczana jest niezależnie od ceny przywożonych towarów, to płatność tych honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych może pozostawać w związku z towarem, którego wartość celna jest ustalana.

Artykuł 162

W celu stosowania art. 32 ust. 1 lit. c) Kodeksu państwo zamieszkania odbiorcy honorariów, tantiem autorskich lub opłat licencyjnych nie stanowi istotnej okoliczności.

ROZDZIAŁ 3

Przepisy dotyczące miejsca wprowadzenia do Wspólnoty

Artykuł 163

1. Do celów art. 32 ust. 1 lit. e) i art. 33 lit. a) Kodeksu za miejsce wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty uważa się:

a) dla towarów przewożonych drogą morską, port wyładunku lub port przeładunku, pod warunkiem że przeładunek potwierdzony został przez organy celne tego portu;

b) dla towarów przewożonych drogą morską, a następnie wodną drogą śródlądową, pierwszy port – znajdujący się u ujścia rzeki lub kanału, lub w dalszym biegu – gdzie dokonanie wyładunku towarów było możliwe, pod warunkiem że wykazano organom celnym, że koszty frachtu do portu wyładunku towarów są wyższe od kosztów frachtu do tego pierwszego portu;

c) dla towarów przewożonych koleją, wodną drogą śródlądową lub transportem drogowym, miejsce pierwszego urzędu celnego;

d) dla towarów przewożonych w inny sposób, miejsce przekroczenia granicy lądowej obszaru celnego Wspólnoty.

2. Dla towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty, a następnie przewożonych do miejsca przeznaczenia znajdującego się w innej części tego obszaru, przez terytorium Austrii, Szwajcarii, Węgier, Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej lub Jugosławii, jakim było ono w dniu 1 stycznia 1991 r., wartość celna ustalana jest w nawiązaniu do pierwszego miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, pod warunkiem że towary są przewożone bezpośrednio przez terytorium Austrii, Szwajcarii, Węgier, Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej lub Jugosławii, jak określono powyżej, zwykłą drogą poprzez takie terytorium do miejsca przeznaczenia.

3. Dla towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty i następnie przewożonych drogą morską do miejsca przeznaczenia znajdującego się w innej części wymienionego obszaru wartość celna ustalana jest w odniesieniu do pierwszego miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, pod warunkiem że towary są przewożone do miejsca przeznaczenia bezpośrednio i zwykłą drogą.

4. Przepisy ust. 2 i 3 niniejszego artykułu stosuje się również, gdy towary zostały wyładowane, przeładowane lub czasowo unieruchomione na terytoriach Austrii, Szwajcarii, Węgier, Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej lub terytorium Jugosławii w rozumieniu ust. 2, z powodów odnoszących się wyłącznie do ich transportu.

5. Dla towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty i przewożonych bezpośrednio z jednego z francuskich departamentów zamorskich do innej części obszaru celnego Wspólnoty lub odwrotnie, za miejsce wprowadzenia przyjmuje się miejsce określone w ust. 1 i 2, znajdujące się w tej części obszaru celnego Wspólnoty, z której towary przybyły, jeżeli zostały tam wyładowane lub przeładowane, co zostało poświadczone przez organy celne.

6. Jeżeli warunki określone w ust. 2, 3 i 5 nie są spełniane, za miejsce wprowadzenia przyjmuje się miejsce określone w ust. 1 i znajdujące się w tej części obszaru celnego Wspólnoty, do której towary są wysyłane.

ROZDZIAŁ 4

Przepisy dotyczące kosztów transportu

Artykuł 164

W celu stosowania art. 32 ust. 1 lit. e) i art. 33 lit. a) Kodeksu:

a) jeżeli towary są przewożone tym samym środkiem transportu do punktu znajdującego się poza miejscem wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, koszty transportu obliczane są proporcjonalnie do odległości przebytej poza i wewnątrz obszaru celnego Wspólnoty, chyba że przedłożone organom celnym dowody wykazują koszty, które zostały poniesione na mocy obowiązującej ogólnej taryfy stawek frachtowych w związku z transportem towarów do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty;

b) jeżeli towary zostały zafakturowane po jednolitej cenie franco miejsce przeznaczenia, odpowiadającej cenie w miejscu wprowadzenia, to koszty transportu we Wspólnocie nie są odejmowane od ceny. Jednakże takie odliczenie jest dopuszczalne, jeżeli wykazano przed organami celnymi, że cena franco granica byłaby niższa od jednolitej ceny franco miejsce przeznaczenia;

c) jeżeli transport dokonany został bezpłatnie lub na koszt kupującego, to koszty transportu do miejsca wprowadzenia, obliczane według taryfy stawek frachtowych zwyczajowo stosowanej dla tych samych środków transportu, włączane są do wartości celnej.

Artykuł 165

1. Wszelkie opłaty pocztowe, którym podlegają towary przesyłane pocztą do miejsca przeznaczenia, są w całości włączane do wartości celnej tych towarów, z wyjątkiem jakichkolwiek dodatkowych opłat pocztowych pobieranych w kraju przywozu.

2. Jednakże opłaty te nie uzasadniają korygowania wartości zgłoszonej celem ustalenia wartości przesyłki o charakterze niekomercyjnym.

3. Ustępów 1 i 2 nie stosuje się do towarów przewożonych za pośrednictwem ekspresowych usług pocztowych, znanych jako EMS – Datapost (w Danii EMS – Jetpost, w Niemczech EMS – Kurierpostsendungen, we Włoszech CAI – Post).

Artykuł 166

Koszty transportu lotniczego wliczane do wartości celnej towarów są określane według reguł i z zastosowaniem wartości procentowych określonych w załączniku 25.

ROZDZIAŁ 5

Wycena niektórych nośników informacji stosowanych w sprzęcie ADP

Artykuł 167

1. Nie naruszając art. 29-33 Kodeksu, przy ustalaniu wartości celnej przywożonych nośników informacji stosowanych w sprzęcie do automatycznego przetwarzania danych i zawierających dane lub instrukcje, uwzględnia się wyłącznie koszt lub wartość samego nośnika informacji. Wartość celna przywożonego nośnika informacji zawierającego dane lub instrukcje nie zawiera więc kosztu lub wartości danych czy instrukcji, o ile taki koszt lub wartość jest wyodrębniona z kosztu lub wartości tego nośnika informacji.

2. Do celów niniejszego artykułu:

a) pojęcie "nośnik informacji" nie oznacza układów scalonych, półprzewodników i podobnych urządzeń lub artykułów zawierających takie układy lub urządzenia;

b) pojęcie "dane lub instrukcje" nie odnosi się do nagrań dźwiękowych, nagrań filmowych lub nagrań wideo.

ROZDZIAŁ 6

Przepisy dotyczące kursu wymiany

Artykuł 168

Do celów art. 169-172 niniejszego rozdziału:

a) "kurs zanotowany" oznacza:

- ostatni kurs sprzedaży zanotowany dla transakcji handlowych na najbardziej reprezentatywnym rynku lub rynkach walutowych dla danego Państwa Członkowskiego, lub

- każdy inny kurs wymiany, w ten sposób zanotowany i wskazany przez to Państwo Członkowskie jako kurs zanotowany, pod warunkiem że odzwierciedla on w sposób tak efektywny, jak to możliwe, aktualną wartość tej waluty w transakcjach handlowych;

b) "opublikowany" oznacza podany do wiadomości publicznej w sposób określony przez dane Państwo Członkowskie;

c) "waluta" oznacza każdą jednostkę monetarną stosowaną jako środek rozliczeniowy między władzami monetarnymi lub na rynku międzynarodowym.

Artykuł 169

1. Jeżeli elementy służące do ustalenia wartości celnej towaru zostają określone w chwili tego ustalenia w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna, to kurs wymiany stosowany w celu ustalenia tej wartości, wyrażony w walucie danego Państwa Członkowskiego, jest kursem zanotowanym w przedostatnią środę miesiąca i opublikowanym w tym samym dniu lub w dniu następnym.

2. Kurs zanotowany w przedostatnią środę miesiąca stosowany jest przez następujący po nim miesiąc kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku, gdy zostanie on zastąpiony kursem ustalonym na podstawie art. 171.

3. Jeżeli w przedostatnią środę, określoną w ust. 1, kurs wymiany nie został zanotowany lub został zanotowany, lecz nie został opublikowany w tym samym dniu lub w dniu następnym, to za kurs zanotowany tej środy uważa się ostatni zanotowany i opublikowany w ciągu czternastu poprzednich dni kurs wymiany dla tej waluty.

Artykuł 170

Jeżeli kurs wymiany nie może zostać ustalony na podstawie art. 169, to kurs wymiany, do którego stosuje się art. 35 Kodeksu, jest kursem wskazanym przez dane Państwo Członkowskie i odzwierciedlającym w sposób tak efektywny, jak to możliwe, aktualną wartość tej waluty w transakcjach handlowych w odniesieniu do waluty tego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 171

1. Jeżeli kurs wymiany zanotowany w ostatnią środę miesiąca i opublikowany w tym dniu lub w dniu następnym różni się o 5 % lub więcej od kursu ustalonego zgodnie z art. 169, aby wejść w życie w następnym miesiącu, zastępuje on kurs ustalony zgodnie z art. 169, począwszy od pierwszej środy tego miesiąca jako kurs stosowany do celów art. 35 Kodeksu.

2. W przypadku gdy podczas okresu stosowania, określonego w poprzednich przepisach, kurs wymiany zanotowany w środę i opublikowany w tym samym dniu lub w dniu następującym po nim różni się o 5 % lub więcej od kursu stosowanego zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, to zastępuje on ten ostatni kurs i wchodzi w życie w następną środę jako kurs, do którego stosuje się art. 35 Kodeksu. Taki kurs zastępczy obowiązuje do końca bieżącego miesiąca, pod warunkiem że kurs ten nie jest zastąpiony na mocy przepisów pierwszego zdania niniejszego ustępu.

3. Jeżeli w Państwie Członkowskim kurs wymiany nie został zanotowany w środę lub jeżeli kurs został zanotowany, lecz nie został opublikowany w tym samym dniu lub w dniu następnym, to kursem zanotowanym do celów stosowania w tym Państwie Członkowskim ust. 1 i 2 jest ostatni kurs zanotowany i opublikowany przed tą środą.

Artykuł 172

Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego zezwolą zgłaszającemu na późniejsze uzupełnienie lub dostarczenie danych dotyczących zgłoszenia do swobodnego obrotu towarów w formie zgłoszenia okresowego, to pozwolenie to może, na wniosek zgłaszającego, przewidywać zastosowanie jednolitego kursu przy wymianie na walutę krajową danego Państwa Członkowskiego, elementów służących do określenia wartości celnej wyrażonej w określonej walucie. W takim przypadku przyjmuje się kurs ustalony zgodnie z niniejszym rozdziałem, stosowany pierwszego dnia okresu objętego danym zgłoszeniem.

ROZDZIAŁ 7

Procedury uproszczone dotyczące niektórych łatwo psujących się towarów

Artykuł 173

1. Do celów ustalenia wartości celnej produktów określonych w załączniku 26 Komisja ustala dla każdej pozycji klasyfikacyjnej wartość jednostkową za 100 kilogramów netto, wyrażoną w walucie Państw Członkowskich.

Wartości jednostkowe stosuje się dla każdego okresu czternastodniowego, który rozpoczyna się w piątek.

2. Wartości jednostkowe ustalane są na podstawie następujących elementów, które Państwa Członkowskie dostarczają Komisji w odniesieniu do każdej pozycji klasyfikacyjnej:

a) średnia cena jednostkowa franco granica, niezawierająca opłat celnych, wyrażona w walucie danego Państwa Członkowskiego za 100 kilogramów netto, i obliczona na podstawie cen towarów nieuszkodzonych, które obowiązują w centrach handlowych, określonych w załączniku 27, w okresie odniesienia określonym w art. 174 ust. 1;

b) ilości wprowadzone do swobodnego obrotu w okresie jednego roku kalendarzowego, za pobraniem należności celnych przywozowych.

3. Średnia cena jednostkowa franco granica, niezawierająca opłat celnych, obliczana jest na podstawie wpływów brutto ze sprzedaży dokonanej między importerem a hurtownikiem. Jednakże w odniesieniu do centrów handlowych w Londynie, Mediolanie i Rungis za sprzedaż brutto przyjmuje się sprzedaż odnotowaną na tym poziomie handlowym, na którym dane towary są najczęściej sprzedawane w tych ośrodkach.

W ten sposób otrzymane kwoty pomniejsza się o:

- marżę handlową 15 % dla centrów handlowych Londynu, Mediolanu i Rungis oraz 8 % dla pozostałych centrów handlowych,

- koszty transportu i ubezpieczenia na obszarze celnym,

- kwotę ryczałtową wynoszącą 5 ECU, stanowiącą całość pozostałych kosztów niewłączonych do wartości celnej.

Kwota ta jest przeliczana na walutę każdego Państwa Członkowskiego na podstawie ostatnio obowiązującego kursu ustalonego zgodnie z art. 18 Kodeksu.

- należności celne przywozowe i inne opłaty, których nie ujmuje się w wartości celnej.

4. Państwa Członkowskie mogą ustalić kwotę ryczałtową stosowaną przy odliczaniu kosztów transportu i ubezpieczenia, określone w ust. 3. Kwoty te, jak również sposoby ich obliczania, są podawane niezwłocznie do wiadomości Komisji.

Artykuł 174

1. Okres odniesienia dla obliczenia średniej ceny jednostkowej, określonej w art. 173 ust. 2 lit. a) jest okresem 14 dni, kończącym się w czwartek poprzedzający tydzień, w którym mają zostać ustalone nowe wartości jednostkowe.

2. Średnia cena jednostkowa jest podawana do wiadomości przez Państwa Członkowskie nie później niż o godzinie 12.00 w poniedziałek w tygodniu, w którym zostały ustalone, z zastosowaniem art. 173, wartości jednostkowe. Jeżeli dzień ten jest dniem wolnym od pracy, powiadomienia dokonuje się w bezpośrednio poprzedzający go dzień roboczy.

3. Ilości dopuszczone do swobodnego obrotu w ciągu roku kalendarzowego dla każdej pozycji klasyfikacyjnej są podawane do wiadomości Komisji przez wszystkie Państwa Członkowskie przed dniem 15 czerwca następnego roku.

Artykuł 175

1. Wartości jednostkowe, określone w art. 173 ust. 1, są ustalane przez Komisję, co drugi wtorek według średniej ważonej średnich cen jednostkowych, określonych w art. 173 ust. 2 lit. a) w zależności od ilości, określonych w art. 173 ust. 2 lit. b).

2. W celu określenia średniej ważonej każda średnia cena jednostkowa, określona w art. 173 ust. 2 lit. a), jest przeliczana na ecu po ostatnich kursach wymiany ustalonych przez Komisję i opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed tygodniem, w którym ustalane są wartości jednostkowe. Te same kursy wymiany stosuje się przy przeliczaniu otrzymanych w ten sposób wartości jednostkowych na waluty Państw Członkowskich.

3. Ostatnie opublikowane wartości jednostkowe stosuje się do chwili opublikowania nowych wartości jednostkowych. Jednakże w przypadku wystąpienia dużych wahań cen w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, w wyniku na przykład przerwania ciągłości przywozu określonego produktu, nowe wartości jednostkowe mogą zostać ustalone na podstawie faktycznych cen z chwili ustalenia tych wartości.

Artykuł 176

1. Za przesyłki wadliwe uważa się przesyłki, które w czasie właściwym dla ustalania wartości celnej zawierają co najmniej 5 % produktów nienadających się w stanie, w jakim się znajdują, do spożycia przez ludzi lub których wartość jest niższa co najmniej o 20 % w stosunku do średniej ceny rynkowej zdrowego produktu.

2. Przesyłki wadliwe mogą zostać wycenione:

- albo po ich przesortowaniu, z zastosowaniem wartości jednostkowych dla części zdrowej i po zniszczeniu części wadliwej pod dozorem celnym, lub

- z zastosowaniem wartości jednostkowych ustalonych dla produktu zdrowego, po odjęciu od ciężaru danej przesyłki części wadliwej, określonej jako taka przez zaprzysiężonego i uznanego przez organy celne eksperta, lub

- z zastosowaniem wartości jednostkowych ustalonych dla produktu zdrowego, po odjęciu części wadliwej, określonej jako taka przez zaprzysiężonego i uznanego przez organy celne eksperta.

Artykuł 177

1. Dana osoba, zgłaszając lub powodując zgłoszenie wartości celnej produktu lub większej liczby produktów, które przywozi, odwołując się do wartości jednostkowej ustalonej z zastosowaniem niniejszego artykułu, przystępuje do systemu procedur uproszczonych dla bieżącego roku kalendarzowego dotyczących danego produktu lub produktów.

2. Jeżeli następnie wspomniana osoba odwoła się do innych metod ustalenia wartości celnej produktu lub większej liczby produktów, które przywozi, niż procedury uproszczone, to organy celne właściwego Państwa Członkowskiego są upoważnione do powiadomienia jej, że zostaje ona wyłączona z korzystania z procedur uproszczonych dla wspomnianego produktu lub produktów do końca bieżącego roku kalendarzowego; wyłączenie z procedury uproszczonej może zostać rozszerzone na następny rok kalendarzowy. O wyłączeniu z procedury uproszczonej organy celne Państwa Członkowskiego powiadamiają niezwłocznie Komisję, która informuje o tym organy celne pozostałych Państw Członkowskich.

ROZDZIAŁ 8

Zgłoszenie szczegółowych danych oraz wymagane dokumenty

Artykuł 178

1. Jeżeli konieczne jest ustalenie wartości celnej do celów art. 28-36 Kodeksu, to deklaracja danych odnoszących się do wartości celnej (deklaracja wartości) dołączana jest do zgłoszenia celnego przywożonych towarów. Deklaracja wartości jest sporządzana na formularzu D.W. 1, którego wzór znajduje się w załączniku 28, wraz, w zależności od przypadku, z jednym lub większą liczbą formularzy D.W. 1 bis, którego wzór znajduje się w załączniku 29.

2. Szczególnym wymogiem jest, aby deklaracja wartości, określona w ust. 1, była sporządzana jedynie przez osobę posiadającą miejsce zamieszkania lub prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze celnym Wspólnoty i dysponującą wszystkimi faktami odnoszącymi się do deklaracji.

3. Jeżeli wartość celna danych towarów nie może być ustalona z zastosowaniem przepisów art. 29 Kodeksu, organy celne mogą odstąpić od wymogu sporządzenia deklaracji na formularzu określonym w ust. 1. W takich przypadkach osoba określona w ust. 2 dostarcza lub powoduje dostarczenie organom celnym każdej innej informacji, która może być wymagana do celów ustalenia wartości celnej z zastosowaniem innego artykułu wymienionego Kodeksu; tego rodzaju inne informacje są dostarczane w formie i na warunkach, które mogą określić organy celne.

4. Złożenie w urzędzie celnym deklaracji wymaganej w ust. 1 jest, bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, traktowane jako przyjęcie odpowiedzialności przez osobę, określoną w ust. 2, w odniesieniu do:

- prawidłowości i kompletności danych podanych w deklaracji,

- autentyczności dokumentów przedstawionych na poparcie tych danych, oraz

- dostarczenia każdej dodatkowej informacji lub dokumentu potrzebnego dla ustalenia wartości celnej towarów.

5. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w odniesieniu do towarów, których wartość celna jest ustalana według systemu procedur uproszczonych, ustanowionego zgodnie z przepisami art. 173-177.

Artykuł 179

1. O ile nie jest to niezbędne dla właściwego poboru należności celnych przywozowych, organy celne odstępują od wymogu przedstawienia całego lub części deklaracji przewidzianej w art. 178 ust. 1:

a) gdy wartość celna przywożonych towarów nie przekracza 5000 ECU za przesyłkę, pod warunkiem że nie są to przesyłki wysyłane partiami lub wysyłane wielokrotnie przez tego samego nadawcę temu samu odbiorcy; lub

b) gdy dany przywóz pozbawiony jest jakiegokolwiek charakteru handlowego; lub

c) gdy przedstawienie odpowiednich danych nie jest konieczne dla stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich lub gdy cła przewidziane w Taryfie nie są pobierane w związku ze stosowaniem szczególnych przepisów celnych.

2. Kwota wyrażona w ecu, określona w ust. 1 lit. a), przeliczana jest zgodnie z art. 18 Kodeksu. Organy celne mogą zaokrąglić w górę lub w dół kwotę otrzymaną po przeliczeniu.

Organy celne mogą pozostawić niezmienioną równowartość w walucie krajowej kwoty ustalonej w ecu, jeżeli przy przyjęciu kursu na okres jednego roku, przewidzianego w art. 18 Kodeksu, przeliczenie tej kwoty, przed zaokrągleniem przewidzianym w tym ustępie, prowadzi do zmiany równowartości wyrażonej w walucie krajowej o mniej niż 5 % lub jej redukcji.

3. W przypadku towarów będących przedmiotem stałego przywozu realizowanego na tych samych warunkach handlowych, pochodzących od tego samego sprzedającego i przeznaczonych dla tego samego kupującego, organy celne mogą odstąpić od wymogu dostarczenia w całości danych określonych w art. 178 ust. 1 na poparcie każdego zgłoszenia celnego, ale wymagają tych danych za każdym razem, gdy zmieniają się okoliczności i co najmniej raz na trzy lata.

4. Odstąpienie udzielone na mocy niniejszego artykułu może zostać cofnięte, a przedłożenie D.W. 1 może być wymagane, jeżeli okaże się, że warunki wymagane dla udzielenia takiego odstąpienia nie zostały spełnione lub już nie są spełniane.

Artykuł 180

W przypadku stosowania systemów skomputeryzowanych lub, gdy dane towary są przedmiotem zgłoszenia całościowego, okresowego lub podsumowującego, organy celne mogą zezwolić, aby dane wymagane dla ustalenia wartości celnej były przedkładane w różnej formie.

Artykuł 181

1. Osoba określona w art. 178 ust. 2 dostarcza organom celnym kopię faktury, na podstawie której zgłaszana jest wartość celna przywożonych towarów. Gdy wartość celna zgłaszana jest na piśmie, to kopia ta przechowywana jest przez organy celne.

2. W przypadku pisemnych deklaracji wartości celnej i, gdy faktura odnosząca się do przywożonych towarów wystawiona jest na nazwisko osoby mającej swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim, niż to, w którym zgłaszana jest wartość celna, zgłaszający dostarcza organom celnym dwie kopie tej faktury. Jedna jest przechowywana przez organy celne; druga, opatrzona pieczęcią danego urzędu oraz numerem ewidencyjnym zgłoszenia w tym urzędzie celnym, jest zwracana zgłaszającemu w celu przekazania jej osobie, na której nazwisko wystawiona została faktura.

3. Organy celne mogą rozszerzyć stosowanie przepisów ust. 2 na przypadki, w których osoba, na nazwisko której wystawiona jest faktura, ma swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym zgłaszana jest wartość celna.

TYTUŁ VI

WPROWADZENIE TOWARÓW NA OBSZAR CELNY

ROZDZIAŁ 1

Badanie towarów i pobieranie próbek przez osobę zainteresowaną

Artykuł 182

1. Zgoda na badanie towarów, określone w art. 42 Kodeksu, udzielana jest osobie uprawnionej do nadania towarom przeznaczenia celnego na jej ustny wniosek, chyba że organy celne uważają, że z uwagi na okoliczności niezbędne jest złożenie wniosku na piśmie.

Pobranie próbek dozwolone jest jedynie na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.

2. Pisemne wnioski, określone w ust. 1, są podpisywane przez osobę zainteresowaną i składane właściwym organom celnym. Wnioski zawierają następujące dane:

- nazwisko i adres osoby występującej z wnioskiem,

- miejsce, w którym znajdują się towary,

- numer deklaracji skróconej, o ile została ona już przedstawiona, z wyjątkiem przypadków, w których urząd celny sam umieszcza te dane, bądź wskazanie poprzedniej procedury celnej albo dane niezbędne do identyfikacji środka transportu, na którym znajdują się towary,

- wszystkie inne dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów.

Organy celne udzielają pozwolenia na wniosku okazanym przez zainteresowaną osobę. Gdy wniosek ten dotyczy pobrania próbek, wspomniane organy określają ilość towarów, która ma zostać pobrana.

3. Uprzednie badanie towarów i pobranie próbek dokonywane jest pod kontrolą organów celnych, które w zależności od przypadku ustalają procedury postępowania.

Rozpakowanie, ważenie, ponowne pakowanie i wszystkie inne czynności dokonywane są na towarach na odpowiedzialność i koszt osoby zainteresowanej. Pokrywa ona również koszty związane z analizą.

4. Pobrane próbki podlegają formalnościom w celu nadania im przeznaczenia celnego. Żaden dług celny nie powstaje, gdy w wyniku badania próbki zostały zniszczone lub nieodwracalnie utracone. Art. 182 ust. 5 Kodeksu stosuje się do odpadów i złomu.

ROZDZIAŁ 2

Deklaracja skrócona

Artykuł 183

1. Deklaracja skrócona jest podpisywana przez osobę, która ją sporządziła.

2. Deklaracja skrócona poświadczana jest przez organy celne i przechowywana przez nie w celu weryfikacji, czy towary, do których się ona odnosi, otrzymały przeznaczenie celne w terminie ustanowionym w art. 49 Kodeksu.

3. Deklaracja skrócona dla towarów, które były przewożone w ramach procedury tranzytu przed przedstawieniem ich organom celnym, przybiera formę egzemplarza dokumentu tranzytowego przeznaczonego dla urzędu celnego przeznaczenia.

4. Organy celne mogą zezwolić, aby deklaracja skrócona sporządzona została w formie elektronicznej. W takim przypadku reguły określone w ust. 2 są odpowiednio dostosowywane.

Artykuł 184

1. Towary objęte deklaracją skróconą, które nie zostały wyładowane ze środka transportu, na którym się znajdują, są ponownie w całości przedstawiane, na każde żądanie organów celnych, przez osobę określoną w art. 183 ust. 1 do czasu, aż danym towarom zostanie nadane przeznaczenie celne.

2. Każda osoba, która po wyładunku posiada towary w celu ich przeniesienia lub składowania, staje się odpowiedzialna za wykonanie obowiązku ponownego przedstawienia towarów w całości na każde żądanie organów celnych.

ROZDZIAŁ 3

Składowanie czasowe

Artykuł 185

1. Jeżeli miejsca określone w art. 51 ust. 1 Kodeksu są na stałe zatwierdzone do czasowego składowania towarów, nazywane są "magazynami składowania czasowego".

2. Aby zapewnić stosowanie przepisów prawa celnego, organy celne mogą, w przypadku gdy same nie prowadzą magazynów składowania czasowego, wymagać, aby:

a) magazyny składowania czasowego były zamykane na dwa klucze, z których jeden jest w posiadaniu wymienionych organów celnych;

b) osoba korzystająca z magazynu składowania czasowego prowadziła ewidencję towarową, która umożliwia śledzenie ruchu towarów.

Artykuł 186

Towary umieszczane są w magazynie składowania czasowego na podstawie deklaracji skróconej. Jednakże organy celne mogą zażądać złożenia specjalnego zgłoszenia sporządzonego na formularzu, który odpowiada ustalonemu przez te organy wzorowi.

Artykuł 187

Bez uszczerbku dla art. 56 Kodeksu lub dla przepisów mających zastosowanie do sprzedaży towarów przez organy celne osoba, która sporządziła deklarację skróconą lub, jeżeli taka deklaracja nie została jeszcze złożona, osoby określone w art. 44 ust. 2 Kodeksu, są odpowiedzialne za wprowadzenie w życie środków powziętych przez organy celne na podstawie art. 53 ust. 1 Kodeksu oraz poniesienie ich kosztów.

Artykuł 188

Jeżeli organy celne dokonują sprzedaży towarów zgodnie z art. 53 Kodeksu, odbywa się to zgodnie z regułami obowiązującymi w Państwach Członkowskich.

ROZDZIAŁ 4

Szczególne przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do towarów przesyŁanych drogą morską lub powietrzną

Sekcja 1

Przepis ogólny

Artykuł 189

Jeżeli towary z państw trzecich wprowadzane są na obszar celny Wspólnoty drogą morską lub powietrzną i są bez przeładunku przesyłane z wykorzystaniem jednolitego dokumentu przewozowego tym samym środkiem transportu do innego portu lub portu lotniczego we Wspólnocie, to są one przedstawiane organom celnym, w rozumieniu art. 40 Kodeksu, tylko w porcie lub porcie lotniczym, w którym zostają wyładowane lub przeładowane.

Sekcja 2

Szczególne przepisy mające zastosowanie do bagażu podręcznego i zarejestrowanego bagażu podróżnych

Artykuł 190

Do celów niniejszej sekcji:

a) "port lotniczy Wspólnoty" oznacza każdy port lotniczy znajdujący się na obszarze celnym Wspólnoty;

b) "międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty" oznacza każdy port lotniczy Wspólnoty, który na mocy pozwolenia wydanego przez właściwe organy jest upoważniony do prowadzenia ruchu lotniczego z państwami trzecimi;

c) "lot wewnątrzwspólnotowy" oznacza przemieszczenie się statku powietrznego między dwoma portami lotniczymi Wspólnoty, bez międzylądowań, które nie rozpoczyna się lub też nie kończy się w niewspólnotowym porcie lotniczym;

d) "port Wspólnoty" oznacza każdy port morski znajdujący się na obszarze celnym Wspólnoty;

e) "wewnątrzwspólnotowy rejs morski" oznacza przemieszczenie między dwoma portami Wspólnoty bez zawijania do portów pośrednich, statku regularnie kursującego między dwoma lub większą liczbą określonych portów Wspólnoty;

f) "statki wycieczkowe" oznaczają statki prywatne dokonujące podróży, których trasa wyznaczana jest przez użytkowników;

g) "turystyczne lub należące do firm statki powietrzne" oznaczają prywatne statki powietrzne odbywające rejsy, których trasa wyznaczana jest przez użytkowników;

h) "bagaż" oznacza wszystkie przedmioty przewożone, niezależnie od środków transportu, przez osobę w trakcie podróży.

Artykuł 191

Do celów niniejszej sekcji w odniesieniu do transportu lotniczego bagaż uważany jest za:

- bagaż zarejestrowany, jeżeli został zarejestrowany w porcie lotniczym wyjścia i jest niedostępny dla osoby w trakcie lotu ani w trakcie międzylądowań, określonych w art. 192 pkt 1 i 2 i w art. 194 pkt 1 i 2 niniejszego rozdziału.

- bagaż podręczny, jeżeli osoba zabiera go ze sobą do kabiny pasażerskiej statku powietrznego.

Artykuł 192

Wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do:

1) bagażu podręcznego i bagażu zarejestrowanego osób odbywających lot na pokładzie statku powietrznego lecącego z niewspólnotowego portu lotniczego, który po międzylądowaniu w porcie lotniczym Wspólnoty kontynuuje lot do innego portu Wspólnoty, są przeprowadzane w tym ostatnim porcie lotniczym, pod warunkiem że jest to międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty; w takim przypadku bagaż podlega zasadom mającym zastosowanie w odniesieniu do bagażu osób pochodzących z państw trzecich, jeżeli osoba nie może udowodnić właściwym organom wspólnotowego statusu zawartych w bagażu towarów;

2) bagażu podręcznego i bagażu osób odbywających lot na pokładzie statku powietrznego lądującego w porcie lotniczym Wspólnoty przed kontynuowaniem lotu do niewspólnotowego portu lotniczego, są przeprowadzane w porcie lotniczym wyjścia, pod warunkiem że jest to międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty; w takim przypadku kontrola bagażu podręcznego może zostać przeprowadzona we wspólnotowym porcie lotniczym międzylądowania w celu ustalenia, czy towary znajdujące się w tym bagażu spełniają warunki dla ich swobodnego obrotu we Wspólnocie;

3) bagażu osób korzystających z usług morskich, realizowanych przez ten sam statek i obejmujących kolejne etapy obejmujące wyjście z portu niewspólnotowego, zawijanie do portu niewspólnotowego lub kończenie rejsu w porcie niewspólnotowym przeprowadzana jest w porcie, w którym, w zależności od przypadku, bagaże zostały załadowane lub wyładowane.

Artykuł 193

Wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu osób przebywających na pokładzie:

1) statków wycieczkowych – przeprowadzane są w każdym porcie Wspólnoty, niezależnie od pochodzenia lub przeznaczenia tych statków;

2) turystycznych lub prywatnych statków powietrznych – przeprowadzane są:

- w pierwszym porcie lotniczym przybycia, który musi być międzynarodowym portem lotniczym Wspólnoty, w odniesieniu do lotów z niewspólnotowego portu lotniczego, jeżeli statek powietrzny po międzylądowaniu kontynuuje lot do innego portu lotniczego Wspólnoty,

- w ostatnim międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty – w odniesieniu do lotów z portu lotniczego Wspólnoty, jeżeli statek powietrzny po międzylądowaniu kontynuuje lot do niewspólnotowego portu lotniczego.

Artykuł 194

1. W przypadku bagażu przybywającego do portu lotniczego Wspólnoty na pokładzie statku powietrznego przybywającego z niewspólnotowego portu lotniczego i przeładowywanego w tym porcie lotniczym Wspólnoty na inny statek powietrzny odbywający lot wewnątrzwspólnotowy:

- wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu zarejestrowanego przeprowadzane są w porcie lotniczym przybycia lotu wewnątrzwspólnotowego, pod warunkiem że jest to międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty,

- wszelkie kontrole bagażu podręcznego przeprowadzane są w pierwszym międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty; dodatkowe kontrole tego bagażu mogą być przeprowadzane w porcie przybycia lotu wewnątrzwspólnotowego jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu zarejestrowanego,

- kontrole bagażu zarejestrowanego mogą być przeprowadzane w pierwszym porcie lotniczym Wspólnoty jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu podręcznego.

2. W przypadku bagażu załadowanego w porcie lotniczym Wspólnoty na statek powietrzny odbywający lot wewnątrzwspólnotowy w celu przeładunku w innym porcie lotniczym Wspólnoty na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest niewspólnotowy port lotniczy:

- wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu zarejestrowanego przeprowadzane są w porcie lotniczym wyjścia lotu wewnątrzwspólnotowego, pod warunkiem że jest to międzynarodowy port lotniczy Wspólnoty,

- wszelkie kontrole bagażu podręcznego przeprowadzane są w ostatnim międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty; wcześniejsze kontrole tego bagażu mogą być przeprowadzane w porcie lotniczym wyjścia lotu wewnątrzwspólnotowego jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu zarejestrowanego,

- kontrole bagażu zarejestrowanego mogą być przeprowadzane w ostatnim porcie lotniczym Wspólnoty jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu podręcznego.

3. Wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu przybywającego do portu lotniczego Wspólnoty na pokładzie liniowego lub czarterowego statku powietrznego, przybywającego z niewspólnotowego portu lotniczego i przeładowywanego w tym porcie lotniczym Wspólnoty na turystyczny lub należący do firm statek powietrzny odbywający lot wewnątrzwspólnotowy, są przeprowadzane w porcie przybycia tego liniowego lub czarterowego statku powietrznego.

4. Wszelkie kontrole i wszelkie formalności mające zastosowanie do bagażu załadowanego w porcie lotniczym Wspólnoty na pokład turystycznego lub należącego do firm statku powietrznego, przybywającego z niewspólnotowego portu lotniczego i przeładowywanego w tym porcie lotniczym Wspólnoty na linowy lub czarterowy statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest niewspólnotowy port lotniczy, są przeprowadzane w porcie lotniczym wyjścia tego statku powietrznego.

5. Państwa Członkowskie mogą przeprowadzać w międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty, w którym dokonuje się przeładunku bagażu zarejestrowanego, kontrole bagaży:

- przybywających z niewspólnotowego portu lotniczego i przeładowywanych w międzynarodowym porcie lotniczym Wspólnoty na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest międzynarodowy port lotniczy znajdujący się na terytorium tego samego kraju,

- załadowanych na statek powietrzny w międzynarodowym porcie lotniczym w celu przeładowania ich w innym międzynarodowym porcie lotniczym znajdującym się na terytorium tego samego kraju na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest niewspólnotowy port lotniczy.

Artykuł 195

Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia:

- aby przy przybyciu osoby nie mogły dokonać przeniesienia towarów przed przeprowadzeniem kontroli bagażu podręcznego, nieobjętego art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91 [10],

- aby przy wyjściu osoby nie mogły dokonać przeniesienia towarów po przeprowadzeniu kontroli bagażu podręcznego, nieobjętego art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91,

- aby przy przybyciu dokonano właściwych uzgodnień w celu niedopuszczenia do jakiegokolwiek przeniesienia towarów przed przeprowadzeniem kontroli bagażu zarejestrowanego, nieobjętego art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91,

- aby przy wyjściu dokonano właściwych uzgodnień w celu niedopuszczenia do jakiegokolwiek przeniesienia towarów po przeprowadzeniu kontroli bagażu zarejestrowanego, nieobjętego art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91.

Artykuł 196

Bagaż zarejestrowany w porcie lotniczym Wspólnoty jest identyfikowany poprzez etykietę dołączoną w danym porcie lotniczym. Wzór takiej etykiety, jak również jej parametry techniczne, przedstawione są w załączniku 30.

Artykuł 197

Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz portów lotniczych odpowiadających definicji "międzynarodowego portu lotniczego Wspólnoty", podanej w art. 190 lit. b). Komisja publikuje ten wykaz w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.

TYTUŁ VII

ZGŁOSZENIA CELNE – PROCEDURA ZWYKŁA

ROZDZIAŁ 1

Zgłoszenie celne na piśmie

Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 198

1. Jeżeli zgłoszenie celne dotyczy dwóch lub większej liczby artykułów, dane dotyczące każdego z tych artykułów uważa się za stanowiące odrębne zgłoszenie.

2. Części składowe zakładu przemysłowego, klasyfikowanego według jednego kodu CN, uważane są za stanowiące jedną pozycję towarową.

Artykuł 199

Bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za:

- prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu,

- autentyczność załączonych dokumentów,

oraz

- przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą.

Artykuł 200

Organy celne przechowują dokumenty towarzyszące zgłoszeniu, chyba że wspomniane organy postanowią inaczej lub chyba że zgłaszający potrzebuje tych dokumentów do innych czynności. W tym drugim przypadku organy celne podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia, aby dane dokumenty nie mogły być wykorzystane w późniejszym okresie, z wyjątkiem sytuacji, gdy odnoszą się one do ilości i wartości towarów, na które pozostają ważne.

Artykuł 201

1. Zgłoszenie składa się w urzędzie celnym, w którym przedstawiono towary. Może ono zostać złożone zaraz po takim przedstawieniu.

2. Organy celne mogą wyrazić zgodę, aby zgłoszenie zostało złożone, zanim zgłaszający będzie mógł przedstawić towary. W takim przypadku organy celne mogą wyznaczyć termin tego przedstawienia, określany w zależności od okoliczności. Jeżeli towary nie zostaną przedstawione w tym terminie, zgłoszenie uważa się za niezłożone.

3. Jeżeli zgłoszenie zostało złożone, zanim towary, których dotyczy, przybyły do urzędu celnego lub do innego miejsca wyznaczonego przez organy celne, może ono zostać przyjęte jedynie po przedstawieniu tych towarów organom celnym.

Artykuł 202

1. Zgłoszenie jest składane we właściwym urzędzie celnym, w wyznaczonych dniach i godzinach urzędowania tego urzędu.

Jednakże organy celne mogą, na wniosek zgłaszającego i na jego koszt, wyrazić zgodę na złożenie zgłoszenia poza wyznaczonymi dniami i godzinami urzędowania.

2. Złożenie zgłoszenia funkcjonariuszom urzędu celnego w innym miejscu wyznaczonym w tym celu, w ramach umowy między organami celnymi a zainteresowanym, jest uznawane za złożenie zgłoszenia w urzędzie celnym.

Artykuł 203

Na zgłoszeniu umieszczana jest data jego przyjęcia.

Artykuł 204

Organy celne mogą zezwolić albo zażądać, aby sprostowania określone w art. 65 Kodeksu zostały dokonane poprzez złożenie nowego zgłoszenia, mającego zastąpić zgłoszenie pierwotne. W takim przypadku datą uwzględnianą przy ustalaniu wszelkich należnych opłat oraz przy stosowaniu innych przepisów regulujących daną procedurę celną, jest data przyjęcia zgłoszenia pierwotnego.

Sekcja 2

Stosowane formularze

Artykuł 205

1. Urzędowym wzorem zgłoszenia celnego towarów dokonywanego na piśmie w ramach zwykłej procedury w celu objęcia ich procedurą celną lub ich powrotnego wywozu zgodnie z art. 182 ust. 3 Kodeksu jest jednolity dokument administracyjny.

2. Inne formularze mogą być stosowane w tym celu, o ile pozwalają na to przepisy danej procedury celnej.

3. Przepisy ust. 1 i 2 nie wykluczają:

- odstąpienia od zgłoszenia pisemnego przewidzianego w art. 225-236 dla dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu lub odprawy czasowej,

- odstąpienia przez Państwa Członkowskie od formularza określonego w ust. 1, w przypadku stosowania szczególnych przepisów ustanowionych w art. 237 i 238 w odniesieniu do przesyłek listowych i paczek pocztowych,

- stosowania w szczególnych przypadkach specjalnych formularzy w celu uproszczenia zgłoszenia celnego, o ile organy celne na to zezwolą,

- odstąpienia przez Państwa Członkowskie od formularza określonego w ust. 1, w przypadku istniejących lub przyszłych umów bądź uzgodnień między władzami dwóch lub większej liczby Państw Członkowskich zawartych w celu uproszczenia formalności dla całości lub części handlu między Państwami Członkowskimi,

- stosowania przez osoby zainteresowane wykazów załadunkowych dla wypełnienia formalności tranzytu wspólnotowego w przypadku przesyłek składających się z towarów różnego rodzaju,

- drukowania zgłoszeń wywozowych, tranzytowych lub przywozowych oraz dokumentów potwierdzających wspólnotowy status towarów, które nie są przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, za pomocą publicznych lub prywatnych systemów przetwarzania danych, w razie konieczności na czystym papierze, na warunkach określonych przez Państwa Członkowskie,

- dopuszczenia przez Państwa Członkowskie, jako zgłoszenia w rozumieniu ust. 1, formularza jednolitego dokumentu administracyjnego wydrukowanego przez komputerowy system przyjmowania zgłoszeń, w przypadku zastosowania tego systemu.

4. Jeżeli formalności spełniane są z wykorzystaniem publicznych lub prywatnych systemów komputerowych, dokonujących również wydruku zgłoszeń, organy celne mogą postanowić, aby:

- odręczny podpis mógł zostać zastąpiony inną techniką identyfikacyjną, która może opierać się na wykorzystaniu kodów i wywoływać takie same skutki prawne jak podpis odręczny. Tego rodzaju uproszczenie może zostać przyznane jedynie wtedy, gdy zostaną spełnione określone przez organy celne warunki techniczne i administracyjne,

- sporządzone w ten sposób zgłoszenia zamiast ręcznego lub mechanicznego umieszczenia pieczęci urzędu celnego i podpisu upoważnionego funkcjonariusza mogą być bezpośrednio poświadczane przez te systemy.

5. Jeżeli prawodawstwo wspólnotowe odwołuje się do zgłoszenia wywozowego, zgłoszenia do powrotnego wywozu lub zgłoszenia przywozowego bądź też do zgłoszenia obejmującego towary inną procedurą celną, Państwa Członkowskie nie mogą wymagać przedstawienia innych dokumentów administracyjnych niż te, które są:

- wyraźnie ustanowione aktami wspólnotowymi lub przewidziane tymi aktami,

- wymagane na mocy konwencji międzynarodowych zgodnych z Traktatem,

- wymagane od podmiotów gospodarczych dla udzielania im, na ich wniosek, udogodnień lub szczególnych ułatwień,

- wymagane, w poszanowaniu przepisów Traktatu, dla wprowadzenia w życie specjalnych przepisów, które nie mogą być wprowadzone w życie jedynie z wykorzystaniem dokumentu określonego w ust. 1.

Artykuł 206

O ile zaistnieje taka potrzeba, formularz jednolitego dokumentu administracyjnego jest również stosowany w okresie przejściowym, ustanowionym w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w związku z handlem między Wspólnotą w jej składzie z dnia 31 grudnia 1985 r. a Hiszpanią lub Portugalią oraz między tymi dwoma Państwami Członkowskimi w odniesieniu do towarów, dla których cła i opłaty o skutku równoważnym są nadal należne lub towarów nadal podlegających innym środkom przewidzianym w Akcie Przystąpienia.

Do celów akapitu pierwszego egzemplarz 2 lub w zależności od przypadku egzemplarz 7 formularzy stosowanych w handlu z Hiszpanią i Portugalią lub między tymi Państwami Członkowskimi zostają zniszczone.

Formularz ten jest również stosowany w handlu towarami wspólnotowymi między częściami obszaru celnego Wspólnoty, do których stosuje się przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG [11] a częściami tego obszaru, do których przepisy te nie mają zastosowania, lub w handlu między częściami tego obszaru, w których przepisy te nie mają zastosowania.

Artykuł 207

Bez uszczerbku dla art. 205 ust. 3 władze celne Państw Członkowskich mogą zazwyczaj odstąpić, do celów spełniania formalności wywozowych lub przywozowych, od wymogu sporządzania jednej lub większej ilości kopii jednolitego dokumentu administracyjnego przeznaczonych do użytku organów tego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że zawarte tam informacje są dostępne na innych nośnikach.

Artykuł 208

1. Jednolity dokument administracyjny jest przedstawiany w formie plików zawierających liczbę egzemplarzy wymaganą dla spełnienia formalności dotyczących procedury celnej, którą towar ma zostać objęty.

2. Jeżeli wspólnotowa procedura tranzytowa lub procedura wspólnego tranzytu poprzedzana jest inną procedurą celną bądź następuje po niej inna procedura celna, może zostać przedstawiony plik zawierający liczbę egzemplarzy wymaganą dla spełnienia formalności dotyczących procedury tranzytowej lub procedury ją poprzedzającej lub po niej następującej.

3. Pliki określone w ust. 1 i 2 przyjmują formę:

- albo zestawu składającego się z ośmiu egzemplarzy, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 31,

- albo, szczególnie w przypadku wystawiania zgłoszeń za pomocą komputerowego systemu przyjmowania zgłoszeń, dwóch zestawów składających się z czterech następujących po sobie egzemplarzy, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 32.

4. Bez uszczerbku dla art. 205 ust. 3, art. 222-224 lub art. 254-289 formularze zgłoszeń mogą zostać uzupełnione, o ile zaistnieje taka potrzeba, jednym lub większą liczbą formularzy uzupełniających przedstawionych w plikach składających się z egzemplarzy zgłoszenia wymaganych dla spełnienia formalności dotyczących procedury celnej, którą mają zostać objęte towary. Egzemplarze wymagane dla spełnienia formalności dotyczących obecnej lub późniejszej procedury celnej mogą zostać załączone, w zależności od przypadku.

Uzupełniające pliki przyjmują formę:

- albo zestawu składającego się z ośmiu egzemplarzy, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 33,

Formularze uzupełniające stanowią integralną część jednolitego dokumentu administracyjnego, do którego się odnoszą.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 organy celne mogą ustalić, że formularze uzupełniające nie mogą być stosowane w przypadku korzystania z komputerowego systemu przyjmowania zgłoszeń.

Artykuł 209

1. W przypadku stosowania art. 208 ust. 2 każdy uczestnik bierze na siebie odpowiedzialność jedynie w odniesieniu do danych dotyczących procedury, o której zastosowanie zabiegał jako zgłaszający, główny zobowiązany lub przedstawiciel jednego z nich.

2. Do celów ust. 1, jeżeli zgłaszający stosuje jednolity dokument administracyjny wystawiony w trakcie poprzedniej procedury celnej, jest on zobowiązany, przed złożeniem zgłoszenia zweryfikować prawidłowość danych zawartych w polach, za które jest odpowiedzialny, oraz ich zastosowanie do danych towarów i procedury, o którą się ubiega, oraz uzupełnić je w razie potrzeby.

W przypadkach określonych w akapicie pierwszym zgłaszający powiadamia niezwłocznie urząd celny, w którym zgłoszenie zostało złożone o każdej stwierdzonej różnicy między danymi towarami a danymi zawartymi w zgłoszeniu. W takim przypadku zgłaszający sporządza następnie zgłoszenie na nowym formularzu jednolitego dokumentu administracyjnego.

Artykuł 210

Jeżeli jednolity dokument administracyjny jest wykorzystywany dla kilku następujących po sobie procedur celnych, organy celne upewniają się co do zgodności danych umieszczonych na zgłoszeniach dotyczących poszczególnych procedur.

Artykuł 211

Zgłoszenie musi być sporządzone w jednym z języków urzędowych Wspólnoty, możliwym do przyjęcia przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym spełniane są formalności.

W zależności od potrzeb organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego lub od jego przedstawiciela w tym Państwie Członkowskim tłumaczenia zgłoszenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego drugiego państwa. Tłumaczenie zastępuje odpowiednie dane zawarte w danym zgłoszeniu.

Na zasadzie odstępstwa od poprzedniego akapitu zgłoszenie sporządzane jest w języku urzędowym Wspólnoty możliwym do przyjęcia przez Państwo Członkowskie przeznaczenia w każdym przypadku, gdy zgłoszenie w tym drugim Państwie Członkowskim zostaje dokonane na egzemplarzach innych niż te, które zostały pierwotnie przedstawione w urzędzie celnym Państwa Członkowskiego wyjścia.

Artykuł 212

1. Jednolity dokument administracyjny musi zostać wypełniony zgodnie z uwagami wyjaśniającymi w załączniku 37 oraz z dodatkowymi przepisami ustanowionymi w innym prawodawstwie wspólnotowym.

2. Organy celne zapewniają użytkownikom łatwy dostęp do kopii uwag wyjaśniających określonych w ust. 1.

3. Władze celne każdego Państwa Członkowskiego mogą w zależności od potrzeb uzupełniać uwagi wyjaśniające.

Artykuł 213

Kody stosowane przy wypełnianiu formularza określonego w art. 205 ust. 1 przedstawione są w załączniku 38.

Artykuł 214

W przypadku gdy przepisy wymagają sporządzenia uzupełniających egzemplarzy formularza określonego w art. 205 ust. 1, zgłaszający może wykorzystać w tym celu dodatkowe egzemplarze lub fotokopie wymienionego formularza.

Takie dodatkowe egzemplarze lub fotokopie muszą być podpisane przez zgłaszającego, przedstawione organom celnym i poświadczone przez nie na tych samych warunkach, co jednolity dokument administracyjny. Są one przyjmowane przez organy celne tak, jakby były to dokumenty oryginalne, pod warunkiem że ich jakość i czytelność organy te uznają za zadowalające.

Artykuł 215

1. Formularz określony w art. 205 ust. 1 jest drukowany na papierze klejonym do pisania, samokopiującym, o gramaturze przynajmniej 40 g/m2. Papier musi być wystarczająco nieprzezroczysty, aby informacje umieszczone na przedniej stronie nie utrudniały czytelności informacji na odwrotnej stronie oraz przy normalnym używaniu powinien być odporny na darcie i gniecenie.

Dla wszystkich egzemplarzy stosuje się biały papier. Jednakże egzemplarze odnoszące się do tranzytu wspólnotowego (1, 4, 5 i 7), pola 1 (pierwsza i trzecia część pola), 2, 3, 4, 5, 6, 8, 15, 17, 18, 19, 21, 25, 27, 31, 32, 33 (pierwsza od lewej część pola), 35, 38, 40, 44, 50, 51, 52, 53, 55 i 56 mają tło zielone.

Formularze drukowane są w kolorze zielonym.

2. Wymiary pól są oparte w poziomie na jednej dziesiątej cala i w pionie na jednej szóstej cala. Wymiary podpodziałów są oparte w poziomie na jednej dziesiątej cala.

3. Oznaczenie kolorami różnych egzemplarzy jest następujące:

a) na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załącznikach 31 i 33:

- egzemplarze 1, 2, 3 i 5 opatrzone są na prawym brzegu paskiem ciągłym odpowiednio w kolorze czerwonym, zielonym, żółtym i niebieskim,

- egzemplarze 4, 6, 7 i 8 opatrzone są na prawym brzegu paskiem przerywanym odpowiednio w kolorze niebieskim, czerwonym, zielonym i żółtym;

b) na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załącznikach 32 i 34 egzemplarze 1/6, 2/7, 3/8 i 4/5 opatrzone są na prawym brzegu paskiem ciągłym i na prawo od niego paskiem przerywanym odpowiednio w kolorze czerwonym, zielonym, żółtym i niebieskim.

Paski te mają szerokość około 3 mm. Pasek przerywany składa się z ciągu czworokątów o długości 3 mm i trzymilimetrowych przerw między nimi.

4. Egzemplarze, na których dane zawarte w formularzach przedstawionych w załącznikach 31 i 33 muszą pojawiać się przez samokopiowanie, wymienione są w załączniku 35.

Egzemplarze, na których dane w formularzach przedstawionych w załącznikach 32 i 34 muszą pojawiać się przez samokopiowanie, wymienione są w załączniku 36.

5. Formularze mają format 210 × 297 mm, przy czym dopuszczalne są odchylenia w długości od –5 mm do +8 mm.

6. Władze celne Państw Członkowskich mogą wymagać, aby na formularzach umieszczona była nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację. Mogą one poza tym uzależnić dopuszczenie do druku formularzy od uzyskania wcześniejszego zatwierdzenia technicznego.

Sekcja 3

Dane wymagane zgodnie z daną procedurą celną

Artykuł 216

1. Maksymalny wykaz pól do wykorzystania przy zgłoszeniu objęcia określoną procedurą celną w przypadku zastosowania jednolitego dokumentu administracyjnego zawarty jest w załączniku 37.

2. Załącznik 37 zawiera również minimalny wykaz pól do wykorzystania przy zgłoszeniu objęcia określoną procedura celną.

Artykuł 217

Dane niezbędne w przypadku stosowania jednego z formularzy określonych w art. 205 ust. 2 wynikają z danego formularza. Uzupełniane są, gdzie stosowne, przez przepisy dotyczące danej procedury celnej.

Sekcja 4

Dokumenty dołączane do zgłoszenia celnego

Artykuł 218

1. Następujące dokumenty dołączane są do zgłoszeń celnych dopuszczenia do swobodnego obrotu:

a) faktura, na podstawie której zgłaszana jest wartość celna towarów, na mocy art. 181;

b) gdy wymagane jest, na mocy art. 178, zgłoszenie danych dla określenia wartości celnej zgłaszanych towarów, sporządzone zgodnie z warunkami ustanowionymi w tym artykule;

c) dokumenty wymagane w celu zastosowania preferencyjnych uzgodnień taryfowych lub innych środków uchylających zasady prawne mające zastosowanie do zgłaszanych towarów;

d) wszelkie inne dokumenty wymagane w celu zastosowania przepisów regulujących dopuszczenie zgłaszanych towarów do swobodnego obrotu.

2. Przy składaniu zgłoszenia organy celne mogą zażądać przedłożenia dokumentów przewozowych lub, w zależności od przypadku, dokumentów odnoszących się do poprzedniej procedury celnej.

O ile pojedynczy towar jest przedstawiany w dwóch lub większej ilości opakowań, mogą one również zażądać przedstawienia wykazu opakowań lub równoważnego dokumentu określającego zawartość każdego opakowania.

3. Jednakże jeżeli towary kwalifikują się do objęcia należnościami celnymi określonymi w art. 81 Kodeksu, dokumenty określone w ust. 1 lit. b) i c) nie muszą być wymagane.

Ponadto w odniesieniu do towarów, które mogą korzystać ze zwolnienia z należności celnych przywozowych, dokumenty określone w ust. 1 lit. a), b) i c) nie muszą być wymagane, chyba że organy celne uznają, że ich przedstawienie jest konieczne dla właściwego stosowania przepisów regulujących dopuszczenie tych towarów do swobodnego obrotu.

Artykuł 219

1. Do zgłoszenia tranzytowego dołączany jest dokument przewozowy. Urząd wyjścia może odstąpić od wymogu przedłożenia tego dokumentu przy spełnianiu formalności. Jednakże dokument przewozowy jest przedkładany w czasie transportu na każde żądanie urzędu celnego lub innego właściwego organu.

2. Bez uszczerbku dla wszelkich mających zastosowanie środków upraszczających dokument celny wywozu/wysyłki towarów lub powrotnego wywozu towarów poza obszar celny Wspólnoty lub jakikolwiek dokument o skutku równoważnym, jest przedstawiany w urzędzie wyjścia wraz ze zgłoszeniem tranzytowym, do którego się odnosi.

3. Organy celne mogą zażądać, gdzie stosowne, przedłożenia dokumentu odnoszącego się do poprzedniej procedury celnej.

Artykuł 220

1. Dokumentami dołączanymi do zgłoszenia objęcia gospodarczą procedura celną, z wyjątkiem procedury uszlachetniania biernego, są:

a) dokumenty ustanowione w art. 218, z wyjątkiem przypadków objęcia procedurą składu celnego w składzie innym niż skład typu D;

b) pozwolenie na korzystanie z danej procedury celnej lub kopia wniosku o wydanie pozwolenia w przypadku stosowania art. 556 ust. 1 akapit drugi, z wyjątkiem przypadków objęcia procedurą składu celnego lub stosowania art. 568 ust. 3, art. 656 ust. 3 lub art. 695 ust. 3.

2. Dokumentami dołączanymi do zgłoszenia objęcia procedurą uszlachetniania biernego są:

a) dokumenty ustanowione w art. 221;

b) pozwolenie na korzystanie z danej procedury lub kopia wniosku o wydanie pozwolenia w przypadku stosowania art. 751 ust. 1 akapit drugi, z wyjątkiem przypadków stosowania art. 760 ust. 2.

3. Artykuł 218 ust. 2 stosuje się do zgłoszeń objęcia każdą gospodarczą procedurą celną.

4. Organy celne mogą zezwolić, aby zamiast dołączać dokumenty określone w ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b) do zgłoszenia, były one przechowywane do ich dyspozycji.

Artykuł 221

1. Do zgłoszenia wywozowego lub zgłoszenia powrotnego wywozu dołączane są wszystkie dokumenty niezbędne dla właściwego stosowania należności celnych wywozowych i przepisów regulujących wywóz lub powrotny wywóz danych towarów.

2. Artykuł 218 ust. 2 stosuje się do zgłoszeń wywozowych lub zgłoszeń powrotnego wywozu.

ROZDZIAŁ 2

Elektroniczne zgłoszenia celne

Artykuł 222

1. Organy celne mogą zezwolić, aby zgłaszający zastąpił wszystkie lub część danych zawartych w zgłoszeniu pisemnym określonym w załączniku 37, przesłanymi do wyznaczonego urzędu celnego w celu ich elektronicznego przetworzenia, zakodowanymi danymi lub danymi sporządzonymi w dowolnej innej formie określonej przez te organy, które odpowiadają danym wymaganym w przypadku zgłoszeń na piśmie.

2. Organy celne określają warunki przesyłania danych określonych w ust. 1.

Artykuł 223

Organy celne mogą zezwolić między innymi na następujące wykorzystanie komputerów:

- mogą zażądać, aby dane konieczne do spełnienia odpowiednich formalności zostały wprowadzone do ich elektronicznego systemu przetwarzania zgłoszeń, bez wymogu przedstawiania zgłoszenia na piśmie,

- mogą przewidzieć, aby w przypadku gdy nie został sporządzony dokument odpowiadający zgłoszeniu, zgłoszenie w rozumieniu art. 205 ust. 1 było dokonywane poprzez wprowadzenie danych do komputera.

Artykuł 224

1. Jeżeli formalności wypełniane są przy wykorzystaniu publicznych lub prywatnych systemów komputerowych, organy celne zezwalają osobom, które o to wystąpią, na zastąpienie odręcznego podpisu innym porównywalnym znakiem identyfikacyjnym, który może być oparty na stosowaniu kodów i który ma takie same skutki prawne jak podpis odręczny.

2. Organy celne mogą zezwolić, aby osoby zainteresowane sporządzały i przesyłały za pomocą komputera wszystkie lub część dokumentów uzupełniających określonych w art. 218-221.

3. Ułatwienia określone w ust. 1 i 2 są udzielane jedynie, o ile zostaną spełnione przewidziane przez organy celne warunki techniczne i administracyjne.

ROZDZIAŁ 3

Zgłoszenia ustne lub zgłoszenia w innej formie

Sekcja 1

Zgłoszenia ustne

Artykuł 225

Przedmiotem ustnego zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu mogą być następujące towary:

a) towary pozbawione charakteru handlowego:

- znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, lub

- przesyłane do osób fizycznych, lub

- w innych przypadkach o niewielkim znaczeniu, o ile zezwolą na to organy celne;

b) towary o charakterze handlowym, pod warunkiem że:

- ich całkowita wartość za przesyłkę i na zgłaszającego nie przekracza progu statystycznego ustanowionego obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, oraz

- przesyłka nie jest częścią serii podobnych przesyłek, oraz

- towary nie są przewożone przez niezależnego przewoźnika jako część większego transportu;

c) towary określone w art. 229, jeżeli są one towarami korzystającymi ze zwolnień jako towary zwrócone;

d) towary określone w art. 230 lit. b) i c).

Artykuł 226

Przedmiotem ustnego zgłoszenia celnego do wywozu mogą być:

a) towary pozbawione charakteru handlowego:

- znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych, lub

- wysyłane przez osoby fizyczne;

b) towary określone w art. 225 lit. b);

c) towary określone w art. 231 lit. b) i c);

d) inne towary, w przypadkach o niewielkim znaczeniu gospodarczym, o ile zezwolą na to organy celne.

Artykuł 227

1. Organy celne mogą odstąpić od stosowania przepisów art. 225 i 226, jeżeli osoba, która dokonuje odprawy celnej, działa na rzecz innej osoby w charakterze agenta celnego.

2. Jeżeli organy celne mają wątpliwości, czy zgłoszone dane są prawidłowe lub kompletne, mogą zażądać przedstawienia zgłoszenia na piśmie.

Artykuł 228

Jeżeli towary zgłoszone ustnie zgodnie z art. 225 i 226 podlegają należnościom celnym przywozowym lub wywozowym, organy celne wydają osobie zainteresowanej pokwitowanie za dokonaną płatność.

Artykuł 229

1. Przedmiotem ustnego zgłoszenia celnego do odprawy czasowej mogą być, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 696, następujące towary:

a) - zwierzęta i wyposażenie wymienione w art. 685,

- opakowania wymienione w art. 679,

- sprzęt radiowy i telewizyjny do produkcji i nadawania oraz pojazdy specjalnie przystosowane do powyższych celów wraz z wyposażeniem, przywożone przez organizacje publiczne lub prywatne mające swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty i zaakceptowane przez organy celne, które wydały pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej takiego sprzętu i pojazdów,

- instrumenty i aparaty niezbędne dla lekarzy przy niesieniu pomocy pacjentom czekającym na organ do przeszczepu zgodnie z art. 671 ust. 2 lit. c);

b) towary określone w art. 232;

c) inne towary, o ile zezwolą na to organy celne.

2. Towary określone w ust. 1, mogą być również przedmiotem zgłoszenia ustnego do powrotnego wywozu z zakończeniem procedury odprawy czasowej.

Sekcja 2

Zgłoszenia celne w innej formie

Artykuł 230

O ile nie zostały wyraźnie zgłoszone organom celnym, za zgłoszone do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu w sposób określony w art. 233 uważane są:

a) towary pozbawione charakteru handlowego, znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych i uprawnione do zwolnień bądź na mocy rozdziału I tytuł XI rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 [12], bądź jako towary zwrócone;

b) towary uprawnione do zwolnień na mocy rozdziału I tytuły IX i X rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83;

c) środki transportu uprawnione do zwolnień jako towary zwrócone;

d) towary przywożone w ramach obrotu o niewielkim znaczeniu i zwolnione z obowiązku doprowadzenia do urzędu celnego zgodnie z art. 38 ust. 4 Kodeksu, pod warunkiem że nie podlegają należnościom celnym przywozowym.

Artykuł 231

O ile nie zostały wyraźnie zgłoszone organom celnym, za zgłoszone do wywozu w sposób określony w art. 233 lit. b) uważane są:

a) towary pozbawione charakteru handlowego niepodlegające należnościom celnym wywozowym, znajdujące się w bagażu podróżnych;

b) środki transportu zarejestrowane na obszarze celnym Wspólnoty i przeznaczone do powrotnego przywozu;

c) towary określone w rozdziale II rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83;

d) inne towary, w przypadkach o niewielkim znaczeniu gospodarczym, o ile zezwolą na to organy celne.

Artykuł 232

1. O ile nie zostały zgłoszone pisemnie lub ustnie, za zgłoszone do odprawy czasowej w sposób określony w art. 233 zgodnie z przepisami art. 698 i 735, uważane są:

a) rzeczy osobiste podróżnych i towary przywożone w celach sportowych wymienione w art. 684;

b) środki transportu wymienione w art. 718-725.

2. O ile nie zostały zgłoszone pisemnie lub ustnie, towary określone w ust. 1 uważane są za zgłoszone do powrotnego wywozu z zakończeniem procedury odprawy czasowej w sposób określony w art. 233.

Artykuł 233

Do celów art. 230-232 czynność uważana za zgłoszenie celne może przyjąć następujące formy:

a) w przypadku doprowadzenia towarów do urzędu celnego lub do każdego innego miejsca wyznaczonego lub uznanego zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. a) Kodeksu:

- przejście pasem zielonym lub "nic do zgłoszenia" w urzędzie celnym, w którym istnieje system dwóch pasów,

- przejście przez urząd nieposiadający dwóch kontrolowanych pasów, bez dokonywania zgłoszenia z własnej woli,

- umieszczenie naklejki samoprzylepnej lub plakietki zgłoszenia celnego "nic do zgłoszenia" na przedniej szybie samochodu osobowego, o ile taka możliwość przewidziana jest w przepisach krajowych;

b) w przypadku zwolnienia z obowiązku dostarczenia towarów do urzędu celnego zgodnie z przepisami wykonawczymi do art. 38 ust. 4 Kodeksu, w przypadku wywozu zgodnie z art. 231 i w przypadku powrotnego wywozu zgodnie z art. 232 ust. 2:

- sama czynność przekroczenia granicy obszaru celnego Wspólnoty.

Artykuł 234

1. Jeżeli warunki art. 230-232 są spełnione, towary uważane są za przedstawione organom celnym w rozumieniu art. 63 Kodeksu, zgłoszenie uważane jest za przyjęte, a zwolnienie towarów za udzielone w chwili, z którą czynność określona w art. 233 została spełniona.

2. Jeżeli kontrola wykazuje, że czynność określona w art. 233 została spełniona, ale towary przywiezione lub wyprowadzone nie spełniają warunków art. 230-232, dane towary uważane są za przywiezione bądź wywiezione z naruszeniem przepisów.

Sekcja 3

Przepisy wspólne dla sekcji 1 i 2

Artykuł 235

Przepisy art. 225-232 nie mają zastosowania w przypadku towarów, w odniesieniu do których wnosi się o zwrot refundacji albo należności celnych, bądź które podlegają środkom zakazów lub ograniczeń, lub jakimkolwiek innym szczególnym formalnościom.

Artykuł 236

Do celów sekcji 1 i 2 pojęcie "podróżny" oznacza:

A. w przywozie:

1) każdą osobę przybywającą czasowo na obszar celny Wspólnoty, na którym nie zamieszkuje na stałe, oraz

2) każdą osobę powracającą na obszar celny Wspólnoty i zamieszkującą tam na stałe, po czasowym pobycie w państwie trzecim;

B. w wywozie:

1) każdą osobę opuszczającą czasowo obszar celny Wspólnoty, na którym zamieszkuje na stałe, jak również

2) każdą osobę, która po pobycie czasowym opuszcza obszar celny Wspólnoty, na którym nie zamieszkuje na stałe.

Sekcja 4

Obrót pocztowy

Artykuł 237

1. Za zgłoszone organom celnym w ramach obrotu pocztowego uważane są:

A. do dopuszczenia do swobodnego obrotu:

a) w chwili ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty:

- karty pocztowe i listy zawierające wyłącznie wiadomości o charakterze osobistym,

- listy pisane alfabetem Braille'a,

- druki niepodlegające należnościom celnym przywozowym, oraz

- wszystkie inne przesyłki wysyłane listownie lub w paczkach, zwolnione z obowiązku doprowadzenia do urzędu celnego zgodnie z przepisami przyjętymi zgodnie z art. 38 ust. 4 Kodeksu;

b) w chwili ich przedstawienia organom celnym:

- przesyłki wysyłane listownie lub w paczkach inne niż te określone w lit. a), pod warunkiem że towarzyszy im zgłoszenie C1 i/lub C2/CP3;

B. do wywozu:

a) w chwili ich przyjęcia przez władze pocztowe, w przypadku przesyłki wysyłane listownie lub w paczkach, niepodlegające należnościom celnym wywozowym;

b) w chwili ich przedstawienia organom celnym, przesyłki wysyłane listownie lub w paczkach, podlegające należnościom celnym wywozowym, pod warunkiem że towarzyszy im zgłoszenie C1 i/lub C2/CP3.

2. Za zgłaszającego oraz, w zależności od przypadku, za dłużnika w przypadkach określonych w ust. 1 pkt A, uważany jest odbiorca, a w przypadkach określonych w ust. 1 pkt B, nadawca. Organy celne mogą ustalić, że administracja pocztowa jest uważana za zgłaszającego oraz, w zależności od przypadku, za dłużnika.

3. Do celów ust. 1 towary niepodlegające należnościom celnym uważane są za przedstawione organom celnym w rozumieniu art. 63 Kodeksu, zgłoszenie celne uważane jest za przyjęte, a zwolnienie za udzielone:

a) w przywozie – w chwili doręczenia towarów odbiorcy;

b) w wywozie – w chwili przyjęcia towarów przez organy pocztowe.

4. Jeżeli przesyłka wysyłana listownie lub w paczce, niezwolniona z obowiązku doprowadzenia do urzędu celnego zgodnie z przepisami przyjętymi zgodnie z art. 38 ust. 4 Kodeksu, jest przedstawiana bez zgłoszenia C1 i/lub C2/CP3 lub jeżeli takie zgłoszenie jest niekompletne, organy celne określają formę, w której zgłoszenie celne musi zostać sporządzone lub uzupełnione.

Artykuł 238

Nie stosuje się art. 237:

- do przesyłek zawierających towary przeznaczone do celów handlowych, których całkowita wartość przekracza próg statystyczny ustanowiony obowiązującymi przepisami wspólnotowymi; organy celne mogą ustalić wyższe progi,

- do przesyłek zawierających towary przeznaczone do celów handlowych, które są częścią serii podobnych czynności,

- jeżeli zostało dokonane zgłoszenie celne w formie pisemnej, ustnej lub z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych,

- do przesyłek zawierających towary określone w art. 235.

TYTUŁ VIII

BADANIE TOWARÓW, USTALENIA URZĘDU CELNEGO I INNE ŚRODKI PODEJMOWANE PRZEZ URZĄD CELNY

Artykuł 239

1. Badanie towarów przeprowadza się w wyznaczonych do tego przez organy celne miejscach i w ustalonych godzinach.

2. Jednakże organy celne mogą zezwolić, na wniosek zgłaszającego, na przeprowadzenie badania towarów w miejscach lub w godzinach innych niż te określone w ust. 1.

Koszty związane z badaniem ponosi zgłaszający.

Artykuł 240

1. Jeżeli organy celne podejmą decyzję o zbadaniu towarów, informują o tym zgłaszającego lub jego przedstawiciela.

2. Jeżeli organy celne podejmą decyzję o zbadaniu jedynie części towarów, informują zgłaszającego lub jego przedstawiciela, które towary chcą zbadać. Taka selekcja towarów, dokonana przez organy celne, jest ostateczna.

Artykuł 241

1. Zgłaszający lub wyznaczona przez niego osoba, która ma być obecna przy badaniu towarów, dostarcza organom celnym niezbędnej pomocy w celu ułatwienia im wykonania tego zadania. Jeżeli organy celne uważają okazaną pomoc za niezadowalającą, mogą zażądać od zgłaszającego wyznaczenia innej osoby zdolnej do udzielenia koniecznej pomocy.

2. Jeżeli zgłaszający odmawia uczestniczenia przy badaniu towarów lub wyznaczenia osoby zdolnej do udzielenia pomocy, którą organy celne uważają za niezbędną, organy te wyznaczają ostateczny termin do spełnienia tego wymogu, chyba że ocenią, iż można odstąpić od badania.

Jeżeli z końcem wyznaczonego terminu zgłaszający nie spełnił wymagań stawianych przez organy celne, przystępują one, do celów stosowania art. 75 lit. a) Kodeksu, do badania towarów, na odpowiedzialność i koszt zgłaszającego, z udziałem, o ile uważają to za niezbędne, eksperta lub jakiejkolwiek innej osoby wyznaczonej zgodnie z obowiązującymi przepisami.

3. Ustalenia organów celnych dokonane podczas badania przeprowadzonego zgodnie z warunkami określonymi w poprzednim ustępie są w takim samym stopniu wiążące, jak w przypadku badania przeprowadzonego w obecności zgłaszającego.

4. W miejsce środków ustanowionych w ust. 2 i 3 organy celne mogą uznać zgłoszenie za nieważne, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że odmowa uczestniczenia w badaniu towarów przez zgłaszającego lub wyznaczenia osoby zdolnej do udzielenia niezbędnej pomocy, nie stanowi przeszkody lub próby przeszkodzenia w ustaleniu przez organy celne naruszenia przepisów regulujących objęcie towarów odpowiednią procedurą celną, ani nie stanowi uchylenia się albo próby uchylenia się od stosowania przepisów art. 66 ust. 1 lub art. 80 ust. 2 Kodeksu.

Artykuł 242

1. Jeżeli organy celne podejmują decyzję o pobraniu próbek, informują o tym zgłaszającego lub jego przedstawiciela.

2. Organy celne same dokonują pobrania próbek. Jednakże mogą one zażądać, aby zostało ono dokonane pod ich kontrolą przez zgłaszającego lub wyznaczoną przez niego osobę.

Pobrania próbek dokonuje się zgodnie z metodami ustanowionymi w obowiązujących przepisach.

3. Ilości, które mają zostać pobrane, nie powinny przekraczać ilości niezbędnej dla dokonania analizy lub bardziej szczegółowej kontroli, włączając w to ewentualną kontranalizę.

Artykuł 243

1. Zgłaszający lub osoba wyznaczona przez niego do uczestniczenia przy pobieraniu próbek udziela organom celnym wszelkiej niezbędnej pomocy w celu ułatwienia przeprowadzenia tej czynności.

2. Jeżeli zgłaszający odmawia uczetniczenia przy pobieraniu próbek lub wyznaczenia do tego innej osoby, bądź jeżeli nie udzieli organom celnym wszelkiej pomocy niezbędnej dla ułatwienia tej czynności, stosuje się przepisy art. 241 ust. 1, 2 i 3.

Artykuł 244

Jeżeli organy celne pobierają próbki w celu analizy lub bardziej szczegółowej kontroli, zwalniają dane towary, nie czekając na wyniki tej analizy lub kontroli, chyba że istnieją inne podstawy odstąpienia od tych działań i, pod warunkiem że w przypadku, gdy powstał lub może powstać dług celny, kwota określonych należności celnych została już zaksięgowana i zapłacona lub zabezpieczona.

Artykuł 245

1. Ilości pobranych przez urząd celny w charakterze próbki nie odlicza się od ilości zgłoszonej.

2. W przypadku zgłoszenia wywozowego lub zgłoszenia do uszlachetniania biernego zgłaszający, o ile pozwalają na to okoliczności, jest upoważniony do zastąpienia, w celu uzupełnienia przesyłki, towarów pobranych w charakterze próbki towarami identycznymi.

Artykuł 246

1. O ile pobrane próbki nie zostały zniszczone w związku z przeprowadzaną analizą lub bardziej szczegółową kontrolą, pobrane próbki zwracane są zgłaszającemu na jego wniosek i koszt, gdy nie ma już potrzeby przechowywania ich przez organy celne, w szczególności po wyczerpaniu przez zgłaszającego wszelkich środków odwoławczych od decyzji podjętej przez organy celne na podstawie wyników takiej analizy lub bardziej szczegółowej kontroli.

2. Próbki, których zwrotu nie zażądał zgłaszający, mogą zostać bądź zniszczone, bądź zachowane przez organy celne. Jednakże w szczególnych przypadkach organy celne mogą zażądać od zgłaszającego zabrania pozostałych próbek.

Artykuł 247

1. Jeżeli organy celne przystępują do weryfikacji zgłoszeń i załączonych do nich dokumentów lub do badania towarów, wskazują, przynajmniej na kopii zgłoszenia przeznaczonej dla organów celnych lub na załączonym do niej dokumencie, podstawę i wyniki każdej takiej weryfikacji lub badania. W przypadku częściowego badania towarów podawane są także dane dotyczące przesyłki podlegającej badaniu.

O ile zaistnieje taka potrzeba, organy celne dokonują na zgłoszeniu adnotacji o nieobecności zgłaszającego lub jego przedstawiciela.

2. Jeżeli wynik weryfikacji zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów lub badania towarów wykazuje niezgodność z danymi podanymi w zgłoszeniu, organy celne określają, przynajmniej na przeznaczonej dla nich kopii lub na załączonym do niej dokumencie, dane, które należy wziąć pod uwagę przy naliczaniu należności za te towary oraz, w zależności od przypadku, przy naliczaniu refundacji i innych kwot wypłacanych z tytułu wywozu, oraz przy stosowaniu innych przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary.

3. Ustalenia dokonane przez organy celne określają, w odpowiednim przypadku, przyjęte środki pozwalające na ustalenie tożsamości. Ustalenia te zawierają datę i dane niezbędne do identyfikacji funkcjonariusza, który je sporządził.

4. Jeżeli organy celne nie przystępują do weryfikacji zgłoszenia lub badania towarów, mogą nie umieszczać żadnych informacji na zgłoszeniu lub na załączonym do niego dokumencie określonym w ust. 1.

Artykuł 248

1. Udzielenie zwolnienia stanowi podstawę zaksięgowania należności celnych przywozowych ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Jeżeli organy celne uważają, że kontrole, które przeprowadziły, mogą doprowadzić do ustalenia kwoty należności celnych przywozowych wyższej od kwoty ustalonej na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu, mogą zażądać ponadto złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą należną za towary. Jednakże zgłaszający zamiast złożenia zabezpieczenia może zażądać natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary.

2. Jeżeli na podstawie kontroli przeprowadzonych przez organy celne mogą one określić kwotę należności celnych przywozowych różniącą się od kwoty wynikającej z danych zawartych w zgłoszeniu, zwolnienie towarów stanowi podstawę do natychmiastowego zaksięgowania w ten sposób ustalonej kwoty.

3. Dane towary nie mogą zostać zwolnione, jeżeli organy celne mają wątpliwości co do stosowania zakazów i ograniczeń, a mogą rozstrzygnąć te wątpliwości dopiero po otrzymaniu wyników kontroli, którą przeprowadziły.

Artykuł 249

1. Organy celne ustalają sposób, w jaki zwalniają towary, biorąc pod uwagę miejsce, w którym towary się znajdują i szczególne uzgodnienia dotyczące ich dozoru.

2. W przypadku zgłoszenia na piśmie, na zgłoszeniu lub, w odpowiednim przypadku, na załączonym do niego dokumencie, umieszcza się odniesienie do zwolnienia towarów i daty tego zwolnienia, a kopia jest zwracana zgłaszającemu.

Artykuł 250

1. Jeżeli z powodów określonych w art. 75 lit. a) tiret drugie i trzecie Kodeksu organy celne nie mogły zwolnić towarów, wyznaczają zgłaszającemu termin na uregulowanie sytuacji towarów.

2. Jeżeli w przypadkach określonych w art. 75 lit. a) tiret drugie Kodeksu zgłaszający przed upływem terminu określonego w ust. 1 nie przedłożył wymaganych dokumentów, dane zgłoszenie uważane jest za nieważne i organy celne unieważniają je. Stosuje się przepisy art. 66 ust. 3 Kodeksu.

3. W okolicznościach określonych w art. 75 lit. a) tiret trzecie Kodeksu i bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków podjętych na mocy art. 66 ust. 1 akapit pierwszy lub art. 182 Kodeksu, jeżeli zgłaszający ani nie zapłacił, ani nie zabezpieczył przed upływem terminu określonego w ust. 1 kwoty należności, organy celne mogą przystąpić do wstępnych formalności mających na celu sprzedaż towarów. W takim przypadku, o ile w międzyczasie wymagane warunki nie zostaną spełnione, przystępuje się do sprzedaży towarów, w razie konieczności w formie sprzedaży przymusowej, o ile pozwala na to prawo danego Państwa Członkowskiego. Organy celne informują o tym zgłaszającego.

Organy celne mogą, na odpowiedzialność i koszt zgłaszającego, przekazać dane towary do specjalnego miejsca znajdującego się pod ich dozorem.

Artykuł 251

W drodze odstępstwa od art. 66 ust. 2 Kodeksu, zgłoszenie celne może w następujących przypadkach zostać unieważnione po zwolnieniu towarów:

1) jeżeli ustalono, że towary zostały omyłkowo zgłoszone do procedury celnej powodującej obowiązek zapłacenia należności celnych przywozowych zamiast zostać objęte inną procedurą celną, organy celne unieważniają zgłoszenie, jeżeli wniosek o unieważnienie złożony został w terminie trzech miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia, pod warunkiem że:

- użycie towarów nie naruszyło warunków procedury celnej, którą powinny zostać objęte,

- w chwili zgłoszenia towary były przeznaczone do objęcia inną procedurą celną, dla której spełniały wszystkie wymagane warunki, oraz

- towary zostaną niezwłocznie objęte procedurą celną, do której były faktycznie przeznaczone.

Zgłoszenie o objęcie towarów tą ostatnią procedurą staje się skuteczne od dnia przyjęcia unieważnionego zgłoszenia.

W wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach organy celne mogą zezwolić na przekroczenie trzymiesięcznego okresu.

2) jeżeli towary zostały zgłoszone do wywozu lub do procedury uszlachetnienia biernego, zgłoszenie zostaje unieważnione, pod warunkiem że:

a) w przypadku towarów, które podlegają należnościom celnym wywozowym, są przedmiotem wniosków o zwrot należności celnych przywozowych, refundacji lub innych kwot stosowanych w wywozie bądź innych specjalnych środków przy wywozie:

- zgłaszający dostarcza urzędowi celnemu wyjścia dowody, że towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty,

- zgłaszający ponownie przedstawia wymienionemu urzędowi wszystkie kopie zgłoszenia celnego, wraz za wszystkimi innymi dokumentami, które zostały mu zwrócone w związku z przyjęciem zgłoszenia,

- zgłaszający dostarcza urzędowi celnemu wyjścia dowody, że wszelkie refundacje i inne kwoty należne w związku ze zgłoszeniem wywozowym dla danych towarów zostały zwrócone lub że zainteresowane służby podjęły niezbędne środki w celu zapewnienia, że nie zostały one zapłacone, oraz

- zgłaszający spełnia, zgodnie z obowiązującymi przepisami, inne obowiązki przewidziane przez urząd celny wyjścia w celu uregulowania sytuacji towarów.

Unieważnienie zgłoszenia pociąga za sobą anulowanie korekt dokonanych w pozwoleniu na wywóz lub świadectwie o wcześniejszym ustaleniu refundacji przedstawionych wraz z tym zgłoszeniem.

Jeżeli towary zgłoszone do wywozu muszą opuścić obszar celny Wspólnoty w określonym terminie, niedotrzymanie tego terminu pociąga za sobą unieważnienie zgłoszenia;

b) w przypadku innych towarów urząd celny wyjścia został poinformowany zgodnie z art. 796 o fakcie, że zgłoszone towary nie opuściły obszary celnego Wspólnoty;

3) jeżeli powrotny wywóz towarów pociąga za sobą złożenie zgłoszenia, przepisy ust. 2 stosuje się mutatis mutandis;

4) w przypadku gdy towary wspólnotowe zostały objęte procedurą składu celnego w rozumieniu art. 98 ust. 1 lit. b) Kodeksu, można zwrócić się z wnioskiem o unieważnienie zgłoszenia objęcia tą procedurą i unieważnienie może zostać dokonane, pod warunkiem że w przypadku nieprzestrzegania określonego przeznaczenia celnego zostały podjęte środki przewidziane odpowiednim prawodawstwem.

Jeżeli z upływem wyznaczonego terminu pozostawania towarów w ramach procedury składu celnego nie zwrócono się z wnioskiem o nadanie im jednego z przeznaczeń przewidzianych odpowiednim prawodawstwem, organy celne podejmują środki przewidziane takim prawodawstwem.

Artykuł 252

Jeżeli organy celne Kodeksu sprzedają towary na podstawie art. 75, dokonuje się tego zgodnie z art. 188.

TYTUŁ IX

PROCEDURY UPROSZCZONE

ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 253

1. Procedura zgłoszenia niekompletnego pozwala organom celnym na przyjęcie, w należycie uzasadnionych przypadkach, zgłoszenia niezawierającego wszystkich wymaganych danych lub zgłoszenia, do którego nie załączono wszystkich niezbędnych dokumentów wymaganych przez daną procedurę celną.

2. Procedura zgłoszenia uproszczonego pozwala na objęcie towarów daną procedurą celną po przedstawieniu zgłoszenia uproszczonego, z późniejszym przedstawieniem zgłoszenia uzupełniającego, które w zależności od przypadku może być zgłoszeniem całościowym, okresowym lub podsumowującym.

3. Odprawa uproszczona w miejscu pozwala na objęcie towarów daną procedurą celną w pomieszczeniach osoby zainteresowanej lub w innych miejscach wyznaczonych lub uznanych przez organy celne.

ROZDZIAŁ 2

Zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu

Sekcja 1

Zgłoszenie niekompletne

Artykuł 254

Zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu, które organy celne mogą przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych określonych w załączniku 37, zawiera przynajmniej dane określone w polach 1 (pierwsza i druga część pola) 14, 21, 31, 37, 40 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego, jak również:

- wystarczająco ścisłe oznaczenie towarów, które pozwala organom celnym na niezwłoczne i jednoznaczne określenie danej pozycji lub podpozycji Nomenklatury Scalonej,

- w przypadku towarów podlegających cłom ad valorem, ich wartość celną lub, gdy okaże się iż zgłaszający nie jest w stanie zgłosić takiej wartości, prowizoryczne określenie wartości, którą organy celne mogą zaakceptować, biorąc pod uwagę, w szczególności, informacje dostępne dla zgłaszającego,

- wszystkie inne dane uważane za niezbędne przez organy celne dla ustalenia tożsamości towarów, wprowadzania w życie przepisów regulujących ich dopuszczenie do swobodnego obrotu, jak również dla ustalenia kwoty zabezpieczenia, od złożenia którego może być uzależnione zwolnienie towarów.

Artykuł 255

1. Do zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, które może być przyjęte przez organy celne na wniosek zgłaszającego, a do którego niedołączone zostały niektóre niezbędne dokumenty uzupełniające, załącza się przynajmniej te dokumenty, które muszą być okazane, zanim zgłoszone towary będą mogły być dopuszczone do swobodnego obrotu.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1, zgłoszenie, do którego nie załączono jednego lub więcej z wymaganych dokumentów, zanim towary mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu, może zostać przyjęte po ustaleniu, zgodnie z wymogami organów celnych, że:

a) dany dokument istnieje i jest ważny;

b) niedołączenie dokumentu do zgłoszenia spowodowane zostało okolicznościami niezależnymi od woli zgłaszającego;

c) każda zwłoka w przyjęciu zgłoszenia przeszkodzi towarom w dopuszczeniu do swobodnego obrotu lub spowoduje, że będą podlegały wyższym stawkom celnym.

Dane odnoszące się do brakujących dokumentów są we wszystkich przypadkach podawane na zgłoszeniu.

Artykuł 256

1. Termin udzielony przez organy celne zgłaszającemu na przekazanie danych lub dokumentów brakujących przy przyjmowaniu zgłoszenia nie może przekraczać miesiąca, licząc od dnia tego przyjęcia.

W przypadku dokumentu, od przedłożenia którego uzależnione jest zastosowanie obniżonej lub zerowej stawki celnej w przywozie, jeżeli organy celne mają uzasadnione powody, by wierzyć, że towary objęte niekompletnym zgłoszeniem mogą korzystać z takiej obniżonej lub zerowej stawki celnej, na wniosek zgłaszającego może zostać udzielony dodatkowy termin na przedłożenie tego dokumentu. Taki dodatkowy termin nie może przekraczać trzech miesięcy.

W przypadku gdy brakujące dane lub dokumenty, które mają być dostarczone, dotyczą wartości celnej, organy celne mogą, o ile jest to absolutnie konieczne, wyznaczyć dłuższy termin lub przedłużyć uprzednio wyznaczony termin. Całkowity wyznaczony termin uwzględnia terminy przepisane prawem.

2. Jeżeli obniżona lub zerowa stawka celna w przywozie stosowana jest do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu jedynie w ramach niektórych kontyngentów lub plafonów taryfowych, towary mogą być obciążone powyżej dozwolonych limitów jedynie w chwili rzeczywistego przedstawienia dokumentu, od którego uzależnione jest zastosowanie obniżonej lub zerowej stawki. W każdym przypadku dokument ten musi zostać przedstawiony:

- w przypadku plafonów taryfowych, przed datą, z którą wspólnotowy środek przywraca normalnie obowiązujące należności celne przywozowe,

- w przypadku kontyngentów taryfowych, przed osiągnięciem ustanowionych limitów.

3. Z zastrzeżeniem ust. 1 i 2 dokument, od którego uzależnione jest zastosowanie obniżonej lub zerowej stawki celnej w przywozie, może zostać przedłożony po upływie okresu, dla którego taka obniżona lub zerowa stawka została wyznaczona, pod warunkiem że zgłoszenie odnoszące się do danych towarów zostało przyjęte przed tą datą.

Artykuł 257

1. Przyjęcie przez organy celne zgłoszenia niekompletnego nie stanowi przeszkody lub nie opóźnia zwolnienia towarów tak zgłoszonych, o ile nie ma innych powodów, aby tak uczynić. Bez uszczerbku dla przepisów art. 248 zwolnienie następuje zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 2-5 poniżej.

2. Jeżeli późniejsze przedłożenie danych lub dokumentu uzupełniającego, brakującego w chwili przyjmowania zgłoszenia, nie może mieć żadnego wpływu na kwotę należności celnych za towary objęte zgłoszeniem, organy celne niezwłocznie przystępują do zaksięgowania kwoty tych należności, obliczanej w zwykły sposób.

3. Jeżeli, zgodnie z art. 254, w zgłoszeniu celnym jest podana prowizoryczna wartość, organy celne:

- niezwłocznie przystępują do zaksięgowania kwoty należności celnych ustalonej na podstawie tej informacji,

- żądają, o ile zaistnieje taka potrzeba, złożenia odpowiedniego zabezpieczenia pokrywającego różnicę między tą kwotą a kwotą, którą mogą zostać ostatecznie obciążone towary.

4. Jeżeli w przypadkach innych niż te określone w ust. 3 późniejsze przedstawienie danych lub dokumentu uzupełniającego brakującego w chwili przyjmowania zgłoszenia może mieć wpływ na kwotę należności za towary objęte zgłoszeniem:

a) w przypadku gdy późniejsze dostarczenie brakujących danych lub dokumentu może prowadzić do zastosowania obniżonej stawki, organy celne:

- niezwłocznie przystępują do zaksięgowania należności celnych przywozowych naliczonych według obniżonej stawki,

- żądają złożenia zabezpieczenia pokrywającego różnicę między tą kwotą a kwotą, która wynikałaby z zastosowania w odniesieniu do danych towarów należności celnych przywozowych naliczanych według stawki zwykłej;

b) w przypadku gdy późniejsze dostarczenie brakujących danych lub dokumentu może prowadzić do zastosowania całkowitego zwolnienia towarów z należności celnych, organy celne wymagają złożenia zabezpieczenia pokrywającego kwotę, która byłaby należna w przypadku należności celnych obciążonych zwykłą stawką.

5. Bez uszczerbku dla wszelkich mogących nastąpić w późniejszym okresie zmian, w szczególności w wyniku ostatecznego ustalenia wartości celnej, zgłaszający może w miejsce złożenia zabezpieczenia zażądać natychmiastowego zaksięgowania:

- w przypadku stosowania ust. 3 tiret drugie lub ust. 4 lit. a) tiret drugie, kwoty należności celnych, której towary mogą w ostateczności podlegać, lub

- w przypadku stosowania ust. 4 lit. b), kwoty należności celnych obliczonej z zastosowaniem zwykłej stawki.

Artykuł 258

Jeżeli z upływem terminu określonego w art. 256 zgłaszający nie dostarczył elementów niezbędnych do ostatecznego ustalenia wartości celnej towarów lub nie dostarczył brakujących danych bądź dokumentów, organy celne niezwłocznie księgują, tytułem należności za dane towary, kwotę zabezpieczenia przewidzianego zgodnie z przepisami art. 257 ust. 3 tiret drugie lub art. 257 ust. 4 lit. a) tiret drugie i art. 257 ust. 4 lit. b).

Artykuł 259

Zgłoszenie niekompletne przyjęte zgodnie z warunkami określonymi w art. 254-257 może zostać uzupełnione przez zgłaszającego lub zastąpione za zgodą organów celnych innym zgłoszeniem spełniającym warunki ustanowione w art. 62 Kodeksu.

W obydwu przypadkach datą przyjmowaną do celów ustalenia wszelkich należności celnych i stosowania innych przepisów regulujących dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu jest data przyjęcia zgłoszenia niekompletnego.

Sekcja 2

Procedura zgłoszenia uproszczonego

Artykuł 260

1. Po przedstawieniu pisemnego wniosku zawierającego wszystkie wymagane informacje zgłaszający jest upoważniony, na warunkach i w sposób ustanowiony w art. 261 i 262, do dokonania zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu w formie uproszczonej, o ile towary zostały przedstawione organom celnym.

2. Takie zgłoszenie uproszczone może mieć formę:

- zgłoszenia niekompletnego na jednolitym dokumencie administracyjnym, lub

- innego dokumentu administracyjnego lub handlowego wraz z wnioskiem o dopuszczenie do swobodnego obrotu.

Zawiera ono przynajmniej dane niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów.

3. Jeżeli pozwalają na to okoliczności, organy celne mogą zezwolić, aby wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu określony w ust. 2 tiret drugie został zastąpiony wnioskiem całościowym dla czynności dopuszczenia do swobodnego obrotu, które mają zostać zrealizowane w określonym czasie. Odniesienie do pozwolenia udzielonego w związku ze złożeniem takiego całościowego wniosku jest umieszczane na przedstawionym zgodnie z ust. 1 dokumencie handlowym lub administracyjnym.

4. Do zgłoszenia uproszczonego dołączane są wszystkie dokumenty, od przedstawienia których uzależnione jest zabezpieczenie dopuszczenia do swobodnego obrotu. Stosuje się art. 255 ust. 2.

5. Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla art. 278.

Artykuł 261

1. Pozwolenie określone w art. 260 udzielane jest zgłaszającemu pod warunkiem zagwarantowania skutecznej kontroli przestrzegania zakazów lub ograniczeń przywozowych bądź innych przepisów regulujących dopuszczenie do swobodnego obrotu.

2. W zasadzie takiego pozwolenia nie udziela się osobie składającej wniosek, która:

- popełniła poważne naruszenie lub powtórnie naruszyła przepisy prawa celnego,

- jedynie sporadycznie zgłasza towary do dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Pozwolenia można nie udzielić również w przypadku, gdy dana osoba działa na rzecz innej osoby, która jedynie sporadycznie zgłasza towary do dopuszczenia do swobodnego obrotu.

3. Bez uszczerbku dla art. 9 Kodeksu pozwolenie może zostać cofnięte w przypadkach określonych w ust. 2.

Artykuł 262

1. Pozwolenie określone w art. 260:

- określa urząd lub urzędy celne właściwe dla przyjmowania zgłoszeń uproszczonych,

- wyszczególnia formę i zawartość zgłoszeń uproszczonych,

- wyszczególnia towary, których dotyczy, jak również dane, które muszą zostać umieszczone w zgłoszeniu uproszczonym w celu ustalenia tożsamości towarów,

- zawiera odniesienie do zabezpieczenia, które ma złożyć osoba zainteresowana w celu zabezpieczenia mogącego powstać długu celnego.

Wyszczególnia ono również formę i zawartość zgłoszeń uzupełniających oraz wyznacza terminy, w których muszą zostać one złożone wyznaczonym w tym celu organom celnym.

2. Organy celne mogą odstąpić od wymogu przedstawienia zgłoszenia uzupełniającego, jeżeli zgłoszenie uproszczone dotyczy towarów, których wartość celna jest niższa od progu statystycznego przewidzianego w obowiązujących przepisach wspólnotowych i zawiera już wszystkie informacje niezbędne dla dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Sekcja 3

Odprawa uproszczona w miejscu

Artykuł 263

Pozwolenie na korzystanie z odprawy uproszczonej w miejscu udzielane jest zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w art. 264-266, każdej osobie, która życzy sobie, aby dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu odbywało się w jej własnych pomieszczeniach lub w innych miejscach określonych w art. 253 i która w tym celu przedstawia organom celnym pisemny wniosek zawierający wszystkie dane niezbędne do udzielenia pozwolenia:

- dla towarów podlegających procedurze wspólnotowego lub wspólnego tranzytu i w odniesieniu do których osoba określona powyżej upoważniona jest do korzystania z procedur uproszczonych przeprowadzanych w urzędzie przeznaczenia, zgodnie z art. 406-409,

- dla towarów uprzednio objętych gospodarczą procedurą celną, bez uszczerbku dla art. 278,

- dla towarów skierowanych po ich przedstawieniu organom celnym, zgodnie z art. 40 Kodeksu, do wymienionych pomieszczeń lub miejsc zgodnie z procedurą tranzytu inną niż ta określona w tiret pierwszym,

- dla towarów wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty ze zwolnieniem z wymogu przedstawienia organom celnym, zgodnie z art. 41 lit. b) Kodeksu.

Artykuł 264

1. Pozwolenie, określone w art. 263, udzielane jest, pod warunkiem że:

- ewidencja wnioskodawcy pozwala organom celnym na przeprowadzanie skutecznych kontroli, w szczególności kontroli z mocą wsteczną,

- możliwe jest zagwarantowanie przeprowadzenia skutecznej kontroli przestrzegania zakazów lub ograniczeń przywozowych bądź innych przepisów regulujących dopuszczenie do swobodnego obrotu.

2. W zasadzie pozwolenia nie udziela się wnioskodawcy, który:

- popełnił poważne naruszenie lub powtórnie naruszył przepisy prawa celnego,

- jedynie sporadycznie zgłasza towary do dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Artykuł 265

1. Bez uszczerbku dla art. 9 Kodeksu organy celne mogą uchylić cofnięcie pozwolenia, jeżeli:

- jego posiadacz wywiąże się z nałożonych na niego obowiązków w terminie wyznaczonym przez organy celne, lub

- niewywiązanie się z obowiązków nie powoduje żadnych istotnych konsekwencji dla właściwego działania procedury.

2. W zasadzie pozwolenie zostaje cofnięte w przypadku określonym w art. 264 ust. 2 tiret pierwsze.

3. Pozwolenie może zostać cofnięte w przypadku określonym w art. 264 ust. 2 tiret drugie.

Artykuł 266

1. Aby umożliwić organom celnym właściwe przeprowadzenie czynności, po przybyciu towarów do wyznaczonych do tego miejsc posiadacz pozwolenia określonego w art. 263 jest w tym celu zobowiązany:

a) należycie powiadomić organy celne o takim przybyciu, w formie i w sposób przez nie określony, w celu uzyskania zwolnienia towarów;

b) dokonać wpisu danych towarów do swojej ewidencji. Taki wpis może zostać zastąpiony spełnieniem innej określonej przez organy celne formalności, która daje podobne gwarancje. Wpis określa datę jego dokonania, jak również dane niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów.

c) udostępnić organom celnym wszystkie dokumenty, których przedstawienie może być wymagane w celu stosowania przepisów regulujących dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.

2. Pod warunkiem że nie będzie miało to wpływu na kontrole prawidłowego przebiegu czynności, organy celne mogą:

a) zezwolić, aby powiadomienie określone w ust. 1 lit. a) dokonane zostało, gdy tylko przybycie towarów jest bliskie;

b) w niektórych specjalnych okolicznościach, ze względu na rodzaj danych towarów i szybkość obrotu, zwolnić posiadacza pozwolenia z obowiązku powiadamiania właściwego urzędu celnego o każdym przybyciu towarów, pod warunkiem że dostarczy on temu urzędowi wszystkie informacje, które urząd uzna za niezbędne w celu umożliwienia wykonania prawa do zbadania towarów, jeżeli będzie to konieczne.

W takim przypadku wpis towarów do ewidencji osoby zainteresowanej jest równoznaczny z ich zwolnieniem.

Artykuł 267

Pozwolenie określone w art. 263 ustanawia szczególne zasady działania procedury i w szczególności wymienia:

- towary, których dotyczy,

- formę obowiązków określonych w art. 266, jak również odniesienia do zabezpieczenia, które ma zapewnić osoba zainteresowana,

- termin dopuszczenia towarów,

- termin, w którym zgłoszenie uzupełniające musi zostać złożone we właściwym, wyznaczonym do tego urzędzie celnym,

- warunki, na których towary mogą zostać objęte, odpowiednio, zgłoszeniem całościowym, okresowym lub podsumowującym.

ROZDZIAŁ 3

Zgłoszenia do gospodarczej procedury celnej

Sekcja 1

Objęcie gospodarczą procedurą celną

Podsekcja 1

Objęcie procedurą składu celnego

A. Zgłoszenia niekompletne

Artykuł 268

1. Zgłoszenie o objęcie procedurą składu celnego, które urząd celny objęcia może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych określonych w załączniku 37, zawiera przynajmniej dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów, których dotyczy, włącznie z podaniem ich ilości.

2. Artykuły 255, 256 i 259 stosuje się mutatis mutandis.

3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do zgłoszeń o objęcie procedurą wspólnotowych produktów rolnych, określonych w art. 529-534.

B. Procedura zgłoszenia uproszczonego

Artykuł 269

1. Po przedstawieniu wniosku osoba zainteresowana upoważniona jest, zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w art. 270, do dokonania zgłoszenia o objęcie procedurą na podstawie zgłoszenia uproszczonego, jeżeli towary przedstawione są organom celnym.

Takie zgłoszenie uproszczone może mieć formę:

- zgłoszenia niekompletnego, w sposób określony w art. 268, lub

- dokumentu administracyjnego lub handlowego wraz z wnioskiem o objęcie procedurą.

Zawiera ono dane określone w art. 268 ust. 1.

2. Jeżeli procedura ta stosowana jest w składzie typu D zgłoszenie uproszczone określa również rodzaj danych towarów, w sposób wystarczający do dokonania ich natychmiastowej i jednoznacznej klasyfikacji, jak również określa ich wartość celną.

3. Procedura określona w ust. 1 nie ma zastosowania do składów typu B i F ani do objęcia procedurą, we wszystkich typach składów, wspólnotowych produktów rolnych określonych w art. 529-534.

Artykuł 270

1. Wniosek określony w art. 269 ust. 1 sporządzany jest na piśmie i zawiera wszystkie dane niezbędne do udzielenia pozwolenia.

Jeżeli pozwalają na to okoliczności, wniosek określony w art. 269 ust. 1 może zostać zastąpiony wnioskiem całościowym w odniesieniu do czynności, które mają zostać dokonane w określonym czasie.

W tym przypadku wniosek jest sporządzany na warunkach ustanowionych w art. 497-502 i przedkładany wraz z wnioskiem o pozwolenie na prowadzenie składu celnego lub o zmianę pierwotnego pozwolenia organom celnym, które wydały pozwolenie na stosowanie procedury.

2. Pozwolenie określone w art. 269 ust. 1 udzielane jest osobie zainteresowanej, pod warunkiem że nie ma to wpływu na prawidłowe przeprowadzenie czynności.

3. W zasadzie pozwolenia nie udziela się, jeżeli:

- nie przedstawiono wszystkich zabezpieczeń niezbędnych dla prawidłowego przeprowadzenia czynności,

- osoba zainteresowana jedynie sporadycznie doprowadza do objęcia towarów procedurą,

- osoba zainteresowana popełniła poważne naruszenie lub powtórnie naruszyła przepisy prawa celnego.

4. Bez uszczerbku dla art. 9 Kodeksu pozwolenie może zostać cofnięte w przypadkach określonych w ust. 3.

Artykuł 271

Pozwolenie określone w art. 269 ust. 1 ustanawia szczegółowe zasady działania procedury, w szczególności:

- urząd lub urzędy objęcia procedurą,

- formę i zawartość zgłoszenia uproszczonego.

Zgłoszenie uzupełniające nie musi być wymagane.

C. Odprawa uproszczona w miejscu

Artykuł 272

1. Pozwolenie na stosowanie odprawy uproszczonej w miejscu udzielane jest zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w ust. 2 oraz w art. 273 i 274.

2. Artykuły 269 ust. 2 i art. 270 stosuje się mutatis mutandis.

Artykuł 273

1. Aby umożliwić organom celnym właściwe przeprowadzenie czynności, po przybyciu towarów do wyznaczonych do tego miejsc posiadacz pozwolenia jest w tym celu zobowiązany:

a) należycie powiadomić organy celne o takim przybyciu, w formie i w sposób przez nie określony;

b) dokonać wpisu do ewidencji towarowej;

c) przechowywać do dyspozycji urzędu nadzoru wszystkie dokumenty dotyczące objęcia towarów procedurą.

Wpis do ewidencji towarowej, określony w lit. b), zawiera przynajmniej niektóre dane wykorzystywane w celu ustalenia tożsamości towarów do celów handlowych, włącznie z ich ilością.

2. Stosuje się art. 266 ust. 2.

Artykuł 274

Pozwolenie określone w art. 272 ust. 1 ustanawia szczegółowe zasady działania procedury i w szczególności wymienia:

- towary, których dotyczy,

- formę obowiązków określonych w art. 273,

- termin dopuszczenia towarów.

Zgłoszenie uzupełniające nie musi być wymagane.

Podsekcja 2

Objęcie procedurą uszlachetniania czynnego, przetwarzania pod kontrolą celną lub odprawy czasowej

A. Zgłoszenia niekompletne

Artykuł 275

1. Zgłoszenie objęcia gospodarczą procedurą celną, inną niż procedura uszlachetniania biernego i składu celnego, które urząd celny objęcia procedurą może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych, określonych w załączniku 37 lub do którego nie załączono niektórych dokumentów wymienionych w art. 220, zawiera przynajmniej dane określone w polu 14, 21, 31, 37, 40 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego oraz w polu 44, odniesienie do pozwolenia lub:

- odniesienie do wniosku, w przypadku stosowania art. 556 ust. 1 akapit drugi, lub

- informacje określone w art. 568 ust. 3, art. 656 ust. 3 lub art. 695 ust. 3, jeżeli mogą zostać umieszczone w tym polu w przypadku stosowania uproszczonych procedur wydawania pozwolenia.

2. Artykuły 255, 256 i 259 stosuje się mutatis mutandis.

3. W przypadkach objęcia procedurą uszlachetniania czynnego z zastosowaniem procedury ceł zwrotnych art. 257 i 258 także stosuje się mutatis mutandis.

B. Zgłoszenie uproszczone i odprawa uproszczona w miejscu

Artykuł 276

Przepisy art. 260-267 i art. 270 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do towarów zgłoszonych do gospodarczych procedur celnych, określonych w niniejszej podsekcji.

Podsekcja 3

Towary zgłaszane do procedury uszlachetniania biernego

Artykuł 277

Przepisy art. 279-289 stosowane w odniesieniu do towarów zgłaszanych do wywozu stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do towarów zgłaszanych do wywozu w ramach procedury uszlachetniania biernego.

Sekcja 2

Zakończenie gospodarczej procedury celnej

Artykuł 278

1. W przypadku zakończenia gospodarczej procedury celnej, innej niż procedura uszlachetniania biernego i procedura składu celnego, mogą być stosowane procedury uproszczone przewidziane dla dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu i powrotnego wywozu. W przypadku powrotnego wywozu przepisy art. 279-289 stosuje się mutatis mutandis.

2. Procedury uproszczone, określone w art. 254-267 mogą być stosowane w odniesieniu do dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów korzystających z procedury uszlachetniania biernego.

3. W przypadkach zakończenia procedury składu celnego można stosować procedury uproszczone przewidziane dla dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu lub powrotnego wywozu.

Jednakże:

a) dla towarów objętych procedurą w składzie typu F nie może być dopuszczone stosowanie jakiejkolwiek procedury uproszczonej;

b) dla towarów objętych procedurą w składzie typu B stosuje się jedynie zgłoszenia niekompletne lub procedurę zgłoszenia uproszczonego;

c) wydanie pozwolenia na skład typu D pociąga za sobą automatyczne stosowanie odprawy uproszczonej w miejscu dla dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Jednakże w przypadkach, gdy osoba zainteresowana chce skorzystać ze stosowania elementów kalkulacyjnych, które nie mogą zostać sprawdzone bez bezpośredniego badania towarów, procedury tej nie można stosować. W tym przypadku mogą zostać zastosowane inne procedury związane z obowiązkiem przedstawienia towarów organom celnym;

d) w odniesieniu do wspólnotowych towarów rolnych, objętych procedurą składu celnego na podstawie przepisów art. 529-534 nie może być stosowana żadna procedura uproszczona.

ROZDZIAŁ 4

Zgłoszenie wywozowe

Artykuł 279

Formalności, jakie muszą zostać spełnione w urzędzie celnym wywozu, jak przewidziano w art. 792, mogą zostać uproszczone zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.

Do niniejszego rozdziału stosuje się przepisy art. 793 i 796.

Sekcja 1

Zgłoszenia niekompletne

Artykuł 280

1. Zgłoszenie wywozowe, które urząd celny może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych, określonych w załączniku 37, zawiera przynajmniej dane określone w polu 1 (pierwsza część), 2, 14, 17, 31, 33, 38, 44 i 54 jednolitego dokumentu administracyjnego, jak również:

- w przypadku gdy towary podlegają należnościom celnym wywozowym lub jakimkolwiek innym środkom przewidzianym w ramach wspólnej polityki rolnej, wszystkie informacje wymagane dla właściwego stosowania takich należności celnych lub środków,

- wszelkie inne informacje uznane za niezbędne w celu ustalenia tożsamości towarów, stosowania przepisów regulujących ich wywóz lub dla określenia kwoty zabezpieczenia, wymaganego przed wywozem towarów.

2. Organy celne mogą zwolnić zgłaszającego z obowiązku wypełniania pól 17 i 33 pod warunkiem złożenia przez niego oświadczenia, że wywóz danych towarów nie podlega zakazom lub ograniczeniom i organy celne nie mają co do tego wątpliwości, a opis towarów pozwala na niezwłoczne i jednoznaczne ustalenie klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej.

3. Na egzemplarzu nr 3 umieszcza się w polu 44 jeden z następujących wpisów:

- Exportación simplificada,

- Forenklet udførsel,

- Vereinfachte Ausfuhr,

- Απλουστευμένη εξαγωγή,

- Simplified exportation,

- Exportation simplifée,

- Esportazione semplificata,

- Vereenvoudigde uitvoer,

- Exportação simplificada.

4. Artykuły 255-259 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszenia wywozowego.

Artykuł 281

W przypadku stosowania art. 789 zgłoszenie uzupełniające lub zastępcze może zostać złożone w urzędzie celnym właściwym dla siedziby eksportera. Jeżeli podwykonawca ma swoją siedzibę w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym ma swoją siedzibę eksporter, z możliwości takiej można skorzystać jedynie w przypadku istnienia umów zawartych między władzami zainteresowanych Państw Członkowskich.

Na zgłoszeniu niekompletnym umieszcza się urząd, w którym zostanie złożone zgłoszenie uzupełniające. Urząd celny, w którym zostało złożone zgłoszenie niekompletne, przesyła egzemplarze nr 1 i 2 do urzędu celnego, w którym złożono zgłoszenie uzupełniające lub zastępcze.

Sekcja 2

Procedura zgłoszenia uproszczonego

Artykuł 282

1. Na podstawie pisemnego wniosku zawierającego wszystkie informacje niezbędne do uzyskania pozwolenia, zgłaszający zostaje upoważniony, zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w art. 261 i 262, które stosuje się mutatis mutandis, do sporządzenia zgłoszenia wywozowego w formie uproszczonej, w przypadku gdy towary przedstawiane są organom celnym.

2. Bez uszczerbku dla art. 288 zgłoszenie uproszczone stanowi niekompletny jednolity dokument administracyjny, zawierający przynajmniej dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów. Artykuł 280 ust. 3 i 4 stosuje się mutatis mutandis.

Sekcja 3

Odprawa uproszczona w miejscu

Artykuł 283

Pozwolenie na korzystanie z odprawy uproszczonej w miejscu udzielane jest na pisemny wniosek, zgodnie z warunkami i w sposób ustanowiony w art. 284, każdej osobie, zwanej dalej "upoważnionym eksporterem", która chce, aby formalności wywozowe dokonywane były w jej własnych pomieszczeniach lub w innych miejscach wyznaczonych lub zatwierdzonych przez organy celne.

Artykuł 284

Artykuły 264 i 265 stosuje się mutatis mutandis.

Artykuł 285

1. Aby umożliwić organom celnym właściwe przeprowadzenie czynności, upoważniony eksporter, przed wyprowadzeniem towarów z miejsc określonych w art. 283, zobowiązany jest:

a) należycie powiadomić organy celne o takim wyprowadzeniu, w formie i w sposób przez nie określony, w celu uzyskania zwolnienia towarów;

c) udostępnić organom celnym wszystkie dokumenty, których przedstawienie może być wymagane dla zastosowania przepisów regulujących wywóz.

2. W niektórych szczególnych okolicznościach, ze względu na rodzaj danych towarów i szybkość obrotu, organy celne mogą zwolnić upoważnionego eksportera z obowiązku powiadamiania właściwego urzędu celnego o każdym wyprowadzeniu towarów, pod warunkiem że dostarczy on temu urzędowi wszystkie informacje, które urząd uzna za niezbędne w celu umożliwienia wykonania prawa do zbadania towarów, jeżeli będzie to konieczne.

W takim przypadku wpis towarów do ewidencji upoważnionego eksportera jest równoznaczny z ich zwolnieniem.

Artykuł 286

1. W celu kontroli faktycznego opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty w charakterze dokumentu potwierdzającego wyprowadzenie stosowany jest egzemplarz nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego.

Pozwolenie przewiduje, że egzemplarz nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego musi zostać uprzednio uwierzytelniony.

2. Uprzednie uwierzytelnienie może zostać dokonane w jeden z następujących sposobów:

a) poprzez wcześniejsze umieszczenie w polu A pieczęci właściwego urzędu celnego i podpisu funkcjonariusza tego urzędu;

b) poprzez umieszczenie przez upoważnionego eksportera specjalnej pieczęci, zgodnej ze wzorem przedstawionym w załączniku 62.

Odcisk pieczęci może zostać uprzednio wydrukowany na formularzach, o ile nadruk ten został dokonany w zatwierdzonej do tego celu drukarni.

3. Przed wyjściem towaru upoważniony eksporter:

- przeprowadza procedury określone w art. 285;

- umieszcza na egzemplarzu nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego odniesienie do wpisu do ewidencji, jak również datę jego dokonania.

4. Egzemplarz nr 3, wypełniony zgodnie z ust. 2, w polu 44 zawiera:

- numer pozwolenia, jak również nazwę urzędu celnego, który go udzielił,

- jeden z wpisów, określonych w art. 280 ust. 3.

Artykuł 287

1. Pozwolenie określone w art. 283 ustanawia szczególne zasady działania procedury i w szczególności wymienia:

- towary, których dotyczy,

- formę obowiązków określonych w art. 285,

- termin zwolnienia towarów,

- zawartość egzemplarza nr 3, jak również środki, za pomocą których ma być uprawomocniony,

- procedurę przedstawiania zgłoszenia uzupełniającego i termin, w jakim musi zostać ono złożone.

2. Pozwolenie zawiera zobowiązanie upoważnionego eksportera do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu zabezpieczenia przechowywania specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych nadrukiem pieczęci urzędu celnego wyjścia lub nadrukiem pieczęci specjalnej.

Sekcja 4

Przepisy wspólne dla sekcji 2 i 3

Artykuł 288

1. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na użycie zamiast jednolitego dokumentu administracyjnego dokumentu handlowego lub administracyjnego, bądź każdego innego środka, gdy cała czynność wywozu przeprowadzana jest na obszarze jednego Państwa Członkowskiego lub w każdym przypadku, gdy możliwość taką przewidują umowy zawarte między władzami zainteresowanych Państw Członkowskich.

2. Dokument lub środek, określony w ust. 1, zawiera przynajmniej dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów, jak również jeden z wpisów określonych w art. 280 ust. 3, wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na dokonanie wywozu.

Jeżeli pozwalają na to okoliczności, organy celne mogą zezwolić, aby wniosek ten został zastąpiony wnioskiem całościowym dla czynności wywozu, które mają być realizowane w podanym okresie. Na tym dokumencie lub środku umieszcza się odniesienie do pozwolenia.

3. Dokument handlowy lub administracyjny, równoważny z egzemplarzem nr 3 jednolitego dokumentu administracyjnego jest dowodem potwierdzającym opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty. W przypadku użycia innych środków sposoby potwierdzania wyprowadzenia towarów określane są, gdzie stosowne, w umowach zawartych między władzami zainteresowanych Państw Członkowskich.

Artykuł 289

Jeżeli czynność wywozu jest w całości realizowana na terytorium jednego Państwa Członkowskiego, to oprócz procedur określonych w sekcjach 2 i 3, przy zapewnieniu przestrzegania polityk Wspólnoty, dane Państwo Członkowskie może przewidzieć inne uproszczenia.

CZĘŚĆ DRUGA

PRZEZNACZENIE CELNE

TYTUŁ I

DOPUSZCZENIE DO SWOBODNEGO OBROTU

ROZDZIAŁ 1

Przepisy ogólne

Artykuł 290

1. Jeżeli towary wspólnotowe są wywożone na podstawie karnetu ATA, zgodnie z art. 797, towary te mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu na podstawie karnetu ATA.

2. W tym przypadku urząd, w którym towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, spełnia następujące formalności:

a) weryfikuje informacje znajdujące się w polach A-G odcinka powrotnego przywozu;

b) wypełnia grzbiet odcinka i pole "H" odcinka powrotnego wywozu;

c) zatrzymuje odcinek powrotnego wywozu.

3. Jeżeli formalności związane z zakończeniem czasowego wywozu towarów wspólnotowych są dokonywane w urzędzie celnym innym niż urząd, przez który towary są wprowadzane na obszar celny Wspólnoty, przemieszczenie tych towarów od tego urzędu do urzędu, w którym wymienione formalności są spełniane, nie wymaga żadnych formalności.

ROZDZIAŁ 2

Dopuszczenie towarów do korzystania z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie

Sekcja 1

Towary inne niż konie przeznaczone do uboju

Artykuł 291

1. Dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów z zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie uzależnione jest od udzielenia pisemnego pozwolenia osobie, która dokonuje przywozu towarów lub która zleca dokonanie ich przywozu w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu.

2. Pozwolenie to udzielane jest na pisemny wniosek osoby zainteresowanej przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym towary zostają zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu.

3. W przypadku towarów wymienionych w załączniku 39 wniosek zawiera między innymi następujące informacje:

a) zwięzły opis zakładów przemysłowych, które mają być wykorzystane do przewidzianego postępowania;

b) charakter proponowanego postępowania;

c) rodzaj i ilość towarów, które mają być użyte;

d) w przypadku stosowania uwag dodatkowych 4 lit. n) i 5 działu 27 Nomenklatury Scalonej rodzaj, ilość i opis taryfowy uzyskanych towarów.

4. Osoba zainteresowana umożliwia organom celnym, zgodnie z ich wymogami, obserwowanie towarów w przedsiębiorstwach lub w przedsiębiorstwie przy dokonywaniu technicznych procesów ich przetwarzania.

Artykuł 292

1. Organy celne mogą ograniczyć okres ważności pozwolenia określonego w art. 291.

2. W przypadku cofnięcia pozwolenia posiadacz pozwolenia niezwłocznie uiszcza należności celne przywozowe, ustanowione zgodnie z art. 208 Kodeksu, w odniesieniu do towarów, które nie otrzymały jeszcze przypisanego im przeznaczenia.

Artykuł 293

Posiadacz pozwolenia jest zobowiązany do:

a) nadania towarom przypisanego im przeznaczenia;

b) prowadzenia ewidencji, która pozwala organom celnym na przeprowadzenie wszelkich kontroli uznanych przez nie za niezbędne dla zapewnienia, że towary faktycznie otrzymały przypisane im przeznaczenie, a także do przechowywania tych ewidencji.

Artykuł 294

1. W ciągu roku od dnia przyjęcia przez organy celne zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu wszystkim towarom nadaje się przypisane przeznaczenie.

2. W przypadku towarów wymienionych w załączniku 40 część 2 okres określony w ust. 1 wynosi pięć lat.

3. Okresy ustanowione w ust. 1 i 2 mogą zostać przedłużone przez organy celne, o ile towarom nie zostało nadane przypisane przeznaczenie ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej albo wymagania techniczne procesu obróbki lub przetwarzania towarów.

4. W przypadku towarów wymienionych w załączniku 39 stosuje się ust. 1 i 3, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów zawartych w uwagach dodatkowych 4 lit. n) i 5 do działu 27 Nomenklatury Scalonej.

Artykuł 295

1. Uważa się, że towarom nadano przypisane im przeznaczenie:

1) w przypadku towarów, które mogą zostać użyte jednorazowo, w chwili nadania im wszystkim w ustanowionych terminach przypisanego przeznaczenia;

2) w przypadku towarów, które mogą zostać użyte powtórnie, dwa lata po pierwszym nadaniu przeznaczenia; data takiego pierwszego nadania jest umieszczana w ewidencji określonej w art. 293 lit. b), jednakże:

a) materiały wymienione w części 1 załącznika 40 używane przez towarzystwa lotnicze do konserwacji i naprawy ich statków powietrznych lub w ramach umów w sprawie wymiany tych materiałów bądź do celów własnych uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w chwili pierwszego nadania przeznaczenia do określonego użycia;

b) części pojazdów samochodowych przeznaczone do montażu uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w chwili, kiedy pojazdy te zostają przeniesione na rzecz innych osób;

c) towary wymienione w części 1załącznika 40, przeznaczone dla niektórych kategorii statków powietrznych w celu ich budowy, konserwacji, modernizacji lub wyposażenia uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w chwili, kiedy statek powietrzny jest przeniesiony na rzecz osoby innej niż posiadacz pozwolenia lub z powrotem oddany do dyspozycji właściciela, między innymi po dokonaniu zabiegów konserwacyjnych, naprawy lub modernizacji;

d) towary określone w części 2 załącznika 40, przeznaczone dla niektórych kategorii statków lub platform wiertniczych bądź wydobywczych w celu ich budowy, naprawy, konserwacji, modernizacji, uzbrojenia lub wyposażenia uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w chwili, kiedy statek lub platforma wiertnicza są przeniesione na rzecz osoby innej niż posiadacz pozwolenia lub z powrotem oddane do dyspozycji właściciela, między innymi po dokonaniu zabiegów konserwacyjnych, naprawy lub modernizacji;

e) towary określone w części 2 załącznika 40, dostarczone bezpośrednio na pokład w celu wyposażenia uważa się za te, którym nadano wspomniane przeznaczenie w momencie takiej dostawy;

f) powietrzne statki cywilne uważa się za te, którym nadano przeznaczenie w chwili, kiedy zostają zarejestrowane w przeznaczonych do tego celu rejestrach urzędowych.

2. Odpady i złom powstałe w wyniku procesów obróbki lub przetwarzania towarów, jak również naturalne ubytki materiałowe uważane są za towary, którym nadano przeznaczenie.

Artykuł 296

1. W przypadkach właściwie umotywowanej przez posiadacza pozwolenia potrzeby organy celne mogą zezwolić na składowanie towarów określonych w niniejszej sekcji, wraz z towarami tego samego rodzaju, jakości i o takich samych parametrach technicznych i fizycznych.

W przypadkach tego rodzaju składowania towarów niniejsza sekcja stosuje się do ilości towarów równej ilości towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu na mocy niniejszej sekcji.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1 organy celne mogą zezwolić na składowanie towarów wymienionych w załączniku 39, dopuszczonych do swobodnego obrotu zgodnie z niniejszą sekcją, pomieszanych z innymi towarami wymienionymi w tym załączniku lub z surowymi olejami ropy naftowej, objętymi kodem CN 27090000.

3. Mieszane składowanie towarów określonych w ust. 2, które nie są tego samego rodzaju, jakości i parametrów technicznych oraz fizycznych, może być dozwolone jedynie w przypadku, gdy mieszanina ma zostać w całości poddana jednemu z procesów określonych w uwagach dodatkowych 4 i 5 działu 27 Nomenklatury Scalonej.

Artykuł 297

1. W przypadku przeniesienia towarów wewnątrz Wspólnoty beneficjent przeniesienia musi posiadać pozwolenie wydane zgodnie z art. 291.

2. W drodze odstępstwa od art. 294 towar musi posiadać nadane mu w całości przypisane mu przeznaczenie przez okres jednego roku, licząc od daty przeniesienia; jednakże okres ten może zostać przedłużony na warunkach określonych w art. 294 ust. 3.

Artykuł 298

1. Wysyłka towarów określonych w art. 297 z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego odbywa się na podstawie egzemplarza kontrolnego T5, przewidzianego w art. 471-495, pod warunkiem przestrzegania procedur ustanowionych w ust. 2-8.

2. Nadawca wypełnia egzemplarz kontrolny T5 w sześciu egzemplarzach (jeden oryginał i pięć kopii). Kopie są odpowiednio ponumerowane.

Egzemplarz kontrolny T5 zawiera:

- w polu A ("Urząd wyjścia") – właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego wyjścia,

- w polu 2 – nazwisko lub nazwę i pełny adres nadawcy,

- w polu 8 – nazwisko lub nazwę i pełny adres odbiorcy,

- w polu "Ważna uwaga" (poniżej pola 14 "Zgłaszający/Przedstawiciel"), między dwoma obecnymi tiret dodaje się tiret trzecie w brzmieniu "w przypadku towarów wysłanych w ramach kontroli" przeznaczenia "adresat wskazany poniżej",

- w polach 31 i 33 – odpowiednio opis towarów w chwili wysyłki, wraz z ilością sztuk oraz właściwy dla nich kod Nomenklatury Scalonej,

- w polu 38 – masę netto towarów,

- w polu 103 – słownie ilość towarów netto,

- w polu 104 – znak w polu "Inne (wyszczególnić)" oraz drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:

- DESTINO ESPECIAL: MERCANCÍAS QUE DEBEN PONERSE A DISPOSICIÓN DEL CESIONARIO [REGLAMENTO (CEE) No 2454/93, ARTÍCULO 298],

- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL: SKAL STILLES TIL RÅDIGHED FOR ERHVEVEREN (FORORDNING (EØF) Nr. 2554/93, ARTIKEL 298),

- BESONDERE VERWENDUNG: WAREN SIND DEM ÜBERNEHMER ZUR VERFÜGUNG ZU STELLEN (ARTIKEL 298 DER VERORDNUNG (EWG) Nr. 2454/93),

- EIΔΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠEI ΝΑ ΤΕΘΟΥΝ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ EΚΔΟΧΕΑ [ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (EΟΚ) αριθ. 2454/93, ΑΡΘΡΟ, 298],

- END-USE: GOODS TO BE PLACED AT THE DISPOSAL OF THE TRANSFEREE (REGULATION (EEC) No 2454/93, ARTICLE 298),

- DESTINATION PARTICULIÈRE: MARCHANDISES À METTRE À LA DISPOSITION DU CESSIONNAIRE [RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93, ARTICLE 298],

- DESTINAZIONE PARTICOLARE: MERCI DA METTERE A DISPOSIZIONE DEL CESSIONARIO [REGOLAMENTO (CEE) N. 2454/93, ARTICOLO 298],

- BIJZONDERE BESTEMMING: GOEDEREN TER BESCHIKKING TE STELLEN VAN DE CESSIONARIS (VERORDENING (EEG) Nr. 2454/93 ARTIKEL 298),

- DESTINO ESPECIAL: MERCADORIAS A PÔR À DISPOÇÃO DO CESSIONÀRIO [REGULAMENTO (CEE) N 2454/93, ARTIGO 298],

- w polu 106:

a) w przypadkach, gdy towary zostały poddane obróbce lub przetworzeniu po dopuszczeniu do swobodnego obrotu – opis towarów w chwili ich dopuszczenia do swobodnego obrotu, jak również właściwy im kod CN;

b) numer ewidencyjny i datę zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, jak również nazwę i adres danego urzędu celnego, w którym zgłoszenie zostało złożone;

- w polu E, na odwrotnej stronie formularza ("Zastrzeżone dla Państwa Członkowskiego wyjścia"):

- właściwy urząd celny Państwa Członkowskiego przeznaczenia,

- datę wysyłki towaru.

3. Nadawca włącza do swojej ewidencji, przewidzianej w art. 293 lit. b), pierwszą kopię i przed dokonaniem wysyłki przekazuje drugą i trzecią kopię do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego wysyłki, w sposób opisany przez urząd. Wraz z towarem przesyła odbiorcy czwartą i piątą kopię oraz oryginał. Właściwy urząd celny zachowuje w swojej ewidencji drugą kopię, a trzecią kopię dla odbiorcy przekazuje do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego.

4. Otrzymując towary, odbiorca wpisuje je do swojej ewidencji, przewidzianej w art. 293 lit. b), do której załącza oryginał; czwartą kopię przesyła niezwłocznie do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego przeznaczenia w sposób przepisany przez to Państwo Członkowskie, ze wskazaniem daty przybycia. Odbiorca niezwłocznie powiadamia organy celne o nadmiarze towarów, brakach, zamianie lub innych nieprawidłowościach. Ponadto przesyła piątą kopię nadawcy.

5. Z dniem określonym w ust. 4 obowiązki wynikające z niniejszego rozdziału przechodzą z nadawcy na odbiorcę. Do tego czasu obowiązki te ciążą na nadawcy.

6. Towarów wysyłanych zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym artykule nie przedstawia się ani w urzędzie wyjścia, ani w urzędzie przeznaczenia.

7. Przepisy niniejszego artykułu stosuje się również do towarów przemieszczających się między dwoma punktami znajdującymi się we Wspólnocie przez terytorium państw EFTA i które w jednym z tych państw są przedmiotem powrotnej wysyłki.

8. Organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia i Państwa Członkowskiego przeznaczenia przeprowadzają odpowiednio okresowe kontrole pomieszczeń nadawcy i odbiorcy. Nadawca i odbiorca współpracują w tym względzie i dostarczają wszelkich żądanych informacji.

Artykuł 299

1. W drodze odstępstwa od art. 298 stosowanie egzemplarza kontrolnego T5 nie jest wymagane przez towarzystwa lotnicze dokonujące międzynarodowych przewozów dla transportu materiałów do celów konserwacyjnych lub naprawy statków powietrznych bądź w ramach umów w sprawie handlu tymi materiałami, bądź do celów własnych.

W takim przypadku przewóz towarów odbywa się na podstawie lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu na warunkach ustanowionych w art. 298 ust. 6.

2. Lotniczy list przewozowy lub równoważny dokument zawiera przynajmniej następujące dane:

a) nazwę dokonującego wysyłki towarzystwa lotniczego;

b) nazwę portu lotniczego wyjścia;

c) nazwę towarzystwa lotniczego odbioru;

d) nazwę portu lotniczego przeznaczenia;

e) opis materiałów;

d) liczbę artykułów.

Dane określone w poprzednim akapicie mogą zostać przedłożone również w zakodowanej formie lub przez odniesienie do załączonego dokumentu.

3. Pierwsza strona lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu musi zawierać drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:

- DESTINO ESPECIAL,

- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL,

- BESONDERE VERWENDUNG,

- ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ,

- END-USE,

- DESTIONATION PARTICULIÈRE,

- DESTINAZIONE PARTICOLARE,

- BIJZONDERE BESTEMMING,

- DESTINO ESPECIAL.

4. W każdym Państwie Członkowskim każde towarzystwo lotnicze będące nadawcą lub odbiorcą materiałów określonych w ust. 1 do celów kontroli udostępnia właściwym organom celnym ewidencję, przewidzianą w art. 293 lit. b).

5. Towarzystwo lotnicze wysyłki zatrzymuje kopię lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu jako część swojej ewidencji i na warunkach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia udostępnia drugą kopię właściwemu urzędowi celnemu.

Towarzystwo lotnicze odbioru zatrzymuje kopię lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu jako część swojej ewidencji i na warunkach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia przekazuje właściwemu urzędowi celnemu drugą kopię.

6. Materiały w stanie nienaruszonym oraz kopie lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu są dostarczane towarzystwu lotniczemu odbioru w miejscach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę to towarzystwo. Ponadto materiały te są wprowadzane do ewidencji określonej w art. 293 lit. b).

Przekazanie materiałów oraz kopii lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu, jak również dokonanie wpisu, określone w poprzednim akapicie, ma miejsce w terminie pięciu dni, licząc od dnia wyjścia statku powietrznego przewożącego materiały.

7. Obowiązki wynikające z niniejszego artykułu przechodzą z towarzystwa lotniczego wysyłki na towarzystwo lotnicze odbioru w chwili przekazania temu towarzystwu lotniczemu odbioru materiałów w stanie nienaruszonym oraz kopii lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu.

Artykuł 300

Organy celne powiadamiane są o wszelkich przeniesieniach w tym samym Państwie Członkowskim. Forma powiadomienia, termin, w którym musi być dokonane i inne warunki ustalane są przez wymienione organy. Powiadomienie wyraźnie określa datę przeniesienia towarów.

Z mocą od tej daty beneficjent przeniesienia przejmuje, w odniesieniu do przeniesionych towarów, obowiązki wynikające z niniejszej sekcji.

Artykuł 301

1. Na wniosek posiadacza pozwolenia wydanego zgodnie z art. 291 organy celne na warunkach przez siebie ustalonych, wyznaczają miejsca zwane dalej "naziemnymi bazami operacyjnymi", w których towary wymienione w części 2 sekcja B załącznika 40 mogą być składowane lub mogą być poddawane wszelkiego rodzaju operacjom.

2. Bez uszczerbku dla art. 298 nie są stosowane żadne formalności poza właściwym wpisem do ewidencji przy przepływie towarów określonych w ust. 1 między:

a) naziemną bazą operacyjną a platformami, znajdującymi się na wodach terytorialnych lub poza wodami terytorialnymi, i odwrotnie;

b) w zależności od przypadku – naziemną bazą operacyjną a miejscem załadunku towarów na platformy oraz miejscem wyładunku platform a naziemną bazą operacyjną;

c) miejscem załadunku a platformami znajdującymi się na wodach terytorialnych lub poza wodami terytorialnymi, gdy towary zostały załadowane z przeznaczeniem na platformy, nie przechodząc przez naziemną bazę operacyjną, i odwrotnie;

d) platformami znajdującymi się na wodach terytorialnych lub poza wodami terytorialnymi.

Artykuł 302

1. Użycie towaru w celu innym niż przewidziany dla uzyskania uprzywilejowanego traktowania taryfowego, określonego w art. 291, może być zatwierdzone przez organy celne jedynie, jeżeli posiadacz pozwolenia wykazał zgodnie z wymogami organów celnych, że niemożliwe było nadanie towarom przypisanego przeznaczenia z powodów związanych z tą osobą bądź z samymi towarami.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1 w przypadku produktów wymienionych w części 1 i 2 załącznika 40 użycie towaru w celu innym niż przewidziany w ramach uprzywilejowanego traktowania taryfowego jest zatwierdzane przez organy celne, w przypadku gdy ich zdaniem jest to gospodarczo uzasadnione.

3. Zatwierdzenie określone w poprzednich ustępach uzależnione jest od opłacenia przez posiadacza pozwolenia kwoty należności celnych przywozowych, ustalonej zgodnie z art. 208 Kodeksu.

Artykuł 303

1. Organy celne zatwierdzają wywóz towaru poza obszar celny Wspólnoty lub jego zniszczenie pod dozorem celnym jedynie, jeżeli posiadacz pozwolenia może wykazać, zgodnie z wymogami organów celnych, że niemożliwe było nadanie towarom przypisanego przeznaczenia z powodów związanych z tą osobą bądź z samymi towarami.

Jeżeli zatwierdza się wywóz towarów poza obszar celny Wspólnoty, od czasu przyjęcia zgłoszenia wywozowego towary uważa się za towary niewspólnotowe.

W przypadku produktów rolnych w polu 44 jednolitego dokumentu administracyjnego umieszcza się drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:

- DESTINO ESPECIAL: MERCANCÍAS PREVISTAS PARA LA EXPORTACIÓN [REGLAMENTO (CEE) No 2454/93, ARTÍCULO 303]: APLICACIÓN DE LOS MONTANTES COMPENSATORIOS MONETARIOS Y RESTITUCIONES AGRARIAS EXCLUIDA,

- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL: VARER BESTEMT TIL UDFØRSEL I (FORORDNING (EØF) Nr. 2454/93, ARTIKEL 303): ANVENDELSE AF MONETÆRE UDLIGNINGSBELØB OG LANDBRUGSRESTITUTIONER ER UDELUKKET,

- BESONDERE VERWENDUNG: ZUR AUSFUHR VORGESEHENE WAREN (ARTIKEL 303 DER VERORDNUNG (EWG) Nr. 2454/93): ANWENDUNG DER WÄHRUNGSAUSGLEICHSBETRÄGE UND LANDWIRTSCHAFTLICHEN AUSFUHRERSTATTUNGEN AUSGESCHLOSSEN,

- ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΞΑΓΩΓΗ [ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ. 2454/93, ΑΡΘΡΟ 303]: ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΕΞΙΣΩΤΙΚΩΝ ΠΟΣΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΩΝ,

- END-USE: GOODS DESTINED FOR EXPORTATION (REGULATION (EEC) No 2454/93, ARTICLE 303). MONETARY COMPENSATORY AMOUNTS AND AGRICULTURAL REFUNDS NOT APPLICABLE,

- DESTINATION PARTICULIÈRE: MARCHANDISES PRÉVUES POUR L'EXPORTATION [RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93, ARTICLE 303]: APPLICATION DES MONTANTS COMPENSATOIRES MONÉTAIRES ET RESTITUTIONS AGRICOLES EXCLUE,

- DESTINAZIONE PARTICOLARE: MERCI PREVISTE PER L'ESPORTAZIONE [REGOLAMENTO (CEE) N. 2454/93, ARTICOLO 303]: APPLICAZIONE DEI MONTANTI COMPENSATORI MONETARI E RESTITUZIONI AGRICOLE ESCLUSA,

- BIJZONDERE BESTEMMING: VOOR UITVOER BESTEMDE GOEDEREN (VERORDENING (EEG) Nr. 2454/93, ARTIKEL 303): TOEKENNING VAN MONETAIRE COMPENSERENDE BEDRAGEN EN LANDBOUWRESTITUTIES UITGESLOTEN,

- DESTINO ESPECIAL: MERCADORIAS PREVISTAS PARA A EXPORTAÇÃO [REGULAMENTO (CEE) N.o 2454/93, ARTIGO 303.o]: APLICAÇÃO DOS MONTANTES COMPENSATÓRIOS MONETARIOS E RESTITUIÇÕES AGRÍCOLAS EXCLUÍDA.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1 w przypadku towarów wymienionych w części 1 i 2 załącznika 40, organy celne zatwierdzają wywóz towarów poza obszar celny Wspólnoty, o ile jest to gospodarczo uzasadnione.

3. Ustęp 1 nie ma zastosowania do towarów składowanych w mieszaninie, określonych w art. 296 ust. 3, chyba że cała mieszanina zostaje wywieziona lub zniszczona.

Artykuł 304

1. W przypadku gdy należność celna przywozowa stosowana w ramach uzgodnień w sprawie przeznaczenia do towarów o szczególnym przeznaczeniu jest nie niższa niż stawka stosowana do tych samych towarów niezależnie od tych uzgodnień, wówczas towary klasyfikowane są według kodu CN odnoszącego się do tego przeznaczenia, a niniejsza sekcja nie ma zastosowania.

2. Niniejsza sekcja nie ma zastosowania do towarów wymienionych w załączniku 41.

Sekcja 2

Konie przeznaczone do uboju

Artykuł 305

1. Dopuszczenie do swobodnego obrotu koni przeznaczonych do uboju objętych kodem CN 01011910 uzależnione jest od następujących warunków:

a) złożenia zabezpieczenia pokrywającego kwotę długu celnego mogącego powstać, zgodnie z art. 208 Kodeksu, oraz

b) oznakowania każdego konia, zgodnie z wymogami organów celnych, w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu czytelnym znakiem poprzez usunięcie sierści na lewej łopatce za pomocą nożyc lub w inny sposób, zawierającym symbol "X" oznaczający, że koń przeznaczony jest do uboju oraz numer pozwalający na identyfikację konia od chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu do chwili jego uboju.

2. Szczegóły oznakowania umieszczane są na zgłoszeniu dopuszczenia danych koni do swobodnego obrotu. Towarzysząca koniom kopia tego zgłoszenia musi dotrzeć do organów określonych w art. 308 ust. 1.

3. Obowiązki zgłaszającego określone są w art. 293.

Artykuł 306

1. Po dopuszczeniu do swobodnego obrotu konie są bezpośrednio przewożone, z wykorzystaniem środków transportu należycie zaplombowanych przez organy celne (bez uszczerbku dla jakichkolwiek krajowych przepisów dotyczących zdejmowania i koniecznej zamiany zamknięć), do uznanej przez organy celne rzeźni i poddawane ubojowi.

2. W chwili przybycia do rzeźni zdjęcie zamknięć z pojazdu i wyładunek koni odbywa się w obecności właściwych organów.

3. Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli urząd celny, który dokonał zwolnienia, znajduje się w rzeźni i jeżeli konie niezwłocznie przejmowane są przez organ określony w art. 308 ust. 1.

Ponadto jeżeli urząd celny, który dokonał zwolnienia, znajduje się w najbliższym sąsiedztwie rzeźni, organy celne mogą zastosować w miejsce nałożenia zamknięć inne właściwe środki dozoru mające zapewnić bezpośredni przewóz koni do rzeźni i ich przejęcie przez organ określony w art. 308 ust. 1.

Artykuł 307

Jeżeli po przybyciu do rzeźni koń nie może zostać zidentyfikowany lub jeżeli nie przestrzegano przepisów art. 306, właściwy organ niezwłocznie informuje właściwy urząd celny, który podejmuje niezbędne środki.

Artykuł 308

1. Dowód, że konie zostały poddane ubojowi, jest dostarczany bądź w formie świadectwa wydanego przez uprawniony do tego organ, bądź w formie poświadczenia tego organu na kopii zgłoszenia, określonego w art. 305 ust. 2, potwierdzającego, że poddane ubojowi zwierzęta są przedmiotem zgłoszenia do swobodnego obrotu.

2. W terminie 30 dni od dnia przyjęcia zgłoszenia do swobodnego obrotu dowód uboju musi dotrzeć do urzędu celnego, w którym zostało złożone wymienione zgłoszenie bądź bezpośrednio od organu, określonego w ust. 1, bądź za pośrednictwem zgłaszającego, w zależności od decyzji zainteresowanego Państwa Członkowskiego.

TYTUŁ II

TRANZYT

ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne

Artykuł 309

Do celów niniejszego tytułu:

a) "środki transportu" oznaczają w szczególności:

- każdy pojazd drogowy, przyczepę lub naczepę,

- każdy wagon kolejowy,

- każdą łódź lub statek,

- każdy statek powietrzny,

- każdy kontener w rozumieniu art. 670 lit. g);

b) "urząd wyjścia" oznacza:

urząd celny, w którym rozpoczynają się czynności tranzytu wspólnotowego;

c) "urząd tranzytowy" oznacza:

- urząd celny w miejscu wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty, jeżeli przesyłka opuszcza ten obszar w trakcie czynności tranzytu wspólnotowego przez granicę między Państwem Członkowskim a państwem trzecim,

- urząd celny w miejscu wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, jeżeli towary w trakcie czynności tranzytu wspólnotowego znalazły się na obszarze państwa trzeciego;

d) "urząd przeznaczenia" oznacza:

urząd celny, w którym należy przedstawić towary objęte procedurą tranzytu wspólnotowego w celu zakończenia czynności tranzytu wspólnotowego;

e) "urząd składania gwarancji" oznacza:

urząd celny, w którym składana jest gwarancja generalna lub ryczałtowa.

ROZDZIAŁ 2

Zakres zastosowania

Artykuł 310

1. Towary wspólnotowe:

- dla których zostały spełnione celne formalności wywozowe w celu udzielenia refundacji przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej,

lub

- w stosunku do których zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych uzależnione są od dokonania ich powrotnego wywozu poza obszar celny Wspólnoty lub umieszczenia w składzie celnym, w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, bądź pod jakąkolwiek procedurą celną inną niż dopuszczenie do swobodnego obrotu,

lub

- dopuszczone do swobodnego obrotu w ramach procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych, w celu ich późniejszego wywozu w formie produktów kompensacyjnych i w stosunku do których wniosek o dokonanie zwrotu może zostać przedstawiony zgodnie z art. 128 Kodeksu, o ile osoba zainteresowana ma zamiar złożyć taki wniosek,

lub

- podlegające systemowi opłat wywozowych i podatków, dla których zostały spełnione formalności celne przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej,

lub

- pochodzące z zapasów interwencyjnych, podlegające środkom kontroli użytkowania i/lub przeznaczenia i dla których spełnione zostały formalności celne przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej,

przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, zgodnie z art. 91 ust. 1 lit. b) Kodeksu.

2. Towary, określone w ust. 1, które nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty, są traktowane jako towary wspólnotowe, pod warunkiem poświadczenia, że zgłoszenie wywozowe, formalności celne odnoszące się do środków wspólnotowych, które wymagają, aby towary opuściły wymieniony obszar celny, oraz wszelkie skutki tych formalności zostały unieważnione.

Artykuł 311

Bez uszczerbku dla art. 310 ust. 1 towary wspólnotowe, które przesyłane są:

a) z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego przez terytorium jednego lub kilku państw EFTA;

b) w ramach metod współpracy administracyjnej mających na celu zapewnienie w okresie przejściowym w handlu między Wspólnotą w jej składzie z dnia 31 grudnia 1985 r. a Hiszpanią lub Portugalią oraz w handlu między tymi dwoma Państwami Członkowskimi, swobodnego przepływu towarów, które jeszcze nie korzystają z całkowitego zniesienia ceł i innych środków ustanowionych w Akcie Przystąpienia;

c) - z części obszaru celnego Wspólnoty, do której stosowane są przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy nie mają zastosowania, lub

- z części obszaru celnego Wspólnoty, do której przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG nie mają zastosowania, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której stosuje się wymienione przepisy, lub

- z części obszaru celnego Wspólnoty, do której przepisy dyrektywy Rady 77/388/EWG nie mają zastosowania, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy również nie mają zastosowania, przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.

Artykuł 312

Transport towarów, do którego stosuje się wspólnotową procedurę tranzytową, może odbywać się w ramach tej procedury między dwoma punktami na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium państwa trzeciego innego niż państwo EFTA, pod warunkiem że transport przez to państwo trzecie odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego sporządzonego w Państwie Członkowskim; w takim przypadku działanie wymienionej procedury jest zawieszone na terytorium państwa trzeciego.

ROZDZIAŁ 3

Wspólnotowy status towarów

Artykuł 313

1. Z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w ust. 2 wszystkie towary transportowane między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty uważa się za towary wspólnotowe, chyba że potwierdzono, że nie mają one statusu wspólnotowego.

2. Poniższe towary nie są uważane za towary wspólnotowe, chyba że ich status wspólnotowy został potwierdzony zgodnie z art. 314-323:

a) towary przewożone z zastosowaniem jednego z dokumentów określonych w art. 163 ust. 2 lit. b)-e) Kodeksu;

b) towary przewożone między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium państwa trzeciego;

c) towary transportowane:

- drogą powietrzną z portu lotniczego znajdującego się w państwie trzecim do portu lotniczego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty,

- drogą morską z portu znajdującego się w państwie trzecim do portu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty,

- drogą morską z wolnego obszaru celnego usytuowanego na obszarze celnym Wspólnoty, w którym towary zostały załadowane lub przeładowane, do innego portu znajdującego się na tym obszarze, chyba że organy celne potwierdziły, poświadczając na dokumentach statku, że przybywa on z miejsca w tym porcie niebędącego częścią wolnego obszaru celnego;

d) towary znajdujące się w przesyłkach wysłanych z urzędu pocztowego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, gdy opakowania lub towarzyszące im dokumenty opatrzone są etykietą, której wzór przedstawiony jest w załączniku 42. Organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki są zobowiązane umieścić lub spowodować umieszczenie takiej etykiety na opakowaniach i na towarzyszących dokumentach, w przypadku gdy wysyłane towary są towarami niewspólnotowymi;

e) towary przewożone drogą morską z portu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do innego portu znajdującego się na tym obszarze, jeżeli zostały przetransportowane:

- na pokładzie statku przybywającego z państwa trzeciego i przewożącego towary załadowane w państwie trzecim, który zawinął do jednego lub kilku portów Wspólnoty, lub

- na pokładzie statku udającego się do państwa trzeciego i przewożącego towary załadowane w porcie Wspólnoty z przeznaczeniem do państwa trzeciego, który zawinął do jednego lub kilku portów Wspólnoty, lub

- na pokładzie statku, który między portem Wspólnoty wyjścia a portem Wspólnoty przeznaczenia zawinął do jednego lub kilku portów w państwach trzecich, lub

- na pokładzie statku przybywającego bezpośrednio z wolnego obszaru celnego, lub

- na pokładzie statku, który zawinął do portu, w którym usytuowany jest wolny obszar celny, chyba że organy celne potwierdziły, poświadczając na dokumentach statku, że przybywa on z miejsca w tym porcie niebędącego częścią wolnego obszaru celnego.

3. a) Bez uszczerbku dla art. 170 Kodeksu kapitan statku lub jego przedstawiciel zobowiązany jest do poinformowania organów celnych portu, w którym towary są wyładowywane, o przybyciu statku oraz do podania, z jakiego portu statek wypłynął z pierwotnym załadunkiem, jak również wszystkich portów, do których statek zawijał lub powinien zawinąć przed dotarciem do portu Wspólnoty przeznaczenia. Kapitan statku przedkłada na żądanie dokumenty potwierdzające przedstawione informacje, np. dziennik pokładowy.

Jeżeli wymagana informacja nie zadowoli organów celnych portu przeznaczenia, to wszystkie transportowane na pokładzie statku towary uważane są za towary niewspólnotowe, chyba że ich status wspólnotowy jest potwierdzony zgodnie z art. 314-323.

b) Aby spełnić obowiązki, określone w lit. a), kapitan statku lub jego przedstawiciel może przedstawić organom celnym portu Wspólnoty, w którym towary są wyładowywane, kopię noty informacyjnej, poświadczonej przez organy celne portu wyjścia znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, podając planowany port przeznaczenia oraz wszystkie porty, do których statek może zawinąć.

Jednakże przedstawienie noty informacyjnej jest obowiązkowe, jeżeli statek przewozi towary, określone w art. 91 ust. 1 Kodeksu.

c) Organy celne portu przeznaczenia mogą odstąpić od stosowania przepisów lit. a) i b) w odniesieniu do statków:

- co do których nie ma wątpliwości, że np. z powodu ich rodzaju i geograficznego zasięgu działalności żeglugowej kursują wyłącznie między portami Wspólnoty i nie zawijają do państw trzecich, lub

- które użytkowane są przez przedsiębiorstwa żeglugowe posiadające pozwolenie na stosowanie procedur uproszczonych, opisanych w art. 448 ust. 11.

Artykuł 314

1. W przypadkach, określonych w art. 313 ust. 2 lit. a)-c) i e), wspólnotowy status towarów jest potwierdzany jednym z dokumentów przewidzianych w art. 315-318 lub zgodnie ze szczegółowymi procedurami przewidzianymi w art. 319-323.

2. Dokumenty lub szczegółowe procedury, określone w ust. 1, nie są wykorzystywane w odniesieniu do towarów:

a) które przeznaczone są do wywozu;

lub

b) które są objęte art. 310 ust. 1 tiret pierwsze;

lub

c) które znajdują się w opakowaniach nieposiadających statusu wspólnotowego;

lub

d) które nie są bezpośrednio transportowane z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego.

Za bezpośrednio transportowane z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego uważa się:

- towary transportowane bez przejazdu przez terytorium państwa trzeciego,

- towary transportowane przez terytorium jednego lub kilku państw trzecich, pod warunkiem że przejazd przez te państwa odbywa się na podstawie jednolitego dokumentu przewozowego sporządzonego w Państwie Członkowskim.

Artykuł 315

1. Dowód wspólnotowego statusu towarów jest dostarczany, zgodnie z niniejszym artykułem, poprzez przedstawienie dokumentu tranzytowego T2L.

2. Dokument tranzytowy T2L sporządzany jest na formularzu zgodnym z egzemplarzem 4 lub egzemplarzem 4/5 wzoru znajdującego się w załącznikach 31 i 32.

Formularz ten jest uzupełniany jednym lub kilkoma formularzami zgodnymi z egzemplarzem 4 lub egzemplarzem 4/5 wzoru znajdującego się w załącznikach 33 i 34.

Jeżeli Państwa Członkowskie nie zezwalają na użycie formularzy uzupełniających przy zastosowaniu informatycznego systemu sporządzania zgłoszeń, formularz ten jest uzupełniany jednym lub kilkoma formularzami zgodnymi z egzemplarzem 4 lub egzemplarzem 4/5 wzoru znajdującego się w załącznikach 31 i 32.

3. Osoba zainteresowana umieszcza symbol "T2L" w prawej części pola 1 formularza oraz symbol "T2L bis" w prawej części pola 1 wszelkich formularzy uzupełniających.

4. Jeżeli dokument tranzytowy T2L ma zostać wystawiony dla przesyłki składającej się z dwóch lub więcej rodzajów towarów, to dane dotyczące tych towarów mogą zostać zawarte w jednym lub kilku wykazach towarowych w rozumieniu art. 341 ust. 2 do art. 344 ust. 2 zamiast wpisywania ich w polach 31 "Opakowania i opis towaru", 32 "Pozycja", 35 "Masa brutto (kg)" oraz, gdzie stosowne, 33 "Kod towaru", 38 "Masa netto (kg)", 44 "Dodatkowe informacje/załączone dokumenty, świadectwa i pozwolenia" formularza wykorzystywanego do wystawiania dokumentu tranzytowego T2L.

Jeżeli korzysta się z wykazów załadunkowych, to odpowiednie pola formularza służącego do wystawiania dokumentu tranzytowego T2L przekreśla się.

5. Górna część pola, określonego w art. 342 lit. b), używana jest do wpisania symbolu "T2L", dolna część do umieszczenia poświadczenia organów celnych, przewidzianego w art. 316 ust. 2.

Kolumna "Kraj wysyłki/wywozu" wykazu załadunkowego nie musi być wypełniona.

6. Wykaz załadunkowy przedkładany jest w tej samej liczbie egzemplarzy co dokument tranzytowy T2L, którego dotyczy.

7. Jeżeli do jednego dokumentu tranzytowego T2L dołączonych jest kilka wykazów załadunkowych, to do takich wykazów wpisuje się nadany przez osobę zainteresowaną numer ewidencyjny; ilość załączonych wykazów załadunkowych podaje się w polu 4 "Wykazy załadunkowe" formularza stosowanego do wystawiania dokumentu tranzytowego T2L.

Artykuł 316

1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 394 dokument tranzytowy T2L sporządzany jest w jednym egzemplarzu.

2. Na wniosek osoby zainteresowanej organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia poświadczają dokument tranzytowy T2L i, w zależności od przypadku, dokument(-y) T2L bis. Poświadczenia takie zawierają następujące dane, które w miarę możliwości podaje się w polu C (urząd wyjścia) tych dokumentów:

a) na dokumencie tranzytowym T2L – nazwę i pieczęć urzędu wyjścia, podpis właściwego funkcjonariusza, datę poświadczenia i numer ewidencyjny lub numer noty tranzytowej, o ile nota taka jest wymagana;

b) na dokumencie T2L bis – numer podany na dokumencie tranzytowym T2L. Numer ten umieszcza się bądź za pomocą pieczęci zawierającej nazwę urzędu wyjścia, bądź odręcznie. W tym drugim przypadku przystawia się pieczęć służbową tego urzędu.

Dokumenty te zwracane są osobie zainteresowanej, gdy tylko formalności związane z wysyłką towarów do Państwa Członkowskiego zostaną spełnione.

Artykuł 317

1. Bez uszczerbku dla art. 315 i 316 potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów dokonuje się, zgodnie z niniejszym artykułem, poprzez przedłożenie faktury lub dokumentu przewozowego odnoszącego się do tych towarów.

2. Na fakturze lub dokumencie przewozowym, określonym w ust. 1, podaje się co najmniej pełną nazwę (nazwisko) i adres nadawcy lub zgłaszającego, jeżeli nadawca i zgłaszający nie są tą samą osobą, liczbę i rodzaj, znaki handlowe i numery opakowań, opis towaru, masę brutto w kilogramach oraz, w miarę potrzeby, numery kontenerów.

Zgłaszający wyraźnie i w sposób widoczny umieszcza na wyżej wymienionym dokumencie symbol "T2L" i swój odręczny podpis.

3. Faktura lub dokument przewozowy, należycie wypełniony i podpisany przez zgłaszającego, jest na jego wniosek poświadczony przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia. Poświadczenie takie zawiera nazwę i pieczęć urzędu wyjścia, podpis właściwego funkcjonariusza, datę poświadczenia oraz numer ewidencyjny albo numer noty tranzytowej bądź zgłoszenia wywozowego, jeżeli taki dokument jest wymagany.

4. Jeżeli całkowita wartość towarów wspólnotowych ujętych na fakturze lub dokumencie przewozowym wypełnionym i podpisanym zgodnie z ust. 2 lub zgodnie z art. 224 ust. 1 nie przekracza 10000 ECU, zgłaszający nie musi przedkładać tego dokumentu do poświadczenia przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia.

W przypadku określonym w poprzednim akapicie na fakturze lub dokumencie przewozowym podaje się, oprócz danych przewidzianych w ust. 2, nazwę urzędu wyjścia.

5. Niniejszy artykuł stosuje się jedynie, gdy faktura lub dokument przewozowy odnoszą się wyłącznie do towarów wspólnotowych.

Artykuł 318

Jeżeli dokument wykorzystywany dla potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów wystawiony jest z mocą wsteczną, opatrzony jest jednym z następujących potwierdzeń w kolorze czerwonym:

- Expedido a posteriori,

- Udstedt efterfølgende,

- Nachträglich ausgestellt,

- Εκδοθέν εκ των υστέρων,

- Issued retroactively,

- Délivré a posteriori,

- Rilasciato a posteriori,

- Achteraf afgegeven,

- Emitido a posteriori.

Artykuł 319

1. Jeżeli towary są przewożone przy użyciu karnetu TIR lub karnetu ATA, zgłaszający może w celu potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów i z zastrzeżeniem przepisów art. 314 ust. 2 w polu przeznaczonym na opis towarów, przed przedstawieniem karnetu do poświadczenia przez urząd celny wyjścia, umieścić w sposób widoczny symbol "T2L" potwierdzony jego podpisem na wszystkich odpowiednich odcinkach wykorzystywanego karnetu. Symbol "T2L" jest uwierzytelniany, na wszystkich odcinkach, na których został umieszczony, pieczęcią urzędu wyjścia i podpisem właściwego funkcjonariusza.

2. W przypadkach gdy towary wspólnotowe i niewspólnotowe umieszczone są jednocześnie na karnecie TIR lub karnecie ATA, obydwie kategorie towarów wyszczególnia się oddzielnie, a symbol "T2L" umieszcza się w taki sposób, aby wyraźnie odnosił się tylko do towarów wspólnotowych.

Artykuł 320

Jeżeli konieczne jest potwierdzenie wspólnotowego statusu silnikowych pojazdów drogowych zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, pojazdy takie uważane są za wspólnotowe:

a) pod warunkiem, że posiadają tablice i dowód rejestracyjny, a dane umieszczone w dowodzie rejestracyjnym i na tablicach rejestracyjnych potwierdzają w niezaprzeczalny sposób ich wspólnotowy status;

b) w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 315-323.

Artykuł 321

Jeżeli konieczne jest potwierdzenie wspólnotowego statusu wagonów towarowych należących do przedsiębiorstwa kolejowego Państwa Członkowskiego, wagony takie uważane są za wspólnotowe:

a) gdy numer kodu i znak własności (litery odróżniające) na nich umieszczone potwierdzają w niezaprzeczalny sposób ich wspólnotowy status;

b) w pozostałych przypadkach, po przedstawieniu jednego z dokumentów określonych w art. 315-318.

Artykuł 322

1. Jeżeli konieczne jest potwierdzenie wspólnotowego statusu opakowań stosowanych do przewozu towarów w handlu wewnątrzwspólnotowym, które mogą zostać zidentyfikowane jako należące do osoby mającej swoją siedzibę w Państwie Członkowskim i które powróciły puste po wykorzystaniu w innym Państwie Członkowskim, opakowania te uważane są za wspólnotowe:

a) gdy zostały zgłoszone jako towary wspólnotowe i nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tego zgłoszenia;

b) w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 315-323.

2. Ułatwienia przewidziane w ust. 1, przydzielane są dla skrzyń, opakowań, palet i innych podobnych materiałów, z wyjątkiem kontenerów w rozumieniu art. 670.

Artykuł 323

Jeżeli konieczne jest potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów przewożonych przez podróżnych w ich bagażu, towary te, pod warunkiem że nie są przeznaczone do celów handlowych, uważane są za wspólnotowe:

a) gdy zostały zgłoszone jako towary wspólnotowe i nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tego zgłoszenia;

b) w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 315-322.

Artykuł 324

Organy celne Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnej pomocy przy kontroli autentyczności i prawdziwości dokumentów oraz prawidłowości szczegółowych procedur, które zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału stosowane są dla potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów.

Artykuł 325

Niniejszym wprowadza się dokument T2M jako część metod współpracy administracyjnej, określonych w art. 10 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu. Dokument ten służy jako dowód, że produkty złowione przez statki Państw Członkowskich i wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w stanie niezmienionym lub po poddaniu ich na pokładach statków Państw Członkowskich procesom, w wyniku których produkty uzyskane nie zostały wyłączone z działu 3 lub kodów CN 1504 albo 2301, spełniają warunki ustanowione w art. 9 ust. 2 wspomnianego Traktatu.

Artykuł 326

Produkty złowione i uzyskane na pokładzie, określone w art. 325, objęte są dokumentem T2M sporządzonym zgodnie z art. 329-333, jeżeli:

a) statek, który dokonał połowu i, w zależności od przypadku, przerobu produktów na pokładzie, dokonuje ich transportu bezpośrednio do innego Państwa Członkowskiego niż to, do którego należy ten statek;

b) statek Państwa Członkowskiego, na który złowione produkty zostały przeładowane ze statku, określonego w lit. a), dokonuje ich przerobu na pokładzie i dokonuje transportu produktów uzyskanych bezpośrednio na obszar celny Wspólnoty;

c) inny statek Państwa Członkowskiego, niż określony w lit. a) lub b), na który produkty złowione lub uzyskane zostały przeładowane, dokonuje ich transportu bezpośrednio na obszar celny Wspólnoty;

d) jeden ze statków, określonych w lit. a), b) lub c), dokonuje transportu produktów złowionych lub uzyskanych bezpośrednio do państwa lub na terytorium poza Wspólnotą, skąd zostają one wysłane na obszar celny Wspólnoty.

Artykuł 327

1. Formularz dokumentu tranzytowego T2M jest zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 43.

2. Oryginał drukowany jest na papierze niezawierającym ścieru drzewnego, klejonym do pisania i o gramaturze przynajmniej 55 g/m2. Przednią stronę formularza pokrywa giloszowany nadruk koloru zielonego, pozwalający na ujawnienie każdego fałszerstwa za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

3. Formularz T2M ma format 210 × 297 mm, przy czym dopuszczalne są odchylenia w długości od –5 mm do +8 mm.

4. Formularz drukowany jest w jednym z języków urzędowych Wspólnoty określonym przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, do którego należy statek.

5. Do formularzy T2M dołączone są karnety składające się z 10 formularzy, z jednym odrywalnym oryginałem i jedną nieusuwalną kopią każdego formularza, uzyskaną przez samokopiowanie. Na drugiej stronie okładki karnetu znajdują się uwagi, które przedstawione są w załączniku 44.

6. Każdy formularz T2M jest oznaczony indywidualnym numerem seryjnym. Tym samym numerem oznaczony jest oryginał i kopia.

7. Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo druku i zestawiania w karnety formularzy T2M lub mogą powierzyć to upoważnionym przez nie drukarniom. W tym ostatnim przypadku odniesienie do takiego upoważnienia musi być umieszczone na stronie 1 okładki każdego karnetu i na oryginale każdego formularza. Na stronie 1 oryginału każdego formularza musi być podana nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację.

8. Formularz T2M wypełniany jest w jednym z języków urzędowych Wspólnoty na maszynie lub odręcznie w sposób czytelny; w tym drugim przypadku wypełnianie następuje atramentem i drukowanymi literami. Nie może nosić śladów wymazań ani dopisków. Zmiany nanoszone na formularzu wprowadza się poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych. Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez osobę, która podpisała zgłoszenie zawierające zmiany.

Artykuł 328

Karnet formularzy T2M wydają, na wniosek armatora lub jego przedstawiciela, organy celne portu zarejestrowania lub macierzystego portu statku rybackiego. Karnet wydawany jest jedynie w przypadku, gdy armator lub jego przedstawiciel wypełnił, w języku formularza, pola 1 i 2 wszystkich oryginałów i kopii formularzy zawartych w karnecie. Wydając karnet, organy te wypełniają pole 3 wszystkich oryginałów i kopii formularzy zawartych w karnecie.

Artykuł 329

Kapitan statku, który dokonał połowu, wypełnia pola 4, 5 i 8 oryginału i kopii jednego z formularzy karnetu przy:

a) każdym wyładunku złowionych produktów w Państwie Członkowskim innym niż państwo, do którego należy statek;

b) każdym przeładunku złowionych produktów na inny statek Państwa Członkowskiego;

c) każdym wyładunku złowionych produktów w kraju lub na obszarze znajdującym się poza obszarem celnym Wspólnoty.

Artykuł 330

Jeżeli złowione produkty zostały poddane przetwarzaniu na pokładzie statku, który je złowił, w którego wyniku uzyskano produktyobjętekodami CN 1504 lub 2301, kapitan tego statku wypełnia pola 4-8 oryginału i kopii danego dokumentu T2M oraz zapisuje proces przetworzenia w dzienniku pokładowym swego statku.

Artykuł 331

Przy przeładunku złowionych produktów, określonych w art. 329 lit. b), lub produktów uzyskanych, określonych w art. 330, wypełnia się również pole 9 oryginału i kopii dokumentu T2M, a zgłoszenie przeładunku podpisują obydwaj zainteresowani kapitanowie. Oryginał dokumentu T2M zostaje zwrócony kapitanowi statku, na który produkty złowione lub uzyskane zostają przeładowane, a przeładunek zostaje zapisany w dziennikach pokładowych obydwu statków.

Artykuł 332

Jeżeli przetwarzania, określonego w art. 330, dokonuje się na pokładzie innego statku Państwa Członkowskiego, na który przeładowano złowione produkty, kapitan tego statku wypełnia pola 6, 7 i 10 oryginału dokumentu T2M, który otrzymał przy przeładunku oraz zapisuje proces przetworzenia w dzienniku pokładowym swego statku.

Artykuł 333

Przy drugim przeładunku złowionych produktów, określonych w art. 329 lit. b), lub produktów uzyskanych, określonych w art. 330, bądź w przypadku przeładunku produktów uzyskanych, określonych w art. 332, wypełnia się również pole 11 oryginału dokumentu T2M, a zgłoszenie przeładunku podpisują obydwaj zainteresowani kapitanowie.

Oryginał dokumentu T2M otrzymuje kapitan statku, na który są przeładowywane produkty złowione lub uzyskane, a przeładunek zostaje zapisany w dziennikach pokładowych obydwu statków.

Artykuł 334

1. Oryginał dokumentu T2M, sporządzony zgodnie z art. 329, i, w zależności od przypadku, art. 330-333, okazywany jest w urzędzie celnym, w którym ujęte w tym dokumencie produkty uzyskane, określone w art. 325, są zgłaszane do objęcia procedurą celną. Organy te mają prawo zażądać jego tłumaczenia. Mogą one ponadto w celu kontroli prawidłowości danych zawartych w dokumencie T2M zażądać przedstawienia wszystkich stosownych dokumentów, w szczególności dokumentów pokładowych statków, określonych w art. 326 lit. a), b) i c).

2. Jeżeli ujęte w dokumencie T2M produkty złowione lub uzyskane, określone w art. 325, znajdowały się w państwie lub na terytorium znajdującym się poza Wspólnotą, dokument ten jest ważny, tylko w przypadku gdy towarzyszy mu świadectwo organów celnych tego państwa lub terytorium.

Świadectwo to:

a) zawiera oświadczenie, że produkty złowione lub uzyskane, których dotyczy ten dokument, pozostawały pod dozorem celnym przez cały okres, w którym znajdowały się w danym państwie lub na danym terytorium, i nie zostały tam poddane innym zabiegom niż konieczne do ich konserwacji;

b) określa datę przybycia lub wyjścia produktów złowionych lub uzyskanych i określa środki transportu wykorzystywane do powrotnej wysyłki do Wspólnoty.

W razie braku takiego świadectwa organy celne Państwa Członkowskiego, w którym wprowadzane są produkty złowione lub uzyskane, mogą przyjąć każdy inny dokument uznany przez nie za dokument o skutku równoważnym.

Artykuł 335

1. Jeżeli produkty złowione lub uzyskane, określone w art. 325, były transportowane do państwa lub na terytorium znajdujące się poza Wspólnotą i mają zostać wysłane partiami na obszar celny Wspólnoty, oryginał dokumentu T2M, sporządzony zgodnie z art. 329 i, w zależności od przypadku, art. 330-333, przechowywany jest w tym państwie lub na tym terytorium przez kapitana lub jego przedstawiciela. Kopię tego dokumentu przesyła się niezwłocznie do urzędu celnego portu rejestracji lub macierzystego portu statku rybackiego.

2. Dla każdej przesyłki częściowej kapitan lub jego przedstawiciel sporządza wyciąg z dokumentu T2M, wykorzystując w tym celu formularz wyrwany z karnetu formularzy T2M, wydanego zgodnie z art. 328.

W każdym wyciągu umieszcza się odniesienie do dokumentu oryginalnego, a w polu 4 podaje ilość i rodzaj produktów będących przedmiotem częściowej przesyłki.

Każdy wyciąg w widoczny sposób opatruje się jednym z następujących wyrazów:

- Extracto,

- Udskrift,

- Auszug,

- Απόσπασμα,

- Extract,

- Extrait,

- Estratto,

- Uittreksel,

- Extracto.

3. Dla każdej przesyłki częściowej w urzędzie celnym Państwa Członkowskiego, w którym produkty stanowiące przesyłkę częściową są przedmiotem zgłoszenia o objęcie procedurą celną, przedstawia się oryginał wyciągu z dokumentu T2M wraz ze świadectwem przewidzianym w art. 334 ust. 2.

4. Urząd celny, określony w ust. 3, niezwłocznie przesyła do urzędu celnego portu rejestracji lub macierzystego portu statku rybackiego odpowiednio poświadczoną kopię wyciągu z dokumentu T2M. Ponadto na kopii tej umieszcza się odniesienie do zgłoszenia celnego dotyczącego wyznaczonej procedury celnej.

5. Oryginalny dokument T2M przechowuje się aż do chwili otrzymania przeznaczenia celnego przez wszystkie produkty.

Kapitan lub jego przedstawiciel wpisuje w polu "Uwagi" oryginalnego dokumentu T2M dla każdego przeznaczenia liczbę i rodzaj opakowań, masę brutto (w kg), jak również przypisane towarowi przeznaczenie. Jeżeli przeznaczenie to jest takie, że jedna przesyłka częściowa jest wysyłana do Wspólnoty zgodnie z ust. 2, podaje się również numer i datę odpowiedniego wyciągu. Po otrzymaniu przeznaczenia przez wszystkie produkty objęte oryginalnym dokumentem T2M, oryginał tego dokumentu niezwłocznie odsyła się do urzędu celnego portu rejestracji lub macierzystego portu statku rybackiego.

6. W celu zapewnienia poboru należności celnych i innych opłat, które mogą stać się wymagane, organy celne urzędu, określonego w ust. 3, zezwalają na dokonanie odprawy celnej złowionych produktów korzystających ze statusu wspólnotowego, jedynie po złożeniu zabezpieczenia. Zabezpieczenie takie zostaje zwolnione za zgodą urzędu celnego portu rejestracji lub portu macierzystego statku rybackiego. Udzielenie takiej zgody musi nastąpić nie później niż w ciągu jednego miesiąca od przyjęcia oryginału dokumentu T2M, określonego w ust. 5.

Artykuł 336

Opakowania, które przedstawiane są w tym samym czasie co objęte dokumentem T2M produkty złowione lub uzyskane, określone w art. 325, korzystają z procedury wewnątrzwspólnotowej, jedynie w przypadku gdy zostanie przedstawiony dokument potwierdzający wspólnotowy status tych opakowań.

Artykuł 337

Przy każdym powrocie statku rybackiego do portu rejestracji lub portu macierzystego, o ile od chwili jego wyjścia wykorzystywany był karnet formularzy T2M, armator statku lub jego przedstawiciel zobowiązany jest do przedstawienia tego karnetu w urzędzie celnym, który go wydał, w celu kontroli kopii.

W każdym przypadku przedstawia on również karnet na żądanie organów celnych.

Po przeprowadzeniu kontroli karnet zwracany jest osobie, której został wydany, do czasu, aż zostaną wykorzystane wszystkie jego formularze.

Artykuł 338

Jeżeli przed wykorzystaniem wszystkich formularzy T2M statek, do którego odnosi się karnet, określony w art. 327, przestaje spełniać warunki wymagane dla korzystania przez produkty rybołówstwa z procedury wewnątrzwspólnotowej w pozostałych Państwach Członkowskich, karnet ten jest niezwłocznie zwracany do urzędu celnego, który go wydał.

Artykuł 339

W celu zapewnienia właściwego stosowania art. 325-340 władze Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnej pomocy w kontroli autentyczności dokumentów T2M i prawidłowości umieszczonych w nich danych.

Artykuł 340

1. Do celów art. 325 i art. 326 statki na stałe zarejestrowane w ewidencji właściwych organów lokalnych (registros de base) Ceuty i Melilli nie są uważane za statki Państw Członkowskich.

2. Organy celne portu rejestracji lub portu macierzystego statku rybackiego zarejestrowanego na stałe w ewidencji właściwych organów lokalnych (registros de base) Ceuty i Melilli nie są upoważnione do wydawania karnetów formularzy T2M dla takiego statku.

3. Artykuł 334 ust. 2 stosuje się, jeżeli ujęte w dokumencie T2M produkty złowione lub uzyskane, określone w art. 326, są wyładowywane w porcie Ceuty lub Melilli oraz przeładowywane w celu wysyłki na obszar celny Wspólnoty. Ponadto wyładunek, składowanie i przeładunek takich produktów dokonywane są w strefach oddzielonych od miejsc przeznaczonych dla produktów wysyłanych gdzie indziej.

ROZDZIAŁ 4

Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny

Sekcja 1

Procedura

Artykuł 341

1. Aby przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, każdy towar jest przedmiotem zgłoszenia tranzytowego T1, zgodnie z niniejszą sekcją. Za zgłoszenie tranzytowe T1 uważa się zgłoszenie na formularzu zgodnym ze wzorami znajdującymi się w załącznikach 31-34 i wykorzystywanym zgodnie z uwagami określonymi w załącznikach 37 i 38.

2. Wykazy załadunkowe, oparte na wzorze z załącznika 45, mogą, na warunkach określonych w art. 343-345 i art. 383, zostać wykorzystane jako części opisowe zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego. Użycie to w niczym nie narusza obowiązków dotyczących formalności związanych z każdą procedurą wysyłki/wywozu lub każdą procedurą w Państwie Członkowskim przeznaczenia lub dotyczących związanych z tym formularzy.

Za wykaz załadunkowy uważa się każdy dokument handlowy spełniający warunki art. 342-345 i art. 383, jak również art. 386-388.

Artykuł 342

Wykazy załadunkowe zawierają:

a) tytuł "Wykaz załadunkowy";

b) pole o wielkości 70 × 55 mm, które podzielone jest na górną część o wymiarach 70 × 15 mm przeznaczoną do wpisania symbolu "T", jak również jednego z wpisów określonych w art. 346 ust. 1 oraz część dolną o wymiarach 70 × 40 mm przeznaczoną do wpisania danych określonych w art. 345 ust. 3;

c) kolumny w poniższej kolejności z następującymi tytułami:

- numer porządkowy,

- znaki, numery, liczba i rodzaj opakowań; opis towarów,

- kraj wysyłki/wywozu,

- masa brutto (w kilogramach),

- miejsce na wpisy urzędowe.

Szerokość kolumn może w razie potrzeby zostać dostosowana. Jednakże szerokość kolumny zatytułowanej "Miejsce na wpisy urzędowe" wynosi przynajmniej 30 mm. Można ponadto wykorzystać powierzchnię niewymienioną w powyższych lit. a), b) i c).

Artykuł 343

1. Jako wykaz załadunkowy może być stosowana tylko pierwsza strona formularza.

2. Każda pozycja wyszczególniona na wykazie załadunkowym poprzedzona jest numerem porządkowym.

3. Przy każdej pozycji umieszcza się, o ile okaże się to konieczne, specjalne odniesienie przewidziane prawodawstwem wspólnotowym, w szczególności w dziedzinie wspólnej polityki, przedłożonych dokumentów, świadectw i pozwoleń.

4. Bezpośrednio po ostatnim wpisie rysuje się poziomą linię, a puste pola przekreśla się, aby uniemożliwić dokonywanie dalszych wpisów.

Artykuł 344

1. Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić, aby jako wykazy załadunkowe, w rozumieniu art. 341 ust. 2, stosowane były wykazy, które nie spełniają wszystkich warunków art. 341 ust. 2 akapit drugi i art. 342.

Użycie takich wykazów może być dopuszczone tylko wtedy, gdy:

a) są wystawione przez przedsiębiorstwa, których ewidencja prowadzona jest z zastosowaniem zintegrowanego elektronicznego lub automatycznego systemu przetwarzania danych;

b) są tak ukształtowane i tak wypełniane, że mogą być bez trudności wykorzystane przez organy celne;

c) zawierają, dla każdej pozycji towarowej, dane dotyczące liczby, rodzaju oraz znaków i numerów opakowań, opis towarów, kraj wysyłki/wywozu, jak również masę brutto w kilogramach.

2. Jako wykazy załadunkowe, określone w ust. 1, mogą być również dopuszczane wykazy, w których opisane są towary, sporządzane w celu wypełnienia formalności związanych z wysyłką/wywozem, nawet wówczas, gdy wykazy te wystawione są przez przedsiębiorstwa, których ewidencja nie jest prowadzona z zastosowaniem zintegrowanego elektronicznego lub automatycznego systemu przetwarzania danych.

3. Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić, aby przedsiębiorstwa, których ewidencja prowadzona jest z zastosowaniem zintegrowanego elektronicznego lub automatycznego systemu przetwarzania danych i które, na mocy ust. 1 i 2, mogą już korzystać z wykazów załadunkowych o specjalnym wzorze, stosowały również te wykazy w procedurze tranzytu wspólnotowego obejmującej tylko jeden rodzaj towarów, o ile jest to konieczne, biorąc pod uwagę działanie programów komputerowych danych przedsiębiorstw.

Artykuł 345

1. Jeżeli w wypadku przesyłki zawierającej dwa lub więcej rodzaje towarów główny zobowiązany korzysta z możliwości stosowania wykazu załadunkowego, przekreśla się pola 15 "Kraj wysyłki/wywozu", 33 "Kod towaru", 35 "Masa brutto (kg)", 38 "Masa netto (kg)" i w danym przypadku pole 44 "Dodatkowe informacje, przedłożone dokumenty, świadectwa i pozwolenia" w formularzu stosowanym do celów tranzytu wspólnotowego, a pole 31 "Opakowania i opis towaru" tego formularza nie jest wykorzystywane dla podawania znaków, numerów, liczby i rodzaju opakowań oraz opisu towarów. W takim przypadku formularz nie jest uzupełniany formularzami uzupełniającymi.

2. Wykaz załadunkowy przedstawiany jest w takiej samej liczbie egzemplarzy co zastosowany do procedury tranzytu wspólnotowego formularz, do którego ten wykaz się odnosi.

3. Przy rejestrowaniu zgłoszenia wykaz załadunkowy musi zostać opatrzony tym samym numerem ewidencyjnym co zastosowany do procedury tranzytu wspólnotowego formularz, do którego ten wykaz się odnosi. Numer ten należy nanieść za pomocą stempla zawierającego nazwę urzędu wyjścia albo odręcznie. W tym drugim przypadku należy umieścić pieczęć służbową urzędu wyjścia.

Podpis funkcjonariusza urzędu wyjścia nie jest obowiązkowy.

4. Jeżeli do jednego formularza stosowanego w procedurze tranzytu wspólnotowego dołączone są dwa lub więcej wykazy załadunkowe, muszą być one opatrzone przez głównego zobowiązanego numerem ewidencyjnym; liczbę załączonych wykazów załadunkowych umieszcza się w polu 4 "Wykazy załadunkowe" wymienionego formularza.

5. Zgłoszenie, które zostało sporządzone na formularzu jednolitego dokumentu administracyjnego z umieszczonym w prawej części pola 1 symbolem "T1" lub "T2", do którego dołączono jeden lub więcej wykazów załadunkowych, traktowane jest, odpowiednio, jako równoważne ze zgłoszeniem do wspólnotowego tranzytu wewnętrznego lub zgłoszeniem do wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, do celów art. 341 ust. 1 lub art. 381.

Artykuł 346

1. Jeżeli towary mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, główny zobowiązany umieszcza w prawej części pola 1 stosowanego formularza symbol "T1". W przypadku stosowania formularzy uzupełniających główny zobowiązany umieszcza w prawej części pola 1 lub formularzy uzupełniających symbol "T1 bis".

Jeżeli Państwa Członkowskie nie zezwalają na użycie formularzy uzupełniających w przypadku zastosowania automatycznego systemu wypełniania zgłoszeń, do formularza zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego dołącza się jeden lub kilka formularzy, których wzór znajduje się w załącznikach 31 i 32. W takim przypadku symbol "T1 bis" umieszcza się w prawej części pola 1 formularza.

2. Zgłoszenie tranzytowe T1 jest podpisywane przez głównego zobowiązanego i przedstawiane w urzędzie wyjścia w co najmniej trzech egzemplarzach.

3. Jeżeli wspólnotowa procedura tranzytowa następuje w Państwie Członkowskim wyjścia po innej procedurze celnej, to w zgłoszeniu tranzytowym T1 czyni się odniesienie do tej procedury lub do odpowiednich dokumentów celnych.

Artykuł 347

1. Te same środki transportu mogą być wykorzystane do załadowania towarów w kilku urzędach wyjścia i wyładowania towarów w kilku urzędach przeznaczenia.

2. W jednym zgłoszeniu tranzytowym T1 mogą być wyszczególnione tylko towary, które zostały lub mają zostać załadowane na jeden środek transportu w celu przewozu z jednego urzędu wyjścia do jednego urzędu przeznaczenia.

Do celów pierwszego akapitu następujące środki transportu traktowane są jako jeden środek transportu, o ile transportowane nim towary mają być razem dostarczone:

a) pojazd drogowy z przyczepą(-ami) lub z naczepą(-ami);

b) zestaw wagonów kolejowych;

c) statki, które tworzą jeden zestaw;

d) kontenery, które zostały załadowane na środki transportu w rozumieniu niniejszego artykułu.

Artykuł 348

1. Urząd wyjścia przyjmuje i rejestruje zgłoszenia tranzytowe T1, określa termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia i podejmuje takie środki identyfikacyjne, które uznaje za niezbędne.

2. Urząd wyjścia wpisuje odpowiednie dane do zgłoszenia tranzytowego T1, zachowuje przeznaczoną dla niego kopię, a pozostałe kopie zwraca głównemu zobowiązanemu lub jego przedstawicielowi.

Artykuł 349

1. Ustalenie tożsamości towarów dokonywane jest z zasady przez nałożenie zamknięć.

2. Zamknięcia nakłada się:

a) na przestrzeń zawierającą towary, jeżeli środek transportu został uznany na podstawie innych zasad lub został uznany przez urząd wyjścia za zdatny do nałożenia zamknięć;

b) w pozostałych przypadkach na każde indywidualne opakowanie.

3. Za nadające się do nałożenia zamknięć mogą zostać uznane środki transportu:

a) na które zamknięcia mogą zostać nałożone w sposób prosty i skuteczny;

b) które są zbudowane w taki sposób, że żadne towary nie mogą zostać wyjęte lub załadowane bez pozostawienia widocznych śladów włamania lub naruszenia zamknięć;

c) które nie posiadają żadnych schowków, gdzie mogłyby zostać ukryte towary;

oraz

d) których przestrzenie ładunkowe są łatwo dostępne dla kontroli organów celnych.

4. Urząd wyjścia może odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli, biorąc pod uwagę inne możliwe środki identyfikacyjne, opis towarów w zgłoszeniu tranzytowym T1 lub w dokumentach uzupełniających pozwala na łatwe ustalenie ich tożsamości.

Artykuł 350

1. Transportu towarów dokonuje się z zastosowaniem egzemplarzy zgłoszenia tranzytowego T1 wydanych przez urząd wyjścia głównemu zobowiązanemu lub jego przedstawicielowi.

2. Egzemplarze zgłoszenia tranzytowego T1 przedstawia się na każde żądanie organów celnych.

Artykuł 351

Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wykaz, jak również podaje godziny urzędowania urzędów właściwych do dopełniania formalności dotyczących czynności tranzytu wspólnotowego.

Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.

Artykuł 352

1. Przesyłka, jak również egzemplarze zgłoszenia tranzytowego T1 przedstawiane są w każdym urzędzie tranzytowym.

2. Przewoźnik przedstawia w każdym urzędzie tranzytowym świadectwo przekroczenia granicy wystawione na formularzu zgodnym ze wzorem znajdującym się w załączniku 46.

3. Urzędy tranzytowe nie dokonują kontroli towarów, chyba że zachodzi podejrzenie nieprawidłowości, które mogłyby prowadzić do nadużyć.

4. Jeżeli transport towarów następuje przez inny urząd tranzytowy niż podany w zgłoszeniu tranzytowym T1, urząd ten niezwłocznie przesyła świadectwo przekroczenia granicy do urzędu tranzytowego podanego w zgłoszeniu tranzytowym.

Artykuł 353

Jeżeli towary są załadowywane lub wyładowywane w obecności pośrednich organów celnych, organom tym przedstawia się egzemplarze zgłoszenia tranzytowego T1, zwracane przez urząd(urzędy) wyjścia.

Artykuł 354

1. Towary wyszczególnione w zgłoszeniu tranzytowym T1 mogą, bez potrzeby sporządzenia nowego zgłoszenia, zostać przeładowane na inny środek transportu pod nadzorem organów celnych Państwa Członkowskiego, na którego obszarze ma nastąpić przeładunek. W tym przypadku właściwe organy umieszczają na zgłoszeniu tranzytowym T1 odpowiednią adnotację.

2. Organy celne mogą, na ustalonych przez siebie warunkach, zezwolić na przeładunek bez swojego nadzoru. W takim przypadku przewoźnik umieszcza w zgłoszeniu tranzytowym T1 odpowiednią adnotację i powiadamia organy celne Państwa Członkowskiego, w którym nastąpił przeładunek, w celu poświadczenia przeładunku.

Artykuł 355

1. Jeżeli podczas transportu zostaną naruszone zamknięcia z przyczyn niezależnych od przewoźnika, niezwłocznie żąda on sporządzenia protokołu przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się środek transportu. Zainteresowane organy celne, o ile jest to możliwe, nakładają nowe zamknięcia.

2. W razie wypadku, który powoduje konieczność przeładunku na inny środek transportu, stosuje się przepisy art. 354.

3. W razie bezpośrednio grożącego niebezpieczeństwa, które zmusza do natychmiastowego, częściowego lub całkowitego wyładunku, przewoźnik może podjąć działania na własną odpowiedzialność. Odnotowuje on ten fakt w zgłoszeniu tranzytowym T1. W takim przypadku stosuje się ust. 1.

4. Jeżeli z powodu wypadku lub innego zajścia podczas transportu przewoźnik nie może dotrzymać terminu określonego w art. 348, w możliwie krótkim czasie informuje on o tym fakcie organy celne określone w ust. 1. Organy te umieszczają w zgłoszeniu tranzytowym T1 odpowiednie informacje.

Artykuł 356

1. Towary i zgłoszenie tranzytowe T1 przedstawiane są w urzędzie przeznaczenia.

2. Urząd przeznaczenia odnotowuje na egzemplarzach zgłoszenia tranzytowego T1 wyniki przeprowadzonych kontroli, niezwłocznie odsyła jeden egzemplarz do urzędu wyjścia i zachowuje drugi egzemplarz.

3. Wspólnotowa procedura tranzytowa może zostać zakończona w innym urzędzie celnym niż ten, który został podany w zgłoszeniu tranzytowym T1. Urząd ten staje się wówczas urzędem przeznaczenia.

4. Termin wyznaczony przez urząd wyjścia, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia, wiąże organy celne państw, przez których terytoria przebiega wspólnotowa procedura tranzytowa, i nie może zostać zmieniony przez te organy.

5. Jeżeli towary przedstawione są w urzędzie przeznaczenia po upływie terminu wyznaczonego przez urząd wyjścia, termin uważa się za dotrzymany, o ile zostało uwiarygodnione wobec urzędu przeznaczenia, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z powodu okoliczności niezawinionych przez przewoźnika lub głównego zobowiązanego.

Artykuł 357

1. Poświadczenie odbioru wystawiane jest na wniosek osoby, która przedstawiła w urzędzie przeznaczenia przesyłkę wraz z dotyczącym jej dokumentem tranzytowym.

2. Formularz poświadczenia odbioru, na którym poświadcza się, że dokument tranzytu wspólnotowego wraz z opisaną w nim przesyłką został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia, jest zgodny ze wzorem z załącznika 47. Jednakże w przypadku dokumentu tranzytu wspólnotowego może być stosowany wzór na odwrotnej stronie egzemplarza zwrotnego.

3. Poświadczenie odbioru jest wcześniej wypełniane przez osobę zainteresowaną. Może ono zawierać, obok części zastrzeżonej dla urzędu przeznaczenia, jeszcze inne dane dotyczące przesyłki, jednakże ważność poświadczenia urzędu przeznaczenia dotyczy tylko danych, które zawarte są w części zastrzeżonej dla urzędu.

Artykuł 358

Każde Państwo Członkowskie może wyznaczyć jeden lub kilka urzędów centralnych, do których właściwe urzędy Państwa Członkowskiego przeznaczenia mają odsyłać dokumenty. Państwa Członkowskie, które wyznaczyły tego rodzaju urzędy, informują o tym Komisję, określając przy tym rodzaj dokumentów, które należy odsyłać. Następnie Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Sekcja 2

Zabezpieczenia

Podsekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 359

1. Zabezpieczenie określone w art. 94 ust. 1 Kodeksu jest ważne w całej Wspólnocie.

2. Zabezpieczenie może zostać złożone dla wielu procedur tranzytu wspólnotowego jako gwarancja generalna lub dla każdej procedury tranzytu wspólnotowego osobno.

3. Z zastrzeżeniem art. 373 ust. 2 zabezpieczenie polega na solidarnej gwarancji osoby trzeciej, fizycznej lub prawnej, która spełnia warunki art. 195 Kodeksu.

4. Dokument gwarancyjny, określony w ust. 3, jest zgodny ze wzorem przedstawionym:

- w załączniku 48, w wypadku gwarancji generalnej,

- w załączniku 49, w wypadku gwarancji pojedynczej,

- w załączniku 50, w wypadku gwarancji ryczałtowej.

5. Jeżeli wymagają tego krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne bądź przyjęte zwyczaje, każde Państwo Członkowskie może zezwolić, aby gwarancja była złożona w innej formie, o ile będzie to miało takie same skutki prawne, jak gwarancja złożona w postaci dokumentu odpowiadającego wzorowi.

Podsekcja 2

Gwarancja generalna

Artykuł 360

Jeżeli wspólnotowa procedura tranzytu zewnętrznego dotycząca towarów przywożonych na obszar celny Wspólnoty z państw trzecich, które są lub muszą być przedmiotem szczególnej informacji, zwłaszcza poprzez stosowanie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81 [13], stwarza podwyższone ryzyko wystąpienia nadużyć, władze celne Państw Członkowskich w porozumieniu z Komisją przyjmują specjalne środki mające na celu wprowadzenie czasowego zakazu stosowania gwarancji generalnej.

Decyzję zakazującą stosowania gwarancji generalnej podjętą przez władzę celną Państwa Członkowskiego stosuje się w odniesieniu do pozostałych Państw Członkowskich.

Władze celne Państw Członkowskich informują się wzajemnie, a także informują Komisję o decyzjach podjętych na mocy niniejszego artykułu.

Po upływie sześciu miesięcy Komisja ustala, czy przyjęte środki powinny dalej obowiązywać.

Artykuł 361

Bez uszczerbku dla przepisów art. 360 wysokość gwarancji generalnej ustala się w następujący sposób:

1) Kwotę gwarancji generalnej ustala się na poziomie przynajmniej 30 % należnych ceł i innych opłat, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 4 poniżej,

2) Gwarancję generalną ustala się na poziomie odpowiadającym wysokości należnych ceł i innych opłat, zgodnie z przepisami ust. 4 poniżej, jeżeli jest przeznaczona na pokrycie wspólnotowych czynności tranzytu zewnętrznego towarów:

- przywożonych na obszar celny Wspólnoty,

- wymienionych w załączniku 53, oraz

- będących przedmiotem szczególnej informacji Komisji dotyczącej czynności tranzytu stwarzających podwyższone ryzyko wystąpienia nadużyć, w szczególności w zastosowaniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81.

Jednakże organy celne mogą ustalić kwotę gwarancji generalnej na poziomie 50 % należnych ceł i innych opłat:

dla osób, które:

- mają siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym składana jest gwarancja,

- stale korzystają z procedury tranzytu wspólnotowego,

- znajdują się w sytuacji finansowej, która pozwala im na wypełnienie ich zobowiązań, oraz

- nie popełniły poważnego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego.

W przypadku stosowania niniejszego akapitu urząd składania gwarancji umieszcza w polu 7 poświadczenia gwarancji, określonego w art. 362 ust. 3, jeden z następujących wpisów:

- aplicación del punto 2 del artículo 361 del Reglamento (CEE) no 2454/93,

- anvendelse af artikel 361, nr. 2, i forordning (EØF) nr. 2454/93,

- Anwendung von Artikel 361 Nummer 2 der Verordnung (EWG) Nr. 2454/93,

- Εφαρμογή του άρθρου 361 σημείο 2 δεύτερο εδάφιο του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2454/93,

- application of Article 361 (2) of Regulation (EEC) No 2454/93,

- application de l'article 361 point 2 du règlement (CEE) no 2454/93,

- applicazione dell'articolo 361, punto 2 del regolamento (CEE) n. 2454/93,

- toepassing van artikel 361, punt 2, van Verordening (EEG) nr. 2454/93,

- aplicação do ponto 2 do artigo 361.o do Regulamento (CEE) n.o 2454/93.

3) Jeżeli zgłoszenie do procedury tranzytu wspólnotowego, poza towarami objętymi ust. 2 niniejszego artykułu, obejmuje jeszcze inne towary, przepisy dotyczące wysokości gwarancji generalnej stosuje się tak, jak gdyby obydwie kategorie towarów były objęte oddzielnymi zgłoszeniami.

Jednakże nie uwzględnia się obecności towarów należących do jednej z kategorii, których ilość lub wartość jest stosunkowo niewielka.

4) Do celów stosowania niniejszego artykułu dokonuje się oceny:

- dokonanych w okresie jednego tygodnia przesyłek,

- należnych ceł i innych opłat, z uwzględnieniem najwyższej obowiązującej w jednym z zainteresowanych państw stawki.

Ocenę taką przeprowadza się na podstawie dokumentacji handlowej i rachunkowej osoby zainteresowanej, w odniesieniu do dokonanego w trakcie minionego roku transportu towarów, przy czym otrzymaną kwotę dzieli się następnie przez 52.

W przypadku nowych podmiotów gospodarczych urząd składania gwarancji wspólnie z zainteresowaną osobą, opierając się na dostępnych już danych, dokonuje szacunkowej oceny ilości, wartości i opłat w odniesieniu do towarów, które będą przewożone w danym okresie. Przyjmując najwyższe wyliczenie, urząd składania gwarancji określa wartość i przypuszczalne obciążenie podatkami towarów, które mają być przewożone w okresie jednego tygodnia.

Urząd składania gwarancji dokonuje corocznego przeglądu kwoty gwarancji generalnej, w szczególności uwzględniając informacje otrzymane z urzędów wyjścia i w razie potrzeby dostosowuje tę kwotę.

Artykuł 362

1. Gwarancja generalna składana jest w urzędzie składania gwarancji.

2. Urząd składania gwarancji ustala sumę gwarancji, przyjmuje oświadczenia gwarancyjne i udziela głównemu zobowiązanemu pozwolenie na realizację, w ramach gwarancji, czynności tranzytu wspólnotowego z dowolnego urzędu wyjścia.

3. Każda osoba, której udzielono pozwolenia, otrzymuje, na warunkach ustanowionych w art. 363-366, poświadczenie gwarancji w jednym lub wielu egzemplarzach wystawionych na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 51.

4. W każdym zgłoszeniu tranzytowym T1 należy wskazać poświadczenie gwarancji.

5. Urząd składania gwarancji może cofnąć pozwolenie, jeżeli nie są już spełniane warunki, na podstawie których zostało udzielone.

Artykuł 363

1. Główny zobowiązany wyznacza na własną odpowiedzialność, na odwrotnej stronie poświadczenia gwarancji, przy wystawianiu tego poświadczenia albo w każdej innej chwili w okresie ważności poświadczenia osoby, które upoważnił do podpisywania w jego imieniu zgłoszeń do tranzytu wspólnotowego. Wyznaczenie to polega na podaniu nazwiska i imienia osoby upoważnionej, jak również wzoru jej podpisu. Każde wpisanie upoważnionej osoby jest potwierdzane podpisem głównego zobowiązanego. Główny zobowiązany jest upoważniony do wykreślenia pól, które nie są wykorzystywane.

2. Główny zobowiązany może w każdym czasie unieważnić znajdujący się na odwrotnej stronie poświadczenia wpis nazwiska osoby upoważnionej.

Artykuł 364

Każda osoba wpisana na odwrotnej stronie przedłożonego urzędowi wyjścia poświadczenia gwarancji uważana jest za upoważnionego przedstawiciela głównego zobowiązanego.

Artykuł 365

Okres ważności poświadczenia gwarancji nie przekracza dwóch lat. Okres ten może jednakże zostać jeden raz przedłużony przez urząd składania gwarancji o najwyżej dwa lata.

Artykuł 366

W przypadku unieważnienia gwarancji główny zobowiązany jest odpowiedzialny za niezwłoczne zwrócenie urzędowi składania gwarancji wszystkich wydanych mu poświadczeń gwarancji, których okres ważności jeszcze nie upłynął.

Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane tych poświadczeń, których okres ważności jeszcze nie upłynął, a Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Podsekcja 3

Gwarancja ryczałtowa

Artykuł 367

1. Każde Państwo Członkowskie może zezwolić, aby gwarancje, bez względu na to, kto jest głównym zobowiązanym, mogły być składane w postaci jednego dokumentu, w wysokości kwoty ryczałtowej 7000 ECU na każde zgłoszenie, w celu zabezpieczenia płatności ceł i innych opłat, które mogłyby być w danym przypadku należne w ramach zobowiązań wynikających z realizacji czynności tranzytu wspólnotowego. Niniejszy przepis stosuje się bez uszczerbku dla art. 368.

2. Gwarancję ryczałtową składa się w urzędzie składania gwarancji.

Artykuł 368

1. Z wyjątkiem przypadków wymienionych w ust. 2 i 3 urząd wyjścia nie może zażądać wyższego zabezpieczenia niż kwota ryczałtowa 7000 ECU na każde zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego, niezależnie od wysokości kwoty ceł i innych opłat za towary objęte jednym zgłoszeniem.

2. Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności transport towarów wiąże się z podwyższonym ryzykiem i z tej przyczyny gwarancja ryczałtowa 7000 ECU jest niewystarczająca, urząd wyjścia może wymagać wyższej gwarancji, która odpowiada koniecznej wielokrotności 7000 ECU, w celu pokrycia ceł dotyczących całkowitej ilości towarów przeznaczonych do wysyłki.

3. Przy transporcie towarów wymienionych w załączniku 52 gwarancja ryczałtowa jest podwyższana, jeżeli ilość przewożonych towarów jest większa od ilości towarów, której odpowiada kwota ryczałtowa 7000 ECU.

W tym przypadku kwota ryczałtowa ustalana jest jako wielokrotność 7000 ECU konieczna do zabezpieczenia ilości towarów przeznaczonych do wywozu.

4. W przypadkach określonych w ust. 2 i 3 główny zobowiązany składa w urzędzie wyjścia wymaganą liczbę tytułów gwarancji ryczałtowej w ilości odpowiadającej wielokrotności wymaganej kwoty 7000 ECU.

Artykuł 369

1. Jeżeli zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego poza towarami wymienionymi w wykazie w załączniku 52 obejmuje jeszcze inne towary, przepisy dotyczące gwarancji ryczałtowej stosuje się tak, jak gdyby obydwie kategorie towarów były objęte oddzielnym zgłoszeniem.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 nie bierze się pod uwagę tych towarów należących do jednej z kategorii, których ilość lub wartość jest stosunkowo nieznaczna.

Artykuł 370

1. Przyjęcie przez urząd składania gwarancji zobowiązania gwaranta upoważnia go do wystawienia, zgodnie z warunkami gwarancji, tytułu lub tytułów gwarancji ryczałtowej osobom, które zamierzają występować jako główny zobowiązany i realizować, z wybranego przez siebie urzędu wyjścia, czynności tranzytu wspólnotowego.

2. Formularz tytułu gwarancji ryczałtowej jest zgodny ze wzorem z załącznika 54. Jednakże dane umieszczone na odwrotnej stronie formularza mogą być także umieszczone w górnej części pierwszej strony, przed danymi dotyczącymi wystawcy tytułu, przy czym pozostałe części tekstu pozostają niezmienione.

3. Gwarant odpowiada za każdy tytuł gwarancji ryczałtowej do kwoty 7000 ECU.

4. Bez uszczerbku dla art. 368 i 371 główny zobowiązany może na podstawie jednego tytułu gwarancyjnego zrealizować jedną czynność tranzytu wspólnotowego. Tytuł przekazuje się urzędowi wyjścia, który go przechowuje.

Artykuł 371

Gwarant może wystawić tytuły gwarancji ryczałtowej, które:

- są nieważne dla czynności tranzytu wspólnotowego w odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku 52, oraz

- mogą być stosowane tylko w ilości maksymalnie siedmiu tytułów na każdy środek transportu w rozumieniu art. 347 ust. 2, dla towarów innych niż wymienione w tiret pierwszym.

W tym celu gwarant umieszcza na takim tytule gwarancji ryczałtowej ukośnie drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:

- VALIDEZ LIMITADA; APLICACIÓN DEL ARTÍCULO 371 DEL REGLAMENTO (CEE) No 2454/93,

- BEGRÆNSET GYLDIGHED — ARTIKEL 371, I FORORDNING (EØF) Nr. 2454/93,

- BESCHRÄNKTE GELTUNG — ARTIKEL 371 DER VERORDNUNG (EWG) Nr. 2454/93,

- ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΙΣΧΥΣ: ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 371 ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΟΚ) αριθ. 2454/93,

- LIMITED VALIDITY — APPLICATION OF ARTICLE 371 OF REGULATION (EEC) No 2454/93,

- VALIDITÉ LIMITÉE — APPLICATION DE L'ARTICLE 371 DU RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93,

- VALIDITÀ LIMITATA — APPLICAZIONE DELL'ARTICOLO 371 DEL REGOLAMENTO (CEE) N. 2454/93,

- BEPERKTE GELDIGHEID — TOEPASSING VAN ARTIKEL 371 VAN VERORDENING (EEG) Nr. 2454/93,

- VALIDADE LIMITADA; APLICAÇÃO DO ARTIGO 371.o DO REGULAMENTO (CEE) N.o 2454/93.

Artykuł 372

Państwo Członkowskie, do którego należy urząd składania gwarancji, niezwłocznie powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o unieważnieniu gwarancji.

Podsekcja 4

Zabezpieczenie pojedyncze

Artykuł 373

1. Zabezpieczenie dla pojedynczej czynności tranzytu wspólnotowego składane jest w urzędzie wyjścia. Urząd wyjścia ustala kwotę gwarancji.

2. Zabezpieczenie, określone w ust. 1, może być złożone w gotówce w urzędzie wyjścia. W tym przypadku jest ono zwracane po zwolnieniu zgłoszenia tranzytowego T1 w urzędzie wyjścia.

Podsekcja 5

Przepisy wspólne dla podsekcji 1-4

Artykuł 374

Gwarant zwolniony jest ze swoich zobowiązań, jak przewidziano w art. 199 ust. 1 Kodeksu, a ponadto jest on zwolniony ze swoich zobowiązań po upływie 12 miesięcy od daty zarejestrowania zgłoszenia tranzytowego T1, jeżeli nie został on poinformowany przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia o niezwolnieniu zgłoszenia tranzytowego T1.

Jeżeli przed upływem terminu określonego w pierwszym akapicie gwarant został poinformowany przez organy celne o niezwolnieniu zgłoszenia tranzytowego T1, wówczas jest on dodatkowo powiadamiany, że musi on lub będzie musiał uiścić kwoty, za które odpowiada w odniesieniu do danej procedury tranzytu wspólnotowego. Powiadomienie to doręczane jest gwarantowi najpóźniej w terminie trzech lat od zarejestrowania zgłoszenia tranzytowego T1. W przypadku braku takiego powiadomienia w powyższym terminie gwarant jest również zwolniony ze swoich zobowiązań.

Podsekcja 6

Zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia

Artykuł 375

1. W celu udzielenia zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia dla czynności tranzytu wspólnotowego zobowiązanie, które osoba zainteresowana przyjmuje na siebie zgodnie z art. 95 ust. 2 lit. e) Kodeksu, sporządza się zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku 55.

2. Jeżeli wymagają tego krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, bądź przyjęte zwyczaje, każde Państwo Członkowskie może zezwolić, aby zobowiązanie mogło być złożone w innej formie, o ile będzie to miało takie same skutki prawne, jak zobowiązanie złożone w postaci dokumentu odpowiadającego wzorowi.

Artykuł 376

1. Zgodnie z art. 95 ust. 3 Kodeksu zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji nie stosuje się do towarów:

a) których całkowita wartość przekracza 100000 ECU na przesyłkę;

lub

b) które są wymienione w załączniku 56 jako przedstawiające zwiększone ryzyko.

2. Zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia nie stosuje się w przypadkach, w których zgodnie z przepisami art. 360 korzystanie z gwarancji generalnej jest zabronione.

Artykuł 377

1. W przypadku zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia na odpowiednim zgłoszeniu tranzytowym T1 podawane jest odniesienie do zaświadczenia, określonego w art. 95 ust. 4 Kodeksu.

2. Zaświadczenie o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia jest zgodne ze wzorem znajdującym się w załączniku 57.

3. Główny zobowiązany wyznacza na własną odpowiedzialność, na odwrotnej stronie zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia, przy wystawianiu tego zaświadczenia albo w każdej innej chwili w okresie ważności zaświadczenia osoby, które upoważnił do podpisywania w jego imieniu zgłoszeń do tranzytu wspólnotowego. Wyznaczenie to polega na podaniu nazwiska i imienia osoby upoważnionej, jak również wzoru jej podpisu. Każde wpisanie upoważnionej osoby jest potwierdzane podpisem głównego zobowiązanego. Główny zobowiązany jest upoważniony do wykreślenia pól, które nie są wykorzystywane.

Główny zobowiązany może w każdym czasie unieważnić znajdujący się na odwrotnej stronie zaświadczenia wpis nazwiska osoby upoważnionej.

4. Każda osoba wpisana na odwrotnej stronie przedłożonego urzędowi wyjścia zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia uważana jest za upoważnionego przedstawiciela głównego zobowiązanego.

5. Okres ważności zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia nie przekracza dwóch lat. Okres ten może jednakże zostać jeden raz przedłużony przez urząd składania gwarancji o najwyżej dwa lata.

6. W przypadku cofnięcia zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia główny zobowiązany jest odpowiedzialny za niezwłoczne zwrócenie urzędowi składania gwarancji wszystkich wydanych mu zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia, których okres ważności jeszcze nie upłynął.

Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane zaświadczeń, które nie zostały zwrócone.

Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Sekcja 3

Nieprawidłowości; dowód prawidłowej realizacji procedury

Artykuł 378

1. Bez uszczerbku dla art. 215 Kodeksu, jeżeli przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie przeznaczenia i nie może zostać ustalone miejsce naruszenia lub nieprawidłowości, uważa się, że takie naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce:

- w Państwie Członkowskim, do którego należy urząd wyjścia,

lub

- w Państwie Członkowskim, do którego należy urząd tranzytowy w miejscu wprowadzenia do Wspólnoty, w którym zostało oddane świadectwo przekroczenia granicy,

chyba że w terminie ustanowionym w art. 379 ust. 2, który ma zostać określony, zgodnie z wymogami organów celnych dostarczony jest dowód na zgodność procedury tranzytowej z przepisami lub zostanie ustalone miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce.

2. Jeżeli taki dowód nie został dostarczony, a uważa się że wspomniane naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim wyjścia lub Państwie Członkowskim wprowadzenia, jak określono w akapicie pierwszym tiret drugie, cła i inne opłaty odnoszące się do danych towarów pobierane są przez to Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.

3. Jeżeli przed upływem terminu trzech lat, licząc od daty zarejestrowania zgłoszenia tranzytowego T1, zostanie ustalone Państwo Członkowskie, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce, to Państwo Członkowskie, zgodnie przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, przystępuje do pobrania ceł i innych opłat (z wyjątkiem już pobranych, zgodnie z drugim akapitem jako środki własne Wspólnoty) za dane towary. W tym przypadku po dostarczeniu dowodu takiego uiszczenia cła i inne pierwotnie nałożone opłaty (z wyjątkiem nałożonych tytułem środków własnych Wspólnoty) zostają zwrócone.

4. Zabezpieczenie obejmujące czynność tranzytu zwalniane jest dopiero po upływie uprzednio wymienionego trzyletniego okresu lub po uiszczeniu ceł i innych opłat mających zastosowanie w Państwie Członkowskim, w którym dane naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce.

Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zwalczania wszystkich naruszeń lub nieprawidłowości oraz dla ich skutecznego karania.

Artykuł 379

1. Jeżeli przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie przeznaczenia i miejsce naruszenia lub nieprawidłowości nie może zostać ustalone, urząd wyjścia powiadamia o tym głównego zobowiązanego tak szybko, jak to możliwe i w każdym przypadku najpóźniej przed upływem jedenastego miesiąca od daty zarejestrowania zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.

2. W powiadomieniu określonym w ust. 1 wpisuje się w szczególności termin, w jakim dowód prawidłowej realizacji procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, muszą zostać przekazane do urzędu wyjścia zgodnie z wymogami organów celnych. Termin ten wynosi trzy miesiące, licząc od dnia powiadomienia, określonego w ust. 1. Jeżeli z upływem tego terminu dowód nie zostanie dostarczony, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje kroki w celu odzyskania ceł i innych opłat. W przypadku gdy to Państwo Członkowskie nie jest państwem urzędu wyjścia, urząd ten niezwłocznie informuje o tym wspomniane Państwo Członkowskie.

Artykuł 380

Dowód prawidłowej realizacji procedury tranzytowej, w rozumieniu art. 378 ust. 1, jest dostarczany organom celnym między innymi:

a) przez przedłożenie dokumentu poświadczonego przez organy celne, z którego wynika, że dane towary zostały przedstawione urzędowi przeznaczenia lub, w przypadku stosowania art. 406, upoważnionemu odbiorcy. Dokument ten zawiera dane wystarczające do ustalenia tożsamości wspomnianych towarów;

lub

b) przez przedłożenie dokumentu celnego wystawionego w państwie trzecim o dopuszczeniu do użytku domowego bądź odpisu lub fotokopii takiego dokumentu; taki odpis lub fotokopia muszą zostać poświadczone na podstawie oryginału przez organ, który poświadczył oryginalny dokument lub przez organy zainteresowanego państwa trzeciego bądź też organy jednego z Państw Członkowskich. Dokument ten zawiera dane wystarczające do ustalenia tożsamości wspomnianych towarów.

ROZDZIAŁ 5

Wspólnotowy tranzyt wewnętrzny

Artykuł 381

1. Wszystkie towary, które mają być przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, są przedmiotem zgłoszenia tranzytowego T2. Za zgłoszenie tranzytowe T2 uważa się zgłoszenie na formularzu zgodnym ze wzorem znajdującym się w załącznikach 31-34 i wykorzystywanym zgodnie z uwagami przedstawionymi w załączniku 37.

2. Rozdział 4 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.

ROZDZIAŁ 6

Przepisy wspólne dla rozdziałów 4 i 5

Artykuł 382

1. W przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, i towary, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, dokumenty uzupełniające opatrzone odpowiednio symbolami "T1 bis" lub "T2 bis" mogą zostać dołączone do formularza zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.

W tym przypadku na formularzu tym w prawej części pola 1 wpisywany jest symbol "T"; wolną przestrzeń za symbolem "T" przekreśla się; ponadto przekreśla się pola: 32 "Pozycja nr", 33 "Kod towaru", 35 "Masa brutto (kg)", 38 "Masa netto (kg)" i 44 "Dodatkowe informacje, przedłożone dokumenty, świadectwa i pozwolenia". Numery seryjne dokumentów uzupełniających z symbolem "T1 bis" i dokumentów uzupełniających z symbolem "T2 bis" wpisywane są w polu 31 "Opakowania i opis towarów" stosowanego formularza zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.

2. W przypadku gdy w prawej części pola 1 stosowanego formularza nie wpisano jednego z symboli "T1", "T1 bis" lub "T2", "T2 bis" bądź też jeżeli w przesyłce zawierającej jednocześnie towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego i towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego nie zostały spełnione przepisy ust. 1 i art. 383, to towary transportowane na podstawie tego rodzaju dokumentów uważa się za towary przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego.

Jednakże do celów stosowania należności celnych wywozowych lub środków dotyczących wywozu w ramach wspólnej polityki handlowej, towary te uważa się za towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.

Artykuł 383

W przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary, które przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, i towary, które przemieszczają się, są w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, sporządzane są odrębne wykazy załadunkowe, które mogą zostać dołączone do tego samego formularza zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.

W tym przypadku w prawej części pola 1 wspomnianego formularza wpisywany jest symbol "T"; wolną przestrzeń za symbolem "T" przekreśla się; ponadto przekreśla się pola: 15 "Kraj wysyłki/wywozu", 32 "Pozycja", 33 "Kod towaru", 35 "Masa brutto (kg)", 38 "Masa netto (kg)" i, w zależności od przypadku, 44 "Dodatkowe informacje, przedłożone dokumenty, świadectwa i pozwolenia". Numery seryjne wykazów załadunkowych dla każdej z obydwu kategorii towarów wpisywane są w polu 31 "Opakowania i opis towarów", stosowanego formularza.

Artykuł 384

W miarę potrzeby organy celne Państw Członkowskich przekazują sobie wzajemnie wszystkie ustalenia, dokumenty, sprawozdania, protokoły i informacje dotyczące czynności tranzytu wspólnotowego, jak również informacje o naruszeniach i nieprawidłowościach związanych z tą procedurą.

Artykuł 385

Zgłoszenia tranzytowe oraz dokumenty sporządzane są w uznanym przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia języku urzędowym Wspólnoty. Niniejszego przypadku nie stosuje się w odniesieniu do tytułów gwarancji ryczałtowej.

W miarę potrzeby organy celne innego Państwa Członkowskiego, w którym muszą być przedstawione zgłoszenia i dokumenty, mogą zażądać ich tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego Państwa Członkowskiego.

W przypadku poświadczenia gwarancji język, w którym ma być ono sporządzone, określają organy celne Państwa Członkowskiego urzędu składania gwarancji.

W przypadku zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia język, w którym ma być ono sporządzone, określają organy celne Państwa Członkowskiego, w którym udzielane jest zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia.

Artykuł 386

1. Do formularzy wykazów załadunkowych, świadectw przekroczenia granicy i poświadczeń odbioru stosowany jest papier klejony do pisania, o gramaturze co najmniej 40 g/m2; przy normalnym używaniu powinien być odporny na darcie i gniecenie.

2. Do formularzy tytułów gwarancji ryczałtowej stosowany jest papier niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania, o gramaturze co najmniej 55 g/m2. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru czerwonego, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

3. Dla formularzy poświadczenia gwarancji i zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia stosowany jest papier niezawierający ścieru drzewnego o gramaturze co najmniej 100 g/m2. Przednią stronę świadectwa po obu stronach pokrywa giloszowany nadruk, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych. Jest to wzór:

- koloru zielonego – w przypadku poświadczeń gwarancji,

- koloru jasnoniebieskiego – w przypadku zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia.

4. Papier, określony w ust. 1, 2 i 3, jest koloru białego, z wyjątkiem papieru dla wykazów załadunkowych określonych w art. 341 ust. 2, w przypadku których wybór koloru papieru pozostawia się osobom zainteresowanym.

Artykuł 387

Formularze są formatu:

a) 210 × 297 mm dla wykazów załadunkowych; maksymalna tolerancja wynosząca między –5 mm a +8 mm na długości jest dozwolona;

b) 210 × 148 mm dla świadectw przekroczenia granicy, poświadczeń gwarancji i zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia;

c) 148 × 105 mm dla poświadczeń odbioru i tytułów gwarancji ryczałtowej.

Artykuł 388

1. Na formularzach tytułów gwarancji ryczałtowej podawana jest nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację. Na każdym tytule gwarancji ryczałtowej umieszczony jest indywidualny numer seryjny.

2. Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za druk lub zlecenie druku formularzy poświadczeń gwarancji i zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia. Na każdym z formularzy umieszczony jest numer seryjny do celów identyfikacji.

3. Formularze poświadczeń gwarancji, zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia zabezpieczenia, jak również tytułów gwarancji ryczałtowej wypełnia się na maszynie do pisania lub w inny mechanograficzny bądź podobny sposób.

4. Wykazy załadunkowe, świadectwa przekroczenia granicy i poświadczenia odbioru mogą być wypełniane na maszynie do pisania albo w inny mechanograficzny lub podobny sposób, bądź czytelnie odręcznie; w tym ostatnim przypadku wypełniane są atramentem drukowanymi literami.

5. Nanoszone na formularzu poprawki wprowadza się wyłącznie poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie koniecznych danych poprawnych. Każda w ten sposób dokonana poprawka musi być parafowana przez osobę, która jej dokonała i wyraźnie poświadczona przez organy celne.

ROZDZIAŁ 7

ŚRodki upraszczające

Sekcja 1

Uproszczona procedura wystawiania dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów

Artykuł 389

Bez uszczerbku dla stosowania art. 317 ust. 4 organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić, aby każda osoba zwana dalej "upoważnionym nadawcą", spełniająca warunki ustanowione w art. 390 i która będzie chciała potwierdzić wspólnotowy status towarów, korzystając z dokumentu T2L, zgodnie z art. 315 ust. 1, lub z jednego z dokumentów przewidzianych w art. 317, zwanych dalej "dokumentami handlowymi", korzystała z tych dokumentów bez obowiązku przedstawiania ich do potwierdzenia przez organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia.

Artykuł 390

1. Pozwolenie przewidziane w art. 389 udzielane jest jedynie osobom:

a) które często dokonują wysyłek towarów;

b) których ewidencja umożliwia organom celnym kontrolę przeprowadzanych przez nie czynności;

c) które nie popełniły poważnego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego.

2. Organy celne mogą cofnąć pozwolenie, jeżeli upoważniony nadawca nie spełnia już warunków ustanowionych w ust. 1 lub nie przestrzega warunków niniejszej sekcji bądź też warunków określonych w pozwoleniu.

Artykuł 391

1. W pozwoleniu udzielonym przez organy celne określa się w szczególności:

a) urząd zobowiązany do uprzedniego poświadczenia formularzy używanych do wystawiania danych dokumentów, jak przewidziano w art. 392 ust. 1 lit. a);

b) sposób, w jaki upoważniony nadawca musi udowodnić, że skorzystał ze wspomnianych formularzy w sposób prawidłowy.

2. Właściwe organy określają termin i sposób, w jaki upoważniony nadawca ma poinformować właściwy urząd, aby mógł on przeprowadzić wszelkie konieczne kontrole przed wyjściem towarów.

Artykuł 392

1. W pozwoleniu określa się, że pole C Urząd wyjścia, znajdujące się na pierwszej stronie formularzy stosowanych do wystawiania dokumentu T2L i, w zależności od przypadku, dokumentu(-ów) T2L bis bądź też pierwsza strona dokumentów handlowych muszą być:

a) uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu, określonego w art. 391 ust. 1 lit. a), oraz podpisem funkcjonariusza tego urzędu;

lub

b) opatrzone przez upoważnionego nadawcę specjalną metalową pieczęcią uznaną przez organy celne, zgodną ze wzorem przedstawionym w załączniku 62; odcisk takiej pieczęci może zostać uprzednio wydrukowany na formularzu, jeżeli jego druk dokonywany jest przez upoważnioną do tego drukarnię.

2. Najpóźniej w chwili wysyłki towarów upoważniony nadawca wypełnia i podpisuje formularz. Ponadto w polu dokumentu T2L przeznaczonym do kontroli przez urząd wyjścia lub w widocznym miejscu używanego dokumentu handlowego umieszcza nazwę właściwego urzędu celnego, datę wypełnienia dokumentu, jak również jedno z następujących wyrażeń:

- Procedimiento simplificado,

- Forenklet fremgangsmåde,

- Vereinfachtes Verfahren,

- Απλουστευμένη διδικασία,

- Simplified procedure,

- Procédure simplifée,

- Procedura semplificata,

- Vereenvoudigde regeling,

- Procedimento simplificado.

3. Wypełniony formularz, opatrzony zdaniem określonym w ust. 2 i podpisany przez upoważnionego nadawcę, uważa się za równoważny dokumentowi poświadczającemu wspólnotowy status towarów.

Artykuł 393

1. Organy celne mogą zezwolić, aby upoważniony nadawca nie podpisywał dokumentów T2L lub stosowanych dokumentów handlowych opatrzonych specjalną pieczęcią, określoną w załączniku 62, i wystawionych z wykorzystaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych. Takie pozwolenie jest udzielane, pod warunkiem że upoważniony nadawca zobowiązał się wcześniej na piśmie wobec tych organów do przyjęcia odpowiedzialności prawnej za wystawianie wszystkich dokumentów T2L lub wszystkich dokumentów handlowych opatrzonych specjalną pieczęcią.

2. Na dokumentach tranzytowych T2L lub dokumentach handlowych sporządzonych zgodnie w ust. 1 umieszcza się w miejscu przeznaczonym na podpis upoważnionego nadawcy jedno z następujących wyrażeń:

- Dispensa de firma,

- Fritaget for underskrift,

- Freistellung von der Unterschriftsleistung,

- Δεν απαιτείται υπογραφή,

- Signature waived,

- Dispense de signature,

- Dispensa dalla firma,

- Van ondertekening vrijgesteld,

- Dispensada a assinatura.

Artykuł 394

Upoważniony nadawca sporządza kopię każdego dokumentu T2L lub każdego innego dokumentu handlowego wydanego zgodnie z niniejszą sekcją. Organy celne określają warunki, na jakich kopia dokumentu jest przedstawiana do celów kontroli i przechowywana przez okres co najmniej dwóch lat.

Artykuł 395

1. Upoważniony nadawca jest zobowiązany do:

a) przestrzegania przepisów niniejszej sekcji oraz pozwolenia;

b) podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla bezpiecznego przechowywania specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych odciskiem pieczęci urzędu określonego w art. 391 ust. 1 lit. a) lub specjalnej pieczęci.

2. W przypadku nadużycia przy stosowaniu formularzy dokumentów T2L lub dokumentów handlowych uprzednio opatrzonych pieczęcią urzędu określonego w art. 391 ust. 1 lit. a) lub specjalną pieczęcią, upoważniony nadawca, niezależnie od tego, kto popełnił nadużycie, i bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, odpowiada za uiszczenie ceł i innych opłat, które w związku z nadużyciem nie zostały uiszczone w określonym Państwie Członkowskim, o ile nie udowodni organom celnym, które udzieliły pozwolenia, że podjął środki wymagane na mocy ust. 1 lit. b).

Artykuł 396

Organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki mogą wyłączyć niektóre kategorie towarów lub niektóre transporty towarów z możliwości stosowania ułatwień przewidzianych w niniejszej sekcji.

Sekcja 2

Uproszczenie formalności tranzytowych w urzędach wyjścia i przeznaczenia

Artykuł 397

W przypadku stosowania procedury tranzytu wspólnotowego formalności związane z tą procedurą są upraszczane zgodnie z przepisami niniejszej sekcji.

Jednakże niniejszej sekcji nie stosuje się do towarów, do których stosuje się przepisy art. 463-470.

Podsekcja 1

Formalności w urzędzie wyjścia

Artykuł 398

Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić każdej osobie, która spełnia warunki ustanowione w art. 399 i która zamierza realizować czynności tranzytu wspólnotowego (zwanej danej "upoważnionym nadawcą"), aby nie przedstawiała w urzędzie wyjścia towarów ani zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego w odniesieniu do tych towarów.

Artykuł 399

1. Pozwolenie przewidziane w art. 398 udzielane jest jedynie osobom:

a) które często dokonują wysyłek towarów;

b) których ewidencja umożliwia organom celnym kontrolę przeprowadzanych przez nie czynności;

c) które złożyły gwarancję generalną, jeżeli zgodnie z przepisami tranzytu wspólnotowego zabezpieczenie jest wymagane; oraz

d) które nie popełniły poważnego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego.

2. Organy celne mogą cofnąć pozwolenie, jeżeli upoważniony nadawca nie spełnia już warunków ustanowionych w ust. 1 lub nie przestrzega warunków niniejszej podsekcji bądź też warunków określonych w pozwoleniu.

Artykuł 400

W pozwoleniu wydawanym przez organy celne określa się w szczególności:

a) urząd lub urzędy właściwe do działania jako urzędy wyjścia dla przesyłek;

b) termin i sposób, w jaki upoważniony nadawca ma poinformować urząd wyjścia o przesyłkach, które zostaną dokonane, aby urząd ten mógł przeprowadzić wszelkie konieczne kontrole przed wyjściem towarów;

c) termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia;

d) środki identyfikacyjne, które należy podjąć. W tym celu organy celne mogą nakazać, aby środki transportu lub opakowania zostały opatrzone przez upoważnionego nadawcę specjalnymi zamknięciami dopuszczonymi przez organy celne.

Artykuł 401

1. W pozwoleniu określa się, że pole przeznaczone dla urzędu wyjścia znajdujące się na przedniej stronie formularzy zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego musi być:

a) uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wyjścia oraz podpisem funkcjonariusza tego urzędu;

lub

Upoważniony nadawca wypełnia pole, podając datę wysyłki towarów, a zgłoszeniu tranzytowemu nadaje numer zgodnie z regułami określonymi w pozwoleniu.

2. Organy celne mogą nakazać stosowanie formularzy, które w celach ustalenia tożsamości towarów opatrzone są znakami wyróżniającymi.

Artykuł 402

1. Najpóźniej w chwili wysyłki towarów upoważniony nadawca uzupełnia należycie wypełnione zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego, podając na przedniej stronie egzemplarzy 1 i 4, w polu "Kontrola urzędu wyjścia", termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia, zastosowane środki pozwalające na ustalenie tożsamości towarów, jak również jedno z następujących wyrażeń:

- Procedimiento simplificado,

- Forenklet fremgangsmåde,

- Vereinfachtes Verfahren,

- Απλουστευμένη διαδικασία,

- Simplified procedure,

- Procédure simplifiée,

- Procedura semplificata,

- Vereenvoudigde regeling,

- Procedimento simplificado.

2. Po dokonaniu wysyłki egzemplarz nr 1 jest niezwłocznie przesyłany do urzędu wyjścia. Organy celne mają prawo określić w pozwoleniu, że egzemplarz nr 1 ma zostać odesłany do urzędu wyjścia, gdy tylko zostanie sporządzone zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego. Pozostałe egzemplarze towarzyszą towarom, zgodnie z art. 341-380.

3. Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia przeprowadzają kontrolę przesyłki przy wyjściu, to odnotowują ten fakt w polu "Kontrola urzędu wyjścia", znajdującym się na przedniej stronie egzemplarzy nr 1 i 4 zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego.

Artykuł 403

Należycie wypełnione i uzupełnione danymi wyszczególnionymi w art. 402 ust. 1 zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego jest równoważne z dokumentem wspólnotowego tranzytu wewnętrznego lub, w zależności od przypadku, z dokumentem wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, a upoważniony nadawca, który podpisał zgłoszenie, jest głównym zobowiązanym.

Artykuł 404

1. Organy celne mogą zezwolić, aby upoważniony nadawca nie podpisywał zgłoszeń do tranzytu wspólnotowego opatrzonych specjalną pieczęcią, określoną w załączniku 62, i wystawionych z wykorzystaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych. Takie pozwolenie jest udzielane, pod warunkiem że upoważniony nadawca zobowiązał się wcześniej na piśmie wobec tych organów, że będzie występował jako główny zobowiązany we wszystkich czynnościach tranzytu wspólnotowego przeprowadzanych z zastosowaniem dokumentów tranzytu wspólnotowego opatrzonych specjalną pieczęcią.

2. Na dokumentach tranzytu wspólnotowego wystawionych zgodnie z ust. 1 umieszcza się w polu przeznaczonym na podpis głównego zobowiązanego jedno z następujących wyrażeń:

- Dispensa de firma,

- Fritaget for underskrift,

- Freistellung von der Unterschriftsleistung,

- Δεν απαιτείται υπογραφή,

- Signature waived,

- Dispense de signature,

- Dispensa dalla firma,

- Van ondertekening vrijgesteld,

- Dispensada a assinatura.

Artykuł 405

1. Upoważniony nadawca jest zobowiązany do:

a) przestrzegania przepisów niniejszej podsekcji oraz pozwolenia;

b) podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla bezpiecznego przechowywania specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych odciskiem pieczęci urzędu wyjścia lub specjalnej pieczęci.

2. W przypadku nadużycia przy stosowaniu formularzy uprzednio opatrzonych pieczęcią urzędu wyjścia lub specjalną pieczęcią upoważniony nadawca, niezależnie od tego, kto popełnił nadużycie, i bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, odpowiada za uiszczenie ceł i innych opłat, które były należne w określonym Państwie Członkowskim za towary przewożone z zastosowaniem tych formularzy, o ile nie udowodni on organom celnym, które udzieliły pozwolenia, że podjął środki wymagane na mocy ust. 1 lit. b).

Podsekcja 2

Formalności w urzędzie przeznaczenia

Artykuł 406

1. Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić, aby towary przewożone w ramach procedury tranzytu wspólnotowego nie były przedstawiane w urzędzie przeznaczenia, jeżeli są przeznaczone dla osoby, która spełnia warunki ustanowione w art. 407 (zwanej dalej "upoważnionym odbiorcą"), która uprzednio otrzymała pozwolenie organów celnych Państwa Członkowskiego, do którego należy urząd przeznaczenia.

2. W przypadku określonym w ust. 1 główny zobowiązany wypełnił ciążące na nim na mocy art. 96 ust. 1 lit. a) Kodeksu zobowiązania, gdy tylko egzemplarze dokumentu tranzytu wspólnotowego towarzyszące przesyłce, jak również towary w nienaruszonym stanie, zostały dostarczone w wyznaczonym terminie upoważnionemu odbiorcy w jego pomieszczeniach lub w miejscach określonych w pozwoleniu, a zachowane zostały wszelkie środki pozwalające na ustalenie tożsamości towarów.

3. Dla każdej przesyłki, która została mu dostarczona na warunkach określonych w ust. 2, upoważniony odbiorca, na żądanie przewoźnika, wystawia poświadczenie odbioru, w którym oświadcza, że dokument oraz towary zostały mu dostarczone.

Artykuł 407

1. Pozwolenie, określone w art. 406, udzielane jest jedynie osobom:

a) które często otrzymują przesyłki w ramach procedury tranzytu wspólnotowego;

b) których ewidencja umożliwia organom celnym kontrolę czynności;

c) które nie popełniły poważnego lub ponownego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego.

2. Organy celne mogą cofnąć pozwolenie, jeżeli upoważniony odbiorca nie spełnia już warunków ustanowionych w ust. 1 lub nie przestrzega warunków ustanowionych w niniejszej podsekcji lub w pozwoleniu.

Artykuł 408

1. W pozwoleniu wydawanym przez organy celne określa się w szczególności:

a) urząd lub urzędy właściwe do działania jako urzędy przeznaczenia dla przesyłek otrzymywanych przez upoważnionego odbiorcę;

b) termin i sposób, w jaki upoważniony odbiorca ma poinformować urząd przeznaczenia o przybyciu towarów, aby urząd ten mógł przeprowadzić wszelkie konieczne kontrole po przybyciu towarów.

2. Bez uszczerbku dla art. 410 organy celne określają w pozwoleniu, czy upoważniony odbiorca może dysponować towarem po jego przybyciu bez interwencji urzędu przeznaczenia.

Artykuł 409

1. W odniesieniu do przesyłek, które przybywają do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w pozwoleniu, upoważniony odbiorca zobowiązany jest:

a) niezwłocznie poinformować, zgodnie z procedurą przewidzianą w pozwoleniu, urząd przeznaczenia o wszelkich nadmiarach, brakach, zamianach lub innych nieprawidłowościach, takich jak uszkodzenie zamknięć;

b) niezwłocznie przesłać do urzędu przeznaczenia egzemplarze dokumentu tranzytu wspólnotowego, które towarzyszyły przesyłce, podając datę przybycia i stan wszelkich nałożonych zamknięć.

2. Urząd przeznaczenia umieszcza na wspomnianych egzemplarzach dokumentu tranzytu wspólnotowego wymagane dane.

Podsekcja 3

Inne przepisy

Artykuł 410

Organy celne Państwa Członkowskiego wyjścia lub przeznaczenia mogą wyłączyć niektóre kategorie towarów z ułatwień przewidzianych w art. 398 i 406.

Artykuł 411

1. Jeżeli zwolnienie z przedłożenia w urzędzie wyjścia zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego dotyczy towarów, które mają zostać wysłane na podstawie listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR, zgodnie z art. 413-442, organy celne ustalają środki niezbędne dla zapewnienia, aby arkusze 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM lub arkusze 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR zostały opatrzone odpowiednio symbolem "T1" lub "T2".

2. Jeżeli towary przewożone na mocy art. 413-442 są przeznaczone dla upoważnionego odbiorcy, organy celne mogą przewidzieć, na zasadzie odstępstwa od art. 406 ust. 2 i art. 409 ust. 1 lit. b), aby arkusze 2 i 3 listu przewozowego CIM lub arkusze 1, 2 i 3A wykazu zdawczego TR były bezpośrednio przekazywane przez przedsiębiorstwa kolejowe lub przez przedsiębiorstwo transportowe do urzędu przeznaczenia.

Sekcja 3

Uproszczenie formalności dla towarów przewożonych koleją

Podsekcja 1

Przepisy ogólne dotyczące przewozu kolejowego

Artykuł 412

Artykułu 352 nie stosuje się do przewozu towarów koleją.

W przypadku gdy zgodnie z przepisami art. 352 ust. 2 musi zostać przedłożone świadectwo przekroczenia granicy, ewidencje przedsiębiorstw kolejowych traktowane są jako takie świadectwo.

Artykuł 413

W przypadku gdy stosuje się procedurę tranzytu wspólnotowego, formalności związane z tą procedurą mogą zostać uproszczone zgodnie z przepisami art. 414-425, 441 i 442, dla przewozów towarów dokonywanych przez przedsiębiorstwa kolejowe na podstawie "listu przewozowego CIM i przesyłek ekspresowych" zwanego dalej "listem przewozowym CIM".

Artykuł 414

List przewozowy CIM jest równoważny ze:

a) zgłoszeniem lub notą tranzytową T1, w przypadku towarów przemieszczających się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego,

b) zgłoszeniem lub notą tranzytową T2, w przypadku towarów przemieszczających się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.

Artykuł 415

Przedsiębiorstwo kolejowe każdego Państwa Członkowskiego udostępnia organom celnym swojego państwa ewidencje przechowywane w swoich biurach rachunkowych do celów kontroli.

Artykuł 416

1. Przedsiębiorstwo kolejowe, które przyjmuje towary do transportu z zastosowaniem listu przewozowego CIM traktowanego jako zgłoszenie lub nota T1 bądź T2, staje się głównym zobowiązanym dla tej czynności.

2. Przedsiębiorstwo kolejowe Państwa Członkowskiego, przez którego terytorium towary wprowadzane są do Wspólnoty, staje się głównym zobowiązanym dla czynności w odniesieniu do towarów, które zostały przyjęte do transportu koleją państwa trzeciego.

Artykuł 417

Przedsiębiorstwa kolejowe zapewniają, aby przesyłki transportowane w ramach procedury tranzytu wspólnotowego były oznaczone identyfikatorami z piktogramem, którego wzór znajduje się w załączniku 58.

Identyfikatory umieszczane są na liście przewozowym CIM, jak również na wagonie kolejowym w przypadku ładunków zamkniętych lub, w pozostałych przypadkach, na opakowaniu lub opakowaniach.

Artykuł 418

Jeżeli umowa przewozu jest zmieniana w taki sposób, że:

- czynności transportu, które miały zakończyć się poza obszarem celnym Wspólnoty, kończą się na tym obszarze,

- czynności transportu, które miały zakończyć się na obszarze celnym Wspólnoty kończą się poza tym obszarem,

przedsiębiorstwa kolejowe nie mogą wykonać zmienionej umowy bez wcześniejszej zgody urzędu wyjścia.

We wszystkich innych przypadkach przedsiębiorstwa kolejowe mogą wykonać zmienioną umowę; niezwłocznie informują urząd wyjścia o dokonanej zmianie.

Artykuł 419

1. W przypadku czynności tranzytu wspólnotowego, który zaczyna się i ma się zakończyć na obszarze celnym Wspólnoty, w urzędzie wyjścia przedkłada się list przewozowy CIM.

2. Urząd wyjścia w sposób wyraźny umieszcza w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM:

- symbol "T1", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego;

- w zależności od przypadku symbol "T2", "T2 ES" lub "T2 PT", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. b) lub art. 165 Kodeksu.

Symbol "T2", "T2 ES" lub "T2 PT" poświadczany jest pieczęcią urzędu wyjścia.

3. Wszystkie egzemplarze listu przewozowego CIM zwracane są osobie zainteresowanej.

4. Towary określone w art. 311 lit a) obejmowane są wspólnotową procedurą tranzytu wewnętrznego na całym odcinku podróży ze wspólnotowego dworca wyjścia do dworca przeznaczenia na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z ustaleniami każdego Państwa Członkowskiego, bez obowiązku przedkładania w urzędzie wyjścia listu przewozowego CIM wystawionego na te towary oraz bez umieszczania identyfikatorów, określonych w art. 417. Jednakże zwolnienie to nie ma zastosowania do listów przewozowych CIM sporządzonych w odniesieniu do towarów objętych przepisami art. 463-470.

5. W odniesieniu do towarów, określonych w ust. 2, urząd celny dworca przeznaczenia przejmuje rolę urzędu przeznaczenia. Jednakże jeżeli towary dopuszczane są do swobodnego obrotu lub obejmowane inną procedurą celną na dworcu pośrednim, to urząd właściwy dla tego dworca przejmuje rolę urzędu przeznaczenia.

W odniesieniu do towarów określonych w art. 311 lit. a) w urzędzie przeznaczenia nie są spełniane żadne formalności.

6. Do celów kontroli określonej w art. 415 przedsiębiorstwa kolejowe w państwie przeznaczenia, w odniesieniu do czynności transportu określonych w ust. 4, udostępniają organom celnym wszystkie listy przewozowe CIM, zgodnie z przepisami wskazanymi w umowie wzajemnej z tymi organami.

7. Jeżeli dokonuje się transportu towarów wspólnotowych koleją z punktu znajdującego się w Państwie Członkowskim do punktu znajdującego się w innym Państwie Członkowskim przez terytorium państwa trzeciego nienależącego do EFTA, to stosuje się wspólnotową procedurę tranzytu wewnętrznego. W takim przypadku przepisy ust. 4, 5 akapit drugi i ust. 6 stosuje się mutatis mutandis.

Artykuł 420

Uwzględniając środki stosowane przez towarzystwa kolejowe w celu ustalenia tożsamości towarów, zasadą ogólną jest, że urząd wyjścia nie nakłada zamknięć na środki transportu lub opakowania.

Artykuł 421

1. W przypadkach określonych w art. 419 ust. 5 akapit pierwszy przedsiębiorstwo kolejowe Państwa Członkowskiego właściwe dla urzędu przeznaczenia przekazuje temu urzędowi arkusze 2 i 3 listu przewozowego CIM.

2. Urząd przeznaczenia niezwłocznie poświadcza arkusz 2 oraz zwraca go przedsiębiorstwu kolejowemu i zachowuje arkusz 3.

Artykuł 422

1. Artykuły 419 i 420 stosuje się do transportu, który zaczyna się na obszarze celnym Wspólnoty i ma się zakończyć poza tym obszarem.

2. Urząd celny właściwy dla dworca granicznego, przez który towary w tranzycie opuszczają obszar celny Wspólnoty, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.

3. W urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Artykuł 423

1. Jeżeli transport towarów zaczyna się i ma się zakończyć poza obszarem celnym Wspólnoty, to urząd celny właściwy dla dworca granicznego, przez który towary wprowadzane są na obszar celny Wspólnoty, przejmuje rolę urzędu wyjścia.

W urzędzie wyjścia nie wypełnia się żadnych formalności.

2. Urząd celny właściwy dla dworca przeznaczenia przejmuje rolę urzędu przeznaczenia. Jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu lub obejmowane inną procedurą celną na dworcu pośrednim, to urząd celny właściwy dla tego dworca przejmuje rolę urzędu przeznaczenia.

Formalności ustanowione w art. 421 wypełniane są w urzędzie przeznaczenia.

Artykuł 424

1. Jeżeli transport towarów zaczyna się i ma się zakończyć na obszarze celnym Wspólnoty, to urzędami celnymi przejmującymi zadania urzędu wyjścia oraz urzędu przeznaczenia są urzędy określone odpowiednio w art. 423 ust. 1 i art. 422 ust. 2.

2. W urzędach wyjścia lub przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Artykuł 425

Towary będące przedmiotem transportu, określonego w art. 423 ust. 1 lub art. 424 ust. 1, są uznawane za towary przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, chyba że ich status wspólnotowy został potwierdzony zgodnie z przepisami art. 313-340.

Podsekcja 2

Przepisy odnoszące się do towarów przewożonych w dużych kontenerach

Artykuł 426

W przypadku gdy stosowana jest wspólnotowa procedura tranzytowa, formalności związane z tą procedurą są upraszczane zgodnie z przepisami art. 427-442 dla towarów przewożonych przez przedsiębiorstwa kolejowe w dużych kontenerach za pośrednictwem przedsiębiorstw przewozowych na podstawie wykazu zdawczego zwanego do celów niniejszego tytułu "wykazem zdawczym TR". Czynności takie obejmują, w zależności od przypadku, wysyłanie przesyłek przez przedsiębiorstwa transportowe przy użyciu innych środków transportu niż kolej do dworca wyjścia znajdującego się w kraju wysyłki oraz z dworca przeznaczenia znajdującego się w kraju przeznaczenia, jak również wszelkie transporty drogą morską realizowane w trakcie przejazdu między tymi dwoma dworcami.

Artykuł 427

Do celów art. 426-442:

1) "przedsiębiorstwo transportowe" oznacza przedsiębiorstwo założone przez przedsiębiorstwa kolejowe w formie spółki, której są one wspólnikami, w celu przewozu towarów w dużych kontenerach, na podstawie wykazów zdawczych TR;

2) "duży kontener" oznacza: kontener w rozumieniu art. 670 lit. g):

- skonstruowany w taki sposób, że można na niego w sposób skuteczny nałożyć zamknięcia, jeżeli wymaga tego stosowanie art. 435,

- takich rozmiarów, że jego powierzchnia ograniczona przez cztery dolne zewnętrzne narożniki wynosi nie mniej niż 7 m2;

3) "wykaz zdawczy TR" oznacza dokument wystawiony przy zawieraniu umowy przewozu, na mocy którego przedsiębiorstwo transportowe przewozi jeden lub kilka dużych kontenerów w transporcie międzynarodowym od jednego nadawcy do jednego odbiorcy. Wykaz zdawczy TR opatrzony jest w prawym górnym rogu numerem seryjnym umożliwiającym jego identyfikację. Numer ten składa się z ośmiu cyfr poprzedzonych literami TR.

Wykaz zdawczy TR składa się z następujących arkuszy w porządku numerycznym:

— 1: arkusz dla siedziby zarządu przedsiębiorstwa transportowego,

— 2: arkusz dla krajowego przedstawiciela przedsiębiorstwa transportowego na dworcu przeznaczenia,

— 3A: arkusz dla urzędu celnego,

— 3B: arkusz dla odbiorcy,

— 4: arkusz dla siedziby zarządu przedsiębiorstwa transportowego,

— 5: arkusz dla krajowego przedstawiciela przedsiębiorstwa transportowego na dworcu wyjścia,

— 6: arkusz dla nadawcy.

Każdy arkusz wykazu zdawczego TR, z wyjątkiem arkusza 3A, ma po prawej stronie umieszczony zielony pasek o szerokości około czterech centymetrów;

4) "wykaz dużych kontenerów", zwany dalej "wykazem", oznacza dokument załączony do wykazu zdawczego TR, który jest jego częścią składową i, na podstwie którego przewożonych jest kilka dużych kontenerów z jednego dworca wyjścia do jednego dworca przeznaczenia, w których spełniane są formalności celne.

Wykaz wystawiany jest w tej samej liczbie egzemplarzy co wykaz zdawczy TR, do którego się odnosi.

Ilość wykazów wpisywana jest w przeznaczonym do tego polu, w prawym górnym rogu wykazu zdawczego TR.

Ponadto numer seryjny wykazu zdawczego TR jest wpisywany w prawym górnym rogu każdego wykazu.

Artykuł 428

Wykaz zdawczy TR stosowany przez przedsiębiorstwo transportowe jest równoważny:

a) ze zgłoszeniem lub notą T1, w zależności od przypadku, w odniesieniu do towarów przewożonych w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego;

b) ze zgłoszeniem lub notą T2, w zależności od przypadku, w odniesieniu do towarów przewożonych w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego.

Artykuł 429

1. W każdym Państwie Członkowskim przedsiębiorstwo transportowe udostępnia organom celnym do celów kontroli, za pośrednictwem swojego krajowego przedstawiciela lub przedstawicieli, ewidencje prowadzone w biurze lub biurach rachunkowych, lub u tego przedstawiciela, bądź przedstawicieli krajowych.

2. Przedsiębiorstwo transportowe lub jego krajowy przedstawiciel, bądź przedstawiciele przekazują tak szybko, jak to możliwe organom celnym, na ich wniosek, wszystkie dokumenty, ewidencje lub informacje dotyczące już zrealizowanych lub będących w drodze przesyłek, o których organy te, ich zdaniem, powinny wiedzieć.

3. W przypadku gdy zgodnie z art. 428 wykazy zdawcze TR traktowane są jako zgłoszenia lub noty T1 lub T2, przedsiębiorstwo transportowe lub jego krajowy przedstawiciel, bądź przedstawiciele:

a) informują urząd celny przeznaczenia o każdym arkuszu 1 wykazu zdawczego TR, przesłanym mu bez poświadczenia organów celnych;

b) informują urząd celny wyjścia o każdym arkuszu 1 wykazu zdawczego TR, który nie został mu zwrócony i jeżeli nie może ono ustalić, czy dana przesyłka została w sposób prawidłowy przedstawiona w urzędzie celnym przeznaczenia lub czy przesyłka została wywieziona poza obszar celny Wspólnoty do państwa trzeciego na mocy art. 437.

Artykuł 430

1. W przypadku czynności transportu, określonych w art. 426, przejętych przez przedsiębiorstwo transportowe w Państwie Członkowskim przedsiębiorstwo kolejowe tego Państwa Członkowskiego staje się głównym zobowiązanym.

2. W przypadku czynności transportu, określonych w art. 426, przejętych przez przedsiębiorstwo transportowe w państwie trzecim, głównym zobowiązanym staje się przedsiębiorstwo kolejowe Państwa Członkowskiego, przez którego obszar przesyłka wprowadzana jest na obszar celny Wspólnoty.

Artykuł 431

Jeżeli podczas przewozu dokonywanego przy wykorzystaniu innych środków niż kolej do dworca wyjścia lub z dworca przeznaczenia muszą zostać spełnione formalności celne, każdy wykaz zdawczy TR może obejmować tylko jeden duży kontener.

Artykuł 432

Przedsiębiorstwo transportowe zapewnia, aby czynności transportu dokonywane w ramach procedury tranzytu wspólnotowego były oznaczone identyfikatorami z piktogramem, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 58. Identyfikatory umieszczane są na wykazie zdawczym TR, jak również na dużym kontenerze lub kontenerach.

Artykuł 433

Jeżeli umowa przewozu jest zmienionia w taki sposób, że:

- czynności transportu, które miały zakończyć się poza obszarem celnym Wspólnoty, kończą się na tym obszarze,

- czynności transportu, które miały zakończyć się na obszarze celnym Wspólnoty, kończą się poza tym obszarem,

przedsiębiorstwo transportowe nie może wykonać zmienionej umowy bez wcześniejszej zgody urzędu wyjścia.

We wszystkich innych przypadkach przedsiębiorstwo transportowe może wykonać zmienioną umowę; niezwłocznie informuje urząd wyjścia o dokonanej zmianie.

Artykuł 434

1. W przypadku czynności tranzytu wspólnotowego, która zaczyna się i ma się zakończyć na obszarze celnym Wspólnoty, w urzędzie wyjścia przedkłada się wykaz zdawczy TR.

2. Urząd wyjścia w sposób wyraźny umieszcza, w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR:

- symbol "T1", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego,

- w zależności od przypadku, symbol "T2", "T2 ES" lub "T2 PT", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. b) i art. 165 Kodeksu,

- symbole "T2", "T2 ES" lub "T2 PT" poświadczane są pieczęcią urzędu wyjścia.

3. Jeżeli wykaz zdawczy TR dotyczy zarówno kontenerów zawierających towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i kontenerów zawierających towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 311 lit. b) i art. 165 Kodeksu, urząd wyjścia wpisuje w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR oddzielnie numery kontenerów zgodnie z rodzajem towarów, które się w nich znajdują i umieszcza przy właściwych numerach kontenera(-ów) odpowiednio symbol "T1" oraz symbol "T2" lub "T2 ES", lub "T2 PT".

4. Jeżeli w przypadkach określonych w ust. 3 korzysta się z wykazów dużych kontenerów, to dla każdej kategorii kontenerów sporządza się oddzielne wykazy oraz, w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR, umieszcza się numer(y) seryjny(-e) wykazu(-ów) dużych kontenerów. Symbol "T1" lub symbole "T2", "T2 ES", lub "T2 PT" umieszcza przy numerze(-ach) seryjnym(-ch) według kategorii kontenerów, do których się odnoszą.

5. Wszystkie arkusze wykazu zdawczego TR zwracane są osobie zainteresowanej.

6. Towary określone w art. 311 lit a) obejmowane są wspólnotową procedurą tranzytu wewnętrznego na całym odcinku podróży, zgodnie z ustaleniami każdego Państwa Członkowskiego, bez obowiązku przedkładania w urzędzie wyjścia wykazu zdawczego TR wystawionego na te towary oraz bez umieszczania identyfikatorów, określonych w art. 432. Jednakże zwolnienie to nie ma zastosowania do wykazu zdawczego TR sporządzonego w odniesieniu do towarów objętych przepisami art. 463-470.

7. W odniesieniu do towarów określonych w ust. 2 wykaz zdawczy TR musi zostać przedłożony w urzędzie przeznaczenia, w którym towary zostają zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu lub objęcia inną procedurą celną.

W odniesieniu do towarów, określonych w art. 311 lit. a), w urzędzie celnym przeznaczenia nie są spełniane żadne formalności.

8. Do celów kontroli określonej w art. 429 przedsiębiorstwo transportowe w kraju przeznaczenia, w odniesieniu do czynności transportu określonych w ust. 6, udostępniają organom celnym wszystkie wykazy zdawcze TR, zgodnie z przepisami wskazanymi w umowie wzajemnej z tymi organami.

9. Jeżeli dokonuje się transportu towarów wspólnotowych koleją z punktu znajdującego się w Państwie Członkowskim do punktu znajdującego się w innym Państwie Członkowskim przez terytorium państwa trzeciego nienależącego do EFT-y, to stosuje się wspólnotową procedurę tranzytu wewnętrznego. W takim przypadku przepisy ust. 6, 7 akapit drugi i ust. 8 stosuje się mutatis mutandis.

Artykuł 435

Tożsamość towarów zabezpiecza się zgodnie z przepisami art. 349. Jednakże zasadą ogólną jest, że urząd wyjścia nie nakłada zamknięć na duże kontenery, jeżeli przedsiębiorstwa kolejowe podjęły środki identyfikacyjne. Jeżeli zamknięcia zostały nałożone, to odnotowuje się ten fakt w polach przeznaczonych dla organów celnych na arkuszach 3A i 3B wykazu zdawczego TR.

Artykuł 436

1. W przypadkach określonych w art. 434 ust. 7 akapit pierwszy przedsiębiorstwo transportowe przekazuje urzędowi przeznaczenia arkusze 1, 2 i 3A wykazu zdawczego TR.

2. Urząd przeznaczenia niezwłocznie poświadcza arkusze 1 i 2 oraz zwraca je przedsiębiorstwu transportowemu i zachowuje arkusz 3A.

Artykuł 437

1. Artykuł 434 ust. 1-5 i art. 435 stosuje się do transportu, który zaczyna się na obszarze celnym Wspólnoty i ma się zakończyć poza tym obszarem.

2. Urząd celny właściwy dla dworca granicznego, przez który towary w tranzycie opuszczają obszar celny Wspólnoty, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.

3. W urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Artykuł 438

2. Urząd celny, w którym przedstawione zostają towary, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.

Formalności ustanowione w art. 436 wypełnia się w urzędzie przeznaczenia.

Artykuł 439

2. W urzędach wyjścia lub przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Artykuł 440

Towary będące przedmiotem transportu, określonego w art. 438 ust. 1 lub art. 439 ust. 1, są uznawane za towary przewożone w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, chyba że ich status wspólnotowy został potwierdzony zgodnie z przepisami art. 313-340.

Podsekcja 3

Inne przepisy

Artykuł 441

1. Artykuł 341 ust. 2 akapit drugi i art. 342-344 stosuje się do wykazów załadunkowych, które w danym przypadku są załączone do listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR. Liczbę takich wykazów wpisuje się w polu przeznaczonym na podanie danych dotyczących dokumentów towarzyszących listowi przewozowemu CIM lub wykazowi zdawczemu TR, w zależności od przypadku.

Ponadto na wykazie załadunkowym wpisuje się numer wagonu, do którego odnosi się list przewozowy CIM lub, w zależności od przypadku, numer kontenera zawierającego towary.

2. W przypadku czynności transportu rozpoczynających się na obszarze celnym Wspólnoty i obejmujących zarówno przewóz towarów w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i przewóz towarów w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, sporządzane są oddzielne wykazy załadunkowe; w przypadku towarów przewożonych w dużych kontenerach na podstawie wykazu zdawczego TR sporządza się oddzielne wykazy dla każdego dużego kontenera, w którym znajdują się jednocześnie obydwie kategorie towarów.

Numery ewidencyjne wykazów załadunkowych odnoszących się do każdej z dwu kategorii towarów wpisywane są w polu przeznaczonym na opis towarów listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR, w zależności od przypadku.

3. W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 oraz do celów procedur przewidzianych w art. 413-442 wykazy załadunkowe załączone do listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR stanowią ich integralną część i mają takie same skutki prawne.

Oryginały takich wykazów załadunkowych poświadczane są pieczęcią przez dworzec wysyłki.

Podsekcja 4

Zakres stosowania procedur zwykłych i uproszczonych

Artykuł 442

1. W przypadku gdy stosowana jest wspólnotowa procedura tranzytowa, przepisy art. 412-441 nie wykluczają możliwości stosowania procedur ustanowionych w art. 341-380, jednakże z zastosowaniem w takim przypadku przepisów art. 415 i 417 lub art. 429 i 432.

2. W przypadkach określonych w ust. 1 przy sporządzaniu listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR w polu przeznaczonym na dane dotyczące dokumentów towarzyszących umieszcza się w sposób widoczny odniesienie do dokumentu(-ów) tranzytu wspólnotowego. Odniesienie obejmuje rodzaj dokumentu, urząd wystawienia, datę i numer rejestracyjny każdego zastosowanego dokumentu.

Ponadto arkusz 2 listu przewozowego CIM lub arkusze 1 i 2 wykazu zdawczego TR poświadczane są przez przedsiębiorstwo kolejowe odpowiedzialne za dworzec, który jako ostatni zaangażowany był w procedurę tranzytu wspólnotowego. Przedsiębiorstwo to poświadcza dokument po upewnieniu się, że transport towarów nastąpi na podstawie wymienionego dokumentu lub dokumentów tranzytu wspólnotowego.

3. Jeżeli czynność tranzytu wspólnotowego realizowana jest na podstawie wykazu zdawczego TR zgodnie z przepisami art. 426-440, to list przewozowy CIM stosowany w ramach tej czynności jest wyłączony z zakresu ust. 1 i 2 oraz art. 412-425. W liście przewozowym CIM w polu przeznaczonym na dane dotyczące dokumentów towarzyszących w sposób widoczny umieszcza się odniesienie do wykazu zdawczego TR. Odniesienie to zawiera wyrazy "Wykaz zdawczy TR", po których następuje numer seryjny.

ROZDZIAŁ 8

Szczególne przepisy stosowane do niektórych rodzajów transportu

Sekcja 1

Transport lotniczy

Artykuł 443

Procedurę tranzytu wspólnotowego stosuje się obowiązkowo jedynie do towarów transportowanych drogą powietrzną, gdy załadunek lub przeładunek dokonywany jest w porcie lotniczym we Wspólnocie.

Artykuł 444

1. Jeżeli zgodnie z art. 443 wspólnotowa procedura tranzytowa jest obowiązkowa dla towarów przewożonych drogą powietrzną z portu lotniczego Wspólnoty, manifest jest równoważny zgłoszeniu do tranzytu wspólnotowego, pod warunkiem że zawiera informacje wyszczególnione w dodatku 3 załącznika 9 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.

2. Jeżeli czynności tranzytu odnoszą się zarówno do towarów, które muszą przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i do towarów, które muszą przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, towary takie umieszcza się na oddzielnych manifestach.

3. Manifest lub manifesty, określone w ust. 1 i 2, opatrzone są datą i podpisane są przez towarzystwo lotnicze jako zgłoszenia do procedury tranzytu wspólnotowego oraz określają status celny towarów, do których się odnoszą. Tak wypełniony i podpisany manifest lub manifesty są traktowane w zależności od przypadku jako zgłoszenie tranzytowe T1 lub zgłoszenie tranzytowe T2.

Manifest lub manifesty, określone w ust. 1 i 2, zawierają następujące dane:

- nazwę towarzystwa lotniczego, które dokonuje transportu towarów,

- numer lotu,

- datę lotu,

- nazwę portu lotniczego załadunku (port lotniczy wyjścia) i wyładunku (port lotniczy przeznaczenia);

oraz dla każdej przesyłki wyszczególnionej w manifeście:

- numer lotniczego listu przewozowego,

- liczbę opakowań,

- skrócony opis towarów lub, w zależności od przypadku, wyraz "połączone", w razie konieczności w formie skróconej (odpowiednik przesyłki zbiorczej),

- masę brutto.

4. Towarzystwo lotnicze dokonujące transportu towarów, którym towarzyszą manifesty określone w ust. 1-3, staje się głównym zobowiązanym w odniesieniu do tego transportu.

5. Z wyjątkiem przypadków, w których towarzystwo lotnicze jest upoważnionym nadawcą w rozumieniu art. 398, manifesty, określone w ust. 1-3, przedkłada się do poświadczenia organom celnym portu lotniczego wyjścia w dwóch lub więcej egzemplarzach, a organy te zachowują jeden egzemplarz.

Organy te mogą, do celów kontroli, zażądać przedłożenia wszystkich lotniczych listów przewozowych, które odnoszą się do przesyłek wymienionych w manifestach.

6. Towarzystwo lotnicze, które dokonuje transportu towarów, informuje organy celne portu lotniczego przeznaczenia o nazwie portu lub portów lotniczych wyjścia.

Organy celne portu lotniczego przeznaczenia mogą odstąpić od tego wymogu w odniesieniu do towarzystwa lotniczego, co do którego, między innymi ze względu na charakter lub zasięg geograficzny realizowanych połączeń lotniczych, nie ma żadnych wątpliwości co do portu lub portów lotniczych wyjścia.

7. Egzemplarz manifestów przewidzianych w ust. 1-5 przedstawiany jest organom celnym portu lotniczego przeznaczenia. Organy te zatrzymują egzemplarz takich manifestów.

8. Bez uszczerbku dla ust. 7 organy celne portu lotniczego przeznaczenia mogą, do celów kontroli, zażądać przedłożenia manifestów dotyczących wszystkich towarów wyładowanych w porcie lotniczym.

Organy te mogą również, do celów kontroli, zażądać przedłożenia wszystkich lotniczych listów przewozowych, które odnoszą się do przesyłek wymienionych w manifestach.

9. Organy celne portu lotniczego przeznaczenia przesyłają w okresach miesięcznych organom celnym każdego portu lotniczego wyjścia sporządzony przez towarzystwo lotnicze wykaz manifestów, określonych w ust. 1-3, które zostały im przedłożone w poprzednim miesiącu. Wykaz taki jest uwierzytelniony przez organy celne portu lotniczego przeznaczenia.

Przy każdym z manifestów umieszczonych w takim wykazie podaje się następujące informacje:

- numer referencyjny manifestu,

- nazwę towarzystwa lotniczego (może być skrótowo), które dokonało transportu towarów,

- numer lotu,

- datę lotu.

Organy celne, na warunkach, które same określą, mogą w drodze dwustronnych lub wielostronnych uzgodnień zezwolić towarzystwu lotniczemu, aby samo, zgodnie z pierwszym akapitem, przekazywało informacje organom celnym każdego portu lotniczego wyjścia. Organy celne udzielające takiego pozwolenia odpowiednio informują organy celne pozostałych Państw Członkowskich.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości związanych z informacjami zawartymi w manifestach umieszczonych we wspomnianym wykazie urząd przeznaczenia informuje o tym urząd wyjścia, powołując się w szczególności na lotniczy list przewozowy odnoszący się do danych towarów.

10. Zamiast stosowania manifestu wymienionego w ust. 1 na wniosek zainteresowanego towarzystwa lotniczego organy celne Państw Członkowskich mogą zezwolić w drodze dwustronnych lub wielostronnych uzgodnień na zastosowanie uproszczonych procedur tranzytu wspólnotowego z wykorzystaniem technologii wymiany danych w działaniach między zainteresowanymi towarzystwami lotniczymi.

11. a) W przypadku międzynarodowych towarzystw lotniczych, które mają swoje siedziby lub regionalne przedstawicielstwa na obszarze celnym Wspólnoty i które:

- wykorzystują systemy wymiany danych do przekazywania informacji między portami lotniczymi wyjścia a przeznaczenia na tym obszarze, oraz

- spełniają warunki lit. b),

wspólnotowa procedura tranzytowa opisana w ust. 1-9 jest, na ich wniosek, upraszczana.

Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym towarzystwo lotnicze ma swoją siedzibę, powiadamiają organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na których terytoriach znajdują się urzędy wyjścia i przeznaczenia połączone systemami wymiany danych.

Jeżeli w terminie sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie wniesiono żadnego sprzeciwu, organy celne, z zastrzeżeniem art. 97 ust. 2 lit. a) Kodeksu, zezwalają na stosowanie procedury uproszczonej opisanej w lit. c).

Pozwolenie to jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich i ma zastosowanie jedynie do czynności tranzytowych dokonywanych między portami lotniczymi określonymi w pozwoleniu.

b) Procedura uproszczona przewidziana w lit. c) udzielana jest wyłącznie towarzystwom lotniczym, które:

- dokonują znaczącej liczby lotów wewnątrzwspólnotowych,

- często wysyłają i odbierają towary,

- prowadzą księgowość w sposób ręczny lub zautomatyzowany, który umożliwia organom celnym weryfikację dokonywanych przez nie czynności przy wyjściu i w miejscu przeznaczenia,

- nie popełniły poważnego lub ponownego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego,

- udostępniają całą dokumentację do dyspozycji organów celnych,

- przyjmują całkowitą odpowiedzialność wobec organów celnych, biorąc na siebie obowiązki i współpracując przy wyjaśnianiu wszelkich naruszeń i nieprawidłowości.

c) Procedura uproszczona stosowana jest w następujący sposób:

- towarzystwo lotnicze odnotowuje w swojej dokumentacji handlowej informacje o statusie wszystkich przesyłek,

- manifest w porcie lotniczym wyjścia, który przesyłany jest w ramach systemu wymiany danych, staje się manifestem w porcie lotniczym przeznaczenia,

- towarzystwo lotnicze podaje właściwy status T1, T2, TE (odpowiednik T2 ES), TP (odpowiednik T2 PT) oraz C (odpowiednik T2L) każdej pozycji wymienionej w manifeście,

- wspólnotowa procedura tranzytowa jest uważana za zakończoną, gdy tylko manifest przekazany w drodze wymiany danych jest udostępniony organom celnym portu lotniczego przeznaczenia, a towary zostały im przedstawione,

- wydruk manifestu przekazywanego w drodze wymiany danych okazywany jest na żądanie organów celnych portów lotniczych wyjścia i przeznaczenia,

- organy celne portu lotniczego wyjścia przeprowadzają, z mocą wsteczną, systemowe kontrole audytowe, oparte na analizie możliwego ryzyka,

- organy celne portu lotniczego przeznaczenia przeprowadzają systemowe kontrole audytowe, oparte na analizie możliwego ryzyka oraz jeżeli okaże się to konieczne, przesyłają organom celnym portu lotniczego wyjścia w celu weryfikacji szczegóły dotyczące manifestów otrzymanych w drodze wymiany danych,

- towarzystwo lotnicze jest odpowiedzialne za ustalenie i powiadomienie organów celnych portu lotniczego wyjścia o wszystkich stwierdzonych w porcie lotniczym przeznaczenia wykroczeniach i nieprawidłowościach,

- organy celne portu lotniczego przeznaczenia powiadamiają w rozsądnym terminie organy celne portu lotniczego wyjścia o wszystkich wykroczeniach i nieprawidłowościach,

- takie przypadki wykroczeń i nieprawidłowości mogą być rozstrzygane w ramach procedur, które zostaną uzgodnione przez towarzystwo lotnicze i organy celne w miejscu przeznaczenia i wyjścia.

Artykuł 445

Jeżeli, zgodnie z art. 443, wspólnotowa procedura tranzytowa jest obowiązkowa dla towarów transportowanych drogą powietrzną z portu lotniczego Wspólnoty, to przepisy art. 444 nie wykluczają możliwości skorzystania przez każdą zainteresowaną osobę z procedury tranzytu wspólnotowego ustanowionej w art. 341-380. W takim przypadku procedury ustanowione w art. 444 nie mają zastosowania.

Sekcja 2

Transport drogą morską

Artykuł 446

Procedurę tranzytu wspólnotowego stosuje się obowiązkowo jedynie w odniesieniu do towarów transportowanych drogą morską, gdy załadunek lub przeładunek dokonywany jest w porcie we Wspólnocie.

Artykuł 447

Wspólnotowa procedura tranzytowa nie ma zastosowania, jeżeli towary określone w art. 91 ust. 1 Kodeksu są ładowane na statek w porcie znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty:

- w celu wywozu do państwa trzeciego bez wyładunku lub przeładunku w innym porcie znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty, lub

- w celu ich transportu do wolnego obszaru celnego znajdującego się w porcie; w tym przypadku wykorzystanie noty informacyjnej, określonej w art. 313 ust. 3 lit. b) jest obowiązkowe.

Artykuł 448

1. Jeżeli, zgodnie z art. 446, wspólnotowa procedura tranzytowa jest obowiązkowa dla towarów przewożonych drogą morską z portu wspólnotowego, to organy celne Państwa Członkowskiego mogą na wniosek zainteresowanych przedsiębiorstw żeglugowych i z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w ust. 2-10, uprościć procedury tranzytu wspólnotowego, zezwalając na stosowanie manifestu odnoszącego się do tych towarów jako zgłoszenia lub noty tranzytu wspólnotowego.

2. Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe ma swoją siedzibę, powiadamiają organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na terytorium których znajdują się przewidziane porty wyjścia i przeznaczenia.

Jeżeli w ciągu sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie wniesiono żadnego sprzeciwu, organy celne udzielają zainteresowanemu przedsiębiorstwu żeglugowemu pozwolenia. Pozwolenie jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich jako dwustronne lub wielostronne uzgodnienie, określone w art. 97 ust. 2 lit. a) Kodeksu.

W przypadku nieudzielenia takiego pozwolenia stosuje się procedurę tranzytu wspólnotowego określoną w art. 341-380.

Przepisy niniejszego artykułu nie wykluczają możliwości stosowania przez każdą osobę, łącznie z przedsiębiorstwami żeglugowymi, którym udzielono takiego pozwolenia, procedury tranzytu wspólnotowego, określonej w art. 341-380, o ile zaistnieje taka potrzeba.

3. Pozwolenie określone w ust. 1 udzielane jest tylko towarzystwom żeglugowym, które:

- prowadzą ewidencje umożliwiające organom celnym kontrolę prowadzonych przez nie czynności,

- nie popełniły poważnego lub ponownego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego,

- wykorzystują manifesty:

- których wzór zawiera przynajmniej nazwę i pełny adres zainteresowanego przedsiębiorstwa żeglugowego, oznakowanie statku, miejsce załadunku, miejsce wyładunku, numer konosamentu oraz, dla każdej przesyłki, liczbę, opis towarów, masę brutto w kilogramach, a także, o ile zaistnieje taka potrzeba, numery kontenerów,

- mogą bez trudności być kontrolowane i wykorzystywane przez organy celne,

- należycie wypełnione i podpisane mogą być przedstawione organom celnym przed wyjściem statków, których dotyczą.

4. Pozwolenie określone w ust. 1 określa, że jeżeli czynności transportu odnoszą się zarówno do towarów, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i do towarów, które mają przemieszczać się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, wówczas towary te wyszczególnia się w oddzielnych manifestach.

5. Manifest lub manifesty określone w ust. 1 i 3 opatrzone są datą i podpisane przez przedsiębiorstwa żeglugowe jako zgłoszenia do procedury tranzytu wspólnotowego oraz określają status celny towarów, do których się odnoszą. Tak wypełniony i podpisany manifest – lub manifesty – jest równoważny ze zgłoszeniem tranzytowym T1 lub zgłoszeniem tranzytowym T2, w zależności od przypadku.

6. Przedsiębiorstwo żeglugowe dokonujące transportu towarów, którym towarzyszą manifesty określone w ust. 1-4, staje się głównym zobowiązanym w odniesieniu do tego transportu.

7. Z wyjątkiem przypadków, w których przedsiębiorstwo żeglugowe jest upoważnionym nadawcą w rozumieniu art. 398, manifesty określone w ust. 1-4 przedkłada się do poświadczenia organom celnym portu wyjścia w dwóch lub więcej egzemplarzach, a organy te zachowują jeden egzemplarz.

8. Manifesty wymienione w ust. 1-4 przedstawia się do potwierdzenia organom celnym portu przeznaczenia. Organy te zatrzymują jeden egzemplarz manifestu do celów objęcia towarów, w razie konieczności, dozorem celnym.

9. Bez uszczerbku dla ust. 8 organy celne portu przeznaczenia mogą, do celów kontroli, zażądać przedłożenia manifestów i konosamentów dotyczących wszystkich towarów rozładowanych w porcie.

10. Organy celne portu przeznaczenia przesyłają w okresach miesięcznych organom celnym każdego portu wyjścia sporządzony przez przedsiębiorstwa żeglugowe lub ich przedstawicieli wykaz manifestów, określonych w ust. 1-4, które zostały im przedłożone w poprzednim miesiącu. Wykaz ten jest uwierzytelniony przez organy celne portu przeznaczenia.

Przy każdym z manifestów umieszczonych w takim wykazie podaje się następujące informacje:

- numer referencyjny manifestu,

- nazwę przedsiębiorstwa żeglugowego (może być skrótowo), które dokonało transportu towarów,

- datę transportu.

11. a) W przypadku międzynarodowych przedsiębiorstw żeglugowych, które mają swoje siedziby lub regionalne przedstawicielstwa na obszarze celnym Wspólnoty i które spełniają warunki określone w lit. b), wspólnotowa procedura tranzytowa opisana w ust. 1-10 może zostać na ich wniosek jeszcze bardziej uproszczona.

Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe ma swoją siedzibę, powiadamiają organy celne pozostałych Państw Członkowskich, na których terytorium znajdują się przewidziane porty wyjścia i przeznaczenia.

Jeżeli w terminie sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie wniesiono żadnego sprzeciwu, organy celne, z zastrzeżeniem art. 97 ust. 2 lit. a) Kodeksu, pozwalają na stosowanie procedury uproszczonej opisanej w lit. c).

Pozwolenie to jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich i ma zastosowanie jedynie do czynności tranzytowych dokonywanych między portami wymienionymi w pozwoleniu.

b) Procedura uproszczona przewidziana w lit. c) udzielana jest wyłącznie przedsiębiorstwom żeglugowym, które:

- są upoważnione do stosowania manifestów zgodnie z przepisami niniejszego artykułu,

- dokonują znaczącej liczby regularnych kursów wewnątrzwspólnotowych po wyznaczonych trasach,

- często wysyłają i odbierają towary,

- przyjmują całkowitą odpowiedzialność wobec organów celnych, biorąc na siebie obowiązki i współpracując przy wyjaśnianiu wszelkich naruszeń i nieprawidłowości.

c) Procedura uproszczona stosowana jest w następujący sposób:

- przedsiębiorstwo żeglugowe odnotowuje w swojej dokumentacji i kopiach manifestów informacje o statusie wszystkich przesyłek,

- przedsiębiorstwo żeglugowe może wykorzystywać jeden manifest dla wszystkich transportowanych towarów; w tym przypadku podaje ono właściwy status T1, T2, TE (odpowiednik T2 ES), TP (odpowiednik T2 PT) i C (odpowiednik T2L) każdej pozycji wymienionej w manifeście,

- wspólnotowa procedura tranzytowa jest uważana za zakończoną po przedstawieniu manifestów i towarów organom celnym portu przeznaczenia,

- organy celne portu wyjścia przeprowadzają, z mocą wsteczną, systemowe kontrole audytowe, oparte na analizie możliwego ryzyka,

- organy celne portu przeznaczenia przeprowadzają systemowe kontrole audytowe, oparte na analizie możliwego ryzyka oraz jeżeli okaże się to konieczne, przesyłają organom celnym portu wyjścia w celu weryfikacji szczegóły dotyczące manifestów,

- przedsiębiorstwo żeglugowe jest odpowiedzialne za ustalenie i powiadomienie organów celnych portu wyjścia o wszystkich stwierdzonych w porcie przeznaczenia wykroczeniach i nieprawidłowościach,

- organy celne portu przeznaczenia powiadamiają w rozsądnym terminie organy celne portu wyjścia o wszystkich wykroczeniach i nieprawidłowościach,

Artykuł 449

W drodze odstępstwa od art. 446, towary załadowane na pokład lub przeładowane w wolnym obszarze celnym ustanowionym w porcie znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty traktuje się jak załadowane na pokład lub przeładowane w państwie trzecim, chyba że organy celne potwierdzą, poświadczając dokumenty statku, że dany statek przybywa z miejsca w porcie, które nie jest częścią wolnego obszaru celnego.

Sekcja 3

Transport rurociągami

Artykuł 450

1. W przypadku gdy stosuje się procedurę tranzytu wspólnotowego, formalności odnoszące się do procedury są dostosowywane, zgodnie z przepisami ust. 2-6, do towarów transportowanych rurociągami.

2. Towary transportowane rurociągami uważa się za objęte procedurą tranzytu wspólnotowego:

- w chwili ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, jeżeli towary zostały wprowadzone na ten obszar rurociągami,

- w chwili ich umieszczenia w rurociągu, jeżeli towary znajdują się już na obszarze celnym Wspólnoty.

W miarę potrzeby, wspólnotowy status towarów zostaje potwierdzony zgodnie z przepisami art. 313-340.

3. W odniesieniu do towarów określonych w ust. 2 głównym zobowiązanym jest użytkownik rurociągu, który ma swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, przez którego terytorium towary są wprowadzane na obszar celny Wspólnoty lub użytkownik rurociągu mający swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym rozpoczął się transport.

4. Do celów art. 96 ust. 2 Kodeksu użytkownik rurociągu mający swoją siedzibę w Państwie Członkowskim, przez którego terytorium towary transportowane są rurociągiem, uważany jest za przewoźnika.

5. Czynność tranzytu wspólnotowego uważana jest za zakończoną w chwili, z którą towary transportowane rurociągami docierają do urządzeń odbiorcy lub sieci dystrybucyjnej odbiorcy i zostają wpisane do jego ewidencji.

6. Przedsiębiorstwa zajmujące się przewozem towarów muszą prowadzić ewidencję, którą udostępniają organom celnym do celów wszelkich kontroli uznanych za konieczne w ramach czynności tranzytu wspólnotowego, określonych w ust. 2-4.

ROZDZIAŁ 9

Transport w ramach procedury karnetu TIR lub karnetu ATA

Sekcja 1

Przepisy wspólne

Artykuł 451

1. Jeżeli, zgodnie z art. 91 ust. 2 lit. b) i c) i art. 163 ust. 2 lit. b) Kodeksu, towary transportowane są z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego:

- w ramach procedury międzynarodowego przewozu towarów na podstawie karnetów TIR (Konwencja TIR),

- na podstawie karnetów ATA (Konwencja ATA),

to obszar celny Wspólnoty uważany jest, w odniesieniu do reguł użycia karnetów TIR lub ATA do celów tego transportu, za jeden obszar.

2. Do celów stosowania karnetów ATA jako dokumentów tranzytowych "tranzyt" oznacza przewóz towarów z jednego urzędu celnego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego urzędu celnego znajdującego się na tym samym obszarze.

Artykuł 452

Jeżeli transport towarów z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego odbywa się częściowo przez terytorium państwa trzeciego, to kontrole i formalności związane z procedurą TIR lub ATA dokonywane są w punktach, przez które towary czasowo opuszczają obszar celny Wspólnoty i przez które ponownie wkraczają na ten obszar.

Artykuł 453

1. Towary transportowane na podstawie karnetów TIR lub ATA w ramach obszaru celnego Wspólnoty uważa się za towary niewspólnotowe, chyba że ich status wspólnotowy zostanie należycie potwierdzony.

2. Wspólnotowy status towarów, określonych w ust. 1, ustalany jest zgodnie z przepisami art. 314-324.

Artykuł 454

1. Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla przepisów szczególnych Konwencji TIR i Konwencji ATA dotyczących odpowiedzialności zrzeszeń gwarantujących (stowarzyszeń poręczających) przy stosowaniu karnetu TIR lub karnetu ATA.

2. Jeżeli podczas lub przy okazji transportu dokonywanego na podstawie karnetu TIR lub tranzytu dokonywanego na podstawie karnetu ATA okaże się, że w określonym Państwie Członkowskim miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, to Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi, pobiera cła i inne opłaty, które mogą być należne, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego.

3. Jeżeli nie można ustalić, na jakim terytorium miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, wówczas uważa się, że takie naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim, w którym zostały stwierdzone, chyba że w terminie ustanowionym w art. 455 ust. 1 zgodnie z wymogami organów celnych dostarczony jest dowód na prawidłowość czynności lub zostanie ustalone miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce.

Jeżeli dowód taki nie zostanie dostarczony i zatem uważa się dalej, że wspomniane naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce w Państwie Członkowskim, w którym zostały stwierdzone, odnoszące się do danych towarów pobierane są przez to Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.

Jeżeli w okresie późniejszym zostanie ustalone Państwo Członkowskie, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie miały miejsce, to cła i inne opłaty (z wyjątkiem już pobranych, zgodnie z drugim akapitem jako środki własne Wspólnoty), którym podlegają towary w tym Państwie Członkowskim zostają mu zwrócone przez Państwo Członkowskie, które pierwotnie je odzyskało. W takim przypadku każda nadwyżka zostaje zwrócona osobie, która pierwotnie uiściła należności.

Jeżeli kwota ceł i innych opłat pierwotnie pobranych oraz zwróconych przez Państwo Członkowskie, które je odzyskało, jest niższa od kwoty ceł i innych opłat należnych w Państwie Członkowskim, w którym faktycznie miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, to Państwo Członkowskie pobiera różnicę zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.

Władze celne Państw Członkowskich podejmują niezbędne środki mające na celu zwalczanie wszystkich działań sprzecznych z przepisami i ich skuteczne karanie.

Artykuł 455

1. Jeżeli podczas lub przy okazji transportu dokonywanego na podstawie karnetu TIR lub tranzytu dokonywanego na podstawie karnetu ATA okaże się, że miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, to organy celne powiadamiają posiadacza karnetu TIR lub karnetu ATA oraz zrzeszenie gwarantujące w terminie przewidzianym, w zależności od przypadku, w art. 11 ust. 1 Konwencji TIR lub art. 6 ust. 4 Konwencji ATA.

2. Dowód na prawidłowość czynności dokonanej na podstawie karnetu TIR lub karnetu ATA w rozumieniu art. 454 ust. 3 akapit pierwszy jest dostarczany w terminie przewidzianym, w zależności od przypadku, w art. 11 ust. 2 Konwencji TIR lub art. 7 ust. 1 i 2 Konwencji ATA.

3. Dowód taki może zostać przedstawiony zgodnie z wymogami organów celnych między innymi przez:

a) przedłożenie dokumentu poświadczonego przez organy celne, potwierdzającego, że dane towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia. Dokument ten musi zawierać informacje umożliwiające ustalenie tożsamości wspomnianych towarów; lub

b) przedłożenie dokumentu celnego wystawionego w państwie trzecim o dopuszczeniu do użytku domowego bądź odpisu lub fotokopii takiego dokumentu; taki odpis lub fotokopia muszą zostać poświadczone na podstawie oryginału przez organ, który poświadczył oryginalny dokument lub przez organy zainteresowanego państwa trzeciego bądź też organy jednego z Państw Członkowskich. Dokument ten musi zawierać informacje wystarczające do ustalenia tożsamości wspomnianych towarów; lub

c) w przypadku Konwencji ATA – dowody określone w art. 8 tej Konwencji.

Sekcja 2

Przepisy odnoszące się do procedury karnetu TIR

Artykuł 456

Do celów art. 1 lit. h) Konwencji TIR "przejściowy urząd celny" oznacza każdy urząd celny, przez który pojazd drogowy, zespół pojazdów lub kontener, zdefiniowane w Konwencji TIR, jest przywożony na lub wywożony z obszaru celnego Wspólnoty w czasie operacji TIR.

Artykuł 457

Do celów art. 8 ust. 4 Konwencji TIR, jeżeli przesyłka jest wprowadzana na obszar celny Wspólnoty lub procedura rozpoczyna się w urzędzie celnym wyjścia znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty, to stowarzyszenie poręczające staje się lub jest odpowiedzialne wobec organów celnych każdego Państwa Członkowskiego, przez którego obszar jest przewożona przesyłka TIR aż do punktu, w którym opuszcza obszar celny Wspólnoty lub do urzędu celnego przeznaczenia na tym obszarze.

Sekcja 3

Przepisy odnoszące się do procedury karnetu ATA

Artykuł 458

1. Organy celne wyznaczają w każdym Państwie Członkowskim biuro koordynujące, mające zapewnić koordynację wszelkich działań dotyczących naruszeń i nieprawidłowości odnoszących się do karnetów ATA.

Organy te informują Komisję o wyznaczeniu biur koordynujących wraz z podaniem ich dokładnych adresów. Wykaz tych biur publikowany jest w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.

2. Do celów ustalenia Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za pobieranie ceł i innych należnych opłat Państwem Członkowskim, w którym stwierdzono, w rozumieniu art. 454 ust. 3 akapit drugi, naruszenie lub nieprawidłowość podczas czynności tranzytu realizowanej na podstawie karnetu ATA, jest Państwo Członkowskie, w którym odnaleziono towary, lub, jeżeli nie zostały one odnalezione, Państwo Członkowskie, którego biuro koordynujące posiada ostatni odcinek karnetu.

Artykuł 459

1. Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego stwierdziły powstanie długu, to roszczenia kieruje się w możliwie krótkim czasie do zrzeszenia gwarantującego tego Państwa Członkowskiego. Jeżeli powstanie długu wiąże się z faktem, że towary objęte karnetem ATA nie zostały powrotnie wywiezione lub nie otrzymały dopuszczonego przeznaczenia celnego w terminie przewidzianym w Konwencji ATA, roszczenie kierowane jest najwcześniej w terminie trzech miesięcy od daty wygaśnięcia ważności karnetu.

2. Biuro koordynujące, które występuje z roszczeniem, przesyła równocześnie do biura koordynującego, właściwego miejscowo dla urzędu odprawy czasowej, notę informacyjną sporządzoną na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 59.

Do takiej noty informacyjnej dołącza się kopię odcinka, dla którego nie zakończono formalności, chyba że biuro koordynujące nie jest w posiadaniu takiego odcinka. Nota może również zostać użyta w każdym przypadku, gdy okaże się to konieczne.

Artykuł 460

1. Kwoty ceł i podatków wynikające z roszczenia określonego w art. 459 nalicza się za pomocą wzoru formularza naliczania należności, określonego w załączniku 60, który wypełnia się zgodnie z instrukcją załączoną do wzoru.

Formularz naliczania należności może zostać przesłany po wystąpieniu z roszczeniem w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy, a w żadnym przypadku sześciu miesięcy, licząc od dnia, w którym organy celne wszczęły postępowanie roszczeniowe.

2. Zgodnie z art. 461 i w sposób w nim przewidziany przesłanie tego formularza przez władzę celną do właściwego zrzeszenia gwarantującego, związanego z tą władzą celną nie zwalnia pozostałych zrzeszeń gwarantujących we Wspólnocie z obowiązku zapłacenia ceł i innych opłat w przypadku stwierdzenia, że naruszenie lub nieprawidłowość miały miejsce w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym zostało wszczęte postępowanie.

3. Formularz naliczania należności wypełnia się, w zależności od przypadku, w dwóch lub trzech egzemplarzach. Pierwszy egzemplarz przeznaczony jest dla stowarzyszenia poręczającego związanego z organami celnymi Państwa Członkowskiego, w którym zgłoszono roszczenie. Drugi egzemplarz zachowuje biuro koordynujące, które wystawiło formularz. O ile zaistnieje taka potrzeba, wystawiające biuro koordynujące przesyła trzeci egzemplarz do biura koordynującego właściwego miejscowo dla urzędu odprawy czasowej.

Artykuł 461

1. Jeżeli stwierdzono, że naruszenie lub nieprawidłowość miało miejsce w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym wszczęto postępowanie, to biuro koordynujące pierwszego Państwa Członkowskiego zamyka postępowanie w stopniu, w jakim go dotyczy.

2. W celu zakończenia postępowania biuro to przesyła do biura koordynującego drugiego Państwa Członkowskiego będące w jego posiadaniu akta oraz, o ile zaistnieje taka potrzeba, zwraca stowarzyszeniu poręczającemu, z którym jest związane, kwoty, które zostały już zdeponowane lub wstępnie uiszczone.

Jednakże postępowanie zostaje zakończone jedynie wtedy, gdy biuro koordynujące pierwszego Państwa Członkowskiego otrzyma oświadczenie z biura koordynującego drugiego Państwa Członkowskiego wskazujące, że postępowanie w sprawie roszczenia zostało wszczęte w tym drugim Państwie Członkowskim, zgodnie z regułami Konwencji ATA. Oświadczenie to sporządzane jest zgodnie ze wzorem z załącznika 61.

3. Biuro koordynujące Państwa Członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, przejmuje postępowanie roszczeniowe i pobiera, o ile zaistnieje taka potrzeba, od stowarzyszenia poręczającego, z którym jest związane, kwoty ceł i opłat zgodne ze stawkami obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym mieści się biuro.

4. Przekazanie postępowania musi nastąpić w terminie jednego roku, licząc od wygaśnięcia ważności karnetu, i pod warunkiem że płatność nie jest płatnością ostateczną na podstawie art. 7 ust. 2 lub 3 Konwencji ATA. Jeżeli termin ten zostanie przekroczony, stosuje się art. 454 ust. 3 akapit trzeci i czwarty.

ROZDZIAŁ 10

Transport w ramach procedury formularza 302

Artykuł 462

1. Jeżeli zgodnie z art. 91 ust. 2 lit. e) i art. 163 ust. 2 lit. e) Kodeksu towary transportowane są z jednego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego na podstawie formularza 302 ustanowionego w ramach Konwencji między Państwami – stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, podpisanej w Londynie dnia 16 czerwca 1951 r., to obszar celny Wspólnoty uważany jest, w odniesieniu do reguł regulujących stosowanie tego formularza do celów takiego transportu, za jedno terytorium.

2. Jeżeli transport towarów, określony w ust. 1, odbywa się częściowo przez terytorium państwa trzeciego, to kontrole i formalności związane z formularzem 302 dokonywane są w punktach, przez które towary czasowo opuszczają obszar celny Wspólnoty i przez które ponownie wkraczają na ten obszar.

3. Jeżeli okaże się, że w trakcie lub w związku z transportem dokonywanym na podstawie formularza 302 w określonym Państwie Członkowskim miało miejsce naruszenie lub nieprawidłowość, to Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami wspólnotowymi lub krajowymi pobiera cła i inne opłaty, które mogą być należne, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego.

4. Artykuł 454 ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.

ROZDZIAŁ 11

Użycie dokumentów tranzytu wspólnotowego do celów stosowania środków odnoszących się do wywozu niektórych towarów

Artykuł 463

1. Niniejszy rozdział ustanawia warunki, na których towary przemieszczające się wewnątrz obszaru celnego Wspólnoty w ramach procedury tranzytu wspólnotowego lub w ramach innej tranzytowej procedury celnej, których wywóz poza Wspólnotę jest zakazany lub podlega ograniczeniom, cłom lub innym opłatom.

2. Jednakże warunki te mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy środki wprowadzające zakaz, ograniczenie, cło lub inną opłatę przewidują ich stosowanie, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, które środki te mogą obejmować.

Artykuł 464

Jeżeli towary określone w art. 463 ust. 1 objęte są procedurą tranzytu wspólnotowego, to główny zobowiązany umieszcza w polu zatytułowanym "Opis towaru" zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego jedno z następujących wyrażeń:

- Salida de la Communidad sometida a restricciones,

- Udpassage fra Fællesskabet undergivet restriktioner,

- Ausgang aus der Gemeinschaft — Beschränkungen unterworfen,

- Έξοδος από την Κοινότητα υποκείμενη σε περιορισμούς,

- Export from the Community subject to restrictions,

- Sortie de la Communauté soumise à des restrictions,

- Uscita dalla Comunità assoggettata a restrizioni,

- Verlaten van de Gemeenschap aan beperkingen onderworpen,

- Saída da Comunidade sujeita a restrições,

- Salida de la Comunidad sujeta a pago de derechos,

- Udpassage fra Fællesskabet betinget af afgiftsbetaling,

- Ausgang aus der Gemeinschaft — Abgabenerhebungen unterworfen,

- Έξοδος από την Κοινότητα υποκείμενη σε επιθάρυνση,

- Export from the Community subject to duty,

- Sortie de la Communauté soumise à imposition,

- Uscita dalla Comunità assoggettata a tassazione,

- Verlaten van de Gemeenschap aan belastingheffing onderworpen,

- Saída da Comunidade sujeita a pagamento de imposições.

Artykuł 465

1. Jeżeli towary określone w art. 463 ust. 1 są objęte inną procedurą tranzytową niż procedura wspólnego tranzytu, urząd celny, w którym dokonywane są formalności wymagane dla ich wysyłki, nakazuje wypełnić egzemplarz kontrolny T5 przewidziany w art. 472. Osoba zainteresowana umieszcza w polu 104 egzemplarza kontrolnego T5 odpowiednio jedno z oznaczeń przewidzianych w art. 464.

2. Urząd celny, określony w ust. 1, umieszcza na dokumencie celnym, na podstawie którego transportowane będą towary, odpowiednio jedno z wyrażeń określonych w art. 464.

Artykuł 466

Artykuły 464 i 465 nie mają zastosowania, jeżeli dla towarów zgłoszonych do wywozu poza obszar celny Wspólnoty do urzędu celnego, w którym załatwiane są formalności wywozowe, został dostarczony dowód, że przyjęty został środek administracyjny zwalniający towary z ograniczeń, że należności celne wywozowe bądź należne opłaty zostały uiszczone albo też, że, uwzględniając okoliczności, towary te mogą opuścić obszar celny Wspólnoty bez dalszych formalności.

Artykuł 467

1. Jeżeli środki określone w art. 463 ust. 2 przewidują konieczność złożenia zabezpieczenia, takie zabezpieczenie jest składane w przypadkach, gdy zgodnie z informacjami umieszczonymi w dokumencie celnym towary określone w art. 463 ust. 1, przemieszczające się między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty, mają opuścić ten obszar w trakcie transportu inaczej niż drogą powietrzną.

2. Zabezpieczenie składane jest albo w urzędzie, w którym spełniane są formalności wymagane dla wysyłki towarów, albo w innym organie wyznaczonym do tego przez Państwo Członkowskie, do którego ten urząd należy, zgodnie z regułami przewidzianymi przez organy celne tego Państwa Członkowskiego. W przypadku środków nakładających cła wywozowe lub inne opłaty, gdy towary są przewożone w ramach procedury tranzytu wspólnotowego, gdy zostało złożone inne zabezpieczenie niż w gotówce albo gdy ze względu na osobę głównego zobowiązanego przewidziane jest zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia, to zabezpieczenie nie musi zostać złożone.

Artykuł 468

1. Artykuł 465 stosuje się również w odniesieniu do towarów określonych w art. 463 ust. 1, przemieszczających się między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium Państwa EFT-y i które zostają powtórnie wysłane z jednego z tych państw.

W drodze odstępstwa od art. 482 oryginał egzemplarza kontrolnego T5 towarzyszy towarom do właściwego urzędu celnego Państwa Członkowskiego przeznaczenia.

Urząd wyjścia wyznacza termin, w którym towary muszą zostać powrotnie przywiezione na obszar celny Wspólnoty.

2. Jeżeli środki określone w art. 463 ust. 2 przewidują obowiązek złożenia zabezpieczenia, to w drodze odstępstwa od art. 467 takie zabezpieczenie składane jest w przypadku wszystkich transakcji objętych ust. 1.

Artykuł 469

Jeżeli towary nie są bezpośrednio po swoim przybyciu do urzędu celnego przeznaczenia dopuszczane do swobodnego obrotu, to urząd ten podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia wprowadzenia w życie środków określonych w art. 463 ust. 2.

Artykuł 470

W przypadku gdy towary określone w art. 463 ust. 1, przemieszczające się w sposób określony w art. 467, nawet drogą powietrzną, nie zostaną w wyznaczonym terminie powrotnie przywiezione na obszar celny Wspólnoty, to uważa się je za nielegalnie wywiezione z Państwa Członkowskiego, z którego zostały wysłane do państwa trzeciego, chyba że potwierdzono, że zostały zniszczone na skutek działania siły wyższej lub nieprzewidzianych okoliczności.

ROZDZIAŁ 12

Przepisy odnoszące się do dokumentów (egzemplarz kontrolny T5), których należy używać przy stosowaniu środków wspólnotowych pociągających za sobą kontrole użycia i/lub przeznaczenia towarów

Artykuł 471

Do celów niniejszego rozdziału:

a) "właściwe organy" oznaczają:

organy celne lub każdy inny organ odpowiedzialny za stosowanie niniejszego rozdziału;

b) "urząd" oznacza:

urząd celny lub organizację odpowiedzialną na poziomie lokalnym za stosowanie niniejszego rozdziału.

Artykuł 472

1. Jeżeli wprowadzanie w życie środków wspólnotowych uzależnione jest od udowodnienia, że warunki przewidziane przez te środki w odniesieniu do użycia i/lub przeznaczenia towarów przywożonych do, wywożonych z lub przemieszczających się w obrębie obszaru celnego Wspólnoty zostały spełnione, dowód taki przedstawiany jest poprzez przedłożenie egzemplarza kontrolnego T5. Za egzemplarz kontrolny T5 uważa się wypełniony formularz T5, wraz, w zależności od przypadku, z jednym lub kilkoma formularzami T5 bis, jak przewidziano w art. 478, lub z jednym bądź kilkoma wykazami załadunkowymi T5, jak przewidziano w art. 479 lub 480.

Nie wyklucza się możliwości jednoczesnego stosowania, ale dla innych celów, kilku egzemplarzy kontrolnych T5, pod warunkiem że każdy z nich jest przewidziany prawodawstwem wspólnotowym.

2. Każda osoba, która podpisuje egzemplarz kontrolny T5, w rozumieniu ust. 1, jest zobowiązana do nadania towarom opisanym w tym dokumencie zgłoszonego użycia i/lub wysłania ich do zgłoszonego miejsca przeznaczenia.

Artykuł 473

Formularze egzemplarzy kontrolnych T5 odpowiadają wzorom w załącznikach 63, 64 i 65. Wypełniane są zgodnie z uwagą wyjaśniającą z załącznika 66 i, o ile zaistnieje taka potrzeba, przy uwzględnieniu wszelkich dodatkowych reguł ustanowionych w innym prawodawstwie wspólnotowym. Każde Państwo Członkowskie może w razie konieczności uzupełnić uwagę wyjaśniającą.

Egzemplarz kontrolny T5 jest wystawiany i używany zgodnie z art. 476-485.

Artykuł 474

1. Użyty papier jest koloru jasnoniebieskiego, klejony do pisania i o gramaturze nie mniejszej niż 40 g/m2. Papier jest wystarczająco gruby, aby informacje umieszczone na przedniej stronie nie utrudniały czytelności informacji na odwrotnej stronie oraz przy normalnym używaniu jest odporny na darcie i gniecenie.

2. Formularz jest formatu:

a) 210 × 297 mm dla formularzy T5 (załącznik 63) i formularzy T5 bis (załącznik 64); maksymalna tolerancja wynosząca między –5 mm a +8 mm na długości jest dozwolona;

b) 297 × 240 mm dla wykazów załadunkowych T5 (załącznik 65); maksymalna tolerancja wynosząca między –5 mm a +8 mm na długości jest dozwolona;

3. Oznaczenie kolorami poszczególnych egzemplarzy formularzy jest następujące:

- oryginał opatrzony jest na prawym brzegu paskiem ciągłym w kolorze czarnym,

- szerokość tego paska wynosi około 3 mm.

4. Adres zwrotny i uwaga na pierwszej stronie formularza mogą być wydrukowane w kolorze czerwonym.

Artykuł 475

Właściwe organy Państw Członkowskich mogą zażądać, aby na formularzach egzemplarza kontrolnego T5 podana była nazwa i adres drukarni lub symbol pozwalający na jej identyfikację.

Artykuł 476

Egzemplarz kontrolny sporządzany jest w języku urzędowym Wspólnoty, który jest możliwy do przyjęcia przez właściwe organy Państwa Członkowskiego wyjścia.

W zależności od potrzeb właściwe organy innego Państwa Członkowskiego, w którym dokument ten jest przedstawiany, mogą zażądać jego tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 477

1. Egzemplarz kontrolny T5 wypełniany jest na maszynie do pisania lub w sposób mechanograficzny, bądź podobny. Może zostać również wypełniony w sposób czytelny odręcznie, atramentem i drukowanymi literami.

Formularze nie mogą nosić śladów wymazań ani dopisków. Zmiany nanoszone na formularzu wprowadza się poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych. Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez osobę, która jej dokonała i wyraźnie uwierzytelniona przez właściwe organy.

2. Egzemplarz kontrolny T5 może zostać również sporządzony i wypełniony z zastosowaniem techniki reprodukcji, pod warunkiem że będą przestrzegane przepisy odnoszące się do wzorów, papieru, formatu, języka, który należy stosować, czytelności, zakazu wymazywania i nadpisywania oraz sposobu dokonywania poprawek.

Artykuł 478

1. Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić przedsiębiorstwom mającym swoje siedziby na ich terytorium na dołączenie do egzemplarza kontrolnego T5 jednego lub kilku formularzy T5 bis, w przypadku gdy wszystkie formularze dotyczą jednej wysyłki towarów, załadowanych na jeden środek transportu i przeznaczonych dla jednego odbiorcy oraz towarów, które mają zostać w jednakowy sposób użyte i/lub otrzymać jedno przeznaczenie.

2. Liczbę używanych formularzy T5 bis podaje się w polu 3 egzemplarza kontrolnego T5, do którego są dołączone. Numer ewidencyjny egzemplarza kontrolnego T5 umieszcza się w polu przeznaczonym do rejestracji każdego formularza T5 bis. Całkowitą liczbę opakowań objętych formularzem T5 i formularzami T5 bis podaje się w polu 6 egzemplarza kontrolnego T5.

Artykuł 479

1. Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić przedsiębiorstwom mającym swoje siedziby na ich terytorium na dołączenie do egzemplarza kontrolnego T5 jednego lub kilku wykazów załadunkowych T5 zawierających dane umieszczane zwykle w polach 31, 33, 35, 38, 100, 103 i 105 formularza T5, pod warunkiem że wszystkie formularze dotyczą jednej wysyłki towarów, załadowanych na jeden środek transportu i przeznaczonych dla jednego odbiorcy oraz towarów, które mają zostać w jednakowy sposób użyte i/lub otrzymać jedno przeznaczenie.

2. Można wykorzystać jedynie przednią stronę formularza wykazu załadunkowego T5. Każda pozycja umieszczona na wykazie załadunkowym T5 poprzedzona jest numerem porządkowym, a wszystkie dane określone w nagłówkach kolumn wykazu są wpisywane.

Bezpośrednio pod ostatnim wpisem umieszcza się poziomą linię, a niewykorzystane miejsca przekreśla w sposób uniemożliwiający dokonanie późniejszych wpisów. Na dole odpowiednich kolumn podaje się całkowitą liczbę opakowań zawierających towary wyszczególnione na wykazie, ich całkowitą masę brutto oraz masę netto tych towarów.

3. W przypadku użycia wykazów załadunkowych T5 pola 31, 33, 35, 38, 100, 103 i 105 egzemplarza kontrolnego T5, do którego się odnoszą, przekreśla się, a do egzemplarza kontrolnego nie można dołączać formularzy T5 bis.

4. Liczbę używanych formularzy T5 bis podaje się w polu 4 egzemplarza kontrolnego T5. Numer ewidencyjny egzemplarza kontrolnego T5 umieszcza się w polu przeznaczonym do rejestracji każdego wykazu załadunkowego T5. Całkowitą liczbę opakowań objętych poszczególnymi wykazami załadunkowymi podaje się w polu 6 egzemplarza kontrolnego T5.

Artykuł 480

1. Pozwolenie określone w art. 479 ust. 1 może przewidywać, że przedsiębiorstwa, których ewidencja oparta jest na elektronicznym lub automatycznym zintegrowanym systemie przetwarzania danych, mogą stosować wykazy załadunkowe T5 sporządzane w takim systemie i które, chociaż zawierają wszystkie dane znajdujące się na wykazie, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 65, nie spełniają wszystkich warunków art. 473-475 i 477 oraz warunku art. 479 ust. 2 dotyczącego obowiązku umieszczania, przy każdej pozycji na wykazie, numeru porządkowego. Jednakże wykazy takie sporządzane i wypełniane są w taki sposób, aby właściwe urzędy mogły bez trudności z nich korzystać.

2. Pozwolenia udziela się jedynie tym przedsiębiorstwom, które przedstawią gwarancje, które odpowiednie organy uznają za konieczne.

3. W charakterze wykazów załadunkowych, określonych w art. 479 ust. 1, można dopuścić również użycie wykazów opisowych, sporządzonych do celów spełnienia formalności wysyłkowych/wywozowych, nawet jeżeli wykazy takie są sporządzane przez przedsiębiorstwa, których ewidencja nie jest oparta na elektronicznym lub automatycznym zintegrowanym systemie przetwarzania danych.

4. Posiadacz pozwolenia jest odpowiedzialny za każde niewłaściwe użycie, przez jakąkolwiek osobę, wykazów załadunkowych, które sporządził.

Artykuł 481

1. Formularze egzemplarza kontrolnego T5 i, w zależności od przypadku, formularze T5 bis lub wykazy załadunkowe T5 sporządzane są przez osobę zainteresowaną w jednym oryginale i przynajmniej jednej kopii. Każdy z tych dokumentów musi być opatrzony oryginalnym podpisem osoby zainteresowanej.

2. Na egzemplarzu kontrolnym T5 i, w zależności od przypadku, formularzach T5 bis lub wykazach załadunkowych T5 umieszcza się, w odniesieniu do opisu towarów i wszelkich dodatkowych informacji, wszystkie dane wymagane przepisami dotyczącymi środków wspólnotowych pociągających za sobą kontrolę.

3. Jeżeli towary nie są objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, to na egzemplarzu kontrolnym T5 musi być umieszczone odniesienie do dokumentu odnoszącego się do stosowanej w danym przypadku procedury. W przypadku gdy nie jest stosowana procedura tranzytu, na egzemplarzu kontrolnym T5 umieszcza się jedno z następujących wyrażeń:

- mercancías fuera del procedimiento de tránsito,

- ingen forsendelsesprocedure,

- nicht im Versandverfahren befindliche Waren,

- είτε σε μνεία "Εμπορεύματα εκτός διαδικασίας διαμετακόμισης",

- goods not covered by a transit procedure,

- marchandises hors procédure de transit,

- merci non vincolate ad una procedura di transito,

- goederen niet geplaatst onder een regeling voor douanevervoer,

- mercadorias não abrangidas por um procedimento de trânsito.

4. Na dokumencie tranzytu wspólnotowego lub dokumencie odnoszącym się do realizowanej procedury tranzytowej umieszcza się odniesienie do wydanego egzemplarza lub wydanych egzemplarzy kontrolnych T5.

Artykuł 482

1. Jeżeli towary przemieszczają są w ramach procedury tranzytu wspólnotowego lub w ramach innej celnej procedury tranzytowej, to urząd wyjścia wystawia egzemplarz kontrolny T5. Urząd wyjścia zatrzymuje kopię egzemplarza kontrolnego T5. Oryginał egzemplarza kontrolnego T5 towarzyszy towarom przynajmniej do urzędu, w którym użycie i/lub przeznaczenie towarów zostanie poświadczone na takich samych zasadach, jak dokumenty odnoszące się do realizowanej procedury tranzytu.

2. Jeżeli towary podlegające kontrolom dotyczącym ich użycia i/lub przeznaczenia nie są objęte procedurą tranzytu, to egzemplarz kontrolny T5 jest wystawiany przez właściwe organy Państwa Członkowskiego wysyłki. Organy te zatrzymują kopię egzemplarza kontrolnego T5.

Na egzemplarzu kontrolnym T5 umieszcza się jedno z wyrażeń określonych w art. 481 ust. 3.

3. Egzemplarz kontrolny T5 i, w zależności od przypadku, formularz(e) T5 bis lub wykaz(y) załadunkowy(-e) T5 potwierdzane są przez właściwe organy Państwa Członkowskiego wyjścia. Potwierdzenie takie obejmuje następujące elementy, które powinny znajdować się w polu A (urząd wyjścia) tych dokumentów:

a) w przypadku egzemplarza kontrolnego T5 – nazwa i pieczęć urzędu wyjścia, podpis uprawnionej osoby, data potwierdzenia oraz numer ewidencyjny, który może być wcześniej wydrukowany;

b) w przypadku formularza T5 bis i/lub wykazu załadunkowego T5 – numer umieszczony na egzemplarzu kontrolnym T5. Numer ten nanosi się albo przy użyciu pieczęci zawierającej nazwę urzędu wyjścia, albo odręcznie. W tym drugim przypadku przystawia się urzędową pieczęć wymienionego urzędu.

Jak tylko wszystkie urzędowe formalności zostaną spełnione, oryginały tych dokumentów zwracane są osobie zainteresowanej.

4. Towary i oryginały egzemplarzy kontrolnych T5 przedstawiane są w urzędzie przeznaczenia.

Artykuł 483

1. Urząd przeznaczenia przeprowadza lub na swoją odpowiedzialność powoduje przeprowadzenie kontroli dotyczących przewidzianego lub przypisanego użycia i/lub przeznaczenia.

2. Urząd przeznaczenia rejestruje dane z egzemplarza kontrolnego T5 poprzez, gdzie właściwe, zatrzymanie fotokopii tego dokumentu oraz rejestruje wyniki przeprowadzonej kontroli.

3. Bez uszczerbku dla art. 485 oryginał egzemplarza kontrolnego T5 jest przesyłany na adres podany w polu "Odesłać do" po spełnieniu wszystkich wymaganych formalności i po dokonaniu przez urząd przeznaczenia właściwej adnotacji.

Artykuł 484

Osoba, która przedstawia w urzędzie przeznaczenia egzemplarz kontrolny T5, jak również przesyłkę, do której się odnosi, może otrzymać, o ile tego zażąda, poświadczenie odbioru wystawione na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 47.

To poświadczenie odbioru nie może zastąpić egzemplarza kontrolnego T5.

Artykuł 485

1. W przypadku przesyłki towarów, której towarzyszy egzemplarz kontrolny T5, właściwe organy Państw Członkowskich zezwalają, aby taka przesyłka i egzemplarz kontrolny T5 zostały podzielone przed zakończeniem procedury, dla której formularz został wystawiony. Przesyłki powstałe w wyniku takiego podziału mogą być przedmiotem dalszego podziału.

2. Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla stosowania środków wspólnotowych w odniesieniu do produktów z interwencji, które mają zostać poddane kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia i które są przetwarzane w innym Państwie Członkowskim przed nadaniem im końcowego użycia i/lub osiągnięciem ich miejsca przeznaczenia.

3. Podziału określonego w ust. 1 dokonuje się zgodnie z ust. 4-7. Państwa Członkowskie mają prawo odstąpić od tych przepisów w przypadkach, w których wszystkie przesyłki powstałe w wyniku podziału mają mieć nadane końcowe użycie i/lub mają osiągnąć miejsce przeznaczenia w Państwie Członkowskim, w którym następuje podział.

4. Urząd, w którym dokonuje się podziału, wydaje zgodnie z art. 481, wyciąg z egzemplarza kontrolnego T5 dla każdej z części podzielonej przesyłki, używając w tym celu egzemplarza kontrolnego T5.

W każdym wyciągu zawarte są między innymi dodatkowe informacje umieszczone w polach 100, 104, 105, 106 i 107 pierwotnego egzemplarza kontrolnego T5 i podana jest masa oraz ilość netto towarów, do których wyciąg się odnosi. W polu 106 każdego wyciągu umieszcza się numer ewidencyjny, datę, urząd i państwo wystawiające pierwotny egzemplarz kontrolny T5, z użyciem jednego z następujących zwrotów:

- Extracto del ejemplar de control: …

(número, fecha, oficina y país de expedición)

- Udskrift af kontroleksemplar: …

(nummer, dato, udstedelsessted og land)

- Auszug aus dem Kontrollexemplar: …

(Nummer, Datum, ausstellende Stelle und Ausstellungsland)

- Απόσπασμα του αντιτύπου ελέγχου: …

(αριθμός, ημερομηνία, γραφείο και χώρα εκδόσεως)

- Extract of control copy: …

(Number, date, office and country of issue)

- Extrait de l'exemplaire de contrôle: …

(numéro, date, bureau et pays de délivrance)

- Estratto dell'esemplare di controllo: …

(numéro, data, ufficio e paese di emissione)

- Uittreksel uit controle-exemplaar: …

(nummer, datum, kantoor en land van afgifte)

- Extracto do exemplar de controlo: …

(número, data, estância, país de emissão)

5. Urząd, w którym dokonuje się podziału, odnotowuje dokonanie podziału na pierwotnym egzemplarzu kontrolnym T5. W tym celu umieszcza on w polu "kontrola użycia i/lub przeznaczenia" jedno z następujących wyrażeń:

- … (número) extractos expedidos — copias adjuntas,

- … (antal) udstedte udskrifter — kopier vedføjet,

- … (Anzahl) Auszüge ausgestellt — Durchschriften liegen bei,

- … (αριθμός) εκδοθέντα αποσπάσματα — συνημμένα αντίγραφα,

- … (number) extracts issued — copies attached,

- … (nombre) extraits délivrés — copies ci-jointes,

- … (numéro) estratti rilasciati — copie allegate,

- … (aantal) uittreksels afgegeven — kopieën bijgevoegd,

- … (quantidade) extractos emitidos — cópias juntas

Pierwotny egzemplarz kontrolny T5 wraz z kopiami wystawionych wyciągów odsyła się niezwłocznie na adres podany w polu "Odesłać do".

Urząd, w którym dokonuje się podziału, zatrzymuje kopie pierwotnego egzemplarza kontrolnego i wystawionych wyciągów.

6. Oryginały wyciągów z egzemplarza kontrolnego T5 wraz z odnoszącymi się do procedury dokumentami, jeżeli takie istnieją, dołącza się do każdej z części podzielonej przesyłki.

7. Właściwe urzędy w Państwie Członkowskim przeznaczenia części podzielonej przesyłki przeprowadzają lub powodują przeprowadzenie, na swoją odpowiedzialność, kontroli przewidzianego lub wymaganego użycia i/lub przeznaczenia. Zgodnie z art. 483 ust. 3 wpisują właściwe dane na wyciągach i odsyłają je na adres podany w polu "Odesłać do".

8. W przypadku dalszego podziału przewidzianego w ust. 1, ust. 2-7 stosuje się mutatis mutandis.

Artykuł 486

1. Egzemplarz kontrolny T5 może zostać wystawiony z mocą wsteczną, pod warunkiem że:

- osoba zainteresowana nie jest odpowiedzialna za niezłożenie wniosku lub niewydanie tego dokumentu w chwili wysyłki towarów, lub może ona przedstawić właściwym organom dowody, że braki te nie zostały spowodowane przez jej nieostrożność lub zaniedbanie,

- osoba zainteresowana przedstawi dowód, że egzemplarz kontrolny T5 odnosi się do towarów, w stosunku do których wszystkie urzędowe formalności zostały spełnione,

- osoba zainteresowana przedłoży dokumenty wymagane do wydania egzemplarza kontrolnego T5,

- zostanie wykazane właściwym organom, że wydanie egzemplarza kontrolnego T5 z mocą wsteczną nie doprowadzi do uzyskania korzyści majątkowych, które nie byłyby należne w związku z realizowaną procedurą tranzytu, statusem celnym towarów i ich użyciem i/lub przeznaczeniem.

2. Jeżeli egzemplarz kontrolny T5 zostaje wystawiony z mocą wsteczną, umieszcza się na nim jedno z następujących wyrażeń w kolorze czerwonym:

- Expedido a posteriori,

- Udstedt efterfølgende,

- Nachträglich ausgestellt,

- Εκδοθέν εκ των υστέρων,

- Issued retroactively,

- Délivré a posteriori,

- Rilasciato a posteriori,

- Achteraf afgegeven,

- Emitido a posteriori.

Ponadto osoba zainteresowana podaje na takim egzemplarzu kontrolnym T5 dane środka transportu, na którym zostały wysłane towary, datę wyjścia oraz, w zależności od przypadku, datę przedstawienia towarów w urzędzie przeznaczenia.

3. Egzemplarz kontrolny T5 wydany z mocą wsteczną może zostać odnotowany przez urząd przeznaczenia dopiero wtedy, gdy urząd ten stwierdzi, że towary objęte tym dokumentem zostały użyte i/lub otrzymały przeznaczenie w sposób przewidziany lub wymagany przez środek wspólnotowy odnoszący się do przywozu, wywozu lub przepływu tych towarów na obszarze celnym Wspólnoty.

4. W przypadku utraty oryginału mogą zostać wydane duplikaty egzemplarzy kontrolnych T5, wyciągów z egzemplarzy kontrolnych T5, formularzy T5 bis i wykazów załadunkowych T5. Duplikat musi być opatrzony, wykonanym drukowanymi literami w kolorze czerwonym, napisem "DUPLICATE", jak również pieczęcią urzędu, który go wystawił i podpisem uprawnionego funkcjonariusza.

Artykuł 487

W drodze odstępstwa od art. 472 i o ile przepisy odnoszące się do odpowiedniego środka wspólnotowego nie przewidują inaczej, każde Państwo Członkowskie ma prawo wymagać, aby dowód, iż towary zostały użyte i/lub otrzymały przeznaczenie w przewidziany lub przypisany sposób, został przedstawiony zgodnie z procedurą krajową, pod warunkiem że towary nie opuszczają jego terytorium przed przewidzianym lub wymaganym użyciem i/lub przeznaczeniem.

Artykuł 488

Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą, w ramach swoich kompetencji, zwolnić każdą osobę, która spełnia warunki określone w art. 489 i która zamierza wysyłać towary, dla których musi zostać wystawiony egzemplarz kontrolny T5 (zwaną dalej "upoważnionym nadawcą"), z obowiązku przedstawiania w urzędzie wyjścia danych towarów lub odnoszącego się do nich egzemplarza kontrolnego.

Artykuł 489

1. Pozwolenie przewidziane w art. 488 udzielane jest jedynie osobom:

a) które często dokonują wysyłek towarów;

b) których ewidencja umożliwia organom celnym kontrolę przeprowadzanych przez nie czynności;

c) które złożyły zabezpieczenie, jeżeli wydanie egzemplarza kontrolnego T5 jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia;

oraz

d) które nie popełniły poważnych lub powtórnych naruszeń danego prawodawstwa.

2. Właściwe organy podejmują właściwe środki, aby zapewnić, że zabezpieczenie określone w ust. 1 lit. c) zostało złożone.

Artykuł 490

W pozwoleniu wydawanym przez właściwe organy określane są w szczególności:

a) urząd lub urzędy właściwe do występowania w charakterze urzędu wyjścia dla przesyłek;

b) termin, jak również procedura, według której upoważniony nadawca ma poinformować urząd wyjścia o planowanych przesyłkach, aby urząd ten mógł przeprowadzić wszelkie konieczne kontrole przed wyjściem towarów;

c) termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia; termin ten wyznaczany jest z uwzględnieniem warunków transportu;

d) środki identyfikacyjne, które należy zastosować. W tym celu właściwe organy mogą nakazać, aby środki transportu lub opakowania zaopatrzone zostały w specjalne zamknięcia, dopuszczone przez właściwe organy i nałożone przez upoważnionego nadawcę.

Artykuł 491

1. W pozwoleniu określa się, że pole przeznaczone dla urzędu wyjścia, znajdujące się na przedniej stronie egzemplarza kontrolnego T5 jest:

a) uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wyjścia oraz podpisem funkcjonariusza tego urzędu;

lub

Upoważniony nadawca wypełnia pole, podając datę wysyłki towarów, a w zgłoszeniu numer, zgodnie z regułami ustanowionymi w tym celu w pozwoleniu.

2. Właściwe organy mogą nakazać stosowanie formularzy, które w celach identyfikacji opatrzone są znakami wyróżniającymi.

Artykuł 492

1. Najpóźniej w chwili wysyłki towarów upoważniony nadawca uzupełnia należycie wypełniony egzemplarz kontrolny T5, podając na przedniej stronie w polu "Kontrola urzędu wyjścia", w zależności od przypadku, termin, w którym towary należy przedstawić w urzędzie przeznaczenia, i odniesienie do dokumentu wywozowego, wymagane przez Państwo Członkowskie wysyłki, jak również stosowane środki identyfikacyjne oraz umieszczając w tym polu jeden z następujących wpisów:

- Procedimiento simplificado,

- Forenklet fremgangsmåde,

- Vereinfachtes Verfahren,

- Απλουστευμένη διαδικασία,

- Simplified procedure,

- Procédure simplifée,

- Procedura semplificata,

- Vereenvoudigde regeling,

- Procedimento simplificado.

2. Po dokonaniu wysyłki towarów upoważniony nadawca niezwłocznie przesyła do urzędu wyjścia kopię egzemplarza kontrolnego T5 wraz ze wszystkimi specjalnymi dokumentami, na których podstawie wystawiono egzemplarz kontrolny T5.

3. Jeżeli urząd wyjścia przeprowadza kontrolę przesyłki przy wyjściu, to fakt takiej kontroli odnotowuje w polu "Kontrola urzędu wyjścia", znajdującym się na przedniej stronie egzemplarza kontrolnego T5.

4. Należycie wypełniony i uzupełniony wpisami określonymi w ust. 1 oraz podpisany przez upoważnionego nadawcę egzemplarz kontrolny uważa się za wystawiony przez urząd wyjścia, który wstępnie poświadczył formularz zgodnie z art. 491 ust. 1 lit. a) lub którego nazwa jest umieszczona na specjalnej pieczęci określonej w art. 491 ust. 1 lit. b), w celu potwierdzenia, że dane towary zostały użyte i/lub otrzymały określone przeznaczenie.

Artykuł 493

1. Upoważniony nadawca:

a) przestrzega przepisów niniejszego rozdziału oraz warunków pozwolenia;

b) podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych nadrukiem pieczęci urzędu wyjścia bądź też nadrukiem specjalnej pieczęci.

2. Upoważniony nadawca ponosi wszelkie konsekwencje, w szczególności finansowe, błędów, opuszczeń i innych wad sporządzonych przez niego egzemplarzy kontrolnych T5 lub zaistniałych w samym przebiegu procedur, z których korzysta na mocy pozwolenia przewidzianego w art. 488.

3. W przypadku niewłaściwego użycia przez jakąkolwiek osobę formularzy egzemplarza kontrolnego T5, które zostały uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wyjścia lub pieczęcią specjalną, upoważniony nadawca odpowiada, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, za uiszczenie ceł i innych opłat, które nie zostały uiszczone oraz za zwrot korzyści finansowych, które zostały uzyskane w następstwie takiego niewłaściwego użycia, chyba że wykaże właściwym organom, od których uzyskał pozwolenie, że zastosował wymagane na mocy ust. 1 lit. b) środki.

Artykuł 494

1. Właściwe organy mogą zezwolić, aby formularze egzemplarza kontrolnego T5 opatrzone specjalną pieczęcią, określoną w załączniku 62, sporządzone z wykorzystaniem elektronicznego lub automatycznego zintegrowanego systemu przetwarzania danych, nie były podpisywane przez upoważnionego nadawcę. Pozwolenie może zostać udzielone, pod warunkiem że upoważniony nadawca zobowiąże się uprzednio wobec tych organów na piśmie do wzięcia odpowiedzialności, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, za uiszczenie ceł i innych opłat, które nie zostały uiszczone oraz za zwrot korzyści finansowych, które zostały uzyskane w następstwie niewłaściwego użycia formularzy egzemplarza kontrolnego T5 opatrzonych nadrukiem specjalnej pieczęci.

2. Na formularzach egzemplarza kontrolnego T5, wystawionych zgodnie z ust. 1, umieszcza się w polu przeznaczonym na podpis zgłaszającego jeden z następujących wpisów:

- Dispensa de firma,

- Fritaget for underskrift,

- Freistellung von der Unterschriftsleistung,

- Δεν απαιτείται υπογραφή,

- Signature waived,

- Dispense de signature,

- Dispensa dalla firma,

- Van ondertekening vrijgesteld,

- Dispensada a assinatura.

Artykuł 495

Formularze określone w załącznikach I, II i III do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2823/87 [14], które były używane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być w dalszym ciągu używane aż do wyczerpania zapasów, ale najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r.

TYTUŁ III

GOSPODARCZE PROCEDURY CELNE

ROZDZIAŁ 1

Przepisy wspólne

Sekcja 1

Definicje

Artykuł 496

Do celów niniejszego tytułu:

a) "urząd nadzoru" oznacza urząd celny uprawniony przez organy celne każdego Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie, do nadzoru nad procedurą, jak wskazano w pozwoleniu;

b) "urząd objęcia procedurą" oznacza urząd lub urzędy celne uprawnione przez organy celne Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie, do przyjmowania zgłoszeń objęcia procedurą lub procedurami, jak wskazano w pozwoleniu;

c) "urząd zakończenia" oznacza urząd lub urzędy celne uprawnione przez organy celne Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie, do przyjmowania zgłoszeń nadających towarom, w związku z objęciem gospodarczą procedurą celną, zatwierdzone przeznaczenie celne, jak wskazano w pozwoleniu.

Sekcja 2

Nadanie procedury – procedura zwykła

Artykuł 497

1. Bez uszczerbku dla ust. 3 i art. 568, 656, 695 i 760 wniosek o udzielenie pozwolenia na korzystanie z gospodarczej procedury celnej (włącznie z wnioskami o udzielenie pozwolenia na prowadzenie składu celnego lub korzystanie z procedury składu celnego), zwany dalej "wnioskiem", sporządzany jest na piśmie.

Jest on zgodny z odpowiednim wzorem z załącznika 67. Wnioskodawca podaje we wniosku wszystkie wymagane informacje odnoszące się do różnych pozycji wymienionych w tym wzorze według numeru pozycji, jak wskazano w załącznikach 67/A-67/E, włączając uwagi. Wniosek jest podpisany i opatrzony datą.

Jeżeli wyznaczone organy celne uznają, że informacje podane we wniosku są niewystarczające, to niniejszy ustęp nie wyklucza możliwości zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dodatkowych informacji ani zażądania podania innych danych niezbędnych dla stosowania przepisów regulujących inne dziedziny niż te, które uregulowane są przepisami niniejszego tytułu.

2. Do wniosku załącza się wszystkie odnoszące się do niego dokumenty albo oryginały lub kopie wszelkich uzupełniających dowodów lub dokumentów odnoszących się do danych, które mają być zawarte we wniosku i których przedstawienie jest niezbędne do jego rozpatrzenia. W przypadku gdy niezbędne okaże się uzupełnienie niektórych informacji, do wniosku mogą zostać również załączone dodatkowe arkusze. Wszystkie takie dokumenty, dowody lub arkusze dodatkowe załączone do wniosku stanowią jego integralną część. We wniosku podaje się liczbę jego załączników.

3. Na zasadzie jednostkowych przypadków organy celne mogą zezwolić, w odniesieniu do wniosku o wznowienie lub zmianę pozwolenia, na przedstawienie przez posiadacza pozwolenia pisemnego wniosku zawierającego w szczególności dane dotyczące wcześniejszego pozwolenia i wskazującego, o ile zaistnieje taka potrzeba, wszelkie zmiany, których należy dokonać.

4. Bez uszczerbku dla procedur uproszczonych przewidzianych w art. 568, 656, 695 i 760 wniosek, który nie spełnia warunków ustanowionych w niniejszym artykule i który nie jest przedstawiany zgodnie z art. 509, 555, 651, 691 i 750 nie może zostać przyjęty.

Artykuł 498

Złożenie wniosku podpisanego przez wnioskodawcę wyraża wolę osoby zainteresowanej korzystania z gospodarczej procedury celnej, o którą zabiega, i, bez uszczerbku dla możliwego stosowania przepisów karnych, zgodnie z obowiązującymi w Państwach Członkowskich przepisami, jest traktowane jako zobowiązanie co do:

- prawidłowości informacji podanych we wniosku,

- autentyczności załączonych dokumentów, oraz

- przestrzegania wszystkich obowiązków odnoszących się do gospodarczej procedury celnej, o którą osoba zabiega.

Artykuł 499

1. Przed wydaniem pozwolenia organy celne właściwe do udzielania pozwoleń upewniają się, czy wszystkie warunki wymagane do udzielenia pozwolenia są spełnione.

2. Pozwolenie nie jest udzielane, gdy wniosek nie może zostać przyjęty w rozumieniu art. 497 ust. 4.

Artykuł 500

1. Bez uszczerbku dla art. 568, 656, 695 i 760 pozwolenie na korzystanie z gospodarczej procedury celnej przewidziane w art. 85 Kodeksu (włącznie z pozwoleniem na prowadzenie składu celnego lub korzystanie z procedury składu celnego), sporządzane jest na formularzu zgodnym z odpowiednimi przepisami załączników 68/A-68/E. Pozwolenie jest podpisywane i opatrzone datą.

2. Wnioskodawca jest powiadamiany o wydaniu pozwolenia.

3. Bez uszczerbku dla odstępstw przewidzianych w art. 556 ust. 1 i art. 751 ust. 1 pozwolenie staje się skuteczne od dnia jego wydania.

4. Pozwolenie może obejmować, w zależności od przypadku, jedno lub większą ilość objęć daną procedurą.

5. W drodze odstępstwa od ust. 1 w przypadku wznowienia lub zmiany wydanego wcześniej pozwolenia po złożeniu wniosku zgodnie z art. 497 ust. 3 organy celne, na zasadzie jednostkowych przypadków, mogą albo przyjąć decyzję wskazującą pola, które mają zostać zmienione z powołaniem się na zmieniane pozwolenie albo wydać nowe pozwolenie.

Artykuł 501

1. Jeżeli jeden z warunków wymaganych dla wydania pozwolenia nie jest spełniony, organy celne odrzucają wniosek.

2. Decyzja o odrzuceniu wniosku sporządzana jest na piśmie i przekazywana do wiadomości wnioskodawcy, zgodnie z art. 6 ust. 3 Kodeksu.

Artykuł 502

1. Organy celne przechowują wnioski oraz ich załączniki, wraz z wszelkimi wydanymi pozwoleniami.

2. W przypadku wydania pozwolenia wnioski, załączniki i pozwolenie przechowuje się przez co najmniej trzy lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wygasa ważność pozwolenia, lub w przypadku pozwolenia na prowadzenie składu celnego bądź korzystanie z procedury składu celnego, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym pozwolenie zostało unieważnione lub cofnięte.

3. W przypadku odrzucenia wniosku bądź unieważnienia lub cofnięcia pozwolenia wniosek oraz albo decyzja odrzucająca wniosek, albo pozwolenie, w zależności od przypadku, wraz z wszystkimi załącznikami przechowywane są przez okres co najmniej trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wniosek został odrzucony lub pozwolenie zostało unieważnione bądź cofnięte.

ROZDZIAŁ 2

Skład celny

Sekcja 1

Przepisy ogólne

Podsekcja 1

Definicje i typy składów

Artykuł 503

Do celów niniejszego rozdziału:

a) "towary rolne" oznaczają towary będące przedmiotem rozporządzeń określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [15]. Towary będące przedmiotem rozporządzenia Rady (EWG) nr 3033/80 [16] (towary powstałe w wyniku przetworzenia produktów rolnych) lub rozporządzenia (EWG) nr 3035/80 [17] (produkty rolne wywiezione w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II Traktatu) są uważane za towary rolne;

b) "zaliczka" oznacza zapłatę przed wywozem towarów kwoty równej refundacji wywozowej, o ile jest ona przewidziana rozporządzeniem Rady (EWG) nr 565/80;

c) "towary prefinasowane" oznaczają wszystkie towary przeznaczone do wywozu w stanie niezmienionym, które są przedmiotem zaliczki, określone jednakże przez reguły wspólnotowe pozwalające na taką zapłatę;

d) "prefinasowany produkt podstawowy" oznacza każdy produkt przeznaczony do wywozu po przetworzeniu wykraczającym poza czynności określone w art. 532, w formie produktu przetworzonego, który jest przedmiotem zaliczki;

e) "towary przetworzone" oznaczają każdy produkt lub towary powstałe z przetworzenia prefinansowanego produktu podstawowego, określone jednakże przez reguły wspólnotowe pozwalające na taką zapłatę.

Artykuł 504

1. Bez uszczerbku dla ust. 2 i 3 składy celne, w których towary są składowane w ramach procedury składu celnego, klasyfikowane są w następujący sposób:

- skład typu A: skład publiczny, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret pierwsze Kodeksu, w którym odpowiedzialność spoczywa na prowadzącym skład,

- skład typu B: skład publiczny, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret pierwsze Kodeksu, w którym odpowiedzialność spoczywa na każdym korzystającym ze składu, zgodnie z art. 102 ust. 1 Kodeksu, uwzględniając art. 105 akapit drugi Kodeksu,

- skład typu C: skład prywatny, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret drugie Kodeksu, w którym prowadzący skład jest korzystającym, ale nie musi być koniecznie właścicielem towarów,

- skład typu D: skład prywatny, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret drugie Kodeksu, w którym prowadzący skład jest korzystającym, ale nie musi być koniecznie właścicielem towarów, oraz gdzie stosuje się procedurę określoną w art. 112 ust. 3 Kodeksu.

2. Procedura składu celnego może być również stosowana w składzie prywatnym, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret drugie Kodeksu, w którym prowadzący skład jest korzystającym, ale niekoniecznie właścicielem towarów, w ramach systemu umożliwiającego składowanie towarów w urządzeniach przeznaczonych do składowania należących do posiadacza pozwolenia, zgodnie z art. 98 ust. 3 Kodeksu. System ten określa się jako skład typu E.

3. Jeżeli skład będący składem publicznym, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret pierwsze Kodeksu, prowadzony jest przez organy celne, określa się go jako skład typu F.

4. Połączenie w jednym pomieszczeniu lub miejscu typów składu, określonych w ust. 1, 2 i 3, jest zakazane.

Podsekcja 2

Umiejscowienie składu celnego

Artykuł 505

1. Z wyjątkiem składów typu E i typu F skład celny stanowią pomieszczenia lub każde inne ograniczone miejsce zatwierdzone przez organy celne.

2. Jeżeli organy celne zdecydują się zarządzać składem typu F, to wyznaczają pomieszczenia lub miejsce, które stanowią skład. Decyzja ta jest publikowana w formie stosowanej przez Państwa Członkowskie dla publikacji swoich instrumentów administracyjnych lub prawnych.

3. Miejsce zatwierdzone przez organ celny jako "magazyn czasowego składowania", zgodnie z art. 185, lub prowadzone przez organy celne może zostać również zatwierdzone jako skład typu A, B, C lub D, lub prowadzone jako skład typu F.

Artykuł 506

Składy typu A, typu C, typu D i typu E mogą również zostać zatwierdzone jako magazyny żywności zgodnie z art. 38 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [18].

Podsekcja 3

Środki polityki handlowej

Artykuł 507

Jeżeli akty wspólnotowe przewidują środki polityki handlowej stosowane w stosunku do:

a) dopuszczania towarów do swobodnego obrotu, to nie mają one zastosowania, gdy towary obejmowane są procedurą składu celnego, ani w okresie ich pozostawania w składzie;

b) wprowadzania towarów na obszar celny Wspólnoty, to stosuje się je przy objęciu towarów niewspólnotowych procedurą składu celnego;

c) wywozu towarów, to stosuje się je przy wywozie poza obszar celny Wspólnoty towarów wspólnotowych po ich objęciu procedurą składu celnego.

Sekcja 2

Przepisy dotyczące udzielania pozwoleń

Artykuł 508

Przepisy niniejszej sekcji stosuje się do wszystkich typów składów, z wyjątkiem składów typu F.

Artykuł 509

Wniosek o udzielenie pozwolenia przedstawiony zostaje, zgodnie z art. 497 i załącznikiem 67/A, organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym znajdują się miejsca, które mają zostać zatwierdzone jako składy celne lub, w przypadku składu typu E, organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym prowadzona jest główna księgowość osoby prowadzącej skład.

Artykuł 510

1. Pozwolenie może zostać udzielone jedynie, gdy wnioskodawca wykaże istnienie rzeczywistej gospodarczej potrzeby składowania i gdy skład celny jest przeznaczony przede wszystkim do składowania towarów; jednakże towary mogą być poddawane zabiegom zwyczajowym, uszlachetnianiu czynnemu lub przetwarzaniu pod kontrolą celną, na warunkach określonych w art. 106 i 109 Kodeksu, pod warunkiem że procesy te nie będą dominujące w stosunku do działalności polegającej na składowaniu towarów.

2. Do celów art. 86 Kodeksu przy ustalaniu, czy koszty administracyjne związane z nadzorem i kontrolą składu celnego są proporcjonalne z gospodarczymi potrzebami składowania, uwzględnia się między innymi typ składu celnego i procedury, które mogą zostać zastosowane.

Artykuł 511

1. Pozwolenie wydawane jest przez organy celne wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie, w którym zgodnie z art. 509 został złożony wniosek.

Pozwolenie staje się skuteczne z dniem jego wydania lub, o ile jest to w nim określone, z datą późniejszą. Jednakże jeżeli osoba składa wniosek o udzielenie pozwolenia na prowadzenie prywatnego składu celnego, a organy celne w drodze wyjątku powiadamiają tę osobę o zgodzie na wydanie takiego pozwolenia na piśmie w inny sposób niż z zastosowaniem formularza określonego w załączniku 68/A, to pozwolenie staje się skuteczne z dniem tego powiadomienia. Kopia powiadomienia jest załączona do pozwolenia i stanowi jego integralną część.

2. Bez uszczerbku dla reguł dotyczących u

31993R2454